Ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας υπεραμύνεται των δανειακών υποχρεώσεων της Ελλάδας τονίζοντας τις ολέθριες συνέπειες που θα είχε για τη χώρα μία ενδεχόμενη άρνηση και μονομερής διαγραφή του χρέους της. Υπενθυμίζει σπαραχτικά ότι σε μία τέτοια περίπτωση, οι δανειστές του Ελληνικού κράτους θα μπορούσαν να πάρουν αποφάσεις δικαστηρίων οι οποίες θα τους έδιναν το δικαίωμα κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων της Ελλάδας στο εξωτερικό. «Πλοίων για παράδειγμα. Όπως έγινε πρόσφατα με την Αργεντινή, με ένα εμπορικό της πλοίο σε λιμάνι της Αφρικής» συμπληρώνει ο υπουργός και αμέσως μετά, ερμηνεύει με το πάθος κυβερνητικού κοτσάμπαση το κλασικό ρεφρέν: «Θα γίνουμε παρίες του διεθνούς συστήματος. Θα αντιμετωπίσουμε αδυναμία εισαγωγής βασικών αγαθών όπως φάρμακα, καύσιμα, τρόφιμα, μηχανολογικό εξοπλισμό» κλπ, κλπ. Τα γνωστά.
Την ίδια περίοδο όλα τα «πατριωτικά» ΜΜΕ και μπλογκς αναφέρονται στο γεγονός της κατάσχεσης του Αργεντίνικου πλοίου κάνοντας αναγωγές σε όσα «περιμένουν την Ελλάδα» αν τολμήσει να σταματήσει την πληρωμή του χρέους της. Σχεδόν θριαμβολογούν, δείχνοντας στους «ανεύθυνους» που μιλούν για στάση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ, τα «δεινά» της Αργεντινής που τόλμησε να σηκώσει κεφάλι απέναντι στους δανειστές της.
Το τι θα συμβεί αν η Ελλάδα ως κυρίαρχο κράτος, πάρει την απόφαση να σταματήσει να πληρώνει το χρέος, είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση, την οποία, τα ντόπερμαν της αστικής ενημέρωσης, ερμηνεύουν εδώ και τρία χρόνια με τον τρόπο που εξυπηρετεί τα αφεντικά τους και που, εν πάσει περιπτώσει, δεν είναι το θέμα μας αυτή τη στιγμή. Το θέμα μας είναι το πλοίο της Αργεντινής, και το πως χρησιμοποιήθηκε ως μέσο τρομοκρατίας και προπαγάνδας εναντίον του ελληνικού λαού, εκείνη την πρώτη δύσκολη για την κυβέρνηση Σαμαρά, χρονική καμπή.
Το Αργεντίνικο πλοίο που «κατασχέθηκε» στο λιμάνι Τέμα της Γκάνας δεν είναι εμπορικό, όπως είπε ο Στουρνάρας - αναπαράγοντας μία δήλωση που είχε κάνει για το θέμα ο Πάνος Καμμένος μερικές μέρες νωρίτερα, και αντιγράφοντας, φυσικά, το λάθος. Είναι το τρικάταρτο ιστιοφόρο ARA Libertad που χρησιμοποιείται από το Πολεμικό Ναυτικό της Αργεντινής ως εκπαιδευτικό σκάφος ενώ στο συγκεκριμένο ταξίδι επέβαιναν ναυτικοί δόκιμοι και από άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Στο λιμάνι της Γκάνας λοιπόν, το πλοίο ακινητοποιήθηκε μετά από προσφυγή στα δικαστήρια της Αφρικανικής χώρας, την οποία κατέθεσε το αμερικανικό επενδυτικό Fund, NML Capital του δισεκατομμυριούχου Πολ Σίνγκερ, που έχει έδρα τα νησιά Κεϊμάν (σώπα...). Επικαλέστηκε μάλιστα και απόφαση δικαστηρίου της Νέας Υόρκης, που του επιδίκαζε αποζημίωση 1,7δισ. δολαρίων χωρίς όμως να του αναγνωρίζει δικαίωμα κατάσχεσης. Παραδόξως, τα αμερικανικά δικαστήρια αν και έχουν εκδώσει πολλές τέτοιες αποφάσεις, καμία δεν επιτρέπει κατάσχεση Αργεντίνικης δημόσιας περιουσίας. Ούτε καν οι Αμερικάνοι.
Τέλος πάντων, ο Γκανέζος δικαστής, διατάσει τη διακοπή ανεφοδιασμού του πλοίου και την απαγόρευση του απόπλου έως ότου η Αργεντινή πληρώσει στην NML Capital 20εκατ. δολάρια ως μέρος των οφειλών της. Δεν εξετάζουμε την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης στην Γκάνα και το κατά πόσο οι δικαστικές της αρχές είναι ευάλωτες σε ένα μικρό χαρτζιλίκι, όταν μιλάμε για τέτοια ποσά. Είμαστε large και δεχόμαστε ότι η δικαιοσύνη στην υποσαχάρια Αφρική είναι τουλάχιστον τόσο αδέκαστη όσο η Ελληνική...
Συνεχίζουμε. Η NML Capital όπως είδαμε και από την απόφαση του Αμερικανικού δικαστηρίου, κατέχει ομόλογα του Αργεντίνικου δημοσίου αξίας άνω του 1,5δισ. δολαρίων αλλά ουσιαστικά διεκδικεί περίπου 370 εκατομμύρια. Αυτά τα ομόλογα αποτελούν μέρος του χρέους που ανήκε στους εγχώριους τραπεζίτες και κεφαλαιοκράτες, και αντιστοιχούσε περίπου στο 30% του συνολικού χρέους που είχε η χώρα όταν κατέρρευσε. Αυτό το κομμάτι του Αργεντίνικου χρέους, όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση το 2003 ο Νέστορ Κίρχνερ, ως ένδειξη καλής θέλησης στις εγχώριες παραγωγικές δυνάμεις, δεν το διέγραψε αλλά το αναγνώρισε. Τόσο αμοιβαία ήταν όμως η καλή θέληση, που οι Λάτσηδες της Αργεντινής έσπευσαν να πουλήσουν με κάποια έκπτωση τα ομόλογα που κατείχαν στα επενδυτικά κεφάλαια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής μαφίας. Αυτή ανέλαβε τη βρώμικη δουλειά, δηλαδή το νταβατζιλίκι για να τα εισπράξει στο ακέραιο πλέον της αξίας τους.
Σε αυτό το σημείο, η αίθουσα σκοτεινιάζει και το κυρίως έργο αρχίζει. Είναι το σημείο, που ένα κυρίαρχο κράτος, αποφασίζει να υπερασπιστεί τις επιλογές του και να σταθεί στα ίσα απέναντι στη διεθνή τρομοκρατία του χρήματος και των αγορών, υπερασπιζόμενο τη χώρα και τον λαό της. Η Αργεντινή προσφεύγει στο διεθνές δικαστήριο για το Δίκαιο της Θάλασσας, το οποίο αποφασίζει την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωση του πλοίου αφού η κράτησή του συνιστά παραβίαση της ασυλίας για τα πολεμικά σκάφη σύμφωνα με τη Συνθήκη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας.
Η απόφαση αποτελεί σταθμό και δημιουργεί ακόμα μία ατράνταχτη νομολογία υπέρ των κυρίαρχων κρατών και εναντίον των κερδοσκόπων των διεθνών αγορών. Μία νομολογία με πλήθος αποφάσεων στη βάση του Διεθνούς Δικαίου, πάνω στην οποία μπορεί να στηριχτεί η κυβέρνηση ενός κράτους που βρίσκεται σε κατάσταση διάλυσης υπό τη μέγγενη του χρέους. Αρκεί να το θελήσει.
Το πλοίο επέστρεψε στην Αργεντινή εν μέσω επευφημιών και πυροτεχνημάτων στο λιμάνι της Mar del Plata. Η φρεγάτα Lidertad γίνεται το απόλυτο σύμβολο Ελευθερίας για τους Αργεντινούς και απόδειξη ότι οι μάχες μπορούν να κερδηθούν μόνο όταν δοθούν. Πόσω μάλλον για έναν λαό που την τελευταία δεκαετία το μόνο που έμαθε είναι να πολεμάει. Διότι, τη στάση της κυβέρνησης σε μία περήφανη και κυρίαρχη χώρα, την καθορίζει ο λαός της. Μπροστά σε έναν αποφασισμένο λαό, κανένα κερδοσκοπικό παράσιτο δεν μπορεί να επιβάλλει τους σκοπούς του.
Πίσω στην Ελλάδα, όσοι θριαμβολογούσαν για την «κατάσχεση» του πλοίου και για τα «χάλια» της Αργεντινής, δεν αναφέρθηκαν ποτέ ξανά στο συγκεκριμένο γεγονός. Πολύ δε περισσότερο, αποφεύγουν να μιλήσουν, για το πως η Αργεντινή, χάρη στην απόφασή της να έρθει σε μετωπική σύγκρουση με τους δανειστές της, είναι σήμερα μία πλεονασματική οικονομία που ανακτάει με κόπο αλλά σταθερά, όλα τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που είχε πριν από την επιδρομή των αρπαχτικών της διεθνούς χρηματοπιστωτικής συμμορίας. Αυτής την οποίας, δέσμια παραμένει σήμερα η Ελλάδα με τις φιλότιμες προσπάθειες του κάθε Στουρνάρα και όλων των πιστών σκυλιών της τραπεζικής και επιχειρηματικής ολιγαρχίας.
