Τι έγινε την Κυριακή;

Ένας πληροφοριακός αχταρμάς. Μια τηλεοπτική θολούρα. Ο καπνός από τις φωτιές και τα χημικά είναι τόσο πυκνός που νομίζεις ότι σε λίγο θα αρχίσει να βγαίνει πίσω από την τηλεόραση. Ετερόκλητα μπουλούκια, τρέχουν από 'δω και από 'κει. Το μοντάζ συνεχές. Κανένα πλάνο δεν διαρκεί για περισσότερα από τρία δευτερόλεπτα. Εναλλάσονται σαν φωτογραφικό άλμπουμ. Οι κάμερες σημαδεύουν μόνο τους νεαρούς με τις κουκούλες που εκσφενδονίζουν συνεχώς αντικείμενα, πέτρες, ξύλα, καρέκλες, μολότοφ. Από την άλλη πλευρά του μετώπου η εικόνα δείχνει τiς δυνάμεις καταστολής να βρίσκονται συνεχώς σε άμυνα. Ποτέ, κανένας έλληνας τηλεθεατής, δεν είδε στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων άνδρες των ΜΑΤ να πετούν δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης. Ποτέ ο τηλεθεατής δεν έχει δει γκλομπ αστυνομικού να πέφτει σε σώματα διαδηλωτών.
Φυσικά, όσοι βρέθηκαν την Κυριακή στους δρόμους γύρω από το Σύνταγμα, (αφού λόγω των χημικών ήταν αδύνατο να παραμείνουν στο χώρο της πλατείας), αλλά και όσοι γενικά έχουν την περίεργη συνήθεια να κατεβαίνουν στους δρόμους, θα έχουν διαπιστώσει ότι οι αστυνομικοί σχημάτιζαν μονίμως ένα Π αποθώντας τον κόσμο μακριά από τον χώρο της συγκέντρωσης και χρησιμοποιώντας τεράστιες ποσότητες χημκών.
Είναι προφανές ότι οι διαταγές των αστυνομικών ήταν να μην αφήσουν να δημιουργηθεί συμπαγές πλήθος μέσα στην πλατεία και γι αυτό, με την πρώτη ευκαιρία εφόρμησαν σαν σκυλιά κυνηγώντας τους πάντες.
Προσωπικά, έφυγα νωρίς γιατί δούλευα (επέστρεψα αργά το βράδυ όταν ο κόσμος είχε αραιώσει) αλλά στα λίγα λεπτά του μπάχαλου που πρόλαβα να μείνω, κατάλαβα ότι ο κύριος στόχος της αστυνομίας ήταν να δημιουργήσει οργή στον απλό κόσμο. Δεν χωράει αμφιβολία ότι υπάρχουν ασφαλίτες κουκουλοφόροι που την κατάλληλη στιγμή δημιουργούν τσαμπουκά και οι πιτσιρικάδες τσιμπούν εύκολα το δόλωμα. Όμως, στο γενικό αλλαλούμ και στον πανικό που μπορεί να δημιουργηθεί σε μία συγκέντρωση με τόσο κόσμο, πλέον τα ΜΑΤ δεν χρειάζονται καν άλλοθι για να ξεκινήσουν «εκκαθαριστικές» επιχειρήσεις. Το απέδειξαν σουτάροντας ασφυξιογόνα αέρια στον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μανώλη Γλέζο. 
Κανένας δημοσιογράφος δεν ρώτησε το αυτονόητο τον ανεκδιήγητο Κοκκαλάκη της αστυνομίας: Για ποιο λόγο τα ΜΑΤ δεν μένουν μέσα στα όρια του χώρου της Βουλής τον οποίο προστατεύουν; Τι θα είχε γίνει αν έμεναν πίσω από τα κιγκλιδώματα, απλά προτάσσοντας τις ασπίδες;
Ποια ακριβώς ήταν η αποστολή τους όταν βγήκαν από τον χώρο και εφόρμησαν σε ξερά και χλωρά, μέσα στην πλατεία, στη Σταδίου, την Ακαδημίας και στα στενά γύρω από το Σύνταγμα;
Τι ακριβώς προστάτευαν οι διμοιρίες στο Μοναστηράκι; Τι δουλειά είχαν οι μοτοσυκλετιστές της Δέλτα και της Δίας στην Ερμού και την Μητροπόλεως βολτάροντας προκλητικά κατά αγέλες, εκτός από το να βγάλουν εκτός εαυτού τον απλό κόσμο από τα νεύρα;
Τα «κωλόπαιδα» που καίνε τράπεζες (και τα οποία δεν έκαναν καλή δουλειά - είδα πολλές άθικτες) θα έπρεπε να είναι το πρώτο μέλημα αυτού του κράτους - φονιά. Αντί να τους προσφέρει τη στοιχειώδη κοινωνική πρόνοια, να βρει πως ζουν, ποια ένστικτα ικανοποιούν, είναι πολύ πιο εύκολο να φτιάξει ενόχους μέσα από τα φερέφωνα της τηλεοπτικής χούντας και των μπάτσων. Είναι πολύ πιο εύκολο να πας ως μοιρολογίστρα της τέχνης με ένα κεράκι έξω από το Αττικόν, παρά να δημιουργήσεις συνθήκες κοινωνικής δικαιοσύνης ώστε να αποτρέψεις κοινωνικές εκρήξεις.
Κανένα «κωλόπαιδο» δεν ήρθε με παρθενογέννεση. Μια κοινωνία με 50% ανεργία μεταξύ των νέων, η οποία αντί να πολεμήσει να γιατρευτεί, ζητάει την καταδίκη τους, είναι καταδικασμένη να πεθάνει από ανεξέλεγκτη βία και φωτιά. Ευτυχώς, Και όσο πιο γρήγορα ψοφίσει τόσο το καλύτερο.

Πανό αγνοείται

 

Παρακαλείται όποιος είδε το πανό με το σύνθημα «μη φωνάζετε, θα ξυπνήσουν οι Έλληνες» στην Puerta del Sol της Μαδρίτης, να μας το βγάλει μία φωτογραφία να το δούμε και εμείς! Πληθαίνουν αγαπητέ αναγνώστη, τα δημοσιεύματα αλλά και οι μαρτυρίες ισπανών διαδηλωτών, σχετικά με αυτό που οι περισσότεροι υποπτευόμασταν από την πρώτη στιγμή που αρχίσαμε να ψάχνουμε στο Google για το περιβόητο πανό στην Πύλη του Ήλιου. Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο, εκτός από αυτό το γαμημένο πανό που όλοι ξέρουν τι έγραφε αλλά κανείς δεν το έχει δει. Ο θεός να έχει καλά τον Χατζατζάρη, τον μπαχαλάκια, τον πονηρό που σκαρφίστηκε την ιδέα να ενοχοποιήσει τους ισπανούς διαδηλωτάς με στόχο να νευριάσει το πόπολο και να βγει κατά χιλιάδες στις πλατείες για να τους κλεισει το στόμα. Υποπτεύομαι όμως ότι τη βρώμα την έβγαλαν ευρηματικοί δημοσιογράφοι που ήθελαν να βρουν θέμα αλλά τους γύρισε μπούμερανγκ. Έτσι, μόλις εμφανίστηκαν στο Σύνταγμα με τα ψιλοτάκουνα και τα γκλίτερ οι ρεπόρτερ - Πετρούλες για τον γνωστό δημοσιοκαφρικό χαβαλέ, τις πέταξαν στο συντριβάνι οι αγανακτισμένοι και για πρώτη φορά ο ελληνικός Τύπος διοργάνωσε ένα πάρτι στο οποίο τρώει πόρτα!

Ο μόνος φόβος στο άκουσμα του διαβολικού τεχνάσματος των δημοσιοκάφρων, είναι η απρόβλεπτη αντιδραση του ετερόκλητου πλήθους των Ελλήνων διαδηλωτών. Eλλοχεύει πλέον ο κίνδυνος να κλειστούν στα σπίτια τους και να μην ξεμυτίζουν ούτε για τσιγάρα, ώστε με τη στάση αυτή να τιμωρήσουν τα τιμημένα μουμουέ που τόλμησαν να τους κοροϊδέψουν και κυρίως το Star, του οποίου η web camera κατά τη διάρκεια του συλλαλητηρίου είχε εστιάσει για ώρες στους συνδικαλιστές της ΔΕΗ που από την Χαλκοκονδύλη, βρέθηκαν με γερανοφόρα που τα πληρώνουμε εμείς, στην Πλατεία Συντάγματος σαν τα μυρμήγκια στο μέλι μπας και τους δώσει κανείς σημασία.
Όπως και να 'χει, αφού αυτό το περιβόητο το πανό ήταν made in Greece, το μεγάλο συλλαλητήριο της 25ης Μαίου θα μείνει στην ιστορία ως η απάντηση των Ελλήνων στους Έλληνες. «Έλληνες! Εμείς οι Έλληνες ξυπνήσαμε». Καλό ακούγεται.
Σήμερα το μενού έχει κουτάλες και κατσαρόλες άδειες χωρίς φαί για να κάνουν θόρυβο. Όλοι έξω!