Τι έγινε την Κυριακή;

Ένας πληροφοριακός αχταρμάς. Μια τηλεοπτική θολούρα. Ο καπνός από τις φωτιές και τα χημικά είναι τόσο πυκνός που νομίζεις ότι σε λίγο θα αρχίσει να βγαίνει πίσω από την τηλεόραση. Ετερόκλητα μπουλούκια, τρέχουν από 'δω και από 'κει. Το μοντάζ συνεχές. Κανένα πλάνο δεν διαρκεί για περισσότερα από τρία δευτερόλεπτα. Εναλλάσονται σαν φωτογραφικό άλμπουμ. Οι κάμερες σημαδεύουν μόνο τους νεαρούς με τις κουκούλες που εκσφενδονίζουν συνεχώς αντικείμενα, πέτρες, ξύλα, καρέκλες, μολότοφ. Από την άλλη πλευρά του μετώπου η εικόνα δείχνει τiς δυνάμεις καταστολής να βρίσκονται συνεχώς σε άμυνα. Ποτέ, κανένας έλληνας τηλεθεατής, δεν είδε στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων άνδρες των ΜΑΤ να πετούν δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης. Ποτέ ο τηλεθεατής δεν έχει δει γκλομπ αστυνομικού να πέφτει σε σώματα διαδηλωτών.
Φυσικά, όσοι βρέθηκαν την Κυριακή στους δρόμους γύρω από το Σύνταγμα, (αφού λόγω των χημικών ήταν αδύνατο να παραμείνουν στο χώρο της πλατείας), αλλά και όσοι γενικά έχουν την περίεργη συνήθεια να κατεβαίνουν στους δρόμους, θα έχουν διαπιστώσει ότι οι αστυνομικοί σχημάτιζαν μονίμως ένα Π αποθώντας τον κόσμο μακριά από τον χώρο της συγκέντρωσης και χρησιμοποιώντας τεράστιες ποσότητες χημκών.
Είναι προφανές ότι οι διαταγές των αστυνομικών ήταν να μην αφήσουν να δημιουργηθεί συμπαγές πλήθος μέσα στην πλατεία και γι αυτό, με την πρώτη ευκαιρία εφόρμησαν σαν σκυλιά κυνηγώντας τους πάντες.
Προσωπικά, έφυγα νωρίς γιατί δούλευα (επέστρεψα αργά το βράδυ όταν ο κόσμος είχε αραιώσει) αλλά στα λίγα λεπτά του μπάχαλου που πρόλαβα να μείνω, κατάλαβα ότι ο κύριος στόχος της αστυνομίας ήταν να δημιουργήσει οργή στον απλό κόσμο. Δεν χωράει αμφιβολία ότι υπάρχουν ασφαλίτες κουκουλοφόροι που την κατάλληλη στιγμή δημιουργούν τσαμπουκά και οι πιτσιρικάδες τσιμπούν εύκολα το δόλωμα. Όμως, στο γενικό αλλαλούμ και στον πανικό που μπορεί να δημιουργηθεί σε μία συγκέντρωση με τόσο κόσμο, πλέον τα ΜΑΤ δεν χρειάζονται καν άλλοθι για να ξεκινήσουν «εκκαθαριστικές» επιχειρήσεις. Το απέδειξαν σουτάροντας ασφυξιογόνα αέρια στον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μανώλη Γλέζο. 
Κανένας δημοσιογράφος δεν ρώτησε το αυτονόητο τον ανεκδιήγητο Κοκκαλάκη της αστυνομίας: Για ποιο λόγο τα ΜΑΤ δεν μένουν μέσα στα όρια του χώρου της Βουλής τον οποίο προστατεύουν; Τι θα είχε γίνει αν έμεναν πίσω από τα κιγκλιδώματα, απλά προτάσσοντας τις ασπίδες;
Ποια ακριβώς ήταν η αποστολή τους όταν βγήκαν από τον χώρο και εφόρμησαν σε ξερά και χλωρά, μέσα στην πλατεία, στη Σταδίου, την Ακαδημίας και στα στενά γύρω από το Σύνταγμα;
Τι ακριβώς προστάτευαν οι διμοιρίες στο Μοναστηράκι; Τι δουλειά είχαν οι μοτοσυκλετιστές της Δέλτα και της Δίας στην Ερμού και την Μητροπόλεως βολτάροντας προκλητικά κατά αγέλες, εκτός από το να βγάλουν εκτός εαυτού τον απλό κόσμο από τα νεύρα;
Τα «κωλόπαιδα» που καίνε τράπεζες (και τα οποία δεν έκαναν καλή δουλειά - είδα πολλές άθικτες) θα έπρεπε να είναι το πρώτο μέλημα αυτού του κράτους - φονιά. Αντί να τους προσφέρει τη στοιχειώδη κοινωνική πρόνοια, να βρει πως ζουν, ποια ένστικτα ικανοποιούν, είναι πολύ πιο εύκολο να φτιάξει ενόχους μέσα από τα φερέφωνα της τηλεοπτικής χούντας και των μπάτσων. Είναι πολύ πιο εύκολο να πας ως μοιρολογίστρα της τέχνης με ένα κεράκι έξω από το Αττικόν, παρά να δημιουργήσεις συνθήκες κοινωνικής δικαιοσύνης ώστε να αποτρέψεις κοινωνικές εκρήξεις.
Κανένα «κωλόπαιδο» δεν ήρθε με παρθενογέννεση. Μια κοινωνία με 50% ανεργία μεταξύ των νέων, η οποία αντί να πολεμήσει να γιατρευτεί, ζητάει την καταδίκη τους, είναι καταδικασμένη να πεθάνει από ανεξέλεγκτη βία και φωτιά. Ευτυχώς, Και όσο πιο γρήγορα ψοφίσει τόσο το καλύτερο.

Έρχονται οι Έλληνες Indignados

Η Ισπανία είναι μία όμορφη χώρα με πολύ ήλιο, ωραίες παραλίες και υψηλή ανεργία. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ανέρχεται στο 21,3% και ξεπερνάει πλέον τα 5 εκατομμύρια ανθρώπους. Είναι δε, η μεγαλύτερη στην ευρωζώνη. Το πιο τραγικό όμως είναι ότι η ανεργία μεταξύ των νέων 18-25 ετών ανέρχεται επισήμως στο 45% ενώ οι λίγοι που έχουν ακόμα δουλειά δηλώνουν αβέβαιοι για το μέλλον τους.
Στην Ελλάδα τα ποσοστά ανεργίας είναι τα ίδια αλλά δεν το ξέρει κανείς αφού η στατιστική Αρχή δίνει επισήμως χαμηλότερα ποσοστά. Είναι βέβαιο όμως ότι οι νέοι που αναζητούν δουλειά, θα διαπιστώσουν κάποια στιγμή ότι οι μισοί φίλοι τους είναι άνεργοι και οι μισοί φίλοι των φίλων τους επίσης. Βλέπουν συνεχώς τα ίδια πρόσωπα στις καφετέριες με τη Χρυσή Ευκαιρία στο χέρι και τελικά διαπιστώνουν ότι κανείς δεν ψάχνει να αγοράσει μηχανάκι ή μεταχειρισμένο play station- όλοι ψάχνουν για δουλειά.
Πριν από δύο χρόνια είχα πάει καλοκαίρι στη Μαδρίτη και περπατώντας στο όμορφο ιστορικό κέντρο διαπίστωσα ότι τα μικρά μπαράκια της πόλης ήταν σχεδόν άδεια και οι λίγοι θαμώνες ήταν συνήθως τουρίστες σαν και εμάς. Όμως οι πολυάριθμες θορυβώδεις παρέες της ντόπιας πιτσιρικαρίας την έπεφταν στο πλακόστρωτο σχηματίζοντας μεγάλους κύκλους και πίνοντας μπύρες κουτάκια. Χιλιάδες κουτάκια. Τα πουλούσαν ακόμα και παράνομοι ασιάτες μικροπωλητές στα πεζοδρόμια. Τα ξημερώματα, ο ήχος τους όταν τα μάζευαν τα συνεργεία του δήμου ήταν εκκωφαντικός. Στην αρχή το θεώρησα «διαφορά κουλτούρας» αλλά βλέποντας πλέον το ίδιο σκηνικό στη μικρή πλατεία του Ψυρρή, στην Πανόρμου και τελευταία στο Γκάζι, κατάλαβα ότι η κουλτούρα του δρόμου είναι παντού ίδια όταν δεν υπάρχουν φράγκα. Η ισπανική νεολαία έκανε πολλά χρόνια υπομονή πίνοντας μπύρες στο πλακόστρωτο αλλά το πρόβλημα της ανεργίας μεγάλωνε. Τώρα, όποιος εργάζεται δεν θεωρείται τυχερός. Ξέρει ότι ο αδερφός του, η ξαδέρφη του ή ο κολλητός του ψάχνουν για δουλειά και για να πάνε μαζί μία βόλτα πρέπει να κεράσει αυτός τις μπύρες. Πλέον θεωρείται μικρή πολυτέλεια ακόμα και αυτό το κουτάκι μπύρας στο πλακόστρωτο της Puerta del Sol ή της Plaza Mayor. Εδώ και πέντε ημέρες, οι νεαροί Indignados, οι «εξοργισμένοι» του περιθωρίου της εργασίας και της κοινωνίας,  αποφάσισαν να βγουν στους δρόμους. Ειρηνικά, χωρίς βανδαλισμούς, μολότωφ και δακρυγόνα διαδηλώνουν για το δικαίωμα σε ένα καλύτερο μέλλον. Τις τελευταίες δυο νύχτες μάλιστα έχουν κατασκηνώσει στην Puerta del Sol όπως και σε πλατείες άλλων μεγάλων πόλεων και δε λένε να φύγουν! Την Κυριακή επίσης, διεξάγονται οι τοπικές εκλογές και τα δύο μεγάλα κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ της Ισπανιας έχουν βρει τον μπελά τους με τα κωλόπαιδα που διαδηλώνουν υπέρ του μποϊκοτάζ ψήφου προς αυτά. Το άσχημο είναι ότι μέσω διαδικτύου οργανώνονται συνεχώς  παρόμοιες διαδηλώσεις σε πολλές Ισπανικές πρεσβείες την Κυριακή, ημέρα των εκλογών και οι Πάγκαλοι της Ευρώπης έχουν αρχίσει να τα παίρνουν στο κρανίο αφού ανησυχούν για ντόμινο νεανικών εξεγέρσεων.
Στην Ελλάδα, η νεολαία είναι σε φάση «12:30 το μεσημέρι - τώρα αρχίζει να ανοίγει το μάτι», αφού έχει ακόμα χαρτζιλίκι να πίνει μπύρες στα μπαράκια μέχρι αργά - εδώ υπάρχουν ακόμα Έλληνες που χαλάνε λεφτά στα μπουζούκια. Επειδή όμως μετά τις 12:30 πάει ξανά για καφέ με τη Χρυσή Ευκαιρία στο χέρι, κάτι έχει αρχισει να ψιλιάζεται. Τους επόμενους μήνες που τα λεφτά στην τσέπη δεν θα φτάνουν ούτε για μπύρα - κουτάκι, τίποτα πια δεν θα είναι τόσο απλό.

ΥΓ. Την Κυριακή στις 5 το απόγευμα, νέοι και μεγαλύτεροι θα πάτε για καφεδάκι και πολλοί από εσάς θα βρεθούν στην ευρύτερη περιοχή του Θησείου. Λοιπόν, στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου βρίσκεται η Ισπανική πρεσβεία όπου έχει προγραμματιστεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας. Εκεί δίπλα, είναι και το σπίτι του Τσοχατζόπουλου - θα 'χει πλάκα, θα περάσετε πολύ ωραία!