Ας ζήσουμε σαν δούλοι

Όσο καθαρά και αν βλέπεις κάποια πράγματα, έρχεσαι σε πολύ δύσκολη θέση όταν διαπιστώνεις τελικά ότι δεν βλέπεις την τύφλα σου. Όταν μάλιστα αυτό συμβαίνει σε μία χώρα με επισήμως 1.200.000 ανέργους και μία κοινωνία που τρομοκρατείται συστηματικά μέσω της πιο χυδαίας προπαγάνδας ενώ την ίδια στιγμή βρίσκεται στο έλεος της πολιτικής και οικονομικής κλεπτοκρατίας, τότε αισθάνεσαι ηλίθιος και γραφικός να διαμαρτύρεσαι και η ίδια αυτή κοινωνία να ξύνει επιδεικτικά τα αρχίδια της μπροστά σου.

Είναι τραγικό να διαπιστώνεις πως ούτε οι άνεργοι δεν έχουν διάθεση να κάνουν κάτι για να ξεφύγουν από το χάλι τους. Ούτε λόγος βέβαια για τους εργαζόμενους που βλέπουν το μέλλον τους στην ανεργία αλλά αρκούνται στις προσευχές και στα ευχολόγια για όσα τους περιμένουν. Αυτό είναι κάτι που μόνο οι ψυχίατροι μπορούν να το εξηγήσουν. Όταν βλέπεις μια χιονοστιβάδα να έρχεται κατά πάνω σου κάνεις ό,τι μπορείς για να την αποφύγεις και να γλυτώσεις - δεν παίρνεις καλύτερη θέση για να σε πετύχει, ούτε προσεύχεσαι πίνοντας καφέ, να μη σε παρασύρει.

Έχουν γραφτεί πάρα πολλά για την κατάσταση που βιώνουμε και κυρίως για την αφασία στην οποία βρίσκεται η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων. Δε θέλω να το παίξω επαναστάτης, αγωνιστής και αντιστασιακός. Έχω δουλειά (ακόμα), πληρώνομαι, και μάλιστα αρκετά καλύτερα από πολλούς που επέλεξαν να κάτσουν στο σπιτάκι τους και δεν αντιμετωπίζω -ακόμα- κανένα σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Δεν κολλάω ένσημα επαναστάτη. Είμαι ένας απλός πολίτης αυτής της χώρας και διαμαρτύρομαι. Υπήρχε μία εποχή που πήγαινα σε όλες τις πορείες του Πολυτεχνείου στο λύκειο και λίγο αργότερα, μεταξύ ιστορικής μνήμης και χαβαλέ, αργότερα πιο συνειδητοποιημένα, πήγα στις πορείες για την εισβολή στο Ιράκ, για τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, ακόμα και με τους αναρχικούς τον Φλεβάρη. Είναι ωραία στις πορείες. Βέβαια, αν έχεις συνηθίσει να ζεις μόνος σου, να μη λες καλημέρα στον γείτονα και να μετράς τα λεφτουδάκια σου, νιώθεις λίγο μαλάκας όταν πηγαίνεις σε πορείες. Γιατί στις πορείες όλοι είναι χαρούμενοι και μιλούν μεταξύ τους - δεν έχουν πολλά να χάσουν, ούτε λεφτά να μετρήσουν.

Τώρα διαπιστώνω ότι όσοι πήγαν στα συλλαλητήρια των πλατειών δεν πήγαν για να διεκδικήσουν κάτι. Γι αυτό ήταν και τόσοι πολλοί. Η δεκαετία της ευδαιμονίας του ευρώ, μας έμαθε να κάνουμε κάτι, αν ξέραμε ότι θα περάσουμε καλά. Οι μούτζες ήταν ωραίες και ακίνδυνες. Ξεκαβλώσαμε αλλά όταν άρχισαν να πέφτουν τα πρώτα δακρυγόνα οι πολλοί πήγαν στο σπίτι τους και δεν ξαναβγήκαν.

Το χθεσινό πανεργατικό συλλαλητήριο διέφερε πολύ από τις συγκεντρώσεις των πλατειών και έμοιαζε περισσότερο με τη 48ωρη περσινή κινητοποίηση για το μεσοπρόθεσμο. Δεν υπήρχε καμία αγωνία στα μάτια του κόσμου. Όσοι αγωνίζονται δεν έχουν αγωνία. Αγωνίζονται. Είναι όπως στον αθλητισμό. Έχεις αγωνία πριν από τον αγώνα. Όταν μπαίνεις μέσα να παίξεις όλα τελειώνουν. Αγωνία έχουν αυτοί που κάθονται σπίτι τους. Αυτοί που κάθονται σπίτι τους, καταβροχθίζουν την τρομοκρατία των δελτίων ειδήσεων και μετά για να μετριάσουν την αγωνία τους «κάνουν θετικές σκέψεις», ελπίζουν ότι «θα αλλάξουν τα πράγματα».

Χθες, ανεβήκαμε με ένα μπλοκ (δεν έχει καμία σημασία ποιο) από τη Σταδίου στην Πλατεία Συντάγματος και καθήσαμε για κανένα τέτάρτο. Λίγος ο κόσμος, κοιτάζαμε ανέκφραστοι τα μεγάλα κενά στο δρόμο ώσπου κάποια στιγμή μας ενημερώνουν ότι φτάνει η κύρια πορεία. Μετακινούμαστε προς την Αμαλίας για να πάρουν τη θέση μας τα μπλοκ των συνδικάτων. Η πλατεία δεν γέμισε ποτέ. Φυσικά η απογοήτευση και η οργή ήταν διάχυτες. Αναρωτιόσουν για χιλιοστή φορά πού είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες που χάνουν τις δουλειές τους, που στερούνται βασικά αγαθά για να πληρώνουν φόρους.

Όσο περνούν οι ώρες όμως, σκέφτεσαι ότι δεν έχει κανένα νόημα να εξοργίζεσαι. Ο καθένας είναι ελεύθερος να επιλέγει τη στάση του απέναντι στα πράγματα. Ίσως τελικά να είναι και πιο σωστό να κάθεσαι σπίτι σου ή να πηγαίνεις για καφέ από το να στέκεσαι μέσα στο λιοπύρι ή το κρύο και να τρως ξύλο και δακρυγόνα. Δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί. Συνεχίστε λοιπόν να ζείτε σαν δούλοι. Ίσως κάποτε να σας λυπηθούν και να σας απελευθερώσουν, που ξέρεις.
(Η φωτογραφία είναι από τις χθεσινές «εκκαθαρίσεις» μέσα στην Πλατεία και είναι δημοσιευμένη σε Γαλλικό μέσο. Φαντάσου τι μπορούν να κάνουν αύριο τα παιδιά αυτού του μπάτσου στα δικά σου παιδιά)

ΥΓ. Όταν τα δελτία ειδήσεων αναφέρονται με εγκωμιαστικά σχόλια στις λαϊκές κινητοποιήσεις, είναι βέβαιο ότι δεν έχουμε καταφέρει τίποτα. Χθες για πολλοστή φορά, (γύρω στις 2 το μεσημέρι) τα ΜΑΤ, χωρίς να προκληθούν από κανέναν, φόρεσαν τις μάσκες τους και περίπου δέκα λεπτά μετά, έπεσαν οι πρωτες μολότοφ. Φυσικά, τα χημικά άρχισαν να πέφτουν μέσα στον κόσμο και η διαδήλωση έσπασε στα δύο - πάνω και κάτω πλατεία. Είναι φανερό ότι οι μπάτσοι είχαν εντολή να διαλύσουν το συλλαλητήριο. Γι' αυτό και το βράδυ τα χουντοκάναλα χάιδευαν τους διαδηλωτές και έκαναν μια αναφορά στα «περιορισμένης έκτασης επεισόδια». Φυσικά τα επεισόδια ήταν μεγάλης έκτασης, όπως συμβαίνει πάντα. Το κομμάτι του κόσμου στο οποίο βρέθηκα εγώ, απωθήθηκε με δακρυγόνα μέχρι τη συμβολή της Συγγρού με τη Βούρβαχη. Λίγο ακόμα και θα φτάναμε στο Φάληρο. Η εικόνα 5-6 διμοιριών ΜΑΤ να κατεβαίνουν την Αμαλίας μπροστά από τους στήλους του Ολυμπίου Διός θύμιζε κυριολεκτικά στρατό κατοχής που πάει να καταλάβει ύψωμα. Όνειρο μιλάμε. Η καταστολή έχει περάσει σε άλλο επίπεδο.

ΥΓ2. Ήμουν μπροστά στο δέντρο που κάηκε και το φωτογράφησα την ώρα που άρχισε η φωτιά. Φευγαμε βιαστικά προς την Αμαλίας πνιγμένοι από τα δακρυγόνα ενώ τα ΜΑΤ που έρχονταν προς το μέρος μας συνέχιζαν να πετούν - τα γνωστά στρογγυλά- και κάποια άλλα κυλινδρικά που έβγαζαν σπίθες με πορτοκαλί καπνό. Κανένας από εμάς δεν είχε μολότοφ ή καπνογόνα ή οτιδήποτε. Μόνο κάποιοι πιτσιρικάδες πετούσαν πέτρες και μπουκάλια. Ξαφνικά κάποιος δίπλα μου φωνάζει «ωχ» κοιτάζοντας προς τα πάνω. Κανείς δεν κατάλαβε πως πήρε φωτιά μόνο η κορυφή του δέντρου και από ποιον. Όταν μάλιστα ο χώρος του Εθνικού Κήπου φυλασόταν με αστυνομικούς από νωρίς.
Το Mega πάντως και όσα Μέσα είδα και διάβασα, έβγαλαν συμπέρασμα ότι το δέντρο κάηκε «από βόμβες των αντιεξουσιαστών». Θα τους το είπε μάλλον ο «αυτόπτης» Τσίμας που είπε ότι νωρίτερα βρισκόταν στη Βουκουρεστίου. Κανείς δεν τον είδε.

Λύσσα

H επίθεση αγνώστων εναντίον του πρώην βουλευτή του ΛΑΟΣ Θανάση Πλεύρη στα δικαστήρια της Ευελπίδων, είναι μια ακόμα απόδειξη ότι το πολιτικό κλίμα στην Ελλάδα φορτίζεται
επικίνδυνα. Το 1965 δεν είχα γεννηθεί, όμως, απ' όσα έχω διαβάσει και ακούσει, η ταραγμένη εκείνη εποχή δεν πρέπει να διαφέρει και πολύ από τη σημερινή.

Το συμπέρασμα που έχω βγάλει, είναι ότι σε περιόδους που η -έστω και κατ' ευφημισμόν- Αριστερά δείχνει να πείθει ένα μεγάλο κομμάτι του λαού, κατά έναν περίεργο τρόπο δημιουργείται ένταση που όλως τυχαίως την ενοχοποιεί για όλες τις συμφορές που έχουν βρει τον τόπο. Αυτό το βλέπουμε και σήμερα, κυρίως μετά τις εκλογές τις 6ης Μαίου.

Καλώς ή κακώς η ευρύτερη Αριστερά στην Ελλάδα τα τελευταία 3-4 χρόνια εκφράζεται κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΕ έχει επιλέξει σχεδόν από την μεταπολίτευση, και πάντως, μετά τον θάνατο του Χαρίλαου Φλωράκη, τον μοναχικό δρόμο του δογματισμού μακριά από τις ανάγκες της πραγματικής κοινωνίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί με αξιώσεις τον χώρο της σύγχρονης Αριστεράς και όπως φαίνεται τον κερδίζει αλλά ως γνωστόν, πιο δύσκολο από το να κερδίσεις μια πρωτιά είναι να διατηρήσεις τα σκήπτρα.

Δεν ήμουν αυτόπτης μάρτυρας στο επεισόδιο στην Ευελπίδων και εκτός από τον κ. Πλεύρη δεν είδα άλλον αυτόπτη μάρτυρα να μιλάει για το γεγονός. Ο κ. Πλεύρης είπε ότι οι άνθρωποι που του επιτέθηκαν ήταν αντιεξουσιαστές. Θα μπορούσαν να είναι, θα μπορούσαν και να μην είναι.
Το περίεργο όμως είναι ότι κατά δήλωσή του, οι «αντιεξουσιαστές» του φώναζαν «κωλοφασίστα τώρα που θα έρθουμε στην εξουσία, θα δεις τι θα πάθεις». Προφανώς, είναι λίγο δύσκολο να έρθουν στην εξουσία οι αντιεξουσιαστές. Δύο τινά πρέπει να συμβαίνουν: Ή ο κ. Πλεύρης σκέφτηκε ότι είναι μία καλή ευκαιρία να ενοχοποιήσει την ευρύτερη Αριστερά για την επίθεση και επινόησε ένα ψέμα το οποίο δεν  μελέτησε καλά, ή οι αντιεξουσιαστές ήταν τίγκα στον μπάφο και δεν ήξεραν τι λένε.
Σχεδόν σιγουρεύτηκα ότι ο κ. Πλεύρης έλεγε ψέμματα γι' αυτό που του είπαν οι «αντιεξουσιαστές», όταν είδα ότι ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης που είναι επιστήθιος φίλος του κ. Πλεύρη, έσπευσε να αναπαραγάγει την είδηση μέσω Twitter και μάλιστα βγάζοντας το γνωστό συμπέρασμα στο τέλος του μηνύματός του: «Η Ελλάδα της Άκρας Αριστεράς».

Το σύστημα δεν φοβάται απλώς την άνοδο της Αριστεράς. Έχει περάσει από τον φόβο, στον πανικό. Όταν σε κυριεύει ο πανικός, στρέφεσαι πλέον από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης με κάθε μέσο εναντίον εκείνου που θεωρείς ότι σε απειλεί. Και θέλεις να του κάνεις κακό πριν να στο κάνει αυτός.
Το σύστημα δεν είναι απρόσωπο. Είναι οι 40-50 οικογένειες που κατέχουν το 60% του πλούτου στην Ελλάδα, ή τα 116 φυσικά πρόσωπα που κατέχουν περιουσία από 100 έως 999 εκατ. ευρώ. Είναι αυτοί που ελέγχουν μεγάλες βιομηχανικές, ενεργειακές, εμπορικές και ναυτιλιακές εταιρείες, αυτοί που αναλαμβάνουν σχεδόν χαριστικά και διαχρονικά από τις πολιτικές ηγεσίες όλα τα μεγάλα δημόσια έργα, αυτοί που διαθέτουν τεράστια κεφάλαια στο εξωτερικό και φυσικά είναι ιδιοκτήτες των μεγάλων ΜΜΕ. Τους ξέρουμε αλλά τα τελευταία χρόνια τους μάθαμε καλύτερα γιατί αναγκάστηκαν υπό το βάρος της κρίσης να μοιραστούν μαζί μας τις αγωνίες τους μέσα από τα δελτία των 8.

Δεν ξέρω αν το έχετε διαπιστώσει αλλά σήμερα είναι η τέταρτη μέρα που δεν έχει δημοσιευτεί καμία δημοσκόπηση. Η λογική εξήγηση είναι ότι τα Μέσα δεν διαθέτουν πλέον χρήματα για να παραγγέλνουν δημοσκοπήσεις συνεχώς. Δεν το νομίζω. Ειδικά γι αυτές τις εκλογές αν ήθελαν να βγάλουν δημοσκοπήσεις, θα έβρισκαν τρόπο και λεφτά για να τις βγάλουν. 
Ο Στάθης είχε γράψει εύστοχα πριν από μερικούς μήνες για τα «ντόμπερμαν της ενημέρωσης». Αυτά τα ντόπερμαν λύσσαξαν. Η λύσσα με την οποία οι γνωστοί δημοσιογράφοι της διαπλοκής και των νταβατζήδων επιτίθενται τις τελευταίες ημέρες κατά του ΣΥΡΙΖΑ με ρεσιτάλ προπαγάνδας, εξώφθαλμη διαστρέβλωση γεγονότων και ωμά ψέμματα, με έχει κάνει να πιστεύω ότι στα μεγάλα δημοσιογραφικα συγκροτήματα γνωρίζουν αυτό που εμείς δεν γνωρίζουμε αλλά υποπτευόμαστε.
Το τέλος τους έρχεται. Βουλιάζουν. Τώρα δεν πρέπει να κάνουμε πίσω.