Η Ιστορία (μας) κάνει πλάκα

Το σύντομο κείμενο που ακολουθεί έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Οση ώρα το διαβάζετε προσπαθήστε να προσδιορίσετε το χρόνο και από τίνος το χέρι μπορεί να γράφτηκε. Οι απαντήσεις, μετά.

«Η κυβέρνηση δεν έχει καμία άλλη πολιτική πρακτική από το να ζητά συνέχεια ξένη βοήθεια για να διατηρεί την εξουσία της και να διασώζει συνέχεια τα προνόμια μιας μικρής κλίκας εμπόρων και τραπεζιτών, οι οποίοι αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα. Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οικονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχήσει αυτό στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο το φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο. Αντιτίθενται στον έλεγχο συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμποδίσει να εξάγουν τα κέρδη τους στις τράπεζες του Καίρου και της Αργεντινής. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα...»

Αν ο συντάκτης του άρθρου δεν ανέφερε ως καταθετικούς παραδείσους, το Κάιρο και την Αργεντινή -που φυσικά, μόνο ασφαλή καταφύγια κεφαλαίων δεν είναι σήμερα- αλλά χρησιμοποιούσε τους νέους εξωτικούς προορισμούς ή απλά τον νεολογισμό «off shore», πολύ δύσκολα θα καταλάβαινε κάποιος ότι έχει γραφτεί τον Σεπτέμβριο του 1947. Το έχει γράψει στο αμερικανικό περιοδικό Collier's, ο αμερικανός επιτετραμένος της κυβέρνησης Τρούμαν, Πολ Πόρτερ, λίγους μόλις μήνες μετά την περίφημη ομιλία του προέδρου των ΗΠΑ που έμεινε στην Ιστορία ως «δόγμα Τρούμαν» και καθόριζε στην ψύχρα τον βαθμό και τους σκοπούς της αμερικανικής πολιτικής στην Ελλάδα και την Τουρκία, προ του «κομμουνιστικού κινδύνου». Με λίγα λόγια ο Πόρτερ δεν ήταν τίποτε άλλο από ένας «υπερ-Τόμσεν» των Αμερικανών στην μεταπολεμικη Ελλάδα.

Μάλιστα ο «διάδοχός» του Λόι Χέντερσον, διευθυντής για τις υποθέσεις της Εγγύς και Μέσης Ανατολής του State Department, έπαιζε ξεκάθαρα τον ρόλο των κεφαλών της Γερμανικής πολιτικής σήμερα στην Ελλάδα. Ηταν αυτός που «απήγαγε» τον Κωνσταντίνο Τσαλδάρη από το ντους του σπιτιού του και τον οδήγησε άρον άρον στο παλάτι ώστε να δεσμευθεί ενώπιον της Φρειδερίκης, ότι θα συγκροτήσει με τον Σοφούλη κυβέρνηση συνεργασίας Λαϊκών - Φιλελευθέρων. (Ο Λουκάς Παπαδήμος δεν είχε σαραντήσει τότε, οπότε ο Τσαλδάρης υποχώρησε στο θέμα της πρωθυπουργίας, χάριν του γηραιότερου Σοφούλη).

Λίγες ημέρες νωρίτερα, ο Χέντερσον είχε προειδοποιήσει διακριτικότατα τον Τσαλδάρη για τις ανησυχίες της μαμάς Αμερικής στην Ελλάδα: «Πρέπει να σχηματίσετε αντιπροσωπευτικότερη κυβέρνηση αμέσως, προτού δούμε στον ορίζοντα κυβέρνηση Ζαχαριάδη που θα σας πετάξει στη θάλασσα»!

Η κυβέρνηση εκείνη είναι ασφαλώς μία από τις πιο μιαρές πολιτικές συμπράξεις στην Ιστορία του νεώτερου Ελληνικού κράτους, μέχρι φυσικά τα πολιτικά εκτρώματα της εποχής των Μνημονίων που σπάνε κάθε ρεκόρ. Ηταν η κυβέρνηση που οδήγησε στην κλιμάκωση του Εμφυλίου και στο ολοκαύτωμα στον Γράμμο και στο Βίτσι με την στρατιωτική υποστήριξη των Αμερικανών οι οποίοι θα εξακολουθήσουν να κινούν διχαστικά τα νήματα στην ελληνική πολιτική για δύο δεκαετίες με αποκορύφωμα τη Χούντα.

Σήμερα, πολύ λίγες είναι πλέον οι διαφορές με την πρώιμη και την ώριμη προδικτατορική περίοδο. Είτε ήταν οι Αγγλοι, είτε οι Αμερικάνοι, είτε οι Γερμανοί, οι «στρατηγικοί εταίροι» μας πάντα είχαν και έχουν σαν βασικό στόχο της παρουσίας τους στον ελληνικό χώρο την προάσπιση των δικών τους γεωστρατηγικών και οικονομικών συμφερόντων και φυσικά, η εθελοδουλεία των ξεπουλημένων εγχώριων εντολοδόχων τους είναι η ισχυρότερη εγγύηση ότι δεν πρόκειται να ξεκουμπιστούν ποτέ.
Ας το έχουμε υπόψη μας όταν αναζητούμε «εναλλακτικούς» σωτήρες, αφού δεν αποφασίζουμε να ορθώσουμε το δικό μας λαϊκό ανάστημα.

* Το ιστορικό κείμενο και οι πληροφορίες δημοσιεύθηκαν σήμερα 8 Ιουλίου, σε άρθρο του Γιώργου Ρωμαίου στα  ΝΕΑ

Φέρτε πίσω το μήνυμα

A, το βρήκα! Το μήνυμα των εκλογών. Τέσσερις μέρες μετά, δεν πειράζει. Τα εκλογικά αποτελέσματα χρειάζονται μια επεξεργασία. Δεν την έχω τελειώσει - νομίζω ότι η επεξεργασία θα συνεχιστεί καθ'όλη τη διάρκεια της κοινουβολευτικής περιόδου, μέχρι τις επόμενες εκλογές. Αυτό που εκτυλίσσεται στην ελληνική κοινωνία πριν και κυρίως μετά τις κάλπες είναι μια συνεχής δυναμική διεργασία με μεγάλο ενδιαφέρον κυρίως για τις ανθρωποκοινωνικές επιστήμες.
Γράφουμε ιστορία και δεν το ξέρουμε.

Το πρώτο συμπέρασμα των εκλογικών αποτελεσμάτων είναι ότι οι Έλληνες είμαστε ριψοκίνδυνος λαός. Έχουμε το DNA του κασκαντέρ στο αίμα μας. Προτιμάμε να πάμε στη δουλειά μας κάνοντας parkour, παρά από τον δρόμο. Αν βγάζαμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα κλεινόμασταν όλοι στα σπίτια μας και θα περιμέναμε να πεθάνουμε αφού δεν θα υπήρχε καμία ελπίδα για τη χώρα.
Τώρα, όλοι αναλάβαμε το ρίσκο να ζήσουμε με τον κίνδυνο, η αδρεναλίνη μας χτυπάει κόκκινο στις εφορίες όπου πλακωνόμαστε με τους υπαλλήλους, με τους δικαστικούς κλητήρες που φέρνουν κατασχετήρια σπιτιών και αυτοκινήτων, στα φαρμακεία και τα νοσοκομεία όπου παίζουμε μπουνιές με τους γιατρούς για μία εξέταση ή ένα φάρμακο, ενώ πιο τυχεροί είναι οι άποροι και οι άστεγοι στις ουρές που μπορεί να τρώνε ξύλο αλλά τουλάχιστον στο τέλος φεύγουν και μ' ένα καφάσι ντομάτες.

Αλλά το βασικό συμπέρασμα αυτών των ιστορικών εκλογών, είναι ότι το υψηλό ποσοστό που διατήρησε η Χρυσή Αυγή στις εκλογές του Ιουνίου θα ρίξει αλάτι στην άνοστη καθημερινότητά μας. Ειδικά τώρα που άρχισαν τα πρώτα μπάνια και όλοι λίγο - πολύ θα πάρουμε χρωματάκι, θα πρέπει να αποδεικνύουμε συχνά με τα ελληνικά μας, ότι δεν είμαστε αλλοδαποί αφού τα μπλόκα των χρυσαυγιτών που θα περιφρουρούν την φυλετική μας καθαρότητα θα κατακλύσουν τις παραλίες. Βέβαια επειδή οι Χρυσαυγίτες είναι αρχαιολάτρεις και μιλούν μία, δικής τους επινόησης αρχαιολελληνική διάλεκτο αναμεμιγμένη με στοιχεία από τη νεοελληνική αργκό, θα πρέπει να μην εξευγενίζουμε αυτά που λέμε. Ασε να σου βγει φυσικά οποιαδήποτε άναρθρη κραυγή, θα καταλάβει ο άλλος.

Εννοείται ότι στη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας η Χρυσή Αυγή συμβάλλει τα μέγιστα αφού δεν θα αφήσει Πακιστανό για Πακιστανό και Αιγύπτιο για Αιγύπτιο που να μην τον κοπανήσει - άλλωστε αυτοί είναι η μεγάλη απειλή του έθνους. Αντίθετα, αυτοί που αντανακλούν το μεγαλείο και τις αξίες της φυλής, δηλαδή οι εργολάβοι δημόσιων έργων, οι εφοπλιστές, οι μιζαδόροι, οι μεγαλοεκδότες, τα λαμόγια, και οι πολιτικοί (οι σοβαροί, όχι οι αριστεροί), προστατεύονται ως κόρη οφθαλμού από τα παλικάρια με τις μαύρες μπλούζες, που στο πέρασμά τους βαράνε προσοχές αποδίδοντας τις δέουσες τιμές στους εθνικούς ευεργέτες, τους σωτήρες του λαού.

Μετά τον εκλογικό θρίαμβο της ΧΑ μάλιστα, τα 3,5 και πλέον εκατομμύρια ευρώ του Έλληνα φορολογούμενου, τα οποία θα εισρεύσουν στα ταμεία ως κρατική επιχορήγηση, θα εξοπλίσουν τους στρατιώτες του κόμματος με νέα λοστάρια, στιλέτα, σιδηρογροθιές και άλλα όπλα της αρετής στον υπερ πάντων αγώνα κατά των Πακιστανών με τα καροτσάκια του σούπερ μάρκετ. Επίσης θα αυξηθεί το χαρτζιλίκι και η κοκαϊνη για τους λευκούς μετανάστες (Αλβανούς, Ρουμάνους, Ρωσοπόντιους) που στρατολογούνται από τη ΧΑ ως εκτελεστές, κάτω από τα άγρυπνα αλλά στραβά μάτια της Ελληνικής Αστυνομίας.

Κατά τα άλλα, το ΠΑΣΟΚ κατόρθωσε μέσα σε ένα εξαιρετικά δυσμενές κλίμα (λυσσαλέα αρνητική προπαγάνδα από το σύνολο των ΜΜΕ, αήθεις επιθέσεις από την αριστερά αλλά κυρίως από τη ΝΔ) να διατηρήσει με μικρές απώλειες το ποσοστό που κέρδισε στις 6 Μαίου - αναμφισβήτητη επιτυχία που πρέπει να πιστωθεί αποκλειστικά στο ήθος και το ειδικό βάρος του Ευάγγελου Βενιζέλου.
Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες έχασαν έδαφος αλλά παρ' όλα αυτά κατέχουν ένα σεβαστό αριθμό εδρών που θα τους επιτρέψει κάποια στιγμή να ενδώσουν σε θέσεις, καρέκλες και μίζες, όπως έκανε στο παρελθόν κάθε ανεξέρτητος Έλληνας.
Η Δημοκρατική Αριστερά απέδειξε ότι ακόμα και ένα μικρό ποσοστό, «μπορεί» (δόθηκε η απάντηση στο προεκλογικό ερώτημα, του σποτ στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο γνωστός αριστερός Γιάννης Μπέζος) να σε κάνει από τίποτα, κυβερνητικό εταίρο. Σε μία κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας μάλιστα. Μεγαλεία.
Τέλος το ΚΚΕ φέρεται ως ο μεγάλος χαμένος των εκλογών αλλά η Κεντρική Επιτροπή δεν επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο, οπότε πρέπει να προσέχουμε τι λέμε.

Είναι πλέον φανερό ότι οι πιο κρίσιμες εκλογές της μεταπολίτευσης σήμαναν ταυτοχρόνως και το τέλος της. Ζούμε πλέον μία νέα εποχή, προσδοκώντας ήδη να παλιώσει, ώστε μόλις αυτό συμβεί να γιορτάσουμε τη δεύτερη μεταπολίτευση. Χωρίς Πολυτεχνείο, ας μην την ξαναπατήσουμε.

ΥΓ1. Από το βράδυ των εκλογών προσπαθώ να καταλάβω και να βάλω σε μία σειρά όλα όσα έχουν συμβεί και συμβαίνουν. Επειδή τα γεγονότα έχουν καταιγιστικό ρυθμό δεν προλαβαίνεις να βάλεις τίποτα σε τάξη. Πάντα κάτι νέο προκύπτει και τα ξαναβάζεις κάτω.
Δεν μπορείς για παράδειγμα να δικαιολογήσεις με κανέναν τρόπο τη συμμετοχή (ή έστω την έγκριση) ενός αριστερού κόμματος σε ένα κυβερνητικό σχήμα το οποίο εν έτει 2012, έχει στη σύνθεσή του, Μητσοτάκη και Κεφαλογιάννη - ονόματα που αναφέρονται στις πιο μαύρες σελίδες της Αριστεράς εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες. Αυτά είναι ιστορικά λάθη που η Αριστερά πληρώνει ακόμα. Και, εντάξει, ας διαγράψουμε τις διαχωριστικές γραμμές. Πως λοιπόν εσύ, ως φιλολαϊκό, φιλεργατικό, προοδευτικό κόμμα ανέχεσαι να δίνεις ψήφο εμπιστοσύνης σε μία κυβέρνηση με δύο τραπεζίτες υπουργούς; Πως ανέχεσαι να δίνεις προκαταβολικά άλλοθι στην ατιμωρησία όσων συνειδητά και αποδεδειγμένα πλέον έφεραν τη χώρα σε αυτό το σημείο. Πως τελικά, πιστεύεις ότι θα βοηθήσεις να σωθεί η χώρα, συμπράττοντας με αυτους που φέρουν βαρύτατες ποινικές ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση;

ΥΓ2. Φυσικά, όλα αυτά άρχισαν να συμβαίνουν από τη στιγμή που ο ελληνικός λαός, έδωσε πρώτος όχι μόνο την έγκριση αλλά και την εντολή του για να συμβούν. Δεν χρειάζεται να αναρρωτηθούμε πως και γιατί. Είναι γνωστή η επιχείρηση τρομοκράτησης και προπαγάνδας που στήθηκε στο μεσοδιάστημα από τις 6 Μαϊου μέχρι τις 17 Ιουνίου. Όμως πραγματικά, αυτή τη φορά δεν νιώθω κανέναν οίκτο. Δεν θα λυπηθώ για κανέναν που δεν λυπάται πρώτος τον εαυτό του. Για ό,τι συμβεί από εδώ και πέρα ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του.

ΥΓ3. Το σκίτσο του Αρκά μου ήρθε στο μυαλό, μετά από την αναφορά ενός φίλου. Η κατάσταση είναι πλέον τόσο σουρεαλιστική που δεν μπορούμε παρά να κάνουμε πλάκα για το τέλος μας ως κοινωνίας (ίσως και το φυσικό μας τέλος - είπαμε, οι χρυσαυγίτες τόσα λεφτά θα πάρουν από την κρατική επιχορήγηση, θα εξοπλιστούν ακόμα καλύτερα) το οποίο φαίνεται να είναι προ των πυλών. Το ευχάριστο είναι ότι στη θέση του θανατοποινίτη δεν είναι οι Έλληνες. Είναι τα παιδιά τους. Που τα πούλησαν για να μη θέσουν σε κίνδυνο τα 400 ευρώ της σύνταξής τους. Ποιος τα γαμάει.

Λύσσα

H επίθεση αγνώστων εναντίον του πρώην βουλευτή του ΛΑΟΣ Θανάση Πλεύρη στα δικαστήρια της Ευελπίδων, είναι μια ακόμα απόδειξη ότι το πολιτικό κλίμα στην Ελλάδα φορτίζεται
επικίνδυνα. Το 1965 δεν είχα γεννηθεί, όμως, απ' όσα έχω διαβάσει και ακούσει, η ταραγμένη εκείνη εποχή δεν πρέπει να διαφέρει και πολύ από τη σημερινή.

Το συμπέρασμα που έχω βγάλει, είναι ότι σε περιόδους που η -έστω και κατ' ευφημισμόν- Αριστερά δείχνει να πείθει ένα μεγάλο κομμάτι του λαού, κατά έναν περίεργο τρόπο δημιουργείται ένταση που όλως τυχαίως την ενοχοποιεί για όλες τις συμφορές που έχουν βρει τον τόπο. Αυτό το βλέπουμε και σήμερα, κυρίως μετά τις εκλογές τις 6ης Μαίου.

Καλώς ή κακώς η ευρύτερη Αριστερά στην Ελλάδα τα τελευταία 3-4 χρόνια εκφράζεται κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΕ έχει επιλέξει σχεδόν από την μεταπολίτευση, και πάντως, μετά τον θάνατο του Χαρίλαου Φλωράκη, τον μοναχικό δρόμο του δογματισμού μακριά από τις ανάγκες της πραγματικής κοινωνίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί με αξιώσεις τον χώρο της σύγχρονης Αριστεράς και όπως φαίνεται τον κερδίζει αλλά ως γνωστόν, πιο δύσκολο από το να κερδίσεις μια πρωτιά είναι να διατηρήσεις τα σκήπτρα.

Δεν ήμουν αυτόπτης μάρτυρας στο επεισόδιο στην Ευελπίδων και εκτός από τον κ. Πλεύρη δεν είδα άλλον αυτόπτη μάρτυρα να μιλάει για το γεγονός. Ο κ. Πλεύρης είπε ότι οι άνθρωποι που του επιτέθηκαν ήταν αντιεξουσιαστές. Θα μπορούσαν να είναι, θα μπορούσαν και να μην είναι.
Το περίεργο όμως είναι ότι κατά δήλωσή του, οι «αντιεξουσιαστές» του φώναζαν «κωλοφασίστα τώρα που θα έρθουμε στην εξουσία, θα δεις τι θα πάθεις». Προφανώς, είναι λίγο δύσκολο να έρθουν στην εξουσία οι αντιεξουσιαστές. Δύο τινά πρέπει να συμβαίνουν: Ή ο κ. Πλεύρης σκέφτηκε ότι είναι μία καλή ευκαιρία να ενοχοποιήσει την ευρύτερη Αριστερά για την επίθεση και επινόησε ένα ψέμα το οποίο δεν  μελέτησε καλά, ή οι αντιεξουσιαστές ήταν τίγκα στον μπάφο και δεν ήξεραν τι λένε.
Σχεδόν σιγουρεύτηκα ότι ο κ. Πλεύρης έλεγε ψέμματα γι' αυτό που του είπαν οι «αντιεξουσιαστές», όταν είδα ότι ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης που είναι επιστήθιος φίλος του κ. Πλεύρη, έσπευσε να αναπαραγάγει την είδηση μέσω Twitter και μάλιστα βγάζοντας το γνωστό συμπέρασμα στο τέλος του μηνύματός του: «Η Ελλάδα της Άκρας Αριστεράς».

Το σύστημα δεν φοβάται απλώς την άνοδο της Αριστεράς. Έχει περάσει από τον φόβο, στον πανικό. Όταν σε κυριεύει ο πανικός, στρέφεσαι πλέον από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης με κάθε μέσο εναντίον εκείνου που θεωρείς ότι σε απειλεί. Και θέλεις να του κάνεις κακό πριν να στο κάνει αυτός.
Το σύστημα δεν είναι απρόσωπο. Είναι οι 40-50 οικογένειες που κατέχουν το 60% του πλούτου στην Ελλάδα, ή τα 116 φυσικά πρόσωπα που κατέχουν περιουσία από 100 έως 999 εκατ. ευρώ. Είναι αυτοί που ελέγχουν μεγάλες βιομηχανικές, ενεργειακές, εμπορικές και ναυτιλιακές εταιρείες, αυτοί που αναλαμβάνουν σχεδόν χαριστικά και διαχρονικά από τις πολιτικές ηγεσίες όλα τα μεγάλα δημόσια έργα, αυτοί που διαθέτουν τεράστια κεφάλαια στο εξωτερικό και φυσικά είναι ιδιοκτήτες των μεγάλων ΜΜΕ. Τους ξέρουμε αλλά τα τελευταία χρόνια τους μάθαμε καλύτερα γιατί αναγκάστηκαν υπό το βάρος της κρίσης να μοιραστούν μαζί μας τις αγωνίες τους μέσα από τα δελτία των 8.

Δεν ξέρω αν το έχετε διαπιστώσει αλλά σήμερα είναι η τέταρτη μέρα που δεν έχει δημοσιευτεί καμία δημοσκόπηση. Η λογική εξήγηση είναι ότι τα Μέσα δεν διαθέτουν πλέον χρήματα για να παραγγέλνουν δημοσκοπήσεις συνεχώς. Δεν το νομίζω. Ειδικά γι αυτές τις εκλογές αν ήθελαν να βγάλουν δημοσκοπήσεις, θα έβρισκαν τρόπο και λεφτά για να τις βγάλουν. 
Ο Στάθης είχε γράψει εύστοχα πριν από μερικούς μήνες για τα «ντόμπερμαν της ενημέρωσης». Αυτά τα ντόπερμαν λύσσαξαν. Η λύσσα με την οποία οι γνωστοί δημοσιογράφοι της διαπλοκής και των νταβατζήδων επιτίθενται τις τελευταίες ημέρες κατά του ΣΥΡΙΖΑ με ρεσιτάλ προπαγάνδας, εξώφθαλμη διαστρέβλωση γεγονότων και ωμά ψέμματα, με έχει κάνει να πιστεύω ότι στα μεγάλα δημοσιογραφικα συγκροτήματα γνωρίζουν αυτό που εμείς δεν γνωρίζουμε αλλά υποπτευόμαστε.
Το τέλος τους έρχεται. Βουλιάζουν. Τώρα δεν πρέπει να κάνουμε πίσω.

Πατάτες Μπλε

Το κίνημα της πατάτας έχει ενθουσιάσει τους Έλληνες καταναλωτές και παραγωγούς, οι οποίοι μετά από πολλά χρόνια ομηρίας στους «μεσάζοντες» είδαν τα προϊόντα τους να αγοράζονται και να πωλούνται σε συμφέρουσες τιμές και όλοι να είναι ευχαριστημένοι.

Ύστερα από τον εμπορικό Μεσαίωνα δεκαετιών, βρέθηκαν κάποιοι ανήσυχοι και σκεπτόμενοι πολίτες που μπόρεσαν να οργανώσουν το ρεμπέτ ασκέρ των παραγωγών και να κάνουν μια εμπορική συναλλαγή της προκοπής.

Φυσικά κανείς δεν αναρρωτήθηκε γιατί όλα αυτά τα χρόνια κανένας δεν είχε σκεφτεί την πολύ απλή πρακτική της απευθείας διάθεσης των προϊόντων στην αγορά, ούτε για ποιο λόγο δεν είχαν επιχειρήσει να την εφαρμόσουν οι αγροτικοί συνεταιρισμοί ανά τη χώρα.

Το ΚΚΕ έσπευσε να καταδικάσει ως αποπροσανατολιστικό το κίνημα της πατάτας, τονίζοντας ότι «στόχο έχει την απομάκρυνση των μικρών αγροτών από το αγροτικό κίνημα και τη ρήξη με τα μονοπώλια και την ΕΕ». Άλλωστε για τη ρήξη με τα μονοπώλια και την ΕΕ, το ΚΚΕ έχει συγκεκριμένη και δοκιμασμένη συνταγή την οποία ακολουθεί εδώ και δεκαετίες, κλείνοντας με τρακτέρ τις εθνικές οδούς και αδειάζοντας τελάρα με πορτοκάλια και μήλα έξω από τις νομαρχίες και τα υπουργεία.

Είναι ιστορικές οι κατακτήσεις των αγροτών στα μπλόκα των εθνικών - οι καντινιέρηδες έχουν ξεπουλήσει.

Βέβαια, από τη στιγμή που το κίνημα της πατάτας υποστηρίζεται με ενθουσιασμό από τα βρωμοκάναλα της προπαγάνδας και της διαπλοκής, αρχίζεις αμέσως να πονηρεύεσαι και να σκέφτεσαι μήπως τελικά έχει δίκιο το ΚΚΕ. 

Η καχυποψία μάλιστα μεγαλώνει όταν οι περιγραφές των τηλεδημοσιογράφων εξυμνούν την οργάνωση του συστήματος, με πρόγραμμα, χωρίς φωνές και ουρές. Άλλωστε κάθε σύγχρονη ευρωπαϊκή πόλη που σέβεται τον εαυτό της, οργανώνει πατατοπανήγυρεις σε δημόσια πάρκινγκ - όλοι το έχουμε δει.

Οπότε, σιγουρεύεσαι και ψηφίζεις Μεντρέκα δαγκωτό, όταν διαπιστώνεις ότι οι κυριακάτικες βρωμοφυλλάδες των νταβατζήδων, χαρακτηρίζουν «στρατηγό» τον εμπνευστή του κινήματος της πατάτας στην Πιερία, Ηλία Τσολακίδη, τον οποίο βέβαια -ως αρχηγό του «Δεν Πληρώνω» κατά των διοδίων και των χαρατσιών της ΔΕΗ, τον κοίταζαν με μισό μάτι.

Όλοι επίσης δηλώνουν βέβαιοι ότι το κίνημα της πατάτας δεν είναι «μόδα» αλλά μία πρακτική που πρέπει να συνεχιστεί, παρ΄όλο που οι εμπνευστές και οι εκφραστές της, είναι οι ίδιοι που πρωτοστάτησαν σε όλες τις κοινωνικές πρωτοβουλίες εναντίον της κρατικής αυθαιρεσίας τα τελευταία δύο χρόνια. Βέβαια τώρα δεν στρέφονται εναντίον της κρατικής αυθαιρεσίας, αλλά κατά μιας άλλης επαγγελματικής ομάδας -αυτής των μεσαζόντων- οπότε όλα είναι καλά.

Όταν (και αν) το κίνημα της πατάτας αντιληφθεί ότι τα καρτέλ και τα μονοπώλια που ουσιαστικά ευθύνονται για τις υψηλές τιμές, στήνονται από τις πολυεθνικές εταιρίες με τα στραβά μάτια του ξεπουλημένου πολιτικού συστήματος και όχι από τους «μεσάζοντες», τότε αυτομάτως θα καταγγελθεί ως καιροσκοπικό και «απολιτίκ» όπως το κίνημα των πλατειών.

Άλλωστε, και το κίνημα της πατάτας, κίνημα πλατειών είναι - σε πλατείες και πάρκινγκ οργανώνονται οι συναλλαγές.

Η προπαγάνδα είναι εδώ και είναι σιωπηλή

Στο ρεπορτάζ της ΝΕΤ ο φακός έκανε κοντινά πλάνα στους διαδηλωτές πριν από την επίσημη ώρα έναρξης της συγκέντρωσης ώστε να φαίνονται ξεκάθαρα τα κενά μεταξύ του πλήθους που ακόμα δεν ήταν μεγάλο. Υπήρχαν κάποιες σκόρπιες δηλώσεις διαδηλωτών ενώ το κλου ήταν το stand up του ρεπόρτερ με φόντο τις κλούβες της αστυνομίας τα ξημερώματα στην άδεια Βασιλίσσης Σοφίας, μπροστά στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία. Ένα ρεπορτάζ που περιέγραψε με λόγια όσα συνέβησαν μεταξύ 6 το απόγευμα με 2 το πρωί αλλά το έντυσε με εικόνες όσων έγιναν πριν από τις 6 το απόγευμα και μετά τις 2 το πρωί. Φυσικά, ούτε λόγος για πλάνα από ψηλά την ώρα της μεγάλης προσέλευσης κόσμου, ούτε ήχος από τα συνθήματα, ούτε μεταφορά του κλίματος και του ενθουσιασμού. Ίδια σχεδόν με ελάχιστες εξαιρέσεις -κυρίως στο ραδιόφωνο- και η τακτική των ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης. Η δικτατορία της εικόνας είναι σιωπηλή. Μπορεί να λούσει με ψέμματα τον τηλεθεατή χωρίς καν αυτός να το καταλάβει εάν δεν είναι υποψιασμένος.
Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, αυτόν της σιωπής και της «ανώδυνης συμπάθειας» προς τους διαδηλωτές, αντιμετωπίζει και το πολιτικό σύστημα όσα συμβαίνουν αυτές τις ημέρες στις πλατείες όλης της χώρας. Ο πρωθυπουργός δεν έχει κάνει δημόσια ούτε μία αναφορά ενώ είναι φανερή η προσπάθεια των εκπροσώπων των κοινοβουλευτικών κομμάτων με πρώτο και καλύτερο το ΚΚΕ, να σχολιάσουν την προσέλευση δεκάδων χιλιάδων απλών Ελλήνων στο Σύνταγμα, ως μία δικαιολογημένη πράξη αντίστασης στη λαίλαπα του μνημονίου, η οποία ωστόσο έξω από τα κατεστημένα κομματικά και συντεχνιακά πλαίσια αντίδρασης, δεν έχει καμία τύχη και θα χαραμιστεί. Η προπαγάνδα είναι εδώ και είναι ύπουλη. Δεν φωνάζει, δεν προκαλεί, δεν προσπαθεί να διχοτομήσει. Στόχος της είναι να κοιμήσει  τον εχθρό, όχι να τον ξαφνιάσει με συνθήματα. Η κομματική και τηλεοπτική χούντα έχει καταλάβει ποιον έχει απέναντί της και -όπως ο κυνηγός των σπηλαίων που ξέρει ότι με τη μάχη σώμα με σώμα δεν έχει καμία τύχη απέναντι στο θεριό- πολύ σοφά έχει επιλέξει να ακολουθήσει την τακτική «στο ντούκου». Η ανάγκη για επαγρύπνηση τώρα περισσότερο από ποτέ, είναι επιτακτική. Τώρα περισσότερο από ποτέ πρέπει να καταλάβουν οι Έλληνες σε κάθε γειτονιά, σε κάθε σπίτι, ότι χρειάζονται ακόμα περισσότεροι στους δρόμους και στις πλατείες. Αρχής γενομένης από σήμερα.