Η πρώτη Ελληνίδα πρωθυπουργός

Αυτή η σεβάσμια κυρία θα γίνει σύμφωνα με το κολοβό Σύνταγμά μας υπηρεσιακή πρωθυπουργός τώρα που θα προκηρυχτούν εκλογές. Και θα καμαρώνουμε κιόλας για την πρώτη γυναίκα πρωθυπουργό της Ελλάδας, έστω και υπηρεσιακή. Πριν όμως πιάσουν την αγιαστούρα και αρχίσουν να την αποθεώνουν τα κανάλια της διαπλοκής, ας δούμε ποια είναι αυτή η κυρία και τι εκπροσωπεί.
Η Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου προήχθη νύχτα (κυριολεκτικά - στις τρεις τα ξημερώματα) σε πρόεδρο του Αρείου Πάγου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, παρακάμπτοντας τρεις αρχαιότερους αντιπροέδρους στην επετηρίδα. Προφανώς, σε αυτό έπαιξε ρόλο η «αντιστασιακή» δράση της από τα αριστερά απέναντι στην κυβέρνηση Σαμαρά, όταν για παράδειγμα κατήγγειλε την τρόικα ως ιεροεξεταστή των δικαστικών λειτουργών την περίοδο που κυριολεκτικά τους ανέκρινε για τον αριθμό των υπερχρεωμένων νοικοκυριών. Ομως όλα αυτά ξεχάστηκαν όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπλήρωσε το γραμμάτιο.
Κυρίως όμως, είναι αυτή που αμέσως μετά το δημοψήφισμα, και υπό τη νέα της ιδιότητα, έσπευσε να στείλει επιστολή στους ομολόγους της των ευρωπαϊκών δικαστηρίων με την οποία ερμήνευε -επειδή έτσι γούσταρε- το 61%, όχι σαν άρνηση στο ευρώ (αλίμονο), αλλά σαν «άρνηση στη λιτότητα», μέσα όμως στο ευρώ. Ετσι το είδε η κυρία. Ως πρόεδρος του Αρείου Πάγου βέβαια, δεν είδε κανένα άλλο πρόβλημα στον τρόπο που ασκείται η εξουσία, γιατί αυτή είναι η αποστολή του Αρείου Πάγου. Να νομιμοποιεί την αυθαιρεσία της εξουσίας όποτε η εξουσία ένιωθε να απειλείται από τον λαό. Γι αυτό και ιδρυτής του (ή υβριστής του σε σύγκριση με τον Αρειο Πάγο της αρχαίας Αθήνας), ήταν ο Οθωνας. Για να επιβάλει τις αποφάσεις του βαυαροκρατίας στους ραγιάδες. Για αυτό έδωσε και τα κλειδιά στους ναζί στην Κατοχή. Για αυτό έδωσε και τις ευλογίες του στη Χούντα.  Οποια βρωμοδουλειά σχεδίαζε η ξενόδουλη εξουσία στην Ελλάδα, πάντα υπήρχε ο Αρειος Πάγος να την ξεπλένει. Ο Αρειος Πάγος ήταν πάντα στην κορυφή της σαπίλας του ήδη σάπιου δικαιϊκού συστήματος στην Ελλάδα. Για αυτό και πρέπει να ξηλωθεί πατόκορφα μαζί με τα άλλα δύο διεφθαρμένα αδερφάκια του, το ΣτΕ και το Ελεγκτικό Συνέδριο, όταν και αν ο λαός επιβάλει τη θέλησή του σε αυτή τη χώρα ύστερα από 2500 χρόνια ανελευθερίας.   

Φέρτε πίσω το μήνυμα

A, το βρήκα! Το μήνυμα των εκλογών. Τέσσερις μέρες μετά, δεν πειράζει. Τα εκλογικά αποτελέσματα χρειάζονται μια επεξεργασία. Δεν την έχω τελειώσει - νομίζω ότι η επεξεργασία θα συνεχιστεί καθ'όλη τη διάρκεια της κοινουβολευτικής περιόδου, μέχρι τις επόμενες εκλογές. Αυτό που εκτυλίσσεται στην ελληνική κοινωνία πριν και κυρίως μετά τις κάλπες είναι μια συνεχής δυναμική διεργασία με μεγάλο ενδιαφέρον κυρίως για τις ανθρωποκοινωνικές επιστήμες.
Γράφουμε ιστορία και δεν το ξέρουμε.

Το πρώτο συμπέρασμα των εκλογικών αποτελεσμάτων είναι ότι οι Έλληνες είμαστε ριψοκίνδυνος λαός. Έχουμε το DNA του κασκαντέρ στο αίμα μας. Προτιμάμε να πάμε στη δουλειά μας κάνοντας parkour, παρά από τον δρόμο. Αν βγάζαμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα κλεινόμασταν όλοι στα σπίτια μας και θα περιμέναμε να πεθάνουμε αφού δεν θα υπήρχε καμία ελπίδα για τη χώρα.
Τώρα, όλοι αναλάβαμε το ρίσκο να ζήσουμε με τον κίνδυνο, η αδρεναλίνη μας χτυπάει κόκκινο στις εφορίες όπου πλακωνόμαστε με τους υπαλλήλους, με τους δικαστικούς κλητήρες που φέρνουν κατασχετήρια σπιτιών και αυτοκινήτων, στα φαρμακεία και τα νοσοκομεία όπου παίζουμε μπουνιές με τους γιατρούς για μία εξέταση ή ένα φάρμακο, ενώ πιο τυχεροί είναι οι άποροι και οι άστεγοι στις ουρές που μπορεί να τρώνε ξύλο αλλά τουλάχιστον στο τέλος φεύγουν και μ' ένα καφάσι ντομάτες.

Αλλά το βασικό συμπέρασμα αυτών των ιστορικών εκλογών, είναι ότι το υψηλό ποσοστό που διατήρησε η Χρυσή Αυγή στις εκλογές του Ιουνίου θα ρίξει αλάτι στην άνοστη καθημερινότητά μας. Ειδικά τώρα που άρχισαν τα πρώτα μπάνια και όλοι λίγο - πολύ θα πάρουμε χρωματάκι, θα πρέπει να αποδεικνύουμε συχνά με τα ελληνικά μας, ότι δεν είμαστε αλλοδαποί αφού τα μπλόκα των χρυσαυγιτών που θα περιφρουρούν την φυλετική μας καθαρότητα θα κατακλύσουν τις παραλίες. Βέβαια επειδή οι Χρυσαυγίτες είναι αρχαιολάτρεις και μιλούν μία, δικής τους επινόησης αρχαιολελληνική διάλεκτο αναμεμιγμένη με στοιχεία από τη νεοελληνική αργκό, θα πρέπει να μην εξευγενίζουμε αυτά που λέμε. Ασε να σου βγει φυσικά οποιαδήποτε άναρθρη κραυγή, θα καταλάβει ο άλλος.

Εννοείται ότι στη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας η Χρυσή Αυγή συμβάλλει τα μέγιστα αφού δεν θα αφήσει Πακιστανό για Πακιστανό και Αιγύπτιο για Αιγύπτιο που να μην τον κοπανήσει - άλλωστε αυτοί είναι η μεγάλη απειλή του έθνους. Αντίθετα, αυτοί που αντανακλούν το μεγαλείο και τις αξίες της φυλής, δηλαδή οι εργολάβοι δημόσιων έργων, οι εφοπλιστές, οι μιζαδόροι, οι μεγαλοεκδότες, τα λαμόγια, και οι πολιτικοί (οι σοβαροί, όχι οι αριστεροί), προστατεύονται ως κόρη οφθαλμού από τα παλικάρια με τις μαύρες μπλούζες, που στο πέρασμά τους βαράνε προσοχές αποδίδοντας τις δέουσες τιμές στους εθνικούς ευεργέτες, τους σωτήρες του λαού.

Μετά τον εκλογικό θρίαμβο της ΧΑ μάλιστα, τα 3,5 και πλέον εκατομμύρια ευρώ του Έλληνα φορολογούμενου, τα οποία θα εισρεύσουν στα ταμεία ως κρατική επιχορήγηση, θα εξοπλίσουν τους στρατιώτες του κόμματος με νέα λοστάρια, στιλέτα, σιδηρογροθιές και άλλα όπλα της αρετής στον υπερ πάντων αγώνα κατά των Πακιστανών με τα καροτσάκια του σούπερ μάρκετ. Επίσης θα αυξηθεί το χαρτζιλίκι και η κοκαϊνη για τους λευκούς μετανάστες (Αλβανούς, Ρουμάνους, Ρωσοπόντιους) που στρατολογούνται από τη ΧΑ ως εκτελεστές, κάτω από τα άγρυπνα αλλά στραβά μάτια της Ελληνικής Αστυνομίας.

Κατά τα άλλα, το ΠΑΣΟΚ κατόρθωσε μέσα σε ένα εξαιρετικά δυσμενές κλίμα (λυσσαλέα αρνητική προπαγάνδα από το σύνολο των ΜΜΕ, αήθεις επιθέσεις από την αριστερά αλλά κυρίως από τη ΝΔ) να διατηρήσει με μικρές απώλειες το ποσοστό που κέρδισε στις 6 Μαίου - αναμφισβήτητη επιτυχία που πρέπει να πιστωθεί αποκλειστικά στο ήθος και το ειδικό βάρος του Ευάγγελου Βενιζέλου.
Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες έχασαν έδαφος αλλά παρ' όλα αυτά κατέχουν ένα σεβαστό αριθμό εδρών που θα τους επιτρέψει κάποια στιγμή να ενδώσουν σε θέσεις, καρέκλες και μίζες, όπως έκανε στο παρελθόν κάθε ανεξέρτητος Έλληνας.
Η Δημοκρατική Αριστερά απέδειξε ότι ακόμα και ένα μικρό ποσοστό, «μπορεί» (δόθηκε η απάντηση στο προεκλογικό ερώτημα, του σποτ στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο γνωστός αριστερός Γιάννης Μπέζος) να σε κάνει από τίποτα, κυβερνητικό εταίρο. Σε μία κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας μάλιστα. Μεγαλεία.
Τέλος το ΚΚΕ φέρεται ως ο μεγάλος χαμένος των εκλογών αλλά η Κεντρική Επιτροπή δεν επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο, οπότε πρέπει να προσέχουμε τι λέμε.

Είναι πλέον φανερό ότι οι πιο κρίσιμες εκλογές της μεταπολίτευσης σήμαναν ταυτοχρόνως και το τέλος της. Ζούμε πλέον μία νέα εποχή, προσδοκώντας ήδη να παλιώσει, ώστε μόλις αυτό συμβεί να γιορτάσουμε τη δεύτερη μεταπολίτευση. Χωρίς Πολυτεχνείο, ας μην την ξαναπατήσουμε.

ΥΓ1. Από το βράδυ των εκλογών προσπαθώ να καταλάβω και να βάλω σε μία σειρά όλα όσα έχουν συμβεί και συμβαίνουν. Επειδή τα γεγονότα έχουν καταιγιστικό ρυθμό δεν προλαβαίνεις να βάλεις τίποτα σε τάξη. Πάντα κάτι νέο προκύπτει και τα ξαναβάζεις κάτω.
Δεν μπορείς για παράδειγμα να δικαιολογήσεις με κανέναν τρόπο τη συμμετοχή (ή έστω την έγκριση) ενός αριστερού κόμματος σε ένα κυβερνητικό σχήμα το οποίο εν έτει 2012, έχει στη σύνθεσή του, Μητσοτάκη και Κεφαλογιάννη - ονόματα που αναφέρονται στις πιο μαύρες σελίδες της Αριστεράς εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες. Αυτά είναι ιστορικά λάθη που η Αριστερά πληρώνει ακόμα. Και, εντάξει, ας διαγράψουμε τις διαχωριστικές γραμμές. Πως λοιπόν εσύ, ως φιλολαϊκό, φιλεργατικό, προοδευτικό κόμμα ανέχεσαι να δίνεις ψήφο εμπιστοσύνης σε μία κυβέρνηση με δύο τραπεζίτες υπουργούς; Πως ανέχεσαι να δίνεις προκαταβολικά άλλοθι στην ατιμωρησία όσων συνειδητά και αποδεδειγμένα πλέον έφεραν τη χώρα σε αυτό το σημείο. Πως τελικά, πιστεύεις ότι θα βοηθήσεις να σωθεί η χώρα, συμπράττοντας με αυτους που φέρουν βαρύτατες ποινικές ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση;

ΥΓ2. Φυσικά, όλα αυτά άρχισαν να συμβαίνουν από τη στιγμή που ο ελληνικός λαός, έδωσε πρώτος όχι μόνο την έγκριση αλλά και την εντολή του για να συμβούν. Δεν χρειάζεται να αναρρωτηθούμε πως και γιατί. Είναι γνωστή η επιχείρηση τρομοκράτησης και προπαγάνδας που στήθηκε στο μεσοδιάστημα από τις 6 Μαϊου μέχρι τις 17 Ιουνίου. Όμως πραγματικά, αυτή τη φορά δεν νιώθω κανέναν οίκτο. Δεν θα λυπηθώ για κανέναν που δεν λυπάται πρώτος τον εαυτό του. Για ό,τι συμβεί από εδώ και πέρα ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του.

ΥΓ3. Το σκίτσο του Αρκά μου ήρθε στο μυαλό, μετά από την αναφορά ενός φίλου. Η κατάσταση είναι πλέον τόσο σουρεαλιστική που δεν μπορούμε παρά να κάνουμε πλάκα για το τέλος μας ως κοινωνίας (ίσως και το φυσικό μας τέλος - είπαμε, οι χρυσαυγίτες τόσα λεφτά θα πάρουν από την κρατική επιχορήγηση, θα εξοπλιστούν ακόμα καλύτερα) το οποίο φαίνεται να είναι προ των πυλών. Το ευχάριστο είναι ότι στη θέση του θανατοποινίτη δεν είναι οι Έλληνες. Είναι τα παιδιά τους. Που τα πούλησαν για να μη θέσουν σε κίνδυνο τα 400 ευρώ της σύνταξής τους. Ποιος τα γαμάει.

Το μεγάλο μυστικό των δημοσκοπήσεων

Κάποια πράγματα είναι εντελώς ανεξήγητα. Κοιτάζεις για παράδειγμα τις τελευταίες δημοσκοπήσεις και αναρρωτιέσαι πως είναι δυνατόν η Νέα Δημοκρατία, το κόμμα που συνυπέγραψε το πιο επαχθές Μνημόνιο και είναι εξίσου υπεύθυνο με το ΠΑΣΟΚ για την εξαθλίωση των πιο αδύναμων ομάδων της κοινωνίας, να συγκεντρώνει ποσοστό 26%, κάτι που σε απόλυτα νούμερα για μία εκλογική αναμέτρηση, σημαίνει περισσότερες από 1,5 εκατομμύρια ψήφους.
Αναρρωτιέσαι πόσο ασθενή μνήμη μπορεί να έχει αυτός ο λαός ώστε να συγχωρεί, τραγικές αποφάσεις, και πολιτικές επιλογές για γέλια. Ακόμα και ένα μικρό παιδί καταλαβαίνει τα κίνητρα της κ. Μπακογιάννη ή των βουλευτών του ΛΑΟΣ να «συστρατευθούν» με τη ΝΔ. Κανένας δεν ενδιαφέρεται για τη χώρα και τον λαό της - είναι επαγγελματίες πολιτικοί και ενδιαφέρονται μόνο για την καριέρα τους. Δεν έχουν ούτε την τσίπα να πουν την αλήθεια για αυτά που έλεγαν πριν από μερικούς μήνες και για αυτά που λένε τώρα. Γλύφουν εκεί που έφτυναν και δεν τους νοιάζει γιατί δεν έχουν την παραμικρή ηθική.
Σπας το κεφάλι σου να βρεις για ποιο λόγο αυτός ο γελασμένος λαός -όσο βλαξ και ανιστόρητος και αν είναι- επιμένει να δίνει τέτοια ποσοστά σε αυτό το συνοθύλευμα.
Χθες, κορυφαίο στέλεχος της ΝΔ, μέσα στους τέσσερις πιο κοντινούς ανθρώπους του Αντώνη Σαμαρά, του οποίου δεν θέλω να αναφέρω το όνομα, έλεγε σε φίλο δημοσιογράφο ότι στο κόμμα ανησυχούν ιδιαίτερα, όχι για τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις αλλά για την τεράστια δυναμική και απήχηση που εμφανίζει ο Αλέξης Τσίπρας στις νεαρές ηλικίες. Μάλιστα του επεσήμανε χαρακτηριστικά ότι «από τα 18 μέχρι τα 40, δεν υπάρχουμε πουθενά».
Αυτό λοιπόν εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων που είναι γνωστό ότι διεξάγονται πρωινές ώρες με τηλεφωνικές ερωτήσεις σε σπίτια. Οι νέοι άνθρωποι είναι το ενεργό κομμάτι της κοινωνίας. Τα πρωινά είτε δουλεύουν, είτε ψάχνουν για δουλειά, είτε πίνουν καφέ - πάντως στο σπίτι τους δεν βρίσκονται. Οι μαμάδες, οι μπαμπάδες ή οι παπούδες τους είναι πολύ πιθανό να πουν ότι θα ψηφίσουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ - με αυτούς μεγαλωσαν. Όσο και αν το θέλουν, δεν μπορούν να προδώσουν το παρελθόν τους και να ψηφίσουν για πρωθυπουργό το εγγόνι τους.
Αν στα 100 τηλεφωνήματα οι μισές απαντήσεις είναι από ανθρώπους άνω των 50, καταλαβαίνει κανείς πολύ εύκολα πως βγαίνει το 26% της ΝΔ στις δημοκοπήσεις. Πολύ δε, περισσότερο, πως βγάζει το ΠΑΣΟΚ 13%. Στην πραγματικότητα είναι πολύ δύσκολο να πιάσει διψήφιο ποσοστό.
Αν οι νέοι βρουν χρόνο στις 17 Ιουνίου να πάνε να ψηφίσουν πριν ή μετά το μπάνιο, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα φτάσει και θα ξεπεράσει το 30%. Αυτό το ξέρουν στη ΝΔ γι' αυτό και αν έχετε προσέξει δεν πανηγυρίζουν με τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων.
Άλλο πράγμα λοιπόν τα αληθινά ευρύματα και άλλο τα αντιπροσωπευτικά. Το ένα δεν αποδεικνύει το άλλο. Αυτό το γνωρίζουν οι εταιρείες δημοσκοπήσεων όπως και τα ΜΜΕ. Ο σκοπός όμως, αγιάζει τα μέσα. Και ο σκοπός είναι αυτός που ήταν πάντα. Να διαμορφώνουν συγκεκριμένη άποψη η οποία, εντελώς τυχαία, είναι η άποψη που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Δεν δίνουν δεκάρα για τις ζωές σας.
Μην τους ακούτε, μην τους πιστεύετε. Τελειώστε τους.

Λύσσα

H επίθεση αγνώστων εναντίον του πρώην βουλευτή του ΛΑΟΣ Θανάση Πλεύρη στα δικαστήρια της Ευελπίδων, είναι μια ακόμα απόδειξη ότι το πολιτικό κλίμα στην Ελλάδα φορτίζεται
επικίνδυνα. Το 1965 δεν είχα γεννηθεί, όμως, απ' όσα έχω διαβάσει και ακούσει, η ταραγμένη εκείνη εποχή δεν πρέπει να διαφέρει και πολύ από τη σημερινή.

Το συμπέρασμα που έχω βγάλει, είναι ότι σε περιόδους που η -έστω και κατ' ευφημισμόν- Αριστερά δείχνει να πείθει ένα μεγάλο κομμάτι του λαού, κατά έναν περίεργο τρόπο δημιουργείται ένταση που όλως τυχαίως την ενοχοποιεί για όλες τις συμφορές που έχουν βρει τον τόπο. Αυτό το βλέπουμε και σήμερα, κυρίως μετά τις εκλογές τις 6ης Μαίου.

Καλώς ή κακώς η ευρύτερη Αριστερά στην Ελλάδα τα τελευταία 3-4 χρόνια εκφράζεται κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΕ έχει επιλέξει σχεδόν από την μεταπολίτευση, και πάντως, μετά τον θάνατο του Χαρίλαου Φλωράκη, τον μοναχικό δρόμο του δογματισμού μακριά από τις ανάγκες της πραγματικής κοινωνίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί με αξιώσεις τον χώρο της σύγχρονης Αριστεράς και όπως φαίνεται τον κερδίζει αλλά ως γνωστόν, πιο δύσκολο από το να κερδίσεις μια πρωτιά είναι να διατηρήσεις τα σκήπτρα.

Δεν ήμουν αυτόπτης μάρτυρας στο επεισόδιο στην Ευελπίδων και εκτός από τον κ. Πλεύρη δεν είδα άλλον αυτόπτη μάρτυρα να μιλάει για το γεγονός. Ο κ. Πλεύρης είπε ότι οι άνθρωποι που του επιτέθηκαν ήταν αντιεξουσιαστές. Θα μπορούσαν να είναι, θα μπορούσαν και να μην είναι.
Το περίεργο όμως είναι ότι κατά δήλωσή του, οι «αντιεξουσιαστές» του φώναζαν «κωλοφασίστα τώρα που θα έρθουμε στην εξουσία, θα δεις τι θα πάθεις». Προφανώς, είναι λίγο δύσκολο να έρθουν στην εξουσία οι αντιεξουσιαστές. Δύο τινά πρέπει να συμβαίνουν: Ή ο κ. Πλεύρης σκέφτηκε ότι είναι μία καλή ευκαιρία να ενοχοποιήσει την ευρύτερη Αριστερά για την επίθεση και επινόησε ένα ψέμα το οποίο δεν  μελέτησε καλά, ή οι αντιεξουσιαστές ήταν τίγκα στον μπάφο και δεν ήξεραν τι λένε.
Σχεδόν σιγουρεύτηκα ότι ο κ. Πλεύρης έλεγε ψέμματα γι' αυτό που του είπαν οι «αντιεξουσιαστές», όταν είδα ότι ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης που είναι επιστήθιος φίλος του κ. Πλεύρη, έσπευσε να αναπαραγάγει την είδηση μέσω Twitter και μάλιστα βγάζοντας το γνωστό συμπέρασμα στο τέλος του μηνύματός του: «Η Ελλάδα της Άκρας Αριστεράς».

Το σύστημα δεν φοβάται απλώς την άνοδο της Αριστεράς. Έχει περάσει από τον φόβο, στον πανικό. Όταν σε κυριεύει ο πανικός, στρέφεσαι πλέον από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης με κάθε μέσο εναντίον εκείνου που θεωρείς ότι σε απειλεί. Και θέλεις να του κάνεις κακό πριν να στο κάνει αυτός.
Το σύστημα δεν είναι απρόσωπο. Είναι οι 40-50 οικογένειες που κατέχουν το 60% του πλούτου στην Ελλάδα, ή τα 116 φυσικά πρόσωπα που κατέχουν περιουσία από 100 έως 999 εκατ. ευρώ. Είναι αυτοί που ελέγχουν μεγάλες βιομηχανικές, ενεργειακές, εμπορικές και ναυτιλιακές εταιρείες, αυτοί που αναλαμβάνουν σχεδόν χαριστικά και διαχρονικά από τις πολιτικές ηγεσίες όλα τα μεγάλα δημόσια έργα, αυτοί που διαθέτουν τεράστια κεφάλαια στο εξωτερικό και φυσικά είναι ιδιοκτήτες των μεγάλων ΜΜΕ. Τους ξέρουμε αλλά τα τελευταία χρόνια τους μάθαμε καλύτερα γιατί αναγκάστηκαν υπό το βάρος της κρίσης να μοιραστούν μαζί μας τις αγωνίες τους μέσα από τα δελτία των 8.

Δεν ξέρω αν το έχετε διαπιστώσει αλλά σήμερα είναι η τέταρτη μέρα που δεν έχει δημοσιευτεί καμία δημοσκόπηση. Η λογική εξήγηση είναι ότι τα Μέσα δεν διαθέτουν πλέον χρήματα για να παραγγέλνουν δημοσκοπήσεις συνεχώς. Δεν το νομίζω. Ειδικά γι αυτές τις εκλογές αν ήθελαν να βγάλουν δημοσκοπήσεις, θα έβρισκαν τρόπο και λεφτά για να τις βγάλουν. 
Ο Στάθης είχε γράψει εύστοχα πριν από μερικούς μήνες για τα «ντόμπερμαν της ενημέρωσης». Αυτά τα ντόπερμαν λύσσαξαν. Η λύσσα με την οποία οι γνωστοί δημοσιογράφοι της διαπλοκής και των νταβατζήδων επιτίθενται τις τελευταίες ημέρες κατά του ΣΥΡΙΖΑ με ρεσιτάλ προπαγάνδας, εξώφθαλμη διαστρέβλωση γεγονότων και ωμά ψέμματα, με έχει κάνει να πιστεύω ότι στα μεγάλα δημοσιογραφικα συγκροτήματα γνωρίζουν αυτό που εμείς δεν γνωρίζουμε αλλά υποπτευόμαστε.
Το τέλος τους έρχεται. Βουλιάζουν. Τώρα δεν πρέπει να κάνουμε πίσω.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλοι

Όσοι πίστευαν ότι τα πυρά εναντίον του «αντιμνημονιακού μπλοκ», έπαυσαν με το ναυάγιο των προσπαθειών για συγκρότηση «κυβέρνησης σωτηρίας», ήδη διαπιστώνουν ότι δεν έχουν δει τίποτα.
Το σχέδιο συν-ενοχοποίησης όσων είπαν «όχι» σε ένα κυβερνητικό σχήμα με ανθρωπιστικό μανδύα, το οποίο θα συνέχιζε την επιδρομή του μνημονίου στην ελληνική κοινωνία, μπορεί να απέτυχε. Ο αγώνας όμως, των χρεοκοπημένων ΜΜΕ για να επιβάλλουν τη χούντα των αγορών οι οποίες θα σώσουν εκείνα και θα εξαθλιώσουν όλους τους υπόλοιπους, συνεχίζεται με μεγαλύτερη λύσσα. Είναι ζήτημα επιβίωσης.

Το οξύμωρο, είναι ασφαλώς ότι για την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ ανησυχούν όλοι εκείνοι που διατηρούν τεράστια κεφάλαια έξω από την ελληνική οικονομία. Εφοπλιστές, επιχειρηματίες και μεγαλέμποροι των μονοπολίων, εργολάβοι δημόσιων έργων και εκδότες, αποτελούν τον σκληρό πυρήνα της παρασιτικής οικονομίας που αφού διέλυσε κάθε παραγωγική δυνατότητα στην Ελλάδα τη δεκαετία του ευρώ, τώρα κόπτεται για την παραμονή της «στο σύγχρονο ευρωπαϊκό μπλοκ».
Φυσικά η ανησυχία τους εκφράζει μόνο τον φόβο για τη δική τους επιβίωση η οποία βασίζεται στη συναλλαγή με τους πολιτικούς τους συνεργάτες. Η δήθεν «μαφία της δραχμής» δεν είναι άλλη από το συνεχώς αυξανόμενο κομμάτι του πλυθησμού που πείθεται ότι η μόνη διέξοδος από την οικονομική εξαθλίωση είναι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, παράλληλα με τις αναγκαίες υποστηρικτικές πολιτικές για αυτή τη μετάβαση.

Από το βράδυ της 15ης Μαίου έχει αρχίσει η επιχείρηση συκοφάντησης της Αριστεράς στο σύνολό της μέσα από τη δίκαιη και άδικη κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ. Προσωπικά δεν συμφωνώ καν με τη βασική θέση του ΣΥΡΙΖΑ υπέρ της παραμονής της χώρας στο ευρώ. Και αυτό διότι με τα σημερινά δεδομένα, παραμονή στο ευρώ, σημαίνει μόνο ένα πράγμα: Συνέχιση της πολιτικής που επιτίθεται ανελέητα στα χαμηλότερα στρώματα της κοινωνικής πυραμίδας, συνέχιση της επιδρομής στα εργασιακά δικαιώματα, γκρέμισμα σε ό,τι έχει απομείνει από κράτος πρόνοιας, δημόσια παιδεία,
υγεία και ασφάλεια.

Είμαι σίγουρος ότι οι οικονομικοί επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ το γνωρίζουν. Και είναι βέβαιο ότι εφόσον εκλεγούν, πολύ σύντομα θα βρουν μπροστά τους αυτή την πραγματικότητα. Ότι δηλαδή, οι ουσιαστικές ενέργειες μιας οποιασδήποτε κυβέρνησης ενάντια στα μνημόνια και τις ληστρικές δανειακές συμβάσεις θα φέρουν πολύ σύντομα το τραπεζικό σύστημα σε αδιέξοδο εντός του ευρώ.

Πιθανόν, αυτό το ενδεχόμενο σκόπιμα να αποκρύπτεται για ψηφοθηρικούς λόγους από τους επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ και δεν ξέρω αν θα μπορούσα να του συγχωρήσω ένα τόσο μεγάλο προεκλογικό ψέμα. Σίγουρα όμως δεν θα συγχωρούσα σε κανέναν - ούτε στον Αλέξη Τσίπρα - να κάνει πίσω όταν η Ιστορία τον καλέσει να αποφασίσει.

Σκάσε και τρώγε

Έτυχε τις προάλλες να διαβάζω ένα εξαιρετικό άρθρο στο «The Press Project». Παραθέτω ένα απόσπασμα:
«Το πραγματικό έγκλημα της Ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας είναι η απίστευτη εκστρατεία κατασυκοφάντησης του μέσου εργαζόμενου Έλληνα ως τουλάχιστον συνένοχου, αν όχι και αυτουργού της κρίσης. Το αμάρτημα της κυβέρνησης στην Ελλάδα είναι ότι αθώωσε τον εαυτό της και σύσσωμη την ελίτ και ενοχοποίησε βάναυσα και συστηματικά όλους τους υπόλοιπους – ειδικά μάλιστα τους ψηφοφόρους της. Χρησιμοποίησε φροϋδικά σχεδόν το φόβο και την ενοχή, για να πείσει ότι η δική της καθαρά πολιτική επιλογή για το Μνημόνιο, ήταν απολίτικη, μονόδρομος και η μόνη ρεαλιστική για όσους έχουν ακόμα σώας τας φρένας. Απέκρυψε τη γόνιμη συζήτηση που γινόταν σε Ευρώπη και Αμερική για νέες και ρηξικέλευθες λύσεις στην Ελληνική κρίση και κόλλησε σε ένα πρωτόγονα ανόητο ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ».
Πριν ολοκληρώσω καλά - καλά την ανάγνωση, άκουσα στο Μega - χορηγό επικοινωνίας της Ελληνικής κυβέρνησης - τον ανεκδιήγητο Πάγκαλο να λέει ότι (και) η γιαουρτοεπίθεση που δέχτηκε στα Καλύβια είναι προϊόν -όχι μόνο συντονισμένης επιχείρησης του ΣΥΡΙΖΑ- αλλά και ομάδας μισθωμένων αλβανών «μπαχαλάκηδων» οι οποίοι πληρώνονται για αυτή τη δουλειά! Προφανώς, ο χοντρο-Γκέμπελς του Μαξίμου, ζει ακόμα στην εποχή που οι αλβανοί κάθονταν αξημέρωτα στα ρείθρα της πλατείας Ομονοίας περιμένοντας τους χτίστες, τους σοβατζήδες και τους πλακάδες να τους πάρουν για κάνα μεροκάματο. Λησμονεί ότι πλέον, τη συγκεκριμένη δουλειά (δηλ. το γιαούρτωμα) θα την έκαναν πολύ πιο πρόθυμα αλλά και φθηνότερα οι συμπατριώτες του, οι οποίοι έχουν μείνει άνεργοι και άφραγκοι από την πολιτική του Μνημονίου την οποία ψήφισε ο ίδιος. Και συμπλήρωσε το παχύδερμο -ξεχνώντας προφανώς τι έλεγε νωρίτερα- ότι οι μπαχαλάκηδες που τον γιαούρτωσαν ενώ έτρωγε κοψίδια, είναι οι ίδιοι που τα σπάνε στα γήπεδα, οπότε συμπεράναμε λυτρωτικά πως όταν οι αλβανοί και οι Συριζαίοι που τους πληρώνουν, δεν ρίχνουν γιαούρτια και δεν καίνε λάστιχα στα μπλόκα, πάνε στο ΟΑΚΑ, την Τούμπα και το Καραϊσκάκη και πετάνε αναμμένα καπνογόνα στους τερματοφύλακες και τους επόπτες.
Λίγο μετά από το βουτηγμένο στη χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδια, παραλήρημα Πάγκαλου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιώργος Πεταλωτής, ούτε λίγο ούτε πολύ, δήλωνε στην καθημερινή ενημέρωση των δημοσιογράφων ότι αυτή η πολιτική της καθολικής άρνησης και των «ακραίων» αντιδράσεων, ήταν που οδήγησε την Ελλάδα στη δικτατορία. Προφανώς οι τέντι-μπόιδες των 60's που αρέσκονταν στο γιαούρτωμα, φέρουν το δικό τους βαρύ φορτίο ευθύνης για την εγκαθίδρυση της χούντας, ενώ με τη λογική Πεταλωτή, σε λίγο θα πιστέψουμε ότι στην ταινία «Ζ» ο Κώστας Γαβράς είχε δοκιμάσει τον Αλέκο Τζανετάκο στο ρόλο του Γρηγόρη Λαμπράκη, αλλά δεν τράβηξε.
Επίσης, ο Πεταλωτής, πολύ θα ήθελε να κάνει τον ελληνικό λαό να πιστέψει ότι οι κατά κύματα καθημερινές διαμαρτυρίες διαφόρων κοινωνικών ομάδων σε όλα τα μήκη και πλάτη της επικράτειας, είναι υποκεινούμενες από τον ΣΥΡΙΖΑ ως αποτέλεσμα της τεράστιας δυναμικής του, αν και κατά τα άλλα, μπαίνει - δεν μπαίνει στη Βουλή. Οι καταλήψεις δημοσίων υπηρεσιών από απολυμένους συμβασιούχους, οι απεργίες των νοσοκομειακών γιατρών, τη στιγμή που οι μεγαλοχειρούργοι του Ωνασείου φτιάχνουν πύργους με φακελάκια, η διαμαρτυρία των κατοίκων της Κερατέας στην υπό αστυνομικό κλοιό πόλη τους, το κίνημα «Δεν πληρώνω» που αντιστέκεται στις ληστρικές συμβάσεις παραχώρησης των Εθνικών μας δρόμων και όλες οι άλλες μικρές ή μεγάλες συσπειρώσεις αντίστασης στην ξεπουλημένη κυβέρνηση του Μνημονίου, των μεγαλοεργολάβων, των τραπεζιτών και των εκδοτών, προέρχονται σύμφωνα με τον Πεταλωτή από «δήθεν» αγανακτισμένους πολίτες.
Και όπως επισημαίνει το απόσπασμα του άρθρου που παρέθεσα, αυτή ακριβώς η τακτική της επίθεσης - σοκ με σκόπιμα απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς («κοπρίτες», «τζαμπατζήδες», «μαζί τα φάγαμε» κλπ.), χρησιμοποιείται ως τακτική «πειθούς», εναντίον κάθε υγιούς κυττάρου της ελληνικής κοινωνίας, προκειμένου να υπερασπιστούν οι μπαχαλάκηδες του Μαξίμου, τις ήδη χρεοκοπημένες επιλογές τους.
Τόσο βρώμικα και κυνικά επιχειρούν οι συμμορίτες του Μνημονίου, με όπλο την προπαγάνδα από τα εξωνημένα ΜΜΕ, να διχοτομήσουν τον ελληνικό λαό και να στρέψουν τη μία κοινωνική/επαγγελματική ομάδα εναντίον της άλλης, χρησιμοποιώντας ως όχημα ένα κόμμα του 2,8%.