Ας ζήσουμε σαν δούλοι

Όσο καθαρά και αν βλέπεις κάποια πράγματα, έρχεσαι σε πολύ δύσκολη θέση όταν διαπιστώνεις τελικά ότι δεν βλέπεις την τύφλα σου. Όταν μάλιστα αυτό συμβαίνει σε μία χώρα με επισήμως 1.200.000 ανέργους και μία κοινωνία που τρομοκρατείται συστηματικά μέσω της πιο χυδαίας προπαγάνδας ενώ την ίδια στιγμή βρίσκεται στο έλεος της πολιτικής και οικονομικής κλεπτοκρατίας, τότε αισθάνεσαι ηλίθιος και γραφικός να διαμαρτύρεσαι και η ίδια αυτή κοινωνία να ξύνει επιδεικτικά τα αρχίδια της μπροστά σου.

Είναι τραγικό να διαπιστώνεις πως ούτε οι άνεργοι δεν έχουν διάθεση να κάνουν κάτι για να ξεφύγουν από το χάλι τους. Ούτε λόγος βέβαια για τους εργαζόμενους που βλέπουν το μέλλον τους στην ανεργία αλλά αρκούνται στις προσευχές και στα ευχολόγια για όσα τους περιμένουν. Αυτό είναι κάτι που μόνο οι ψυχίατροι μπορούν να το εξηγήσουν. Όταν βλέπεις μια χιονοστιβάδα να έρχεται κατά πάνω σου κάνεις ό,τι μπορείς για να την αποφύγεις και να γλυτώσεις - δεν παίρνεις καλύτερη θέση για να σε πετύχει, ούτε προσεύχεσαι πίνοντας καφέ, να μη σε παρασύρει.

Έχουν γραφτεί πάρα πολλά για την κατάσταση που βιώνουμε και κυρίως για την αφασία στην οποία βρίσκεται η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων. Δε θέλω να το παίξω επαναστάτης, αγωνιστής και αντιστασιακός. Έχω δουλειά (ακόμα), πληρώνομαι, και μάλιστα αρκετά καλύτερα από πολλούς που επέλεξαν να κάτσουν στο σπιτάκι τους και δεν αντιμετωπίζω -ακόμα- κανένα σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Δεν κολλάω ένσημα επαναστάτη. Είμαι ένας απλός πολίτης αυτής της χώρας και διαμαρτύρομαι. Υπήρχε μία εποχή που πήγαινα σε όλες τις πορείες του Πολυτεχνείου στο λύκειο και λίγο αργότερα, μεταξύ ιστορικής μνήμης και χαβαλέ, αργότερα πιο συνειδητοποιημένα, πήγα στις πορείες για την εισβολή στο Ιράκ, για τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, ακόμα και με τους αναρχικούς τον Φλεβάρη. Είναι ωραία στις πορείες. Βέβαια, αν έχεις συνηθίσει να ζεις μόνος σου, να μη λες καλημέρα στον γείτονα και να μετράς τα λεφτουδάκια σου, νιώθεις λίγο μαλάκας όταν πηγαίνεις σε πορείες. Γιατί στις πορείες όλοι είναι χαρούμενοι και μιλούν μεταξύ τους - δεν έχουν πολλά να χάσουν, ούτε λεφτά να μετρήσουν.

Τώρα διαπιστώνω ότι όσοι πήγαν στα συλλαλητήρια των πλατειών δεν πήγαν για να διεκδικήσουν κάτι. Γι αυτό ήταν και τόσοι πολλοί. Η δεκαετία της ευδαιμονίας του ευρώ, μας έμαθε να κάνουμε κάτι, αν ξέραμε ότι θα περάσουμε καλά. Οι μούτζες ήταν ωραίες και ακίνδυνες. Ξεκαβλώσαμε αλλά όταν άρχισαν να πέφτουν τα πρώτα δακρυγόνα οι πολλοί πήγαν στο σπίτι τους και δεν ξαναβγήκαν.

Το χθεσινό πανεργατικό συλλαλητήριο διέφερε πολύ από τις συγκεντρώσεις των πλατειών και έμοιαζε περισσότερο με τη 48ωρη περσινή κινητοποίηση για το μεσοπρόθεσμο. Δεν υπήρχε καμία αγωνία στα μάτια του κόσμου. Όσοι αγωνίζονται δεν έχουν αγωνία. Αγωνίζονται. Είναι όπως στον αθλητισμό. Έχεις αγωνία πριν από τον αγώνα. Όταν μπαίνεις μέσα να παίξεις όλα τελειώνουν. Αγωνία έχουν αυτοί που κάθονται σπίτι τους. Αυτοί που κάθονται σπίτι τους, καταβροχθίζουν την τρομοκρατία των δελτίων ειδήσεων και μετά για να μετριάσουν την αγωνία τους «κάνουν θετικές σκέψεις», ελπίζουν ότι «θα αλλάξουν τα πράγματα».

Χθες, ανεβήκαμε με ένα μπλοκ (δεν έχει καμία σημασία ποιο) από τη Σταδίου στην Πλατεία Συντάγματος και καθήσαμε για κανένα τέτάρτο. Λίγος ο κόσμος, κοιτάζαμε ανέκφραστοι τα μεγάλα κενά στο δρόμο ώσπου κάποια στιγμή μας ενημερώνουν ότι φτάνει η κύρια πορεία. Μετακινούμαστε προς την Αμαλίας για να πάρουν τη θέση μας τα μπλοκ των συνδικάτων. Η πλατεία δεν γέμισε ποτέ. Φυσικά η απογοήτευση και η οργή ήταν διάχυτες. Αναρωτιόσουν για χιλιοστή φορά πού είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες που χάνουν τις δουλειές τους, που στερούνται βασικά αγαθά για να πληρώνουν φόρους.

Όσο περνούν οι ώρες όμως, σκέφτεσαι ότι δεν έχει κανένα νόημα να εξοργίζεσαι. Ο καθένας είναι ελεύθερος να επιλέγει τη στάση του απέναντι στα πράγματα. Ίσως τελικά να είναι και πιο σωστό να κάθεσαι σπίτι σου ή να πηγαίνεις για καφέ από το να στέκεσαι μέσα στο λιοπύρι ή το κρύο και να τρως ξύλο και δακρυγόνα. Δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί. Συνεχίστε λοιπόν να ζείτε σαν δούλοι. Ίσως κάποτε να σας λυπηθούν και να σας απελευθερώσουν, που ξέρεις.
(Η φωτογραφία είναι από τις χθεσινές «εκκαθαρίσεις» μέσα στην Πλατεία και είναι δημοσιευμένη σε Γαλλικό μέσο. Φαντάσου τι μπορούν να κάνουν αύριο τα παιδιά αυτού του μπάτσου στα δικά σου παιδιά)

ΥΓ. Όταν τα δελτία ειδήσεων αναφέρονται με εγκωμιαστικά σχόλια στις λαϊκές κινητοποιήσεις, είναι βέβαιο ότι δεν έχουμε καταφέρει τίποτα. Χθες για πολλοστή φορά, (γύρω στις 2 το μεσημέρι) τα ΜΑΤ, χωρίς να προκληθούν από κανέναν, φόρεσαν τις μάσκες τους και περίπου δέκα λεπτά μετά, έπεσαν οι πρωτες μολότοφ. Φυσικά, τα χημικά άρχισαν να πέφτουν μέσα στον κόσμο και η διαδήλωση έσπασε στα δύο - πάνω και κάτω πλατεία. Είναι φανερό ότι οι μπάτσοι είχαν εντολή να διαλύσουν το συλλαλητήριο. Γι' αυτό και το βράδυ τα χουντοκάναλα χάιδευαν τους διαδηλωτές και έκαναν μια αναφορά στα «περιορισμένης έκτασης επεισόδια». Φυσικά τα επεισόδια ήταν μεγάλης έκτασης, όπως συμβαίνει πάντα. Το κομμάτι του κόσμου στο οποίο βρέθηκα εγώ, απωθήθηκε με δακρυγόνα μέχρι τη συμβολή της Συγγρού με τη Βούρβαχη. Λίγο ακόμα και θα φτάναμε στο Φάληρο. Η εικόνα 5-6 διμοιριών ΜΑΤ να κατεβαίνουν την Αμαλίας μπροστά από τους στήλους του Ολυμπίου Διός θύμιζε κυριολεκτικά στρατό κατοχής που πάει να καταλάβει ύψωμα. Όνειρο μιλάμε. Η καταστολή έχει περάσει σε άλλο επίπεδο.

ΥΓ2. Ήμουν μπροστά στο δέντρο που κάηκε και το φωτογράφησα την ώρα που άρχισε η φωτιά. Φευγαμε βιαστικά προς την Αμαλίας πνιγμένοι από τα δακρυγόνα ενώ τα ΜΑΤ που έρχονταν προς το μέρος μας συνέχιζαν να πετούν - τα γνωστά στρογγυλά- και κάποια άλλα κυλινδρικά που έβγαζαν σπίθες με πορτοκαλί καπνό. Κανένας από εμάς δεν είχε μολότοφ ή καπνογόνα ή οτιδήποτε. Μόνο κάποιοι πιτσιρικάδες πετούσαν πέτρες και μπουκάλια. Ξαφνικά κάποιος δίπλα μου φωνάζει «ωχ» κοιτάζοντας προς τα πάνω. Κανείς δεν κατάλαβε πως πήρε φωτιά μόνο η κορυφή του δέντρου και από ποιον. Όταν μάλιστα ο χώρος του Εθνικού Κήπου φυλασόταν με αστυνομικούς από νωρίς.
Το Mega πάντως και όσα Μέσα είδα και διάβασα, έβγαλαν συμπέρασμα ότι το δέντρο κάηκε «από βόμβες των αντιεξουσιαστών». Θα τους το είπε μάλλον ο «αυτόπτης» Τσίμας που είπε ότι νωρίτερα βρισκόταν στη Βουκουρεστίου. Κανείς δεν τον είδε.

Καθεστωτική αποβλάκωση

Ένα από τα μεγαλύτερα θερινά βασανιστήρια είναι η τυχόν αναγκαστική εξάρτηση από τα τηλεοπτικά κανάλια για την ενημέρωση. Στη χώρα με την πιο κρατικοδίαιτη επιχειρηματική τάξη, οι ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες, ένα δημόσιο αγαθό, έχουν παραχωρηθεί σκανδαλωδώς σε επιχειρηματίες που ανταποδίδουν τη χαριστική μεταχείριση με την αναπαραγωγή της πιο χυδαίας προπαγάνδας.

Το αποτέλεσμα είναι μια εκδοχή ενημέρωσης στην οποία μια «επιτυχία» της Αντιτρομοκρατικής, προγραμματισμένη να αποσπάσει την προσοχή του κοινού από την ανακοίνωση εξαιρετικά επώδυνων μέτρων λιτότητας, είναι πιο σημαντική από τη βιβλική καταστροφή στη Χίο που έδειξε την ανημπόρια ενός αποδεκατισμένου από τη λιτότητα κρατικού μηχανισμού. Έχουμε, τηλεοπτικά δελτία στα οποία καταγγέλλεται και αποκηρύσσεται μετά βδελυγμίας η δικαιολογημένη έκρηξη μιας τοπικής κοινωνίας ενάντια σε ένα κράτος που στέλνει διμοιρίες των ΜΑΤ για μικροπαραβάσεις αλλά αποσιωπάται ότι επήλθε συμβιβασμός με τη Siemens ως «εθνικό προμηθευτή», αποδεικνύοντας ότι η πρακτική της να μισθοδοτεί τις ελληνικές κυβερνήσεις δεν ήταν παρανομία αλλά συνετή επενδυτική τακτική. Βομβαρδιζόμαστε από σχολιαστές που εμβριθώς υπερασπίζονται την αναγκαιότητα μιας καταστροφικής λιτότητας, αλλά εντέχνως καλύπτουν ότι η μέγιστη εγκεφαλική δραστηριότητά τους είναι η απομνημόνευση ή και απλώς ανάγνωση των προπαγανδιστικών non-paper που εκδίδουν οι υπάλληλοι της Τρόικας.

Μα, θα έλεγε κάποιος, υπάρχουν όλα τα ρεπορτάζ που καταγράφουν την οικονομική ανέχεια, τις επιπτώσεις της λιτότητας, τις δυσκολίες των νοικοκυριών. Μόνο που η τελετουργική επανάληψη αυτών που ήδη ξέρουμε, αφού τα βιώνουμε άμεσα, χωρίς καμιά αναφορά στη δυνατότητα να υπάρξει άλλος δρόμος, χωρίς λιτότητα και μνημόνια, νομιμοποιεί την υπάρχουσα κατάσταση. Η διεκτραγώδηση καταλήγει σε ένα είδος μοιρολατρικής αποδοχής του αναπόφευκτου, διευκολύνοντας τη βασική στόχευση αυτών των ρεπορτάζ που είναι η φαντασιακή ταύτιση του κοινού με την ανάγκη πετύχει το οικονομικό πρόγραμμα της κοινωνικής καταστροφής. Είναι τυχαίο ότι σε όλα αυτά τα ρεπορτάζ αναφέρεται η αγωνία «να βρεθούν» τα 11,5 δισεκατομμύρια που θα περικοπούν και κανείς δεν λέει ότι η προσπάθεια είναι να χαθούν αυτά τα χρήματα από το μισθό, τη σύνταξη, την περίθαλψη, το πορτοφόλι μας;

Από κοντά και όλη η προσπάθεια, να παρουσιαστεί η εικόνα μιας «Ελλάδας που προσπαθεί»: αθλητές που αγωνίζονται (αποσιωπώντας τη διάλυση της αθλητικής υποδομής), επιστήμονες που διαπρέπουν (σε πανεπιστήμια του εξωτερικού που δεν αντιμετωπίζουν την υποχρεωτική στάση πληρωμών στην ελληνική ανώτατη εκπαίδευση), έ φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης που αναζητούν το… Βραβείο Γκίνες στον ομαδικό χορό (υποθέτουμε διότι η συστολή και τα «χρηστά ήθη» απέτρεψαν την επιλογή άλλων ομαδικών πρακτικών).

Και επειδή τον Αύγουστο – υποτίθεται ότι – δεν υπάρχουν ειδήσεις, ο θεατής θα πληροφορηθεί και για τα αποτρόπαια ρατσιστικά εγκλήματα και τις δολοφονίες μεταναστών, αλλά ποτέ δεν θα ακούσει ότι αυτά τα εγκλήματα δεν είναι «μεμονωμένα», αλλά επί της ουσίας πολιτικά ενορχηστρωμένα από τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, που κατά τα άλλα αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμη κοινοβουλευτικό κόμμα.

Είναι σαφές ότι η κρίση της ενημέρωσης δεν είναι παρά το σύμπτωμα της συνολικότερης κρίσης μιας ιθύνουσας τάξης που προσπαθεί πίσω από την κυνική αλαζονεία και την πλήρη υποτέλεια στους πιστωτές να συγκαλύψει τον φόβο της ότι κάποια στιγμή θα βγει εκρηκτικά στο προσκήνιο η σωρευμένη οργή των εργαζομένων που βρίσκονται σε απόγνωση, των συνταξιούχων που σπρώχνονται, κυριολεκτικά, σε πρόωρο θάνατο, των νέων που μετά τις σφαίρες του 2008 τώρα υφίστανται την κλοπή κάθε μέλλοντος. Και τότε τα τηλεοπτικά παράθυρα δεν θα προσφέρουν καμιά ασφάλεια…

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 22/08/2012 στην εφημερίδα "Νέα της Λέσβου")

Φιλία και μίσος

Πάντα πίστευα ότι τίποτα δεν μπορεί, ούτε πρέπει, να μπει ανάμεσα σε μία φιλία και να τη διαλύσει. Έχω τρεις -αυτό που λέμε κολλητούς- και αρκετούς καλούς φίλους. Ποτέ δεν προβληματίστηκα για το αν θα επιλέξω ανάμεσα στη φιλία τους ή την απομόνωσή τους λόγω κάποιου -κατά τη δική μου, άκρως ελαττωματική κρίση- δικού τους ελαττώματος το οποίο μπορεί να με δυσαρεστούσε. Ήμουν φανατικός οπαδός της παροιμίας για τους φίλους και τα ελαττώματά τους και δίνω αγώνα για να παραμείνω έτσι.

Αυτό που ζούμε τα δύο-τρία τελευταία χρόνια, προς μεγάλη μου έκπληξη, διαπιστώνω ότι βάζει σε σκληρή δοκιμασία (και) τις φιλίες. Λένε ότι οι φίλοι φαίνονται στα δύσκολα. Όχι μόνο στα δικά σου ή τα δικά τους δύσκολα, όταν τους έχεις δηλαδή, ή σε έχουν ανάγκη, αλλά κυρίως στα δικά σας δύσκολα, όταν ο ένας έχει ανάγκη τον άλλο. Κάποιος χάνει τη δουλειά του, κάποιος δεν έχει χρήματα για φαγητό ή φάρμακα, κάποιος άλλος φοβάται να σηκώσει το τηλέφωνο γιατί χρωστάει παντού. Η γενιά μας ποτέ δεν χρειάστηκε να έρθει αντιμέτωπη με τέτοιες καταστάσεις - αυτό που ζούμε είναι πρωτόγνωρο.

Τα δύσκολα λοιπόν, τα αληθινά δύσκολα, είναι εδώ και ποτέ δεν είχα αμφιβολία πως όσα και αν έρθουν, οι φιλίες θα είναι πάνω απ' όλα. Τελευταία όμως νομίζω ότι κάνω λάθος. Η αγάπη, η στήριξη, η αλληλεγγύη και η μαγεία της παρέας, αυτό το γλυκό βλέμμα του «τι σε νοιάζει ρε, εγώ είμαι εδώ» έχουν δώσει τη θέση τους στον φόβο. Σε έναν φόβο που δεν έχει τίποτα το παιδικό. Στον φόβο που γίνεται μίσος για όλους και για όλα.
Το καταλαβαίνεις από τις συζητήσεις μας - δεν πιστεύεις αυτά που ακούς. Καμία ψυχραιμία, καμία κριτική σκέψη - φυσικά καθόλου αγάπη για τίποτα και για κανέναν. Μόνο αρχέγονα συναισθήματα και κραυγές.

Δεν είμαι ιεροκήρυκας. Και εμένα με χαλάει η εικόνα μιας Αθήνας κατακλυσμένης από καροτσάκια σούπερ μάρκετ που τα σέρνουν ταλαιπωρημένες φιγούρες. Και εγώ δυσανασχετώ όταν σε κάθε φανάρι έρχεται ένας ρακένδυτος σκουρόδερμος να μου ζητήσει ψιλά. Ξέρω όμως ότι βρίσκεται εδώ για μια σειρά από λόγους, που ο καθένας μπορεί να καταλάβει. Όπως επίσης ο καθένας μπορεί να καταλάβει -αν σκεφτεί λίγο ψύχραιμα- για ποιους λόγους βρίσκεται εδώ και όχι κάπου αλλού.

Και όμως, όταν φοβάσαι, όλες αυτές οι λογικές σκέψεις πάνε περίπατο. Νομίζω ότι σε αυτή τη χώρα έχουμε πάψει από καιρό να σκεφτόμαστε και έχουμε αφήσει άλλους να σκέφτονται για εμάς: Τα χουντοκάναλα, τις ξεπουλημένες φυλλάδες των μεγαλοεργολάβων και τους δημοσιογράφους τους, τους δημαγωγούς των πάνελ, και τους λαϊκιστές των μπαλκονιών.

Η συνείδησή μας, ζητάει ελευθερία και δικαιοσύνη. Η συνήθεια, μας ζητάει βόλεμα και «ήρεμη» ζωή την οποία υπονομεύουν οι Πακιστανοί και οι Αφγανοί μετανάστες. Αυτοί, είναι η πληγή που απειλεί την ησυχία του μικροαστού Έλληνα. Και εναντίον αυτής της απειλής το σύστημα είναι πρόθυμο να προσφέρει τις υπηρεσίες του αποκρύπτωντας τις πραγματικές απειλές: Τη φτωχοποίησή του, την οικονομική του ομηρία από την υπερφορολόγηση και τον φόβο της ανεργίας και της εξαθλίωσης. Στον ίδιο ρυθμό και οι «υπηρεσίες» των αυτόκλητων σωτήρων της Χρυσής Αυγής. Των μπράβων της εθνικής μας συνείδησης που ανέλαβαν τον ρόλο τους πλακώνοντας αδιακρίτως στο ξύλο τους αλλοδαπούς, χαϊδεύοντας όμως και γλείφοντας την εξουσία και τους νταβατζήδες της. Πίνουν από το ίδιο βαρέλι, είναι η ίδια ράτσα, απλά σε αυτή την μπίζνα ανέλαβαν τη βρώμικη δουλειά.

Και οι φίλοι μου ξαφνικά μισούν τους μετανάστες. «Μας παίρνουν τις δουλειές». Τις δουλειές που ποτέ κανένας τους δεν καταδέχτηκε να κάνει. «Είναι εγκληματίες». Όλοι ανεξαιρέτως, ακόμα και αυτοί που είναι χρόνια στην Ελλάδα, έχουν φίλους Έλληνες, έχουν οικογένειες, παιδιά. «Δεν θέλουν να φύγουν», γι αυτό στοιβάζονται στο λιμάνι της Πάτρας ή της Ηγουμενίτσας προσπαθώντας να κρυφτούν σε μία νταλίκα, λαθρεπιβάτες για την Ιταλία.
Κανείς δεν σκέφτεται, κανείς δεν λυπάται, όλοι μισούν. Και σύντομα θα μισεί ο ένας τον άλλον.
Δεν θα υπάρχουν πια φίλοι.

Το μεγάλο μυστικό των δημοσκοπήσεων

Κάποια πράγματα είναι εντελώς ανεξήγητα. Κοιτάζεις για παράδειγμα τις τελευταίες δημοσκοπήσεις και αναρρωτιέσαι πως είναι δυνατόν η Νέα Δημοκρατία, το κόμμα που συνυπέγραψε το πιο επαχθές Μνημόνιο και είναι εξίσου υπεύθυνο με το ΠΑΣΟΚ για την εξαθλίωση των πιο αδύναμων ομάδων της κοινωνίας, να συγκεντρώνει ποσοστό 26%, κάτι που σε απόλυτα νούμερα για μία εκλογική αναμέτρηση, σημαίνει περισσότερες από 1,5 εκατομμύρια ψήφους.
Αναρρωτιέσαι πόσο ασθενή μνήμη μπορεί να έχει αυτός ο λαός ώστε να συγχωρεί, τραγικές αποφάσεις, και πολιτικές επιλογές για γέλια. Ακόμα και ένα μικρό παιδί καταλαβαίνει τα κίνητρα της κ. Μπακογιάννη ή των βουλευτών του ΛΑΟΣ να «συστρατευθούν» με τη ΝΔ. Κανένας δεν ενδιαφέρεται για τη χώρα και τον λαό της - είναι επαγγελματίες πολιτικοί και ενδιαφέρονται μόνο για την καριέρα τους. Δεν έχουν ούτε την τσίπα να πουν την αλήθεια για αυτά που έλεγαν πριν από μερικούς μήνες και για αυτά που λένε τώρα. Γλύφουν εκεί που έφτυναν και δεν τους νοιάζει γιατί δεν έχουν την παραμικρή ηθική.
Σπας το κεφάλι σου να βρεις για ποιο λόγο αυτός ο γελασμένος λαός -όσο βλαξ και ανιστόρητος και αν είναι- επιμένει να δίνει τέτοια ποσοστά σε αυτό το συνοθύλευμα.
Χθες, κορυφαίο στέλεχος της ΝΔ, μέσα στους τέσσερις πιο κοντινούς ανθρώπους του Αντώνη Σαμαρά, του οποίου δεν θέλω να αναφέρω το όνομα, έλεγε σε φίλο δημοσιογράφο ότι στο κόμμα ανησυχούν ιδιαίτερα, όχι για τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις αλλά για την τεράστια δυναμική και απήχηση που εμφανίζει ο Αλέξης Τσίπρας στις νεαρές ηλικίες. Μάλιστα του επεσήμανε χαρακτηριστικά ότι «από τα 18 μέχρι τα 40, δεν υπάρχουμε πουθενά».
Αυτό λοιπόν εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων που είναι γνωστό ότι διεξάγονται πρωινές ώρες με τηλεφωνικές ερωτήσεις σε σπίτια. Οι νέοι άνθρωποι είναι το ενεργό κομμάτι της κοινωνίας. Τα πρωινά είτε δουλεύουν, είτε ψάχνουν για δουλειά, είτε πίνουν καφέ - πάντως στο σπίτι τους δεν βρίσκονται. Οι μαμάδες, οι μπαμπάδες ή οι παπούδες τους είναι πολύ πιθανό να πουν ότι θα ψηφίσουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ - με αυτούς μεγαλωσαν. Όσο και αν το θέλουν, δεν μπορούν να προδώσουν το παρελθόν τους και να ψηφίσουν για πρωθυπουργό το εγγόνι τους.
Αν στα 100 τηλεφωνήματα οι μισές απαντήσεις είναι από ανθρώπους άνω των 50, καταλαβαίνει κανείς πολύ εύκολα πως βγαίνει το 26% της ΝΔ στις δημοκοπήσεις. Πολύ δε, περισσότερο, πως βγάζει το ΠΑΣΟΚ 13%. Στην πραγματικότητα είναι πολύ δύσκολο να πιάσει διψήφιο ποσοστό.
Αν οι νέοι βρουν χρόνο στις 17 Ιουνίου να πάνε να ψηφίσουν πριν ή μετά το μπάνιο, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα φτάσει και θα ξεπεράσει το 30%. Αυτό το ξέρουν στη ΝΔ γι' αυτό και αν έχετε προσέξει δεν πανηγυρίζουν με τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων.
Άλλο πράγμα λοιπόν τα αληθινά ευρύματα και άλλο τα αντιπροσωπευτικά. Το ένα δεν αποδεικνύει το άλλο. Αυτό το γνωρίζουν οι εταιρείες δημοσκοπήσεων όπως και τα ΜΜΕ. Ο σκοπός όμως, αγιάζει τα μέσα. Και ο σκοπός είναι αυτός που ήταν πάντα. Να διαμορφώνουν συγκεκριμένη άποψη η οποία, εντελώς τυχαία, είναι η άποψη που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Δεν δίνουν δεκάρα για τις ζωές σας.
Μην τους ακούτε, μην τους πιστεύετε. Τελειώστε τους.

Λύσσα

H επίθεση αγνώστων εναντίον του πρώην βουλευτή του ΛΑΟΣ Θανάση Πλεύρη στα δικαστήρια της Ευελπίδων, είναι μια ακόμα απόδειξη ότι το πολιτικό κλίμα στην Ελλάδα φορτίζεται
επικίνδυνα. Το 1965 δεν είχα γεννηθεί, όμως, απ' όσα έχω διαβάσει και ακούσει, η ταραγμένη εκείνη εποχή δεν πρέπει να διαφέρει και πολύ από τη σημερινή.

Το συμπέρασμα που έχω βγάλει, είναι ότι σε περιόδους που η -έστω και κατ' ευφημισμόν- Αριστερά δείχνει να πείθει ένα μεγάλο κομμάτι του λαού, κατά έναν περίεργο τρόπο δημιουργείται ένταση που όλως τυχαίως την ενοχοποιεί για όλες τις συμφορές που έχουν βρει τον τόπο. Αυτό το βλέπουμε και σήμερα, κυρίως μετά τις εκλογές τις 6ης Μαίου.

Καλώς ή κακώς η ευρύτερη Αριστερά στην Ελλάδα τα τελευταία 3-4 χρόνια εκφράζεται κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΕ έχει επιλέξει σχεδόν από την μεταπολίτευση, και πάντως, μετά τον θάνατο του Χαρίλαου Φλωράκη, τον μοναχικό δρόμο του δογματισμού μακριά από τις ανάγκες της πραγματικής κοινωνίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί με αξιώσεις τον χώρο της σύγχρονης Αριστεράς και όπως φαίνεται τον κερδίζει αλλά ως γνωστόν, πιο δύσκολο από το να κερδίσεις μια πρωτιά είναι να διατηρήσεις τα σκήπτρα.

Δεν ήμουν αυτόπτης μάρτυρας στο επεισόδιο στην Ευελπίδων και εκτός από τον κ. Πλεύρη δεν είδα άλλον αυτόπτη μάρτυρα να μιλάει για το γεγονός. Ο κ. Πλεύρης είπε ότι οι άνθρωποι που του επιτέθηκαν ήταν αντιεξουσιαστές. Θα μπορούσαν να είναι, θα μπορούσαν και να μην είναι.
Το περίεργο όμως είναι ότι κατά δήλωσή του, οι «αντιεξουσιαστές» του φώναζαν «κωλοφασίστα τώρα που θα έρθουμε στην εξουσία, θα δεις τι θα πάθεις». Προφανώς, είναι λίγο δύσκολο να έρθουν στην εξουσία οι αντιεξουσιαστές. Δύο τινά πρέπει να συμβαίνουν: Ή ο κ. Πλεύρης σκέφτηκε ότι είναι μία καλή ευκαιρία να ενοχοποιήσει την ευρύτερη Αριστερά για την επίθεση και επινόησε ένα ψέμα το οποίο δεν  μελέτησε καλά, ή οι αντιεξουσιαστές ήταν τίγκα στον μπάφο και δεν ήξεραν τι λένε.
Σχεδόν σιγουρεύτηκα ότι ο κ. Πλεύρης έλεγε ψέμματα γι' αυτό που του είπαν οι «αντιεξουσιαστές», όταν είδα ότι ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης που είναι επιστήθιος φίλος του κ. Πλεύρη, έσπευσε να αναπαραγάγει την είδηση μέσω Twitter και μάλιστα βγάζοντας το γνωστό συμπέρασμα στο τέλος του μηνύματός του: «Η Ελλάδα της Άκρας Αριστεράς».

Το σύστημα δεν φοβάται απλώς την άνοδο της Αριστεράς. Έχει περάσει από τον φόβο, στον πανικό. Όταν σε κυριεύει ο πανικός, στρέφεσαι πλέον από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης με κάθε μέσο εναντίον εκείνου που θεωρείς ότι σε απειλεί. Και θέλεις να του κάνεις κακό πριν να στο κάνει αυτός.
Το σύστημα δεν είναι απρόσωπο. Είναι οι 40-50 οικογένειες που κατέχουν το 60% του πλούτου στην Ελλάδα, ή τα 116 φυσικά πρόσωπα που κατέχουν περιουσία από 100 έως 999 εκατ. ευρώ. Είναι αυτοί που ελέγχουν μεγάλες βιομηχανικές, ενεργειακές, εμπορικές και ναυτιλιακές εταιρείες, αυτοί που αναλαμβάνουν σχεδόν χαριστικά και διαχρονικά από τις πολιτικές ηγεσίες όλα τα μεγάλα δημόσια έργα, αυτοί που διαθέτουν τεράστια κεφάλαια στο εξωτερικό και φυσικά είναι ιδιοκτήτες των μεγάλων ΜΜΕ. Τους ξέρουμε αλλά τα τελευταία χρόνια τους μάθαμε καλύτερα γιατί αναγκάστηκαν υπό το βάρος της κρίσης να μοιραστούν μαζί μας τις αγωνίες τους μέσα από τα δελτία των 8.

Δεν ξέρω αν το έχετε διαπιστώσει αλλά σήμερα είναι η τέταρτη μέρα που δεν έχει δημοσιευτεί καμία δημοσκόπηση. Η λογική εξήγηση είναι ότι τα Μέσα δεν διαθέτουν πλέον χρήματα για να παραγγέλνουν δημοσκοπήσεις συνεχώς. Δεν το νομίζω. Ειδικά γι αυτές τις εκλογές αν ήθελαν να βγάλουν δημοσκοπήσεις, θα έβρισκαν τρόπο και λεφτά για να τις βγάλουν. 
Ο Στάθης είχε γράψει εύστοχα πριν από μερικούς μήνες για τα «ντόμπερμαν της ενημέρωσης». Αυτά τα ντόπερμαν λύσσαξαν. Η λύσσα με την οποία οι γνωστοί δημοσιογράφοι της διαπλοκής και των νταβατζήδων επιτίθενται τις τελευταίες ημέρες κατά του ΣΥΡΙΖΑ με ρεσιτάλ προπαγάνδας, εξώφθαλμη διαστρέβλωση γεγονότων και ωμά ψέμματα, με έχει κάνει να πιστεύω ότι στα μεγάλα δημοσιογραφικα συγκροτήματα γνωρίζουν αυτό που εμείς δεν γνωρίζουμε αλλά υποπτευόμαστε.
Το τέλος τους έρχεται. Βουλιάζουν. Τώρα δεν πρέπει να κάνουμε πίσω.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλοι

Όσοι πίστευαν ότι τα πυρά εναντίον του «αντιμνημονιακού μπλοκ», έπαυσαν με το ναυάγιο των προσπαθειών για συγκρότηση «κυβέρνησης σωτηρίας», ήδη διαπιστώνουν ότι δεν έχουν δει τίποτα.
Το σχέδιο συν-ενοχοποίησης όσων είπαν «όχι» σε ένα κυβερνητικό σχήμα με ανθρωπιστικό μανδύα, το οποίο θα συνέχιζε την επιδρομή του μνημονίου στην ελληνική κοινωνία, μπορεί να απέτυχε. Ο αγώνας όμως, των χρεοκοπημένων ΜΜΕ για να επιβάλλουν τη χούντα των αγορών οι οποίες θα σώσουν εκείνα και θα εξαθλιώσουν όλους τους υπόλοιπους, συνεχίζεται με μεγαλύτερη λύσσα. Είναι ζήτημα επιβίωσης.

Το οξύμωρο, είναι ασφαλώς ότι για την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ ανησυχούν όλοι εκείνοι που διατηρούν τεράστια κεφάλαια έξω από την ελληνική οικονομία. Εφοπλιστές, επιχειρηματίες και μεγαλέμποροι των μονοπολίων, εργολάβοι δημόσιων έργων και εκδότες, αποτελούν τον σκληρό πυρήνα της παρασιτικής οικονομίας που αφού διέλυσε κάθε παραγωγική δυνατότητα στην Ελλάδα τη δεκαετία του ευρώ, τώρα κόπτεται για την παραμονή της «στο σύγχρονο ευρωπαϊκό μπλοκ».
Φυσικά η ανησυχία τους εκφράζει μόνο τον φόβο για τη δική τους επιβίωση η οποία βασίζεται στη συναλλαγή με τους πολιτικούς τους συνεργάτες. Η δήθεν «μαφία της δραχμής» δεν είναι άλλη από το συνεχώς αυξανόμενο κομμάτι του πλυθησμού που πείθεται ότι η μόνη διέξοδος από την οικονομική εξαθλίωση είναι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, παράλληλα με τις αναγκαίες υποστηρικτικές πολιτικές για αυτή τη μετάβαση.

Από το βράδυ της 15ης Μαίου έχει αρχίσει η επιχείρηση συκοφάντησης της Αριστεράς στο σύνολό της μέσα από τη δίκαιη και άδικη κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ. Προσωπικά δεν συμφωνώ καν με τη βασική θέση του ΣΥΡΙΖΑ υπέρ της παραμονής της χώρας στο ευρώ. Και αυτό διότι με τα σημερινά δεδομένα, παραμονή στο ευρώ, σημαίνει μόνο ένα πράγμα: Συνέχιση της πολιτικής που επιτίθεται ανελέητα στα χαμηλότερα στρώματα της κοινωνικής πυραμίδας, συνέχιση της επιδρομής στα εργασιακά δικαιώματα, γκρέμισμα σε ό,τι έχει απομείνει από κράτος πρόνοιας, δημόσια παιδεία,
υγεία και ασφάλεια.

Είμαι σίγουρος ότι οι οικονομικοί επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ το γνωρίζουν. Και είναι βέβαιο ότι εφόσον εκλεγούν, πολύ σύντομα θα βρουν μπροστά τους αυτή την πραγματικότητα. Ότι δηλαδή, οι ουσιαστικές ενέργειες μιας οποιασδήποτε κυβέρνησης ενάντια στα μνημόνια και τις ληστρικές δανειακές συμβάσεις θα φέρουν πολύ σύντομα το τραπεζικό σύστημα σε αδιέξοδο εντός του ευρώ.

Πιθανόν, αυτό το ενδεχόμενο σκόπιμα να αποκρύπτεται για ψηφοθηρικούς λόγους από τους επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ και δεν ξέρω αν θα μπορούσα να του συγχωρήσω ένα τόσο μεγάλο προεκλογικό ψέμα. Σίγουρα όμως δεν θα συγχωρούσα σε κανέναν - ούτε στον Αλέξη Τσίπρα - να κάνει πίσω όταν η Ιστορία τον καλέσει να αποφασίσει.

Εκλογές

Διαβάζω και ακούω συνεχώς και από παντού, κατηγορίες εναντίον όσων σκοπεύουν να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Ο κόσμος τους αποκαλεί ζώα, καθυστερημένους, κοιμισμένους, ανιστόρητους, λαμόγια και βολεμένους. Ισχύουν κάποια από αυτά ή και όλα μαζί. Πραγματικά, όπου και αν γυρίσεις το βλέμμα σου θα δεις ανθρώπους έτοιμους να κατασπαράξουν όποιον πει καλή κουβέντα για τα δύο μεγάλα κόμματα της μεταπολίτευσης.
Όμως, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ με το χειρότερο σενάριο δεν πρόκειται να πέσουν κάτω από το 35% των ψήφων στις επερχόμενες εκλογές και μάλιστα, μιλώντας με έναν φίλο που έχει επαφές με διευθυντή εταιρίας δημοσκοπήσεων, του έλεγε ότι υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν προοπτική ποσοστού ακόμα και άνω του 50% για τον δικομματισμό!
Ποτέ άλλοτε δεν θυμάμαι σύσσωμη την κοινωνία να φωνάζει και να καταφέρεται εναντίον των κομμάτων που μας έφεραν ως εδώ, αλλά παρ' όλα αυτά στις δημοσκοπήσεις να εμφανίζεται μειοψηφία μπροστά στους -υποτίθεται- αμετανόητους τους οποίους βρίζει.
Θα ήταν πολύ εύκολο να σκεφτεί κάποιος ότι τα ζώα, οι καθυστερημένοι, οι ανιστόρητοι και οι βολεμένοι σε αυτή τη χώρα, έχουν γίνει πλέον τόσοι πολλοί που ανεβάζουν κυβερνήσεις. Σε αυτή την περίπτωση δεν θα έμενε στους υπόλοιπους κανένα περιθώριο παρά μόνο η μετανάστευση - όχι σαν δήλωση εν θερμώ- αλλά σαν πραγματική λύση μπροστά σε ένα ανύπαρκτο μέλλον.
Αυτό όμως που φοβάμαι και ακούω ακόμα συχνότερα, είναι ότι παρά τον σεβαστό αριθμό ηλιθίων που έχουν δικαίωμα ψήφου, το πολιτικό σύστημα, το δίκτυο παραπληροφόρησης, οι νταβατζήδες, οι τραπεζίτες και οι ευρωκράτες εντολείς τους, δεν θα άφηναν ποτέ έτσι εύκολα στην τύχη το εκλογικό αποτέλεσμα. Μόνο τις τελευταίες ημέρες έχουμε δεκάδες αποδείξεις γι' αυτό, με τελευταίο παράδειγμα την επιχείρηση μαζικού αποπροσανατολισμού, με την υπόθεση Τσοχατζόπουλου.
Αυτό σημαίνει ότι ένας ολόκληρος μηχανισμός, από τις εταιρείες δημοσκοπήσεων και το σύστημα προπαγάνδας των ΜΜΕ, μέχρι το υπουργείο Εσωτερικών και την «αμαρτωλή» SingularLogic είναι πανέτοιμοι να «παρέμβουν» όπου και όταν το εκλογικό αποτέλεσμα τείνει να εμφανιστεί δυσάρεστο. Αυτό είχε στο νου του εκείνος που είπε ότι αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα θα ήταν παράνομες.
Πραγματικά, είναι οργανωμένοι και έτοιμοι. Όμως από την άλλη, η αγωνία και ο πανικός τους δεν κρύβονται. Αν χρειαστεί θα βγάλουν τα κοστούμια. Θα βάλουν τα χακί της αστυνομικής τρομοκρατίας, θα εφαρμόσουν την πιο αισχρή και απροκάλυπτη προβοκάτσια -να είστε σίγουροι γι' αυτό- αρκεί να κρατήσουν υπό έλεγχο τη βασική εικόνα που θα δώσει η κάλπη.
Μπροστά σε αυτό το σκηνικό, ο μόνος δρόμος του απλού κόσμου είναι ότι σε αυτές τις εκλογές -ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ- πρέπει να ψηφίσει έχοντας όλες τις αισθήσεις του σε συναγερμό.
Και αν αποδειχθεί πια τόσο ηλίθιος, βολεμένος, ανιστόρητος ή λαμόγιο, τότε οι υπόλοιποι ας αλλάξουμε χώρα. Τουλάχιστον δεν θα έχουμε αμφιβολία για αυτό που αφήνουμε πίσω.

Πατάτες Μπλε

Το κίνημα της πατάτας έχει ενθουσιάσει τους Έλληνες καταναλωτές και παραγωγούς, οι οποίοι μετά από πολλά χρόνια ομηρίας στους «μεσάζοντες» είδαν τα προϊόντα τους να αγοράζονται και να πωλούνται σε συμφέρουσες τιμές και όλοι να είναι ευχαριστημένοι.

Ύστερα από τον εμπορικό Μεσαίωνα δεκαετιών, βρέθηκαν κάποιοι ανήσυχοι και σκεπτόμενοι πολίτες που μπόρεσαν να οργανώσουν το ρεμπέτ ασκέρ των παραγωγών και να κάνουν μια εμπορική συναλλαγή της προκοπής.

Φυσικά κανείς δεν αναρρωτήθηκε γιατί όλα αυτά τα χρόνια κανένας δεν είχε σκεφτεί την πολύ απλή πρακτική της απευθείας διάθεσης των προϊόντων στην αγορά, ούτε για ποιο λόγο δεν είχαν επιχειρήσει να την εφαρμόσουν οι αγροτικοί συνεταιρισμοί ανά τη χώρα.

Το ΚΚΕ έσπευσε να καταδικάσει ως αποπροσανατολιστικό το κίνημα της πατάτας, τονίζοντας ότι «στόχο έχει την απομάκρυνση των μικρών αγροτών από το αγροτικό κίνημα και τη ρήξη με τα μονοπώλια και την ΕΕ». Άλλωστε για τη ρήξη με τα μονοπώλια και την ΕΕ, το ΚΚΕ έχει συγκεκριμένη και δοκιμασμένη συνταγή την οποία ακολουθεί εδώ και δεκαετίες, κλείνοντας με τρακτέρ τις εθνικές οδούς και αδειάζοντας τελάρα με πορτοκάλια και μήλα έξω από τις νομαρχίες και τα υπουργεία.

Είναι ιστορικές οι κατακτήσεις των αγροτών στα μπλόκα των εθνικών - οι καντινιέρηδες έχουν ξεπουλήσει.

Βέβαια, από τη στιγμή που το κίνημα της πατάτας υποστηρίζεται με ενθουσιασμό από τα βρωμοκάναλα της προπαγάνδας και της διαπλοκής, αρχίζεις αμέσως να πονηρεύεσαι και να σκέφτεσαι μήπως τελικά έχει δίκιο το ΚΚΕ. 

Η καχυποψία μάλιστα μεγαλώνει όταν οι περιγραφές των τηλεδημοσιογράφων εξυμνούν την οργάνωση του συστήματος, με πρόγραμμα, χωρίς φωνές και ουρές. Άλλωστε κάθε σύγχρονη ευρωπαϊκή πόλη που σέβεται τον εαυτό της, οργανώνει πατατοπανήγυρεις σε δημόσια πάρκινγκ - όλοι το έχουμε δει.

Οπότε, σιγουρεύεσαι και ψηφίζεις Μεντρέκα δαγκωτό, όταν διαπιστώνεις ότι οι κυριακάτικες βρωμοφυλλάδες των νταβατζήδων, χαρακτηρίζουν «στρατηγό» τον εμπνευστή του κινήματος της πατάτας στην Πιερία, Ηλία Τσολακίδη, τον οποίο βέβαια -ως αρχηγό του «Δεν Πληρώνω» κατά των διοδίων και των χαρατσιών της ΔΕΗ, τον κοίταζαν με μισό μάτι.

Όλοι επίσης δηλώνουν βέβαιοι ότι το κίνημα της πατάτας δεν είναι «μόδα» αλλά μία πρακτική που πρέπει να συνεχιστεί, παρ΄όλο που οι εμπνευστές και οι εκφραστές της, είναι οι ίδιοι που πρωτοστάτησαν σε όλες τις κοινωνικές πρωτοβουλίες εναντίον της κρατικής αυθαιρεσίας τα τελευταία δύο χρόνια. Βέβαια τώρα δεν στρέφονται εναντίον της κρατικής αυθαιρεσίας, αλλά κατά μιας άλλης επαγγελματικής ομάδας -αυτής των μεσαζόντων- οπότε όλα είναι καλά.

Όταν (και αν) το κίνημα της πατάτας αντιληφθεί ότι τα καρτέλ και τα μονοπώλια που ουσιαστικά ευθύνονται για τις υψηλές τιμές, στήνονται από τις πολυεθνικές εταιρίες με τα στραβά μάτια του ξεπουλημένου πολιτικού συστήματος και όχι από τους «μεσάζοντες», τότε αυτομάτως θα καταγγελθεί ως καιροσκοπικό και «απολιτίκ» όπως το κίνημα των πλατειών.

Άλλωστε, και το κίνημα της πατάτας, κίνημα πλατειών είναι - σε πλατείες και πάρκινγκ οργανώνονται οι συναλλαγές.

Στου ΤEDx την ολόμαυρη ράχη

Τα μεγάλα μυαλά απεφάνθησαν: «Η κρίση δημιουργεί ευκαιρίες».
Το νέο μότο της νεοφιλελεύθερης διανόησης.
Ποια αμφιθέατρα, ποια εργαστήρια, ποια εργοτάξια και ποιες βιβλιοθήκες;
Οι καριέρες πλέον χτίζονται στα open coffees, στις διαλέξεις της TED, στα think tanks και στα innovation awards.
Ομιλίες «ειδικών» πάνω σε καυτά θέματα, όπως «ένας κήπος στο διαμέρισμά μου» ή «πως θα θωρακίσουμε τη Γη από τους αστεροειδείς » ή «η γενιά που ξαναφτιάχνει την Κίνα» έχουν ασφαλώς μεγαλύτερη επιρροή στους νέους που αναζητούν τον προσανατολισμό τους σε μία κοινωνία ανισοτήτων, από όση ενδεχομένως θα είχε μια ανοικτή συζήτηση με τίτλο «επανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας» ή «στρατηγική για μία νέα αγροτική πολιτική» ή «ο ορυκτός μας πλούτος και ο σχεδιασμός για την εκμετάλλευση προς όφελος του λαού και του τόπου».
Κάτω από αυτό το πρίσμα, οι προβολείς της επιβράβευσης φωτίζουν μόνο τους «νέους αγρότες» που πήραν τα βουνά (από ανάγκη και όχι από επιλογή όπως μαεστρικά υπονοούν τα παπαγαλάκια του σιωπηρού καθωσπρεπισμού), τους νεόκοπους «επιχειρηματίες» που επινόησαν δήθεν καινοτόμα επαγγέλματα της πλάκας, και τους γόνους της μπουρζουαζίας που ανακάλυψαν το μεγαλείο της κοινωφελούς εργασίας, της φιλανθρωπίας και της δωρεάς.
Στην Ελλάδα των κλειστών σχολείων, των ημίκλειστων νοσοκομείων, και των κλειδαμπαρωμένων καταστημάτων, στην Ελλάδα της εγκληματικότητας, του φόβου, των νεοαστέγων, των ακάλυπτων επιταγών και των αυτοκτονιών, το δόγμα «κάνε-πως-δεν-βλέπεις», παίρνει την κυρίαρχη θέση στις οθόνες και τις πρώτες σελίδες των μνημονιακών Μέσων.
Ξαφνικά η μετανάστευση (αυτή, η ίδια του '50, με μικρές διαφορές όπως τα καλογυαλισμένα πατώματα του «Ελ. Βενιζέλος» που πήραν τη θέση του σιδηροδρομικού σταθμού), έγινε «κυνήγι νέων προκλήσεων στο εξωτερικό».
Η επιμονή στην «καινοτομία» -που συνήθως εξαντλείται στην εξέλιξη των ίδιων παρασιτικών υπηρεσιών της δεκαετίας του '90, με καινούργιο περυτίλιγμα- έγινε το ευαγγέλιο (και) των νεογιάπηδων.
«Δεν χρειάζεται καμία σύγκρουση με το κατεστημένο, καμία ρήξη. Ας μην γκρινιάζουμε! Το παν είναι να παλεύουμε και να πετυχαίνουμε μέσα από τις δυσκολίες». Αυτή είναι η φιλοσοφία. Το καμουφλαρισμένο επιχείρημα της υποταγής και της σφαλιάρας.
Και δώσ' του εξώφυλλα στις εφημερίδες με μόνιμο σλόγκαν «η Ελλάδα που αντιστέκεται». Με τόση αντίσταση, τύφλα να χει το ΕΑΜ. Και δωσ' του, πρώτη μούρη στην τηλεόραση η δεσποινίδα με το ταγιέρ που βρήκε λέει, το κλειδί της επιτυχίας ως «personal shopper» (ψάξτε να βρείτε μόνοι σας τι είναι, εγώ αρνούμαι να το περιγράψω). Και να, χαμογελαστοί με σακάκια και γραβατούλες δύο πιτσιρικάδες που κέρδισαν βραβείο τεχνολογίας σε διαγωνισμό εφήβων αλλά αν δεν τους δώσει υποτροφία κανένα αμερικάνικο πανεπιστήμιο θα τους φάει το μαύρο σκοτάδι.
Με τις πραγματικά στρατηγικές προοπτικές αυτής της χώρας υποθηκευμένες μέχρι όγδοης γενεάς στους γκοτζίλες του καπιταλισμού, αυτό που μας μένει είναι να χειροκροτάμε τα φρούτα της ξενόφερτης επιχειρηματικότητας στον «πολυχώρο» του (διαπλεκόμενου μέχρι τα αυτιά) ιδρύματος «τάδε» και στο κοκτέιλ πάρτι που θα ακολουθήσει με χορηγό το Johnnie Walker.
Τη στιγμή που τα μνημόνια εθελοδουλείας στραγγαλίζουν εθνικής σημασίας οργανισμούς όπως το ΙΓΜΕ και το Εθνικό Κέντρο Ερευνών, τη στιγμή που, ήδη η ελληνική Επικράτεια κομματιάζεται σε Ελεύθερες Οικονομικές Ζώνες (δηλαδή σε σύγχρονα σκλαβοπάζαρα τα οποία κάνουν πλιάτσικο στους φυσικούς πόρους της χώρας και βαφτίζονται «επενδυτικά προγράμματα» - όπως π.χ. το σκανδαλώδες Helios) και τη στιγμή που η εγχώρια επιχειρηματικότητα αντιμετωπίζεται εκ προοιμίου σαν μίασμα, τα τσακάλια της νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας ανακαλύπτουν νέους επαγγελματικούς παραδείσους στα αμφιθέατρα της ΤΕD. Είναι οι ίδιοι που επιμένουν να μας ταίζουν  το διαχρονικό παραμύθι «ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της ελληνικής οικονομίας».
Για άλλη μία φορά, ο ραγιάς συνεπής στον ιστορικό του ρολο φοράει τη στολή του σερβιτόρου και στον ελεύθερο χρόνο του διαβάζει Forbes. Εις υγείαν.

H ζωή χωρίς τον Τσίμα

Προ των ευθυνών του θέτει το έθνος για το κακό που θα μας βρει οσονούπω, η εκπομπή Έρευνα του Mega. O Παύλος Τσίμας είναι ένας ανήσυχος δημοσιογράφος με νέες ιδέες, ίδιες μεταξύ τους. Με το ανατριχιαστικό σλόγκαν «Η ζωή χωρίς το ευρώ» (μπρρρ!!!!) ο έγκριτος ρεπόρτερ παρουσιάζει σε ένα ντοκιμαντέρ ντυμένο με εικόνες από τιγκαρισμένα νοσοκομεία, ουρές δημόσιων υπηρεσιών και μπακάλικα της δεκαετίας του '60, πόσο άθλια και μίζερη θα είναι η ζωή μας χωρίς το νόμισμα, χάρη στο οποίο ο απλός έλληνας εργαζόμενος γνώρισε την Porsche Cayenne, τα Spa, τα Cοhiba και το Cardhu αλλά ξέχασε να λέει καλημέρα στον γείτονά του, έμαθε να μισεί τους μετανάστες και να ρίχνει τις ευθύνες για όλα στους άλλους.
Το νόμισμα, χάρη στο οποίο γιγαντώθηκε ο παρασιτικός καταναλωτισμός και που σε μία δεκαετία πρόλαβε να κάνει κροίσους τους πρώην πλούσιους επενδυτές, εργολάβους, εφοπλιστές, εκδότες και λαμόγια.
Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πως θα ειναι η ζωή χωρίς το ευρώ, ακόμα και αν έχει την ατυχία να ενημερώνεται από τύπους σαν τον Τσίμα οι οποίοι, συνεχώς τον ταίζουν -με το αζημίωτο φυσικά-  εικόνες τριτοκοσμικές λες και τέτοιες δεν μπορεί κανείς να βρει στην καρδιά της ευρωζώνης. Κανείς επίσης δεν μπορεί να προβλέψει πόσο τραγικές θα είναι οι συνέπειες της παραμονής της χώρας στο ευρώ αφού οι λιγοστές φωνές που ακούγονται κάτω από τον ήχο των φερεφώνων, προειδοποιούν εδώ και χρόνια για αυτά που ζούμε σήμερα και για τα χειρότερα που έρχονται, όχι μόνο πια για τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα όσο -και κυρίως- για την άλλοτε ευνοημένη και ευφησυχασμένη μεσαία τάξη η οποία για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση, σε απόλυτους αριθμούς καταρρέει.
Ο κ. Τσίμας βέβαια δεν ανήκει στη μεσαία τάξη οπότε έχει κάθε λόγο να προπαγανδίζει για λογαριασμό των αφεντικών του που τον χρυσοπληρώνουν, την «ανάγκη» να παραμείνει η ελληνική οικονομία εντός του φαύλου κύκλου της ευρωζώνης. Όπλο του, οι εικόνες τρόμου και οι μαρτυρίες «ειδικών» που  επισημαίνουν σε όλους τους τόνους πόσο καταστροφική θα ήταν για τη χώρα η έξοδος από το ευρώ. Ευτυχώς που η έννοια «χώρα» για αυτόν και τους ομοίους του δεν έχει καμία σχέση με τη «χώρα» των απλών ελλήνων.
Κανείς λοιπόν -ούτε ο κ. Τσίμας- δεν μπορεί να γνωρίζει πως θα είναι η ζωή χωρίς το ευρώ. Φυσικά όλοι μπορούν να φανταστούν πως θα ήταν η ζωή χωρίς τον κ. Τσίμα.

Συνεννοηθείτε για να φύγετε

Η «εθνική συνεννόηση» είναι το μεγαλύτερο παραμύθι της κρίσης μετά την ερώτηση «...και πως θα πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις», την οποία υποβάλλουν συνεχώς τα παπαγαλάκια σε εκείνους που φωνάζουν να φύγει η χώρα από το μνημόνιο. «Εθνική συνεννόηση» φαντάζομαι ότι σημαίνει «η συνεννόηση του έθνους» και υποψιάζομαι ότι αν οι βαρόνοι της κομματικής φαυλοκρατίας αναγκάζονταν να δώσουν τη δυνατότητα στο έθνος να «συνεννοηθεί» μέσα από ένα δημοψήφισμα για τη συνολική αναθεώρηση του πολιτικού συστήματος, αυτό, θα τους εξαφάνιζε όπως ο αστεροειδής εξαφάνισε τους δεινόσαυρους.
Τις ημέρες αυτές, το χιτ «Ο κίνδυνος της χρεοκοπίας» ακούγεται σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις πιο συχνά από τα τραγούδια του Χατζηγιάννη. Ο ελληνικός λαός βομβαρδίζεται καθημερινά από τις αρλούμπες περί «διάσωσης», «μάχης για την πατρίδα», «πολέμου κατά των κερδοσκόπων», «άρσης στο ύψος των περιστάσεων» και λοιπών εμετικών κλισέ, τα οποία γίνονται ακόμα πιο εμετικά όταν βγαίνουν από τα στόματα εκείνων που τα τελευταία 20 χρόνια υπήρξαν, όχι μόνο λιποτάκτες αλλά -με τον έναν ή τον άλλο τρόπο- προδότες και δοσύλλογοι σε αυτή τη μάχη.
Δεν είναι δυνατόν να συνεχίσουμε να παίρνουμε στα σοβαρά ένα πολιτικό σύστημα που απαρτίζεται από τα ίδια 50-60 άτομα τα οποία ανακυκλώνονται στα ίδια 3-4 δελτία ειδήσεων από τους ίδιους 10-15 δημοσιογράφους επί 20 χρόνια τώρα.
Χθες εκνευρίστηκα αφάνταστα όταν σε ένα από αυτά τα δελτία, το θέμα συζήτησης κατέληξε να είναι οι συνέπειες των τελευταίων γεγονότων και οι συσχετισμοί δυνάμεων στο ΠΑΣΟΚ μετά το διάγγελμα Παπανδρέου και ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις του Βενιζέλου και των υπόλοιπων δελφίνων. Ο παρουσιαστής -που συνήθως όταν βλέπει τα νούμερα να πέφτουν, την επόμενη μέρα καλεί τον  Καρατζαφέρη να πει καμιά μαλακία- έφτασε να παρουσιάζει τις λεπτομέρειες του «ρεπορτάζ» από τα άδυτα της Ιπποκράτους, με πονηρό χαμόγελο ίδιο με αυτό που έχει η Τατιάνα και η Λαμπίρη όταν παρουσιάζουν αποκλειστικό για τον σκύλο του Ρουβά ή το διαζύγιο της Μενεγάκη με τον Λάτσιο. Είναι εξοργιστικό, την ώρα που ο κόσμος βρίσκεται στα όρια της κατάθλιψης, το θεσμικό σύστημα της ενημέρωσης να ασχολείται με πρόσωπα και γεγονότα για τα οποία ο μέσος Έλληνας δεν δίνει δεκάρα. Το θετικό είναι ότι πλέον η λαϊκή αηδία και η απαξίωση για όλες αυτές τις θλιβερές προσωπικότητες είναι τόσο μεγάλη που σύντομα θα τις «ξεράσει» το ίδιο το σύστημα. Ήδη, ακόμα και οι κατά παραγγελία δημοσκοπήσεις δεν μπορούν να κρύψουν τα χαμηλά ποσοστά των «κομμάτων εξουσίας» που οδήγησαν τη χώρα στον γκρεμό. Όταν και τα δύο μαζί συγκεντρώνουν επισήμως 50-55%, υπολογίστε ότι βρίσκονται 15-20 μονάδες πιο κάτω. Οι μέρες τους είναι μετρημένες και το καλύτερο που έχουν να κάνουν -σύντομα θα το πάρουν απόφαση- είναι να «συνεννοηθούν» για την ηρωική τους έξοδο.
Με τον ίδιο τρόπο, αφού θα χάσει πλέον τον βασικό προμηθευτή, θα βάλει λουκέτο και όλη αυτή η βρώμικη φάμπρικα «ειδήσεων». Σε λίγα χρόνια οι εφημερίδες τους θα είναι συνδρομητικές και οι ελάχιστοι υπερήλικοι αναγνώστες τους θα τις παίρνουν κάθε πρωί από τα γραμματοκιβώτια των σπιτιών, όπως γίνεται με τα επαγγελματικά και τα κλαδικά έντυπα ενώ τα 2-3 ιδιωτικά κανάλια που θα απομείνουν, θα αναζητούν εναγωνίως νέο προσανατολισμό - μπορεί και να τον βρουν, μπορεί και να είναι ο σωστός, με 25-30 χρόνια καθυστέρηση.
Μέχρι τότε, υπάρχει ακόμη αρκετή δουλειά. Η ζύμωση που ξεκίνησε από τις πλατείες θα κρατήσει αρκετά αλλά είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει στην διαμόρφωση νέων πολιτικών σχηματισμών που θα έχουν μπολιαστεί με την κουλτούρα του δρόμου, την αλληλεγγύη, την ηθική και την ειλικρίνεια. Υπομονή.

(Όσα συνέβησαν στην πλατεία Συντάγματος κατά την προχθεσινή απεργία ήταν αναμενόμενα. Το παιχνίδι που παίζεται είναι σαν ανέκδοτο που το έχεις ακούσει δέκα φορές και το έχεις μάθει απ' έξω. Γι αυτό και ο κόσμος, όσες φορές και αν εκδιώχθηκε με ξύλο και δακρυγόνα, επέστρεψε στην πλατεία γιατί απλά ήξερε το παιχνίδι. Ένα περιστατικό που διαδραματίστηκε μπροστά μου, στη αρχή της Βασιλίσσης Σοφίας δείχνει ότι εκτός από γνωστό, είναι πλέον και απροκάλυπτα στημένο: Την ώρα των πρώτων συμπλοκών, νεαρός με μάσκα, σακίδιο και μαύρο αμάνικο μπλουζάκι απευθύνεται σε ένα ΜΑΤατζή που βρίσκεται δύο μέτρα απέναντί του, με τη γνωστή χειρονομία «πάρ' τα αρχίδια μου». Ο ΜΑΤατζής δεν κάνει καμία κίνηση να τον κυνηγήσει αλλά απαντάει με την ίδια χειρονομία όπως κάναμε πιτσιρικάδες μεταξύ μας και αφού εκτονώναμε τη μαλακία μας με βρισίδια, μετά πηγαίναμε μαζί να πάρουμε σουβλάκια. Για τουλάχιστον ένα λεπτό μετά από αυτή τη σκηνή, μιλάει ο ένας στον άλλον σαν μη συμβαίνει τίποτα ενώ ο «αντιεξουσιαστής» ρίχνει κλεφτές ματιές για να δει τι συμβαίνει πίσω του. Μετά από αυτό φεύγει τρέχοντας προς τους υπόλοιπους δικούς του που βρίσκονται μπροστά στη «Μεγάλη Βρετανία» και ετοιμάζουν νέο ντου.  Ένα - ένα, τα κόλπα του παρακράτους, καταρρέουν όπως καταρρέει και όλος ο μηχανισμός που το συνδέει με την εξουσία. Είπαμε, μετράνε μέρες). 

Η ώρα πλησιάζει

Από αυτό το παραμύθι λείπει ο δράκος. Και σε κάθε παραμύθι εθνικής αναγέννησης και κοινωνικών επαναστάσεων, τον ρόλο του «δράκου» μπορεί να παίξει μόνο ο λαός. Δεν υπάρχει «εθνική συνεννόηση», χωρίς την άδεια των πολιτών. Το κοινωνικό συμβόλαιο των χρεοκοπημένων ηγεσιών με τον λαό, έχει «σπάσει» με δική τους ευθύνη. Τα παπαγαλάκια των Βρυξελλών έχουν στήσει τις τελευταίες ημέρες ένα γαϊτανάκι γύρω από το ζήτημα της «εθνικής συνεννόησης» σε πολιτικό επίπεδο για την εξεύρεση συναινετικών πολιτικών που θα δημιουργήσουν συνθήκες εξόδου της χώρας από την κρίση χρέους.

Διαβάζω λοιπόν σε άρθρο του Larry Elliot στον Guardian: «Θα μπορούσε η Ελλάδα να γίνει η νέα Lehman Brothers; Δεδομένης της δομής των σύγχρονων χρηματοπιστωτικών αγορών, με τις αλυσίδες παραγώγων και τις πυραμίδες του χρέους, υπάρχει μόνο μία απάντηση. H Ελλάδα θα μπορούσε να είναι σίγουρα η επόμενη Lehman. Η πιθανότητα ότι μία ελληνική παύση πληρωμών θα αποτελέσει απειλή για το μέλλον της ζώνης του ευρώ, καθώς και για την υγεία της παγκόσμιας οικονομίας, σημαίνει ότι έχει τη δυναμική να είναι χειρότερη από τη Lehman. Πολύ χειρότερη (...) Η Ελλάδα πρέπει να βρει το πεδίο προς την ανάπτυξη μακριά και ξέχωρα από την κρίση χρέους της. Σε αντίθετη περίπτωση, το υπόλοιπο της ευρωζώνης πρέπει να προετοιμαστεί για να "καταπιεί" όχι μόνο ένα δεύτερο αλλά και τρίτο, ίσως ακόμη και τέταρτο πακέτο διάσωσης έτσι ώστε η Αθήνα να μπορέσει να προχωρήσει την αποπληρωμή του χρέους της. Εξ ου και τα τύμπανα της κερδοσκοπίας που κηρύττουν ότι η Ελλάδα θα ήταν καλύτερο να κάνει στάση πληρωμών του χρέους η ακόμα και να αποχωρήσει από τη ζώνη του ευρώ συνολικά».

Ιδού λοιπόν για ποιο λόγο οι «ευρωπαίοι εταίροι μας» ζητούν πάση θυσία την «εθνική συνεννόηση».

Διότι μπροστά στον κίνδυνο κατάρρευσης των ισχυρών οικονομιών της Ευρώπης, η Ελλάδα οδηγείται στον βωμό του ευρώ σαν Ιφιγένεια. Το ζητούμενο είναι η διάσωση της ευρωζώνης και όχι της Ελλάδας.

Είναι ξεκάθαρο λοιπόν ότι η «εθνική συνεννόηση» αποτελεί το άλλοθι των ευρωπαίων για τη στήριξη της μπίζνας που λέγεται ευρώ, γι' αυτό και τη ζητούν τόσο επιτακτικά.

Αυτό όμως, δεν μπορεί να γίνει. Για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι η ελληνική κρίση χρέους είναι ένας φαύλος κύκλος δανεισμού για αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων παλαιότερων ομολογιακών δανείων από τον οποίο είναι βέβαιο ότι η χώρα δεν πρόκειται να βγει ποτέ. Και αυτό, γιατί μετά (και) την υπογραφή της δανειακής σύμβασης στο πλαίσιο του μνημονίου, η χώρα δεν έχει πλέον τα μέσα για να ασκήσει τη στοιχειώδη οικονομική πολιτική. Δεν έχει δικό της νόμισμα, επομένως δεν έχει δυνατότητα άσκησης νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής.

Ο δεύτερος και βασικότερος λόγος είναι ότι η «εθνική συνεννόηση» των κυριάρχων πολιτικών δυνάμεων μεταφράζεται σε μία ανίερη συμμαχία. Ακούγεται σαν ανέκδοτο η συζήτηση για πολιτική συστράτευση των προσώπων και των κομμάτων που οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή. Το σύστημα προπαγάνδας εξωθεί την κοινή γνώμη στον πλήρη αποπροσανατολισμό μέσα από την απόκρυψη σημαντικότατων στοιχείων όπως είναι το περιεχόμενο της δανειακής σύμβασης που υπέγραψε ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου και με την οποία η Ελλάδα παραιτείται αμετάκλητα και άνευ όρων από την ασυλία που της παρέχει το ύψιστο δικαίωμά της ως γεωπολιτικής οντότητας: την εθνική της κυριαρχία. Το σύστημα προπαγάνδας των ΜΜΕ φέρνει επιτακτικά και σχεδόν εκβιαστικά το δίλημμα «εθνική συνεννόηση ή άβυσσος» καλλιεργώντας κλίμα κοινωνικής και εργασιακής τρομοκρατίας.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να καταλάβει ότι αυτή η φιλολογία είναι τεχνητή και εξυπηρετεί -για ακόμα μία φορά- επιχειρηματικές και πολιτικές σκοπιμότητες, αφού με, ή χωρίς «εθνική συνεννόηση» το μέλλον μας είναι προδιαγεγραμμένο.

Το πολιτικό σύστημα είναι ξοφλημένο στο σύνολό του και οποιαδήποτε «συνεννόηση» του υφιστάμενου πολιτικού κατεστημένου δεν πρόκειται να αλλάξει στο ελάχιστο την πορεία προς την άβυσο, όσο η κοινωνία δεν αναλαμβάνει το ρόλο που της αναθέτει το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος. 

Ήδη στην Ισπανία χιλιάδες νέοι άνθρωποι που μαστίζονται από την ανεργία -αφού το σχετικό ποσοστό στους νέους ξεπερνάει το 40% στη χώρα- κατασκήνωσαν στις πλατείες της Μαδρίτης προτρέποντας σε μποϊκοτάζ των δύο μεγάλων κομμάτων, των σοσιαλιστών και των κεντροδεξιών, στις επερχόμενες τοπικές εκλογές, ενώ ανάλογες συγκεντρώσεις έγιναν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ισπανίας.

Το κύμα της οργής εξαπλώνεται σε όλη την Ευρωπαϊκή περιφέρεια, όμως είναι σημαντικό να ξεσπάσει πρώτα στην Ελλάδα γιατί η Ελλάδα είναι η πρώτη που θα καταστραφεί. Η συνεννόηση μεταξύ προσκυνημένων θα φέρει νέα προσκυνήματα και τα προσκυνήματα φέρνουν τσεκούρι. Ο λαός όμως δεν προσκυνάει για αυτό θα τους ξηλώσει και σύντομα. Η ώρα πλησιάζει. Να είμαστε έτοιμοι.