Θέλουν έναν νέο Δεκέμβρη 2008, με οποιοδήποτε κόστος, με ή χωρίς νεκρό

Το απρόκλητο πέσιμο των ματατζήδων χθες στο μπλοκ των αναρχοσυνδικαλιστών της Ροσινάντε (οι οποίοι επέδειξαν συνοχή και ψυχραιμία), οι συνεχείς τραμπουκισμοί στους δρόμους των Εξαρχείων από τα εποχούμενα τσογλάνια της Δ, η τρομοκρατία και το ξύλο από τους μπάτσους χωρίς καμία αφορμή και κυρίως η μετατροπή της περιοχής σε ανοικτό κρατητήριο την οποία επέβαλλαν για τουλάχιστον 4 ώρες κλείνοντας δρόμους και στέλνοντας προς την πλατεία όσους προσπαθούσαν να φύγουν, δεν αποτελούν τυχαία γεγονότα αλλά ξεκάθαρη στρατηγική επιλογή της ΕΛΑΣ με στόχο την υλοποίηση συγκεκριμένης πολιτικής εντολής του καθεστώτος.
Η εντολή είναι σαφής: Δημιουργήστε συνθήκες έντασης, κλιμακώστε την αναταραχή με χρήση βίας ώστε να προκληθεί έκρηξη οργής και να επαναληφθεί ένα σκηνικό Δεκέμβρη 2008, το οποίο θα εκμεταλλευτούμε επικοινωνιακά μέσω των καναλιών, για να δημιουργήσουμε έτσι μία περίοδο «έκτακτης ανάγκης».
Η στρατηγική της έντασης, και το «γαία πυρί μιχθήτω», είναι πάντα το τελευταίο χαρτί κάθε παραπαίουσας κυβέρνησης.
Στην προκειμένη περίπτωση, για να μπορέσει να επιβάλλει την επόμενη σκληρή ατζέντα που βρίσκεται προ των πυλών (νέες απαιτήσεις της τρόικας, επιτάχυνση απολύσεων, πλειστηριασμοί Α' κατοικίας, ασφαλιστικό, κατάργηση των φοιτητικών συλλόγων, υποχώρηση στην κυπριακή ΑΟΖ έναντι του καθεστώτος Ερντογκάν κ.α.) και κυρίως να παρατείνουν για λόγους «Εθνικής ασφάλειας» τις παραστάσεις του κυβερνητικού τσίρκου παρακάμπτοντας ίσως ακόμα και την εκλογή ΠτΔ.
Στην επέτειο του Πολυτεχνείο απέτυχαν. Ομως στην επόμενη ευκαιρία θα προσπαθήσουν να το ξανακάνουν. Ακόμα και με νεκρό. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτη η συμπεριφορά «καμικάζι» των μπάτσων που κάλλιστα μπορεί να προκαλέσει θανάτους, συμπίπτει με την παρουσία στο υπουργείο ενός απολύτως αναλώσιμου μαλάκα στη θέση του υπουργού χωρίς καμία ιστορική σημασία ως στέλεχος της ΝΔ, ο οποίος μπορεί να καρατομηθεί ανώδυνα ως εξιλαστήριο θύμα, αν γίνει η στραβή.
Για αυτό χρειάζεται προσοχή και καθαρό μυαλό στους δρόμους, όση οργή και αν υπάρχει.

Ας ζήσουμε σαν δούλοι

Όσο καθαρά και αν βλέπεις κάποια πράγματα, έρχεσαι σε πολύ δύσκολη θέση όταν διαπιστώνεις τελικά ότι δεν βλέπεις την τύφλα σου. Όταν μάλιστα αυτό συμβαίνει σε μία χώρα με επισήμως 1.200.000 ανέργους και μία κοινωνία που τρομοκρατείται συστηματικά μέσω της πιο χυδαίας προπαγάνδας ενώ την ίδια στιγμή βρίσκεται στο έλεος της πολιτικής και οικονομικής κλεπτοκρατίας, τότε αισθάνεσαι ηλίθιος και γραφικός να διαμαρτύρεσαι και η ίδια αυτή κοινωνία να ξύνει επιδεικτικά τα αρχίδια της μπροστά σου.

Είναι τραγικό να διαπιστώνεις πως ούτε οι άνεργοι δεν έχουν διάθεση να κάνουν κάτι για να ξεφύγουν από το χάλι τους. Ούτε λόγος βέβαια για τους εργαζόμενους που βλέπουν το μέλλον τους στην ανεργία αλλά αρκούνται στις προσευχές και στα ευχολόγια για όσα τους περιμένουν. Αυτό είναι κάτι που μόνο οι ψυχίατροι μπορούν να το εξηγήσουν. Όταν βλέπεις μια χιονοστιβάδα να έρχεται κατά πάνω σου κάνεις ό,τι μπορείς για να την αποφύγεις και να γλυτώσεις - δεν παίρνεις καλύτερη θέση για να σε πετύχει, ούτε προσεύχεσαι πίνοντας καφέ, να μη σε παρασύρει.

Έχουν γραφτεί πάρα πολλά για την κατάσταση που βιώνουμε και κυρίως για την αφασία στην οποία βρίσκεται η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων. Δε θέλω να το παίξω επαναστάτης, αγωνιστής και αντιστασιακός. Έχω δουλειά (ακόμα), πληρώνομαι, και μάλιστα αρκετά καλύτερα από πολλούς που επέλεξαν να κάτσουν στο σπιτάκι τους και δεν αντιμετωπίζω -ακόμα- κανένα σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Δεν κολλάω ένσημα επαναστάτη. Είμαι ένας απλός πολίτης αυτής της χώρας και διαμαρτύρομαι. Υπήρχε μία εποχή που πήγαινα σε όλες τις πορείες του Πολυτεχνείου στο λύκειο και λίγο αργότερα, μεταξύ ιστορικής μνήμης και χαβαλέ, αργότερα πιο συνειδητοποιημένα, πήγα στις πορείες για την εισβολή στο Ιράκ, για τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, ακόμα και με τους αναρχικούς τον Φλεβάρη. Είναι ωραία στις πορείες. Βέβαια, αν έχεις συνηθίσει να ζεις μόνος σου, να μη λες καλημέρα στον γείτονα και να μετράς τα λεφτουδάκια σου, νιώθεις λίγο μαλάκας όταν πηγαίνεις σε πορείες. Γιατί στις πορείες όλοι είναι χαρούμενοι και μιλούν μεταξύ τους - δεν έχουν πολλά να χάσουν, ούτε λεφτά να μετρήσουν.

Τώρα διαπιστώνω ότι όσοι πήγαν στα συλλαλητήρια των πλατειών δεν πήγαν για να διεκδικήσουν κάτι. Γι αυτό ήταν και τόσοι πολλοί. Η δεκαετία της ευδαιμονίας του ευρώ, μας έμαθε να κάνουμε κάτι, αν ξέραμε ότι θα περάσουμε καλά. Οι μούτζες ήταν ωραίες και ακίνδυνες. Ξεκαβλώσαμε αλλά όταν άρχισαν να πέφτουν τα πρώτα δακρυγόνα οι πολλοί πήγαν στο σπίτι τους και δεν ξαναβγήκαν.

Το χθεσινό πανεργατικό συλλαλητήριο διέφερε πολύ από τις συγκεντρώσεις των πλατειών και έμοιαζε περισσότερο με τη 48ωρη περσινή κινητοποίηση για το μεσοπρόθεσμο. Δεν υπήρχε καμία αγωνία στα μάτια του κόσμου. Όσοι αγωνίζονται δεν έχουν αγωνία. Αγωνίζονται. Είναι όπως στον αθλητισμό. Έχεις αγωνία πριν από τον αγώνα. Όταν μπαίνεις μέσα να παίξεις όλα τελειώνουν. Αγωνία έχουν αυτοί που κάθονται σπίτι τους. Αυτοί που κάθονται σπίτι τους, καταβροχθίζουν την τρομοκρατία των δελτίων ειδήσεων και μετά για να μετριάσουν την αγωνία τους «κάνουν θετικές σκέψεις», ελπίζουν ότι «θα αλλάξουν τα πράγματα».

Χθες, ανεβήκαμε με ένα μπλοκ (δεν έχει καμία σημασία ποιο) από τη Σταδίου στην Πλατεία Συντάγματος και καθήσαμε για κανένα τέτάρτο. Λίγος ο κόσμος, κοιτάζαμε ανέκφραστοι τα μεγάλα κενά στο δρόμο ώσπου κάποια στιγμή μας ενημερώνουν ότι φτάνει η κύρια πορεία. Μετακινούμαστε προς την Αμαλίας για να πάρουν τη θέση μας τα μπλοκ των συνδικάτων. Η πλατεία δεν γέμισε ποτέ. Φυσικά η απογοήτευση και η οργή ήταν διάχυτες. Αναρωτιόσουν για χιλιοστή φορά πού είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες που χάνουν τις δουλειές τους, που στερούνται βασικά αγαθά για να πληρώνουν φόρους.

Όσο περνούν οι ώρες όμως, σκέφτεσαι ότι δεν έχει κανένα νόημα να εξοργίζεσαι. Ο καθένας είναι ελεύθερος να επιλέγει τη στάση του απέναντι στα πράγματα. Ίσως τελικά να είναι και πιο σωστό να κάθεσαι σπίτι σου ή να πηγαίνεις για καφέ από το να στέκεσαι μέσα στο λιοπύρι ή το κρύο και να τρως ξύλο και δακρυγόνα. Δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί. Συνεχίστε λοιπόν να ζείτε σαν δούλοι. Ίσως κάποτε να σας λυπηθούν και να σας απελευθερώσουν, που ξέρεις.
(Η φωτογραφία είναι από τις χθεσινές «εκκαθαρίσεις» μέσα στην Πλατεία και είναι δημοσιευμένη σε Γαλλικό μέσο. Φαντάσου τι μπορούν να κάνουν αύριο τα παιδιά αυτού του μπάτσου στα δικά σου παιδιά)

ΥΓ. Όταν τα δελτία ειδήσεων αναφέρονται με εγκωμιαστικά σχόλια στις λαϊκές κινητοποιήσεις, είναι βέβαιο ότι δεν έχουμε καταφέρει τίποτα. Χθες για πολλοστή φορά, (γύρω στις 2 το μεσημέρι) τα ΜΑΤ, χωρίς να προκληθούν από κανέναν, φόρεσαν τις μάσκες τους και περίπου δέκα λεπτά μετά, έπεσαν οι πρωτες μολότοφ. Φυσικά, τα χημικά άρχισαν να πέφτουν μέσα στον κόσμο και η διαδήλωση έσπασε στα δύο - πάνω και κάτω πλατεία. Είναι φανερό ότι οι μπάτσοι είχαν εντολή να διαλύσουν το συλλαλητήριο. Γι' αυτό και το βράδυ τα χουντοκάναλα χάιδευαν τους διαδηλωτές και έκαναν μια αναφορά στα «περιορισμένης έκτασης επεισόδια». Φυσικά τα επεισόδια ήταν μεγάλης έκτασης, όπως συμβαίνει πάντα. Το κομμάτι του κόσμου στο οποίο βρέθηκα εγώ, απωθήθηκε με δακρυγόνα μέχρι τη συμβολή της Συγγρού με τη Βούρβαχη. Λίγο ακόμα και θα φτάναμε στο Φάληρο. Η εικόνα 5-6 διμοιριών ΜΑΤ να κατεβαίνουν την Αμαλίας μπροστά από τους στήλους του Ολυμπίου Διός θύμιζε κυριολεκτικά στρατό κατοχής που πάει να καταλάβει ύψωμα. Όνειρο μιλάμε. Η καταστολή έχει περάσει σε άλλο επίπεδο.

ΥΓ2. Ήμουν μπροστά στο δέντρο που κάηκε και το φωτογράφησα την ώρα που άρχισε η φωτιά. Φευγαμε βιαστικά προς την Αμαλίας πνιγμένοι από τα δακρυγόνα ενώ τα ΜΑΤ που έρχονταν προς το μέρος μας συνέχιζαν να πετούν - τα γνωστά στρογγυλά- και κάποια άλλα κυλινδρικά που έβγαζαν σπίθες με πορτοκαλί καπνό. Κανένας από εμάς δεν είχε μολότοφ ή καπνογόνα ή οτιδήποτε. Μόνο κάποιοι πιτσιρικάδες πετούσαν πέτρες και μπουκάλια. Ξαφνικά κάποιος δίπλα μου φωνάζει «ωχ» κοιτάζοντας προς τα πάνω. Κανείς δεν κατάλαβε πως πήρε φωτιά μόνο η κορυφή του δέντρου και από ποιον. Όταν μάλιστα ο χώρος του Εθνικού Κήπου φυλασόταν με αστυνομικούς από νωρίς.
Το Mega πάντως και όσα Μέσα είδα και διάβασα, έβγαλαν συμπέρασμα ότι το δέντρο κάηκε «από βόμβες των αντιεξουσιαστών». Θα τους το είπε μάλλον ο «αυτόπτης» Τσίμας που είπε ότι νωρίτερα βρισκόταν στη Βουκουρεστίου. Κανείς δεν τον είδε.

Μπάτσοι, γουρούνια, Βαρκελώνη

 

Η Plaza de Catalunya είναι για τους οπαδούς της Μπαρτσελόνα, ό,τι το Πασαλιμάνι για τους γαύρους. Οι μπλαουγκράνα γιορτάζουν εκεί κάθε επιτυχία της ομάδας μέχρι το πρωί, όταν έχουν κλείσει τα περίπτερα και έχουν τελειώσει οι μπύρες και οι μπάφοι.

Όλοι λοιπόν ελπίζουν ότι το βράδυ θα πανηγυρίσουν την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ από την Μπάρτσα και θα περιμένουν την Κυριακή το μεσημέρι να αποθεώσουν τους παίκτες που θα περάσουν από την πλατεία με την κούπα πάνω στο ανοικτό λεωφορείο. Αυτό που δεν μπόρεσε κανείς να καταλάβει είναι σε τι εμπόδιζαν οι αγανακτισμένοι καταλανοί που έχουν αράξει εδώ και δύο εβδομάδες στην πλατεία. Λες και αυτοί δεν θα παρακολουθούσαν το ματς ή λες και αυτοί δεν είναι Μπαρτσελόνα. Πάντως κανείς δεν άκουσε κανέναν να φωνάζει "forza Real Madrid" μέσα στην Plaza de Catalunya. Θα ήταν σαν να φώναζε «γαμιέται ο ΠΑΟΚ» στην πλατεία Αριστοτέλους ή «Θρύλε γαμήσου εσύ και οι οπαδοί σου» στην καφετέρια «Γκέτο» στα Καμίνια.
Αργότερα και εντελώς τυχαία, έγινε γνωστό ότι ο δήμος ήθελε να καθαρίσει τον χώρο όχι από τα «σκουπίδια» αλλά για να στηθούν οι γιγαντοοθόνες που θα έδειχναν το ματς. Μια σημαντική λεπτομέρεια είναι ότι οι γιγαντοοθόνες έχουν γραμμένους στα πλάγια με μεγάλα γράμματα, για να φαίνονται από μακριά, τους χορηγούς της ομάδας και του Τσάμπιονς Λιγκ. Βέβαια όσοι είχαν την ελπίδα ότι τουλάχιστον θα πιουν τσάμπα Heineken έπεσαν έξω γιατί οι Ολλανδοί είναι γνωστοί καρμοίρηδες και τις χρεώνουν. Έτσι λοιπόν οι Ισπανοί ΜΑΤατζήδες, πήραν εντολή από την αστυνομική διεύθυνση της Βαρκελώνης, που πήρε εντολή από τον δήμο, που πήρε εντολή από τη Heineken να διώξουν «τους λεχρίτες» από την πλατεία για να στηθεί το διαφημιστικό πανηγύρι και επί τη ευκαιρία να δουν και το ματς. Δεν αποκλείεται η Heineken να «ξηλωθεί» και να κεράσει ένα ποτήρι μπύρα τους ΜΑΤατζήδες για τον κόπο τους, αλλά μόνο όταν τελειώσει το ξύλο, γιατί το αλκοόλ εν ώρα υπηρεσίας απαγορεύεται.
Άλλωστε κάτι ανάλογο κάνουν και οι κοινοπραξίες στις Εθνικές μας οδούς με τους αστυνομικούς. Ως γνωστόν οι τροχονόμοι των εθνικών οδών έχουν μετατραπεί από την κυβέρνηση σε υπαλλήλους των εργολάβων και υποχρεούνται να κόβουν πλέον διά νόμου κλήσεις στους οδηγούς που δεν πληρώνουν διόδια. Έτσι οι εργολάβοι για να αυξήσουν την παραγωγικότητά τους ανάλογα με τις κλήσεις που κόβουν, τους δίνουν δωρεάν διελεύσεις από τα διόδια. Βέβαια, σήμερα θα είναι όλοι στις τηλεοράσεις να δουν το ματς και έτσι οι οδηγοί θα σηκώνουν τις μπάρες άφοβα.
Πάντως, προς το παρόν, αντίστοιχα περιστατικά δεν έχουν σημειωθεί στην πλατεία Συντάγματος και αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι οι Ελληνικές ομάδες αποκλείονται συνήθως από τον πρώτο γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ. Σύμφωνα με πληροφορίες το υπουργείο προστασίας του Πολίτη αναζητεί σε συνεργασία με το υπουργείο Πολιτισμού, κάποιο καλλιτεχνικό γεγονός στην πλατεία, το οποίο να αποτελέσει ικανή αιτία για να δικαιολογηθεί μια επιχείρηση «σκούπα» κατά των διαδηλωτών. Προς το παρόν όμως δεν βρίσκει, γιατί οι κρατικές καλλιτεχνικές σκηνές έχουν φαλιρίσει και το Μέγαρο Μουσικής δεν έχει ρόδες όπως το τσίρκο Μεντράνο, αν και θα 'πρέπε. 

Περνάει ο στρατός

Με τη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στην Αθήνα κορυφώθηκαν οι εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση 190 χρόνων από την Επανάσταση του 1821. Το πατριωτικόν συναίσθημα των Ελλήνων ήτο φέτος εντονότερον καθώς τα πεζοπόρα τμήματα των στρατευμένων νιάτων της πατρίδος υπερκάλυψαν σε παράστημα και μεγαλοπρέπεια τα γερμανικά τανκς, τα γαλλικά αεροπλάνα, τις ολλανδικές φρεγάτες και τα αμερικανικά ελικόπτερα τα οποία παρέμειναν σε στρατόπεδα, αεροδρόμια και ναυστάθμους καθώς δεν είναι καιρός για έξοδα. Η σκέψη που υπήρχε από το αρχηγείο στόλου να βγει ένα από τα καινούργια υποβρύχια στον φαληρικό όρμο, εγκαταλείφθηκε. Οι ισχυροί άνεμοι έντασης δύο μποφόρ, καθιστούσαν απαγορευτική την έξοδο αφού υπήρχε κίνδυνος το υποβρύχιο να γείρει και να πηγαίνει με τις πάντες. 

Παρ' όλα αυτά, βρίσκεται σε εξέλιξη ο έρανος του υπουργείου Εθνικής Άμυνας μεταξύ υπουργών, υφυπουργών, πολιτικών και στρατιωτικών στελεχών των ενόπλων δυνάμεων που πέρασαν από το Πεντάγωνο τα τελευταία 15 χρόνια, ώστε να καταβάλλουν ό,τι έχουν ευχαρίστηση από τις μίζες που έλαβαν για τους εξοπλισμούς. Έτσι, υπάρχει διάχυτη αισιοδοξία ότι με τα χρήματα αυτά θα μπορέσουμε να αγοράσουμε πετρέλαιο και οι παρελάσεις της ερχόμενης χρονιάς θα περιλαμβάνουν και μηχανοκίνητα τμήματα.

Ξεχωριστή μνεία για τη φετινή παρέλαση πρέπει να γίνει στους άνδρες των ΜΑΤ οι οποίοι όχι μόνο παρέλασαν αλλά έκαναν και μία μίνι επίδειξη της επιχειρησιακής ετοιμότητας της Ελληνικής Αστυνομίας αποθώντας τον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί έξω από τη «Μεγάλη Βρετανία» για να γιουχάρει τους λιγοστούς γενναίους πολιτικούς που παρακολούθησαν την παρέλαση και είχαν παρκάρει τις θωρακισμένες Μερσεντές έξω από το πολυτελές ξενοδοχείο. Τελικά, υπουργοί και βουλευτές προνόησαν και έφυγαν από το πάρκινγκ τις βουλής με Smart. 

Πληροφορίες ότι άγνωστοι πέταξαν γλάστρες και ματσάκια μαϊντανό στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, δεν έχουν διασταυρωθεί. 

Την παράσταση πάντως, κατά τους εορτασμούς της Εθνικής επετείου, έκλεψε η μαθητιώσα νεολαία, μία ημέρα νωρίτερα σε όλες τις μεγάλες πόλεις ανά την επικράτεια. Ειδικότερα οι κοπέλες των λυκείων μας, παρέλασαν σε άψογους σχηματισμούς παρά τα σφιχτά μίνι και τα δεκάποντα τα οποία μετά το πέρας της παρελάσεως τα έβγαλαν ανακουφισμένες για να φορέσουν κανονικά παπούτσια και να πάνε για καφέ, αν και στα ένδοξα χρόνια της δικτατορίας συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο. Σήμερα έχουν μείνει μόνο οι σημαιοφόροι να κρατούν ζωντανή την παράδοση. Παρελαύνουν με χαμηλά παπούτσια επειδή τις καμαρώνει όλο το σόι και φορούν τα ψιλοτάκουνα μετά, όταν συναντιούνται με τους γκόμενους. 

Τα αγόρια που ως γνωστόν δεν έχουν και πολλούς τρόπους να εντυπωσιάσουν, ξυρίστηκαν και έβαλαν τζελ στο μαλλί αλλά και πάλι κανείς δεν τα κοιτούσε αφού όλοι χάζευαν τα πιπίνια. Η πρόταση που επεξεργάζεται το υπουργείο Παιδείας ώστε τα αγόρια να αποσπάσουν την προσοχή και το ηθικό που τους αναλογεί -μελλοντικοί φαντάροι είναι άλλωστε- έρχεται και πάλι από την πατριωτική κληρονομιά της χούντας. Πειραματικά, τη νέα χρονιά οι άρρενες επιλεγμένων λυκείων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης θα παρελάσουν με χλαμίδα, περικεφαλαία, σανδάλια, ξίφος και ασπίδα, στα πρότυπα των αθλητικών γυμνασίων που γίνονταν επί δικτατορίας στο Καλλιμάρμαρο. Οι στολές θα ποικίλλουν ανάλογα με το τοπικό στοιχείο - για παράδειγμα στη Βόρεια Ελλάδα θα παρελαύνουν οι Μακεδονες με σημαιοφόρο τον Μέγα Αλέξανδρο, στην Πελοπόνησσο οι Σπαρτιάτες με επικεφαλής τον Λεωνίδα κ.ο.κ.

ΥΓ. Και ναι, θα μιλήσω σοβαρά.

Αν αναλογιστούμε ότι επί 400 χρόνια καθόμασταν στα αυγά μας απέναντι σε έναν ξένο κατακτητή που βίαζε τις γυναίκες και έκλεβε τη γη ενώ στεκόμασταν αδιάφοροι ή/και υπονομεύαμε κάθε πράξη αντίστασης και ξεσηκωμού, τότε εύκολα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι σήμερα, που έχουμε την ψευδαίσθηση της εθνικής κυριαρχίας, φαγητό, σπίτια, εξοχικά, αυτοκίνητα και home cinema για να βλέπουμε Dancing with the stars, είναι ζήτημα αν υπάρχει ένα 20% των Ελλήνων (οι άνεργοι και οι νεόπτωχοι δηλαδή) που έστω να πιστεύει ότι χρειάζεται μια νέα Ελληνική Επανάσταση. Και ενώ η ζωές μας υπονομεύονται από την εγχώρια οικονομική ελίτ, τους ξεπουλημένους πολιτικούς και τα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ, εμείς επιμένουμε να γαλουχούμε τα παιδιά μας με την κουλτούρα των στρατιωτικών συσχετισμών με τους Τούρκους, να εξαντλούμε το πατριωτικό μας συναίσθημα σε γελοίες παρελάσεις και να υποκύπτουμε στην πλύση εγκεφάλου του συστήματος ότι για το σημερινό κατάντημα της χώρας είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι. Τα πράγματα σήμερα είναι πολύ χειρότερα από ότι στην Τουρκοκρατία γιατί η σκλαβιά μας είναι οικονομική. Και σε αντίθεση με άλλες μορφές σκλαβιάς, αυτή εδώ θέλει ξεσηκωμό όσο οι μεσαίες τάξεις είναι δυνατές. Όταν οι νεόπτωχοι γίνουν 60% θα είναι πολύ αργά.

Αντε και του χρόνου.