Κατάληψη στο μυαλό σου

Το κτίριο στη φωτογραφία ειναι το Kunsthaus Tacheles στο Ανατολικό Βερολίνο. Πρώην κτίριο διοίκησης του εθνικοσοσιαλιστικού γερμανικού εργατικού κόμματος στη δεκαετία του '30 και κολαστήριο των Ναζί στον Πόλεμο. Με την πτώση του Τοίχους του Βερολίνου κατελήφθη από πολυεθνική ομάδα νέων καλλιτεχνών, κινημάτων και αναρχικών που πίστευαν στην ιδέα της ελευθερίας και της αυτοδιαχείρισης. Με τα χρόνια έγινε παγκόσμιο σημείο αναφοράς της εναλλακτικής κουλτούρας προσελκύοντας εκατομμύρια επισκέπτες. Μόλις πέρυσι η ιδιοκτήτρια τράπεζα HSH Nordbank αποφάσισε να το εκποιήσει για να χτιστεί στη θέση του ξενοδοχείο πέντε αστέρων. 

Μια άλλη κατάληψη, η περίφημη Rote Fabrik, η Κόκκινη Φάμπρικα της Ζυρίχης, όχι μόνο δεν αντιμετωπίζεται αρνητικά, αλλά -αν και αυτοδιαχειριζόμενη- επιχορηγείται με 2,4εκατ. φράγκα ετησίως από το δήμο της πόλης. Τέτοιες καταλήψεις υπάρχουν εκατοντάδες σε όλη την Ευρώπη, κανείς δεν τις πειραζει, αν δεν τις υποστηρίζει. Στην Ελλάδα του σκοταδισμού, της μπατσοκρατίας, του φασισμού, του Mega και του Πρώτου Θέματος, το Αναρχικό κίνημα, η κουλτούρα της κολεκτίβας και της συλλογικότητας, διώκονται ποινικά εδώ και δεκαετιές και ενοχοποιούνται με ψέμματα και εξωφρενικές προβοκάτσιες ως "δυνάμεις χαους και ανομίας". 

Αν ενδιαφέρεσαι για την αλήθεια θλιβερέ φιλήσυχε ανθρωπάκο, ψάξε την από αυτούς που την φωνάζουν και δεν ακούγονται. Ψάξε την εκεί όπου κάθε τι που λέγεται, λοιδορείται. Ψάξε την σε εκείνους που αντιμετωπίζονται μονίμως ως επικίνδυνοι για τη δημοκρατία. Εκεί θα βρεις την αλήθεια. Σταμάτα να καταπίνεις ό,τι σου σερβίρει η καθεστωτική προπαγάνδα από τα χουντοκάναλα και τις χουντοφυλλάδες που έχουν κάνει κατάληψη στο μυαλό σου. 

Για πρώτη φορά στη ζωή σου πάψε να είσαι παθητικός και άβουλος δέκτης ψεμμάτων. Βάλε το παστωμένο μυαλό σου να δουλέψει και κατάλαβε επιτέλους ότι χτυπώντας και βασανίζοντας ανθρώπους που έχουν ταχθεί στην ιδέα της πραγματικής ελευθερίας, το αστυνομικό κράτος βάζει πραγματικό στόχο τη δική σου ελευθερία, τα δικά σου στοιχειώδη δικαιώματα, τη δική σου ζωή. 

Αν πάλι δεν το έχεις καταλάβει, δεν με ανησυχεί. Θα σε σφάξουν τα ίδια τα παιδιά σου όταν συνειδητοποιήσουν τι κόσμο τους παρέδωσες

(Ακολουθούν μερικές ακόμα φωτογραφίες της κατάληψης Kunsthaus Tacheles. Η τελευταία είναι της Rote Fabrik η οποία λειτουργεί εξ ολοκλήρου με αυτοδιαχείρηση και βασισμένη στις αρχές της άμεσης Δημοκρατίας. Αυτά, σε μία χώρα που σέβεται τα κινήματα και την ελευθερία δράσης και έκφρασης).

Ας ζήσουμε σαν δούλοι

Όσο καθαρά και αν βλέπεις κάποια πράγματα, έρχεσαι σε πολύ δύσκολη θέση όταν διαπιστώνεις τελικά ότι δεν βλέπεις την τύφλα σου. Όταν μάλιστα αυτό συμβαίνει σε μία χώρα με επισήμως 1.200.000 ανέργους και μία κοινωνία που τρομοκρατείται συστηματικά μέσω της πιο χυδαίας προπαγάνδας ενώ την ίδια στιγμή βρίσκεται στο έλεος της πολιτικής και οικονομικής κλεπτοκρατίας, τότε αισθάνεσαι ηλίθιος και γραφικός να διαμαρτύρεσαι και η ίδια αυτή κοινωνία να ξύνει επιδεικτικά τα αρχίδια της μπροστά σου.

Είναι τραγικό να διαπιστώνεις πως ούτε οι άνεργοι δεν έχουν διάθεση να κάνουν κάτι για να ξεφύγουν από το χάλι τους. Ούτε λόγος βέβαια για τους εργαζόμενους που βλέπουν το μέλλον τους στην ανεργία αλλά αρκούνται στις προσευχές και στα ευχολόγια για όσα τους περιμένουν. Αυτό είναι κάτι που μόνο οι ψυχίατροι μπορούν να το εξηγήσουν. Όταν βλέπεις μια χιονοστιβάδα να έρχεται κατά πάνω σου κάνεις ό,τι μπορείς για να την αποφύγεις και να γλυτώσεις - δεν παίρνεις καλύτερη θέση για να σε πετύχει, ούτε προσεύχεσαι πίνοντας καφέ, να μη σε παρασύρει.

Έχουν γραφτεί πάρα πολλά για την κατάσταση που βιώνουμε και κυρίως για την αφασία στην οποία βρίσκεται η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων. Δε θέλω να το παίξω επαναστάτης, αγωνιστής και αντιστασιακός. Έχω δουλειά (ακόμα), πληρώνομαι, και μάλιστα αρκετά καλύτερα από πολλούς που επέλεξαν να κάτσουν στο σπιτάκι τους και δεν αντιμετωπίζω -ακόμα- κανένα σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Δεν κολλάω ένσημα επαναστάτη. Είμαι ένας απλός πολίτης αυτής της χώρας και διαμαρτύρομαι. Υπήρχε μία εποχή που πήγαινα σε όλες τις πορείες του Πολυτεχνείου στο λύκειο και λίγο αργότερα, μεταξύ ιστορικής μνήμης και χαβαλέ, αργότερα πιο συνειδητοποιημένα, πήγα στις πορείες για την εισβολή στο Ιράκ, για τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, ακόμα και με τους αναρχικούς τον Φλεβάρη. Είναι ωραία στις πορείες. Βέβαια, αν έχεις συνηθίσει να ζεις μόνος σου, να μη λες καλημέρα στον γείτονα και να μετράς τα λεφτουδάκια σου, νιώθεις λίγο μαλάκας όταν πηγαίνεις σε πορείες. Γιατί στις πορείες όλοι είναι χαρούμενοι και μιλούν μεταξύ τους - δεν έχουν πολλά να χάσουν, ούτε λεφτά να μετρήσουν.

Τώρα διαπιστώνω ότι όσοι πήγαν στα συλλαλητήρια των πλατειών δεν πήγαν για να διεκδικήσουν κάτι. Γι αυτό ήταν και τόσοι πολλοί. Η δεκαετία της ευδαιμονίας του ευρώ, μας έμαθε να κάνουμε κάτι, αν ξέραμε ότι θα περάσουμε καλά. Οι μούτζες ήταν ωραίες και ακίνδυνες. Ξεκαβλώσαμε αλλά όταν άρχισαν να πέφτουν τα πρώτα δακρυγόνα οι πολλοί πήγαν στο σπίτι τους και δεν ξαναβγήκαν.

Το χθεσινό πανεργατικό συλλαλητήριο διέφερε πολύ από τις συγκεντρώσεις των πλατειών και έμοιαζε περισσότερο με τη 48ωρη περσινή κινητοποίηση για το μεσοπρόθεσμο. Δεν υπήρχε καμία αγωνία στα μάτια του κόσμου. Όσοι αγωνίζονται δεν έχουν αγωνία. Αγωνίζονται. Είναι όπως στον αθλητισμό. Έχεις αγωνία πριν από τον αγώνα. Όταν μπαίνεις μέσα να παίξεις όλα τελειώνουν. Αγωνία έχουν αυτοί που κάθονται σπίτι τους. Αυτοί που κάθονται σπίτι τους, καταβροχθίζουν την τρομοκρατία των δελτίων ειδήσεων και μετά για να μετριάσουν την αγωνία τους «κάνουν θετικές σκέψεις», ελπίζουν ότι «θα αλλάξουν τα πράγματα».

Χθες, ανεβήκαμε με ένα μπλοκ (δεν έχει καμία σημασία ποιο) από τη Σταδίου στην Πλατεία Συντάγματος και καθήσαμε για κανένα τέτάρτο. Λίγος ο κόσμος, κοιτάζαμε ανέκφραστοι τα μεγάλα κενά στο δρόμο ώσπου κάποια στιγμή μας ενημερώνουν ότι φτάνει η κύρια πορεία. Μετακινούμαστε προς την Αμαλίας για να πάρουν τη θέση μας τα μπλοκ των συνδικάτων. Η πλατεία δεν γέμισε ποτέ. Φυσικά η απογοήτευση και η οργή ήταν διάχυτες. Αναρωτιόσουν για χιλιοστή φορά πού είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες που χάνουν τις δουλειές τους, που στερούνται βασικά αγαθά για να πληρώνουν φόρους.

Όσο περνούν οι ώρες όμως, σκέφτεσαι ότι δεν έχει κανένα νόημα να εξοργίζεσαι. Ο καθένας είναι ελεύθερος να επιλέγει τη στάση του απέναντι στα πράγματα. Ίσως τελικά να είναι και πιο σωστό να κάθεσαι σπίτι σου ή να πηγαίνεις για καφέ από το να στέκεσαι μέσα στο λιοπύρι ή το κρύο και να τρως ξύλο και δακρυγόνα. Δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί. Συνεχίστε λοιπόν να ζείτε σαν δούλοι. Ίσως κάποτε να σας λυπηθούν και να σας απελευθερώσουν, που ξέρεις.
(Η φωτογραφία είναι από τις χθεσινές «εκκαθαρίσεις» μέσα στην Πλατεία και είναι δημοσιευμένη σε Γαλλικό μέσο. Φαντάσου τι μπορούν να κάνουν αύριο τα παιδιά αυτού του μπάτσου στα δικά σου παιδιά)

ΥΓ. Όταν τα δελτία ειδήσεων αναφέρονται με εγκωμιαστικά σχόλια στις λαϊκές κινητοποιήσεις, είναι βέβαιο ότι δεν έχουμε καταφέρει τίποτα. Χθες για πολλοστή φορά, (γύρω στις 2 το μεσημέρι) τα ΜΑΤ, χωρίς να προκληθούν από κανέναν, φόρεσαν τις μάσκες τους και περίπου δέκα λεπτά μετά, έπεσαν οι πρωτες μολότοφ. Φυσικά, τα χημικά άρχισαν να πέφτουν μέσα στον κόσμο και η διαδήλωση έσπασε στα δύο - πάνω και κάτω πλατεία. Είναι φανερό ότι οι μπάτσοι είχαν εντολή να διαλύσουν το συλλαλητήριο. Γι' αυτό και το βράδυ τα χουντοκάναλα χάιδευαν τους διαδηλωτές και έκαναν μια αναφορά στα «περιορισμένης έκτασης επεισόδια». Φυσικά τα επεισόδια ήταν μεγάλης έκτασης, όπως συμβαίνει πάντα. Το κομμάτι του κόσμου στο οποίο βρέθηκα εγώ, απωθήθηκε με δακρυγόνα μέχρι τη συμβολή της Συγγρού με τη Βούρβαχη. Λίγο ακόμα και θα φτάναμε στο Φάληρο. Η εικόνα 5-6 διμοιριών ΜΑΤ να κατεβαίνουν την Αμαλίας μπροστά από τους στήλους του Ολυμπίου Διός θύμιζε κυριολεκτικά στρατό κατοχής που πάει να καταλάβει ύψωμα. Όνειρο μιλάμε. Η καταστολή έχει περάσει σε άλλο επίπεδο.

ΥΓ2. Ήμουν μπροστά στο δέντρο που κάηκε και το φωτογράφησα την ώρα που άρχισε η φωτιά. Φευγαμε βιαστικά προς την Αμαλίας πνιγμένοι από τα δακρυγόνα ενώ τα ΜΑΤ που έρχονταν προς το μέρος μας συνέχιζαν να πετούν - τα γνωστά στρογγυλά- και κάποια άλλα κυλινδρικά που έβγαζαν σπίθες με πορτοκαλί καπνό. Κανένας από εμάς δεν είχε μολότοφ ή καπνογόνα ή οτιδήποτε. Μόνο κάποιοι πιτσιρικάδες πετούσαν πέτρες και μπουκάλια. Ξαφνικά κάποιος δίπλα μου φωνάζει «ωχ» κοιτάζοντας προς τα πάνω. Κανείς δεν κατάλαβε πως πήρε φωτιά μόνο η κορυφή του δέντρου και από ποιον. Όταν μάλιστα ο χώρος του Εθνικού Κήπου φυλασόταν με αστυνομικούς από νωρίς.
Το Mega πάντως και όσα Μέσα είδα και διάβασα, έβγαλαν συμπέρασμα ότι το δέντρο κάηκε «από βόμβες των αντιεξουσιαστών». Θα τους το είπε μάλλον ο «αυτόπτης» Τσίμας που είπε ότι νωρίτερα βρισκόταν στη Βουκουρεστίου. Κανείς δεν τον είδε.

Μέτρα τα ψιλά

Το πρωί μετράς τα κέρματα. Στη λαϊκή, στο μετρό, στο περίπτερο. Αλλά το βράδυ πάλι θα βάλεις Mega. Να σου λέει ότι αρχίζεις να πηγαίνεις καλά. Να σου δείχνει τους ξένους που έχουν βαλθεί να σε πείσουν ότι βγαίνεις από το τούνελ. Η Πορτογαλία πηγαίνει περίφημα! Η Ισπανία ανακάμπτει. Και τους πιστεύεις! Δεν πιστεύεις την τσέπη σου που μόλις τώρα ψαχούλεψες και δεν έπιασες τίποτα. Ούτε αυτό το σφίξιμο στο στήθος που τελευταία αρχίζει να σε ενοχλεί όλο και περισσότερο. Ούτε που ξυπνάς και νιώθεις σαν να μην κοιμήθηκες λεπτό. Ούτε που τα παιδιά σου είναι άνεργα και βουτηγμένα στην κατάθλιψη.
Σε μπερδεύουν με τις «αγορές», τα «αναπτυξιακά μέτρα», τις «κόκκινες γραμμές» και εσύ, άβουλε, φοβισμένε ελληνάκο λες, «κάτι ξέρουν. Λίγη υπομονή ακόμα». Δεν ξέρεις την ιστορία, ούτε μαθαίνεις. Απλά ακούς. Kαι κοιτάς. Και σωπαίνεις. Aργοπεθαίνεις ελληνάκο και δεν θες να το παραδεχτείς. Είσαι άξιος της μοίρας σου, που καθόλου δεν σου κρύβεται. Είναι εκεί και διαγράφεται μπροστά στα μάτια σου, έτοιμη να σου πάρει το κεφάλι. Τη βλέπεις να έρχεται κατά πάνω σου αλλά εσύ πάντα ελπίζεις ότι δεν έρχεται για σένα. «Τόσοι μετανάστες! Τόσοι ξένοι! Εγώ τουλάχιστον είμαι Έλληνας! Δεν έρχεται για μένα, έτσι δεν είναι; Εγώ είμαι Έλληνας»!
Μα η μοίρα του είναι η δική σου. Δεν θες να καταλάβεις. Δεν θες να ξέρεις. Βολεύεσαι γιατί είσαι μικρός και ασήμαντος και ανώνυμος. Κρύβεσαι και ελπίζεις. Κλειδώνεσαι και στήνεις αυτί μέσα απ' την πόρτα σου. Είσαι αξιοθρήνητος ελληνάκο. Κοιτάς με μισό μάτι τον σκουρόχρωμο εξαθλιωμένο που σέρνει το καρότσι με τα παλιοσίδερα. Σου χαλάει την ησυχία. «Αυτός φταίει!» σκέφτεσαι.
Αυτός ευθύνεται για την ανέχειά σου. Για τη θλίψη σου. Τη φτώχεια σου. Σου κλέβουν τη ζωή, σε δολοφονούν με τον πιο ύπουλο τρόπο αυτοί που σου χαμογελούν, που «θαυμάζουν» τις θυσίες σου, αλλά εσύ κοιτάς τον ξένο. Σε βολεύει, έτσι;
Θρασύδειλο υποκείμενο είσαι ελληνάκο. Σε βολεύει να συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους προγόνους σου. Έτσι σε έμαθαν. Και εσύ το δέχεσαι. Με ανακούφιση. Σε λυτρώνει αυτή η σκέψη. Να ψηφίζεις. Να αφήνεις τη ζωή σου στα χέρια άλλων. Των δήμιών σου. Αλλά όχι. Δεν μπορεί. Έχουν «εντολή». Έχουν ιερή αποστολή να σε σώσουν. Και τους πιστεύεις!
Δεν τους πιστεύεις; Βάλε Mega να τα ακούσεις πάλι. Και να ηρεμήσεις.
Και το πρωί, ξαναμέτρα τα ψιλά που θα βγάλεις από την τσέπη σου.

Εδώ πάντως έχουμε ρεύμα!

Έπρεπε να δημιουργηθεί το πρόβλημα με τη διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος από τη ΔΕΗ για να έρθει στην επιφάνεια η άθλια κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το Άσυλο Ανιάτων της Κυψέλης. Και ασφαλώς ό,τι μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης προκειμένου να απαξιωθεί περισσότερο η ΔΕΗ και να πουληθεί σε κομμάτια είναι ευπρόσδεκτο.

Οι Στραβελάκηδες έπεσαν από τα σύννεφα με το νέο ρεσιτάλ αναλγησίας από το μίασμα των ΔΕΚΟ, αν και μέχρι σήμερα δεν είχαν ιδέα για το γεγονός ότι ο Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ), δεν έχει ακόμα καταβάλει τις οφειλές του ύψους 3 εκατομυρίων ευρώ, προς το Ίδρυμα για τα νοσήλια των ασφαλισμένων, με αποτέλεσμα να παρατηρούνται φαινόμενα υποσιτισμού στους κατάκοιτους ασθενείς, ελλείψεις βασικών φαρμάκων και υγειονομικού υλικού. Ούτε φυσικά είχαν ακούσει ότι, οι 170 εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι από το Μάρτιο.

Πάντως ο ΕΟΠΥΥ θα έπρεπε να πάρει μαθήματα μάνατζμεντ Υγείας από το Mega που είναι το μεγαλύτερο Άσυλο Ανιάτων της χώρας. Το προσωπικό του πληρώνεται πλουσιοπάροχα και στην ώρα του και μάλιστα παρέχει τις υπηρεσίες του σε εκατοντάδες χιλιάδες βαριά ασθενείς από οθόνης κατευθείαν στα σπίτια τους.

(Πριν από ένα χρόνο, έγραφα για τη δική μου περιπέτεια με τη ΔΕΗ. Από τότε μεσολάβησαν οι εκλογές και φυσικά, η φούρια των ιδιωτικοποιήσεων η οποία με τη βοήθεια των νταβατζήδων της διαπλοκής και της ενημέρωσης κατέστη Νο1 εθνικός στόχος. Μάλιστα, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το 65% των Ελλήνων -πολλοί εκ των οποίων είναι τρόφιμοι του Ασύλου Ανιάτων Mega - πιστεύει ότι η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ είναι η μόνη λύση. Καλή φώτιση.)

H θετική πλευρά

Δεν συμμερίζομαι απόλυτα την εθνική κατάθλιψη για την είσοδο της Χρυσής Αυγής στο Κοινοβούλιο. Κατ΄αρχάς δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι περισσότεροι από 300.000 συμπατριώτες μας ψήφισαν το συμπαθές κίνημα οπότε οφείλουμε να ψάξουμε να τους βρούμε και να τους κάνουμε φίλους μας για να μη νιώθουν άσχημα.

Είναι πολύ οδηνυρό συναίσθημα ο κοινωνικός αποκλεισμός, γι αυτό πρέπει να αγκαλιάσουμε όλους αυτούς τους ξενοφοβικούς, ανασφαλείς, φοβισμένους, αντικοινωνικούς συμπολίτες μας που κλειδώνονται στα σπίτια τους για να φυλάνε τα λεφτά τους από τους αλλοδαπούς διαρρήκτες ώστε την επόμενη μέρα να πάνε να πληρώσουν με χαμόγελο τα χαράτσια και την εφορία.
Πιστεύω οτι η είσοδος της Χρυσής Αυγής στη Βουλή θα δώσει νέο χρώμα στον ναό της Δημοκρατίας. Είχαμε βαρεθεί τόσα χρόνια με τα μουντά μπλε κοστούμια και τα ταγέρ - τώρα το μαύρο θα χαρίσει ένα τόνο κύρους στο πολίτευμά μας ενώ τα μιλιτέρ παντελόνια, τα κοκκινόμαυρα περιβραχιόνια με τον μαίανδρο και τα άρβυλα θα επιβάλουν στρατιωτική πειθαρχία στο εντευκτήριο της βουλής που είχε καταντήσει καυλαντιστήρι και χώρος για καμάκι, μπάλα και τάβλι.
Οι Έλληνες πολίτες μπορούν να νιώθουν πιο ασφαλείς, τώρα, που το δημόσιο χρήμα για τις βουλευτικές αποζημιώσεις, θα ξοδεύεται σε εξοπλισμό εκστρατείας, τσεκούρια και σιδηρογροθιές και όχι σε Mercedes και Lexus.
Οι νεοκλεγέντες βουλευτές της Χρυσής Αυγής όμως θα έχουν και κοινοβουλευτική αποστολή. Πρέπει να είμαστε υπερήφανοι που κάποιοι συμπολίτες μας θα έρθουν για πρώτη φορά σε επαφή με νομοσχέδια, επιτροπές και φυσικά με τις αγορεύσεις από του βήματος. Θα είναι μία πρωτόγνωρη εμπειρία με πολλαπλά οφέλη αφού πολλοί θα μάθουν να γράφουν, να διαβάζουν, να υπογραμμίζουν, και να μιλούν σαν κανονικοί άνθρωποι. Όπως είναι φυσικό, η εικόνα των χρυσαυγιτών βουλευτών να προσφωνούν συνάδελφους τους βουλευτές των άλλων κομμάτων, θα εκτοξεύσει τις θεαματικότητες του καναλιού της Βουλής το οποίο θα πάρει δικαιωματικά πλέον τη θέση στο Νο4 του τηλεκοντρόλ και το Mega θα πάει μετά το 12 μαζί με τα τσοντοκάναλα.
Η μεγαλύτερη προσφορά όμως της Χρυσής Αυγής από τα έδρανα του κοινοβουλίου θα είναι η εμπέδωση της αυτογνωσίας του ελληνικού λαού και η πεποίθηση ότι η μαλακία του δεν έχει όριο.

Άνοιξη

• Απρίλης… Οι αμυγδαλιές στρώνουν λευκό χαλί να πατήσει η Άνοιξη... Τις μαργαρίτες μαδούν οι ανεκπλήρωτες αγάπες... Η φύση παιδιαρίζει με τα συναισθήματα. Καρδιές, για έρωτα πεινασμένες... Σύρμα, ο Πάγκαλος!

• Πάντως δόξα τω θεώ, η παρέλαση της 25ης Μαρτίου τελείωσε χωρίς προβλήματα.
• Τώρα, έτοιμοι για την απέλαση της 6ης Μαίου στα βλήματα.
• Έτοιμο και το κέντρο υποδοχής μεταναστών της Κοζάνης - και όχι «φυλακής μεταναστών» όπως λένε οι κακεντρεχείς. Ξέρετε εσείς πολλές φυλακές με δορυφορική τηλεόραση; Θα βλέπουν και Prison Βreak.
• Το πρόβλημα των παράνομων μεταναστών έθεσε και ο Γιάννης Πρετεντέρης στην Ανατροπή κάνοντας την έκπληξη στην επιλογή των καλεσμένων του: Στα αριστερά του κάθησε ο Βορίδης και στα δεξιά ο Χρυσοχοϊδης. Συνήθως τους είχε αντίθετα.
• Καλεσμένοι επίσης και ο Ψαριανός με τον Καφετζόπουλο. Δεξιά της αριστεράς.
• O Παπαχελάς πάλι, κάλεσε στους «Φακέλους» την Παπαρήγα η οποία τον πήρε μονότερμα με τη «μάχη ενάντια στην καπιταλιστική λαίλαπα» κλπ, κλπ. Μόλις ο Alexis άρχισε να ροχαλίζει, η Αλέκα έβγαλε το iPhone και άρχισε να φωτογραφίζει τις εγκαταστάσεις του Σκάι. Κομμουνιστική κατασκοπεία στα αστικά ΜΜΕ. Ποια κα-γκε-μπε; Αλέκα, μπεεεε
• Καλλιτεχνικά νέα: Ο Γιώργος Νταλάρας.... - έλα, εντάξει, αηδία κατάντησε αυτή η πλάκα.
• Λοιπόν, πάμε πάλι. Καλλιτεχνικά νέα: Ο Τζίμης Πανούσης ξυρίζεται και ξεκινάει συναυλίες ηθικής στήριξης στο Γιώργο Νταλάρα – τον έπιασε και αυτόν η Άνοιξη. Για να κατευναστεί η λαϊκή οργή θα ξεκινήσει από συνοικίες που συνορεύουν με λαϊκές γειτονιές. Από την Κάτω Κηφισιά για παράδειγμα, τσουπ στο Μενίδι.
• Έχει γίνει χαμός στο Twitter με κάποιον Σ.Θ.@cocobilly. Κάποιοι λένε ότι είναι ο Σταύρος Θεοδωράκης, κάποιοι άλλοι αναρρωτιούνται, άλλοι τον βρίζουν. Ο ίδιος κάνει την παλαβή. Γενικά, γύρω απ' το όνομά του επικρατεί ένας μύθος. Μη μασάτε ρε! Ο Σταύρος είναι ιδέα.
• Εγώ, για να πω την αμαρτία μου θέλω να κάνω follow την Maria Iliaki. Έχω ιδεολογικές αναστολές όπως καταλαβαίνετε. Θα ξεκινήσω από την Olga Kefalogianni. To idio kanei.
• Σε άλλες ειδήσεις, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Βαγγέλης Βενιζέλος παρουσίασε το νέο προεκλογικό σλόγκαν του κινήματος «Γίνεται; Ναι γίνεται». Επίσης η γραμματεία πολιτικού σχεδιασμού πρόκρινε και τις παραλλαγές: «Πετάει ο γάιδαρος; Ναι πετάει», «Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο; Σίγουρα ναι», «Κόρακας, κοράκου μάτι, βγάζει; Δεν βγάζει», «Να σε κάψω Γιάννη, να σ' αλοίψω μέλι» και «Τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του».
• Φήμες που μιλούν για αντιγραφή του σλόγκαν από το «yes we can» του Ομπάμα, ελέγχονται ως εμπαθείς. 
• Τηλεοπτικά νέα. Σε απολύσεις δημοσιογράφων και μειώσεις μισθών προχωρεί η διοίκηση του Μega. Σύμφωνα με πληροφορίες μετά το τέλος του Champions League θα απολυθούν οι περισσότεροι αθλητικοί συντάκτες του καναλιού. Αυτή είναι η μοναδική λύση ώστε να διατηρηθούν οι αμοιβές της Τρέμης (sic), του Πρεντεντέρη, του Τσίμα και του Μικρού Αδελφού που θα παίζουν μπάλα μόνοι τους στη Β' εθνική.
• Ο Γιώργος Παππούς επιτέλους βγαίνει στη σύνταξη.
• Ο άλλος Γιώργος (ένας είναι ο Γιώργος), συχνάζει το τελευταίο διάστημα στη Ραφήνα. Παρακολουθεί μαθήματα από τον φίλο του Κώστα με θέμα «πως να εξαφανιστείς από παντού, αφού πρώτα καταστρέψεις έναν λαό».
• Επίθεση στον υπουργό Παιδείας Γιώργο Μπαμπινιώτη εξαπέλυσε κατά τη διάρκεια εκδήλωσης η κυρία Ελένη Λουκά. Η γνωστή ακτιβίστρια της ορθοδοξίας απευθύνθηκε με βαρείς χαρακτηρισμούς στον υπουργό χαρακτηρίζοντάς τον «γερμανό». Το ακροατήριο, ανάμεσα στο οποίο περιλαμβάνονταν και αρκετοί σεβάσμιοι πατέρες αντέδρασε αρχικά με αμηχανία και στη συνέχεια με γέλια και χειροκροτήματα. Μετά την εκδήλωση έκλαψε ο καθένας μόνος για το χάλι του.
• Κάποιοι ανόητοι είπαν ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης έσπασε τη σιωπή του. Είχαν πατήσει το mute.

Τρομοκράτες

Ας δούμε μερικά γεγονότα της προηγούμενης εβδομάδας:
1. Ο Άρειος Πάγος απέρριψε την προσφυγή του Θωμά Σερίφη που ζητούσε τη διαγραφή του από τη λίστα «υπόπτων τρομοκρατίας» η οποία έχει συνταχθεί για να ελέγχονται προληπτικά τυχόν χρηματοδοτήσεις τρομοκρατικών πράξεων. Ο Άρειος Πάγος υιοθέτησε το σκεπτικό ότι η «17Ν δεν έχει περιέλθει σε κατάσταση ανυπαρξίας αλλά βρίσκεται εν υπνώσει».

2. Επίσης πριν από λίγες ημέρες, το κατ' ευφημισμόν υπουργείο Προστασίας του Πολίτη με σχέδιο νόμου ουσιαστικά χορήγησε ασυλία σε κάθε αυθαιρεσία των αστυνομικών δυνάμεων, καταργώντας την αυτόφωρη διαδικασία για τα πλημμελήματα και τα πταίσματα που διαπράττονται από τους αστυνομικούς κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων. Αυτό σημαίνει ακόμη μεγαλύτερη αγριότητα, ξύλο και τραυματισμούς πολιτών για τα οποία κανένας αστυνομικός δεν θα λογοδοτεί.

3. Σύμφωνα με τα ΜΜΕ -και μέχρι να «αναλάβει» την ευθύνη η παγκοσμίως άγνωστη τρομοκρατική οργάνωση Αντάρτικο Πόλεων- «η συνδεσμολογία του μηχανισμού που βρέθηκε σε συρμό του μετρό το βράδυ  του Σαββάτου παρέπεμπε στην τρομοκρατική οργάνωση Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς». Η συγκεκριμένη οργάνωση είναι η ίδια που σε ένα από τα «χτυπήματά» της χρησιμοποίησε μικρή ποσότητα εκρηκτικής ύλης μέσα σε κατσαρόλα(!) και για τη «δράση» της έχει συλληφθεί και καταδικαστεί με ποινή που υπερβαίνει τα δέκα χρόνια -μεταξύ άλλων- και ένα κορίτσι 19 ετών επειδή βρέθηκαν τα δακτυλικά του αποτυπώματα σε μια πλαστική σακούλα, στο σπίτι κάποιου υπόπτου.
Μάλιστα, με μεγάλη ευκολία προχώρησαν ακόμα περισσότερο λέγοντας ότι ο μηχανισμός ήταν ενεργοποιημένος, δηλαδή δεν δίστασαν, ούτε λίγο ούτε πολύ, να «αποκαλύψουν» φόρα - παρτίδα ότι από θαύμα η Ελλάδα δεν θρήνησε εκατόμβη νεκρών σε ένα πρωτοφανές τρομοκρατικό χτύπημα.

Είναι δε, ανάξια λόγου η προχειρότητα και οι αντιφάσεις στις οποίες πέφτουν οι «μαρτυρίες» και οι «δημοσιογραφικές πληροφορίες». Όπως για παράδειγμα ότι η αντιτρομοκρατική αναζητεί τυχόν δακτυλικά αποτυπώματα (και) στη σακούλα που ήταν τοποθετημένος ο εμπρηστικός μηχανισμός, η οποία όμως (ξέχασαν ότι το είχαν πει νωρίτερα) είναι χάρτινη!
Ή ότι καμία από τις δημοσιογραφάρες των μεγάλων τηλεοπτικών σταθμών και εφημερίδων, δεν σκέφτηκε να τραβήξει πλάνα από τη διαδικασία έρευνας της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας στον συγκεκριμένο συρμό. Υπάρχουν δημοσιογράφοι που μπαινοβγαίνουν στη ΓΑΔΑ χωρίς κάρτα εισόδου και όταν θα πάρουν σύνταξη θα τους απονεμηθεί ο τίτλος του στρατηγού, όμως παρ' όλα αυτά, στάθηκε αδύνατον να πάρουν δύο εικόνες από το αμαξοστάσιο του μετρό όπου εξεταζόταν το βαγόνι - πυριτιδαποθήκη.

Για τις Αρχές και τα δημοσιογραφικά τους παπαγαλάκια, όλα αυτά συντείνουν σε ένα και μόνο συμπέρασμα: Η τρομοκρατία ζει, είναι έτοιμη να μακελέψει την ελληνική κοινωνία (γιατί άραγε;) και η αστυνομία (για ακόμη μία φορά) θα κάνει το καθήκον της προστατεύοντάς την από έναν αόρατο εχθρό. Βέβαια την επόμενη φορά ίσως και να μην προλάβει...
Άλλωστε οι «τρομοκράτες» που τηλεφώνησαν στους τηλεοπτικούς σταθμούς Mega και Σκάι (προφανώς η επιλογή έγινε για λόγους εχεμύθειας), το είπαν καθαρά: «Θα γίνουν και άλλες τέτοιες ενέργειες».

Επί της ουσίας: Κανένας δεν είδε ποτέ αυτό τον εμπρηστικό μηχανισμό εκτός από τους άνδρες της αντιτρομοκρατικής οι οποίοι στέλνουν 20χρονους στον εισαγγελέα ως τρομοκράτες επειδή στα χέρια τους βρέθηκε ένα βιβλίο με αναρχικές θέσεις. Είναι ίσως πλέον, πιο επικίνδυνοι και από τις δυνάμεις καταστολής, γιατί ενοχοποιούν αθώους χωρίς κανένα απολύτως στοιχείο. Κανείς δεν τους έχει εμπιστοσύνη.
Επίσης, καμία επώνυμη ή ανώνυμη μαρτυρία που να επιβεβαιώνει την ύπαρξη αυτής της βόμβας, δεν παρουσιάστηκε σε κανένα Μέσο. Κανένας δεν είδε, ούτε άκουσε τον μηχανοδηγό του συρμού που εντόπισε τον μηχανισμό, καμία εικόνα δεν έδωσαν οι Αρχές, όπως κάνουν συνήθως με ευρήματα (όπλα, προκηρύξεις κλπ) σε κρυσφήγετα τρομοκρατικών οργανώσεων. Παρ' όλα αυτά, η «είδηση» παρουσιάστηκε από τα ΜΜΕ σαν όλοι να ήξεραν περι τίνος πρόκειται. Το ρεπορτάζ προσπέρασε το «γιατί» και πήγε γρήγορα - γρήγορα στο «που» και το «πως». Σαν όλοι να θεωρούν φυσιολογικό ότι ο Νο1 στόχος μιας επανασταστικής, τρομοκρατικής οργάνωσης είναι ο αθώος κόσμος - νέοι, γέροι και παιδιά.

Φυσικα κανείς δε λέει ότι τα «τυφλά χτυπήματα» δεν εκφράζουν, και δεν εξέφραζαν ποτέ το ιδεολογικό υπόβαθρο, ακόμη και ακραίων επαναστατικών οργανώσεων. Αντίθετα, η στρατηγική της έντασης είναι το τελευταίο καταφύγιο των αυταρχικών -καλή ώρα- καθεστώτων. Από την Ιταλία στα τέλη της δεκαετίας του '60, μέχρι την Τουρκία, τη χούντα στην Ελλάδα και τις χώρες της λατινικής Αμερικής τις δεκαετίες του '70 και του '80, η τρομοκρατία του συστήματος στρεφόταν πάντα κατά του απλού κόσμου όταν τα λαϊκά κινήματα και η αλληλεγγύη μεγάλωναν και τα απειλούσαν. Στην ίδια στρατηγική, και μάλιστα με τρόπο αδέξιο, κυνικό και απροκάλυπτο καταφεύγει και η σημερινή νεοφιλελεύθερη τραπεζοκρατία που φασιστικά και χωρίς ίχνος συνταγματικής νομιμοποίησης έχει καταλάβει την εξουσία στη χώρα. Η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου απειλεί πλέον ανοικτά ανθρώπινες ζωές, χρησιμοποιώντας σαν φερέφωνα τα ΜΜΕ, ώστε η κοινωνία να τρομοκρατηθεί, να μείνει στο σαλόνι και την κουζίνα της, να μην αντιδρά, να μη διαμαρτύρεται, να μη διεκδικεί, να μην κυκλοφορεί.

Ακόμα και ένα μικρό παιδί μπορεί να καταλάβει ότι το κλίμα που θέλουν να δημιουργήσουν δεν εξυπηρετεί κανένα ακροαριστερό - ακόμα και ένοπλο κίνημα. Ίσα ίσα, από την ατμόσφαιρα του φόβου και της τρομοκρατίας, ωφελημένοι βγαίνουν μόνο αυτοί που θέλουν το επόμενο διάστημα -αρχίζοντας από σήμερα- να επιβάλουν το σύνολο των μέτρων που υπαγορεύουν οι ξένοι τραπεζίτες και οι ευρωκράτες προκειμένου να κάνουν πλιάτσικο στη χώρα και να γονατίσουν το λαό της.

Έχουν τρομοκρατηθεί. Γι' αυτό θέτουν σε λειτουργία τα πιο μεγάλα μέσα αλλά και τα τελευταία που διαθέτουν, εναντίον της κοινωνίας: Προπαγάνδα, προβοκάτσιες, τρομοκρατία, φόβος, σύγχυση, πανικός. Σε αυτό το περιβάλλον, το σημαντικότερο είναι να καταλάβουμε όλοι ποια είναι η αλήθεια και να ενημερωθούμε από ανεξάρτητα Μέσα για το παιχνίδι που παίζεται στις πλάτες μας. Οδηγός μας, η αλληλεγγύη και ο μή φόβος. Αυτά είναι τα σημαντικά. Γιατί όσο ο πανικός τους μεγαλώνει, τόσο πιο επικίνδυνοι και βίαιοι θα γίνονται. Όμως ξέρουν, και ξέρουμε, ότι το τέλος τους είναι κοντά.

Διαλύονται. Με κρότο.

(Αν καθήσεις λίγο να το σκεφτείς είναι εντελώς αστείο: Μπορείς ακόμα και να φανταστείς τους φωστήρες της κρατικης προπαγάνδας τη στιγμή που σκέφτονται πως θα ονομάσουν τη νέα απειλή που απλώνεται πάνω από τη φιλήσυχη και νομοταγή ελληνική οικογένεια. «Αντάρτικο Πόλεων». Έτσι, βρήκαμε κάτι που να ακούγεται αρκετά μεγαλοπρεπές και μπερδεμένο ώστε να μην το καταλαβαίνουν οι πολλοί αλλά και που ενοχοποιεί τις επαναστατικές φωνές που έρχονται από τα αριστερά.
Ακόμα και ένας μαθητής λυκείου γνωρίζει ότι το πραγματικό αντάρτικο πόλεων, ως έκφραση της ένοπλης ακροαριστεράς, στρεφόταν πάντα κατά της κρατικής τρομοκρατίας και ποτέ κατά αθώων πολιτών. Ψιλά γράμματα, θα πεις, για τους βλάχους με τα μπλε πηλίκια και τους γλύφτες τους με τα μικρόφωνα).

Εφραίμ γερά πάρ'τους τα λεφτά

Στο κελί 2 της έκτης πτέρυγας των φυλακών Κορυδαλλού οδηγήθηκε ο ηγούμενος της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ. Ο γέροντας (που, στα 55 είναι τζόβενο αλλά χάριν της εκκλησιαστικής παράδοσης δίνει τόπο στην οργή) ζήτησε να είναι απομονωμένος ώστε να νιώθει σαν στο κελί του στο Μοναστήρι. Μάλιστα μία από τις επιθυμίες του ήταν να τοποθετηθούν μανουάλια και καντήλια στον διάδρομο έξω από το κελί ώστε ο χώρος να μοιάζει με το αρχονταρίκι της Μονής. Ο διευθυντής των φυλακών επιφυλάχθηκε ως προς τα αιτήματα του σεβάσμιου γέροντα αφού όπως τόνισε «δεν μπορούμε να φέρουμε τόσο χρυσάφι μέσα στις φυλακές γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να επιστρέψει ο Παλαιοκώστας να τα σαβουρώσει και να φύγει».
Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες ο ηγούμενος εξετάζει το ενδεχόμενο να ζητήσει πίσω τα χρήματα που κατέβαλε η Μονή στον Σκάι για να φτιάξει την αγιογραφία του Εφραίμ στο ντοκιμαντέρ «Βατοπέδι». Σύμφωνα με ανθρώπους του περιβάλλοντός του ο γέροντας είναι έξω φρενών με το Αλαφουζέικο και δήλωσε ότι σκέφτεται να αναθέσει την υπεράσπισή του στο Mega.
Πάντως, από το κανάλι της Μεσογείων απέκλεισαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο τονίζοντας ότι το βάρος του δημοσιογραφικού έργου αυτήν την εποχή έχει πέσει στη διαδικασία διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ. Όπως είπαν χαρακτηριστικά στελέχη του καναλιού, τα ποσοστά τηλεθέασης του δελτίου ειδήσεων ταιριάζουν απόλυτα με το εκλογικό ποσοστό 10% που συγκεντρώνει το μεγάλο σοσιαλιστικό κίνημα.

H ζωή χωρίς τον Τσίμα

Προ των ευθυνών του θέτει το έθνος για το κακό που θα μας βρει οσονούπω, η εκπομπή Έρευνα του Mega. O Παύλος Τσίμας είναι ένας ανήσυχος δημοσιογράφος με νέες ιδέες, ίδιες μεταξύ τους. Με το ανατριχιαστικό σλόγκαν «Η ζωή χωρίς το ευρώ» (μπρρρ!!!!) ο έγκριτος ρεπόρτερ παρουσιάζει σε ένα ντοκιμαντέρ ντυμένο με εικόνες από τιγκαρισμένα νοσοκομεία, ουρές δημόσιων υπηρεσιών και μπακάλικα της δεκαετίας του '60, πόσο άθλια και μίζερη θα είναι η ζωή μας χωρίς το νόμισμα, χάρη στο οποίο ο απλός έλληνας εργαζόμενος γνώρισε την Porsche Cayenne, τα Spa, τα Cοhiba και το Cardhu αλλά ξέχασε να λέει καλημέρα στον γείτονά του, έμαθε να μισεί τους μετανάστες και να ρίχνει τις ευθύνες για όλα στους άλλους.
Το νόμισμα, χάρη στο οποίο γιγαντώθηκε ο παρασιτικός καταναλωτισμός και που σε μία δεκαετία πρόλαβε να κάνει κροίσους τους πρώην πλούσιους επενδυτές, εργολάβους, εφοπλιστές, εκδότες και λαμόγια.
Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πως θα ειναι η ζωή χωρίς το ευρώ, ακόμα και αν έχει την ατυχία να ενημερώνεται από τύπους σαν τον Τσίμα οι οποίοι, συνεχώς τον ταίζουν -με το αζημίωτο φυσικά-  εικόνες τριτοκοσμικές λες και τέτοιες δεν μπορεί κανείς να βρει στην καρδιά της ευρωζώνης. Κανείς επίσης δεν μπορεί να προβλέψει πόσο τραγικές θα είναι οι συνέπειες της παραμονής της χώρας στο ευρώ αφού οι λιγοστές φωνές που ακούγονται κάτω από τον ήχο των φερεφώνων, προειδοποιούν εδώ και χρόνια για αυτά που ζούμε σήμερα και για τα χειρότερα που έρχονται, όχι μόνο πια για τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα όσο -και κυρίως- για την άλλοτε ευνοημένη και ευφησυχασμένη μεσαία τάξη η οποία για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση, σε απόλυτους αριθμούς καταρρέει.
Ο κ. Τσίμας βέβαια δεν ανήκει στη μεσαία τάξη οπότε έχει κάθε λόγο να προπαγανδίζει για λογαριασμό των αφεντικών του που τον χρυσοπληρώνουν, την «ανάγκη» να παραμείνει η ελληνική οικονομία εντός του φαύλου κύκλου της ευρωζώνης. Όπλο του, οι εικόνες τρόμου και οι μαρτυρίες «ειδικών» που  επισημαίνουν σε όλους τους τόνους πόσο καταστροφική θα ήταν για τη χώρα η έξοδος από το ευρώ. Ευτυχώς που η έννοια «χώρα» για αυτόν και τους ομοίους του δεν έχει καμία σχέση με τη «χώρα» των απλών ελλήνων.
Κανείς λοιπόν -ούτε ο κ. Τσίμας- δεν μπορεί να γνωρίζει πως θα είναι η ζωή χωρίς το ευρώ. Φυσικά όλοι μπορούν να φανταστούν πως θα ήταν η ζωή χωρίς τον κ. Τσίμα.

Mια χαρούμενη οικογένεια

Χθες ύστερα από πολύ καιρό παρακολούθησα το δελτίο ειδήσεων του Μega και με ανακούφιση διαπίστωσα ότι όλα είναι στη θέση τους. Η χώρα σύμφωνα με τους κινδυνολόγους είναι ήδη χρεοκοπημένη αλλά οι καθοριστικές δηλώσεις του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, του υπουργού Οικονομικών Ευάγγελου Βενιζέλου και του τοποτηρητή του ΔΝΤ στην Ελλάδα Πόουλ Τόμσεν, ξεκαθάρισαν το θολό τοπίο και έτσι όλοι οι Έλληνες έτρεξαν ανακουφισμένοι να ξαναβάλουν τα λεφτά τους πίσω στις τράπεζες.
H Χίλαρι μας έκανε τη χάρη να περάσει και από τα μέρη μας - ευτυχώς οι επισκέψεις αμερικανών αξιωματούχων στη χώρα μας μετά τις αντίστοιχες στην Τουρκία, δεν έχουν καταργηθεί ακόμα, οπότε το μεγάλο κανάλι είχε λεπτομερέστατη κάλυψη και μετάφραση του σπουδαίου γεγονότος και τα σχόλια της κ. Κλίντον για τις τοιχογραφίες και τη διακόσμηση του μεγάρου Μαξίμου.
Στα πολιτιστικά, πρώτο θέμα ήταν ασφαλώς η συναυλία των Πυξ Λαξ, οι οποίοι τραγούδησαν όλες τις επιτυχίες τους, της δεκαετίας του '90 αλλά ένα από τα βιντεοκλίπ εδειχνε το Μοναστηράκι χωρίς μετρό και την Ερμού χωρίς πεζόδρομο.
Στο τέλος του δελτίου καλύφθηκε με εκτενές ρεπορτάζ η τελετή αποφοίτησης των μαθητών του κολλεγίου Αθηνών. Το Mega συχνά - πυκνά έχει ρεπορτάζ από τις δραστηριότητες του Κολλεγίου και απ' ότι κατάλαβα, είναι το σχολείο που πάνε όλα τα παιδιά των μεγαλοστελεχών και δημοσιογράφων του καναλιού. Μου θυμίζει ιδιαίτερα το κόλλημα του ιδιοκτήτη μιας τοπικής εφημερίδας που δούλευα κάποτε, να παρουσιάζει «ρεπορτάζ» για τον γιο του ως ποδοσφαιριστή, ιστιοπλόο, συγγραφέα, δημοτικό σύμβουλο κλπ. Διαπίστωσα δηλαδή ότι στο θέμα της έγκυρης ενημέρωσης, το Mega από την τοπική φυλλάδα του τότε αφεντικού μου δεν έχει και μεγάλη διαφορά, αρκεί τα βλαστάρια τους να προοδεύουν. Να 'ναι καλά τα παιδιά, και θα μαθαίνουμε τα νέα τους από τη συχνότητα του Mega, δόξα τω θεώ.
Στα αθλητικά, εκτός από τα μεταγραφικά νέα του Παναθηναϊκού, κυριάρχησε το θέμα για το μήτινγκ στίβου «Βαρδινογιάννεια» στο Ρέθυμνο. Το ρεπορτάζ ήταν σχεδόν πεντάλεπτο και είμαστε πολύ τυχεροί ως τηλεθεατές που μάθαμε (σε 20 δευτερόλεπτα μάξιμουμ) τις επιδόσεις των Ελλήνων αθλητών αλλά και για το ήσσονος σημασίας γεγονός ότι ο άλτης Λούης Τσάτουμας έπιασε το όριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αντιθέτως, είχαμε όλο το χρόνο να μάθουμε -για όσους δεν το έμαθαν πέρυσι ή πρόπερσι- ποιος ήταν ο Παύλος Βαρδινογιάννης στη μνήμη του οποίου γίνονται οι αγώνες, ποιοι παρεβρέθηκαν στο ετήσιο μνημόσυνο, δηλώσεις βουλευτών και τοπικών παραγόντων. Και όσοι δεν είδαν το ρεπορτάζ, δεν πειράζει. Θα το δουν του χρόνου.
Γενικά, το κανάλι έχει αδυναμία σε όποιον φέρει το επώνυμο Βαρδινογιάννης. Άλλωστε η οικογένεια Βαρδινογιάννη αποτελεί έναν από τους βασικούς μετόχους του καναλιού και είναι απόλυτα φυσιολογικό να υπάρχουν θέματα στο δελτίο που να αφορούν τα ευεργετήματα και την προσφορά της οικογένειας στο κοινωνικό σύνολο. Αυτο κάνουν άλλωστε και οι ιδιοκτήτες όλων των κραταιών τηλεοπτικών δικτύων παγκοσμίως. Γενικά όταν λένε ότι «στο Mega είμαστε μια οικογένεια» το εννοούν, γι αυτό και αποτάσουν μετά βδελυγμίας τους bloggers που ως γνωστόν είναι ρεμάλια της κοινωνίας και δηλώνουν «πολίτες του κόσμου» αντί να επικεντρώνονται στα νέα της Ψωροκώσταινας και να βλέπουν σαν καλά παιδάκια το δελτίο του Mega, όπως κάνουν όλοι οι καθωσπρέπει Έλληνες. Φυσικά, εφημερίδες όπως ο Guardian και οι Financial Times εκφράζουν πλέον ανοικτά την ανησυχία τους για την έκταση τους φαινομένου του blogging αλλά τι ξέρουν αυτοί;

(Πριν από μερικούς μήνες ο διευθυντής ειδήσεων του Mega, ο άνθρωπος δηλαδή που επιλέγει τα θέματα και καθορίζει εν πολλοίς τον τρόπο παρουσίασής τους όπως είδαμε παραπάνω, είχε υποβάλει μήνυση κατά του blog Fimotro επειδή τον είχε συμπεριλάβει σε ψηφοφορία μαζί με άλλους δημοσιογράφους του καναλιού, για το «ποιος από όλους γλύφει καλύτερα την κυβέρνηση». Τότε είχα γράψει αυτό και, όπως φαίνεται, η δημοσιογραφική ηθική και η αίσθηση της ευθύνης απέναντι στον τηλεθεατή δεν έχουν βρει ακόμα θέση στο «Μεγάλο Κανάλι». Σημασία έχει να προβάλλουμε αυτά που βολεύουν εμάς και τα αφεντικά μας ή αυτά που μας χαροποιούν προσωπικά ακόμη και αν είναι τα ίδια μας τα παιδιά επειδή αποφοιτούν από το ακριβό ιδιωτικό σχολείο που τα στέλνουμε. Δεν έχει σημασία αν αυτά δεν φταίνε σε τίποτα, δεν έχει σημασία αν τα ρωτήσαμε ή όχι. Αρκεί που ικανοποιούν την ματαιοδοξία μας).

Δεν είναι σκιά, σας μουτζώνουν

Ο Ντομινίκ Στρος Καν, είναι βέβαιο ότι θα είχε καλύτερη αντιμετώπιση από τον Αμερικανικό νόαν στην αίθουσα του δικαστηρίου, είχε δίπλα του συνηγόρους τον Μανώλη Καψή και τον Παύλο Τσίμα. «Noμίζω ότι όλοι όσοι έχουν άποψη για τα οικονομικά και έχουν παρακολουθούσει από κοντά όλες αυτές τις διαπραγματεύσεις για το χρέος, όλοι αυτοί που  αντιλαμβάνονται τις δυσκολίες που είχε αυτή η διαπραγμάτευση και ξέρουν πόσο πολύ είχε βοηθήσει ο Στρος Καν να "ξύπνήσει" η Ευρώπη βάζοντας τις φωνές στους Γερμανούς ότι πρέπει να σπεύσουν σε βοήθεια της Ελλάδας γιατί διαφορετικά κινδύνευε άμεσα με χρεοκοπία, όλοι αυτοί, ξέρουν ότι η χώρα μας χάνει έναν σύμμαχο» έλεγε και ξανάλεγε σε ρυθμό υπαγορεύσεως ο Μανωλάκης, προκαλώντας δάκρυα θλίψης και αγωνίας στους χαμηλοσυνταξιούχους που βλέπουν τις επικουρικές συντάξεις να καταργούνται, και στους επιχειρηματίες που τρέχουν να καλύψουν επιταγές για να μη βρεθούν πίσω από τα σίδερα.

Σαν τους Stadler και Waldorf, τους γέρους του Muppet Show που σχολιάζουν με χιούμορ από τα θεωρεία του θεάτρου τα τεκταινόμενα στη σκηνή, οι τηλεκριτικοί της πολιτικής επικαιρότητας, πρέπει να πιστεύουν -δικαιολογημένα σε κάποιο βαθμό- ότι συνολικά το ακροατήριό τους είναι λοβοτομημένο και σε προχωρημένη άνοια. Αυτό που δεν έχουν καταλάβει, είναι ότι η κοινωνική, οικονομική και πολιτική παρακμή για την οποία αυτοί και τα αφεντικά τους φέρουν τεράστια ευθύνη, τους έχει κατεβάσει από το ασφαλές θεωρείο τους και πλέον βρίσκονται στην πλατεία, ανάμεσα στους ανέργους, και τους χρεοκοπημένους. Είναι εκτεθειμένοι στη λαϊκή οργή που ασφαλώς στρέφεται και εναντίον τους. Όταν γνωρίζεις ότι βρίσκεσαι σε ένα επικίνδυνο περιβάλλον κάνεις ό, τι μπορείς για να προφυλαχθείς. Και κυρίως προσέχεις τι λες. Οι παραθυράτοι του Mega πατούν σε ναρκοπέδιο νομίζοντας ότι κάνουν βόλτα.
Η σύλληψη του Στρος Καν, διατεταγμένοι «αναλυτές» αποτελεί απλά την κυνική πλευρά του χρηματοοικονομικού συστήματος το οποίο καθορίζει τις τύχες των λαών με τον ίδιο τρόπο που καθορίζει και εκείνες των ίδιων των στελεχών του: Όλοι αναλώσιμοι. Η Ελλάδα στη δίνη αυτού του αδυσώπητου συστήματος των αγορών δεν έχει συμμάχους και ποτέ δεν είχε. Οι όποιες «συμμαχίες» μέσα σε αυτόν τον μηχανισμό της κερδοσκοπίας συνάπτονται μόνο όταν οι σύμμαχοι έχουν κοινό στόχο τη λεηλασία μίας χώρας, όχι τη διάσωσή της. Δεν έχουν να κάνουν με πρόσωπα αλλά με μεγέθη και αριθμούς.
Προσπαθείτε ακόμα και τώρα, με τη χώρα διαλυμένη και χρεοκοπημένη να πείσετε τον λαό ότι πρέπει να ελπίζουμε σε συμμάχους και «σωτήρες». Ο ραγιαδισμός είναι στο DNA σας και ελπίζετε ότι θα τον μεταγγίσετε στους Έλληνες αλλά κάνετε μεγάλο λάθος και ήδη παίρνετε τα πρώτα μηνύματα.  Ασφαλώς μαζί με την Ελλάδα έχετε χρεοκοπήσει και εσείς. Θα το καταλαβαίνατε καλύτερα αν είχατε τη δυνατότητα να βλέπετε τις μούτζες που τρώτε την ώρα του δελτίου από τα σπίτια και τα καφενεία. Σύντομα θα ψάχνετε τρόπο να φύγετε από το θέατρο κυνηγημένοι, αναζητώντας την έξοδο κινδύνου. Υπομονή.

Το χαμόγελο της χρεοκοπίας

«Kαι πως θα ζούμε; Πως θα πληρώσουμε τους δημόσιους υπαλλήλους; Το δώρο του Πάσχα; Σαν χορός του Ζαλόγγου μου φαίνεται όλο αυτό κ. Λαπαβίτσα, θα πιαστούμε χέρι χέρι και θα πηδάμε όλοι μαζί».
Η φωνή και το χαμόγελο «συμπάθειας» του Γιάννη Πρετεντέρη προς τον καθηγητή οικονομικών Κώστα Λαπαβίτσα, φώτιζαν την οθόνη καθώς στο διπλανό παράθυρο ο ευρωβουλευτής της Ντόρας Θόδωρος Σκυλακάκης προειδοποιούσε με ύφος σοβαρό: «την επόμενη μέρα μετά την κήρυξη παύσης πληρωμών η ΕΚΤ θα σταματήσει να δίνει λεφτά στις ελληνικές τράπεζες. Και αυτό θα σημάνει μαζικό έμφραγμα στην οικονομία. Θα βρεθούμε στο -25% ΑΕΠ»!
Δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστική εικόνα για την τακτική με την οποία κουκουλώνεται κάθε φωνή διαμαρτυρίας και προσπάθειας αποκάλυψης των ευθυνών της κομματικής χούντας, από τον τρόπο με τον οποίο ο Πρετεντέρης και η «πολυκομματική» παρέα του, αντιμετώπισαν τον καταξιωμένο οικονομολόγο και υπέρμαχο της δημιουργίας Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου Κώστα Λαπαβίτσα, στην «Ανατροπή» της 18ης Απριλίου. Αξίζει να δείτε το τρίτο μέρος της εκπομπής από το site του Mega για να καταλάβετε τι εννοώ. Στον τηλεοπτικό αέρα μιας εκπομπής που φιλοξενεί συνέχεια τα ίδια πρόσωπα, τα οποία αισθάνονται το στούντιο δεύτερο σπίτι τους και έχουν αναγάγει σε επιστήμη την τέχνη του μηδενισμού και της πολιτικής αντιπαράθεσης χωρίς ουσία, ευγενικές προσωπικότητες και χαρακτήρες χαμηλών τόνων -όπως του κ. Λαπαβίτσα- που προσπαθούν να αρθρώσουν έναν συγκροτημένο λόγο, πνίγονται στην ειρωνία, τις χιλιοειπωμένες δικαιολογίες και τα ασφυκτικά χρονικά όρια. Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για ένα εγχείρημα το οποίο βρίσκεται ακόμα στη διαδικασία της σύλληψης και της κεντρικής ιδέας. Μέσα σε 10 λεπτά οι εκπρόσωποι του πολιτικού κατεστημένου -και του ΚΚΕ ασφαλώς- που οδήγησαν τη χώρα στο σημερινό χάλι, απέρριψαν δια βοής τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου με τη δικαιολογία ότι είναι «ένας πολύ δύσκολος δρόμος για να τον περπατήσουμε» όπως είπε και ο Πρετεντέρης και ότι «το δημόσιο χρέος οφείλεται κατά βάση σε ρουσφέτια» όπως προκλητικά βάλθηκε να μας πείσει ο Σκυλακάκης, ενώ αμφότεροι αντιμετώπισαν τον ίδιο τον κ. Λαπαβίτσα σαν μικρό παιδί που προτρέπει τους γονείς του να κάνουν τρέλες αλλά εκείνοι είναι σοβαροί άνθρωποι και αισθάνονται άβολα ακόμα και να το συζητούν. 
Προτιμούν ασφαλώς τον «εύκολο» δρόμο της περικοπής δαπανών από την υγεία και τις δημόσιες επενδύσεις, της συγχώνευσης δημόσιων σχολείων και της φοροεισπρακτικής επιδρομής στα μικρά και μεσαία εισοδήματα με τα οποία άλλωστε δεν έχουν καμία σχέση.
Είναι πάντως φανερό ότι η διαπίστωση του «ανέφικτου» της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου είναι απλώς το πρόσχημα και η κορυφή του παγόβουνου. Η απόρριψη κάθε συζήτησης προς αυτή την κατεύθυνση, στην πραγματικότητα έχει να κάνει με τον φόβο για το ξεσκέπασμα των ευθυνών και των εγκλημάτων κατά της χώρας από αυτούς που σήμερα διαλύουν τον κοινωνικό ιστό στο όνομα της σωτηρίας της.
Είναι οι ίδιοι που προσπαθούν με κάθε μέσο να πείσουν τους πολίτες ότι το σύνολο του εξωτερικού χρέους της Ελλάδας είναι έγκλημα συλλογικό στο οποίο συμμετείχαμε όλοι και στον ίδιο βαθμό. Τρέμουν στο ενδεχόμενο να ακούσουν το όνομά τους ανάμεσα σε εκείνα, των οποίων η υπογραφή έχει πέσει φαρδιά - πλατιά σε κρατικές συμβάσεις και συμφωνίες που εκτίναξαν το χρέος της Ελλάδας και στις οποίες ο απλός Έλληνας πολίτης όχι απλώς δεν συμμετείχε αλλά δεν ενημερώθηκε στο ελάχιστο. Βλέπουν εφιάλτες στη σκέψη των αποκαλύψεων ότι τα εκατομμύρια ευρώ από τις μαύρες τρύπες των εξοπλισμών, των προμηθειών και των δημόσιων έργων, θα βρεθούν στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους και στις off shore εταιρείες των φίλων τους.
Όταν υπάρχουν δημόσια έργα που υπερέβησαν τους προϋπολογισμούς έως και 100%, κανείς από όλους αυτούς δεν έχει δικαιώμα να αρνείται τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου.
Όταν υπάρχει δρόμος που κόστισε 65 εκατ. ευρώ ανά χιλιόμετρο τη στιγμή που οι γερμανικές autobahn είναι τρεις φορές φθηνότερες, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ζητάει τα ρέστα από τον Ελληνικό λαό.
Όταν υπερτιμολογούνταν υγειονομικά υλικά από «πράσινες» και «γαλάζιες» διοικήσεις νοσοκομείων για να χτίζουν βίλες οι ημέτεροι κοτζαμπάσηδες ο ελληνικός λαός τους έδινε και φακελάκι για μία εγχείρηση.
Όταν τα ξεπουλημένα ΜΜΕ συμμετείχαν στο μεγάλο φαγοπότι με δανεικά, τυφλώνοντας τον μέσο έλληνα με στημένη ενημέρωση και χαμηλού επιπέδου ψυχαγωγία, δεν έχουν κανένα δικαίωμα να συνεχίσουν να νέμονται τις δημόσιες συχνότητες και να τις έχουν μετατρέψει σε μαγαζάκια τους.
Όταν η αυθάδεια του λόγου αγγίζει τα όρια της αλητείας, η αντίδραση με έργα είναι χρέος κάθε ελεύθερου πολίτη. Ούτε ένας από αυτούς που συμμετείχαν στο εθνικό ναυάγιο από υπουργικές και βουλευτικές θέσεις τα τελευταία 30 χρόνια, δεν έχει δικαίωμα να μιλά και να δίνει κατευθύνσεις για τη σωτηρία της χώρας.
Υπογράψτε την έκκληση για τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους. Εκτός και αν βλέπετε καλύτερη λύση.

Η δημοσιογραφία του πουρμπουάρ και άλλες ιστορίες

Η αγωγή που υπέβαλαν οι δημοσιογράφοι του Mega κατά του blog fimotro και το μανιφέστο του διευθυντή ειδήσεων του καναλιού Χρήστου Παναγιωτόπουλου, μου δημιούργησαν κρίση προσωπικότητας. Ερωτήματα όπως, «ποιος είμαι», «που δουλεύω», «πόσα παίρνω» κλπ, βασανίζουν εδώ και δύο μέρες το μυαλό μου γι' αυτό αποφάσισα να κάνω μία αναδρομή στο δημοσιογραφικό μου παρελθόν για να επιβεβαιώσω ότι όντως ασκώ το ίδιο επάγγελμα και ζω στην ίδια χώρα με τον κύριο. 
Επιτρέψτε μου:
Εργάζομαι στον Τύπο τα τελευταία 14 χρόνια. To γεγονός αυτό δεν σημαίνει κατ' ανάγκη ότι αν υπέγραφα σε αυτό το blog με το όνομά μου, θα θύμιζε κάτι σε οποιονδήποτε από εσάς και μάλλον χαίρομαι γι' αυτό. Από την πρώτη μου επαφή με τη δημοσιογραφία σιχάθηκα το ψώνιο που έχουν οι περισσότεροι του συναφιού, όχι με την είδηση, την αποκάλυψη και το ρεπορτάζ αλλά με τη δημοσιότητα και την «καριέρα».
Και πρέπει να πω ότι την επιλογή να κρατήσω τη συγκεκριμένη στάση από την αρχή, την οφείλω στον άνθρωπο που -ούτε λίγο ούτε πολύ- με έβαλε στο επάγγελμα το καλοκαίρι του 1997. Ό,τι είχα απολυθεί από φαντάρος. Δούλευα προσωρινά σε ένα νησί, ρεσεψιονίστ βραδυνός σε ξενοδοχείο. Για λίγες ημέρες. Ουσιαστικά όμως ήμουν χωρίς δουλειά και με μόνο εφόδιο ένα κωλόχαρτο που είχα πάρει από μία σχολή, από τις δεκάδες που φύτρωναν τότε σαν τα μανιτάρια. Μου 'χε πει η μάνα μου με το φτωχό της το μυαλό: «παιδάκι μου αφού είσαι καλός στην έκθεση δεν πας σε μία σχολή να γίνεις δημοσιογράφος»; Η πλάκα είναι ότι στις Πανελλήνιες είχα πατώσει σε όλα και δεν πήγα καν να δω τι βαθμό είχα πάρει στην έκθεση που τη δώσαμε τελευταία. Για να της χρυσώσω το χάπι της λέω «να ρε μάνα, 18 έγραψα έκθεση αλλά τι τα θες, με έφαγαν τα μαθηματικά και η κοινωνιολογία». Τέλος πάντων, ήμουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, στρατό ακόμα βαριόμουν να πάω και της έκανα τη χάρη να καταταγώ στη λεγεώνα των δημοσιογράφων. Όταν πάρω το πούλιντζερ θα της το αφιερώσω.
Ήταν οι χρυσές εποχές του Τύπου. Η πρώτη δεκαετία της ελεύθερης ραδιοφωνίας και τηλεόρασης. Με τις παραδοσιακές εφημερίδες να «γράφουν» εξαψήφιες κυκλοφορίες, με τα lifestyle περιοδικά και το εκδοτικό μοντέλο του Κωστόπουλου να σαρώνουν, με τους Ολυμπιακούς αγώνες να έχουν δρομολογηθεί και με το Χρηματιστήριο στα ύψη. Κουτσοί - στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα. Ο παράδεισος του φελλού που πιστεύει ότι είναι θεός. Η Μέκκα της wannabe δημοσιογραφάρας που την κατάλληλη στιγμή θα «την έκανε» με δόξα και χρήμα για να γίνει συγγραφέας μυθιστορημάτων με τίτλους όπως «Και οι παντρεμένες έχουν ψυχή» και «Αγάπα, φάε, χέσε». Η εποχή που ανέθρεψε τα φιντάνια «μισός celebrity, μισός δημοσιογράφος», τα οποία σήμερα μας τα κάνουν τσουρέκια σε πρωινάδικα, μεσημεριανάδικα, σαββατοκυριακάδικα, ριαλιτοπαίχνιδα και ειδησο-χαβαλεδιάρικα ραδιόφωνα. Κυρίως όμως, η εποχή που μετάλλαξε τους εδραιωμένους στη συνείδηση του κόσμου εκπροσώπους της τότε σοβαρής αρθρογραφίας, στα σημερινά άλιεν της δημοσιογραφικής διαπλοκής, επωαζόμενα στο αυγό των εργολάβων - εκδοτών, των τραπεζιτών και των Χριστοφοράκων.
Τι έλεγα; Α, ναι. Με ρωτάει λοιπόν ένας φίλος με τον οποίο είχαμε υπηρετήσει μαζί στο στρατό:
- «Ρε συ, δημοσιογράφος δεν είσαι»;
- «Τέλος πάντων, για πες παρακάτω».
- «Ρε φίλε, έχω έναν γνωστό στο τάδε τοπικό κανάλι και ψάχνουν για δημοσιογράφο. Γουστάρεις;».
Παίρνω τηλέφωνο. Ό τύπος αυτός μιλούσε φωναχτά και είχε τέτοια ενέργεια λες και κάθε δέκα λεπτά τον φόρτιζες στην πρίζα. Ίσως να βοηθούσε και το γεγονός ότι τα πρωινά δούλευε δημόσιος υπάλληλος και είχε λύσει προ πολλού το βιοποριστικό του. Οπότε το απόγευμα έσκαγε φρεσκαδούρα στο κανάλι και έκανε εκπομπές πολιτικού περιεχομένου ανακυκλώνοντας τους ίδιους και τους ίδιους συζητώντας τα ίδια θέματα - κάτι σαν την «Ανατροπή» αλλά σε Γ' κατηγορία από θεματολογία και πρόσωπα. Σαν να συγκρίνεις την Μενεγάκη με την Μπεκατώρου. Μαλακία από μαλακία διαφέρει. Στην καλύτερη, να είχε καλεσμένο κανέναν βουλευτή της περιφέρειας αλλά σε τετ α τετ συζήτηση, εκεί δεν υπήρχαν άλλοι καλεσμένοι. Συνήθως όμως είχε πάνελ με πρώην και νυν δημάρχους, πολιτευτές σαν τον Γκρούεζα, τον εξ απορρήτων του Μαυρογιαλούρου στη γνωστή ελληνική ταινία και διάφορους πουθενάδες που μαλώνανε ακριβώς όπως οχλαγωγούν και οι υπουργοί στο Mega. Περιπτωσάρα.
Του λέω λοιπόν: «παίρνω εκ μέρους του... », «ξέρω, ξέρω. Λοιπόν πότε θα έρθεις από 'δω; Σήμερα το απόγευμα μπορείς»; Του τα μάσαγα. Δεν ήξερα αν ήθελα πραγματικά να πάω - εννοείται ότι δεν είχα ιδέα από τηλεόραση  αν και μετά το πρώτο 20ήμερο κατάλαβα πως ούτε αυτοί είχαν. Το πρώτο σοκ το έπαθα όταν μου είπε «που κολλάς ρε μεγάλε; Θα φαίνεσαι και εσύ στην κάμερα»!
Φυσικά, μετά από ένα τέτοιο intro στο επάγγελμα, ακόμα και αν είχα το ταλέντο δεν υπήρχε περίπτωση να γίνω «πραγματικός» δημοσιογράφος.
Και αν είχα αμφιβολίες γι αυτό, σιγουρεύτηκα τις επόμενες εβδομάδες. Εγώ ήμουν -και καλά- ρεπόρτερ, βάρδια απογευματινή για το υποτιθέμενο δελτίο ειδήσεων. Καλύπταμε δημοτικά συμβούλια και εκδηλώσεις δήμων, πηγαίναμε σε εκθέσεις ζωγραφικής και χορούς των ΚΑΠΗ - μιλάμε για μαχητική δημοσιογραφία, όχι μαλακίες. Μερικές φορές μας έβγαζαν και κάνα πεντοχίλιαρο οι καλλιτέχνες, πιστεύοντας -άκουσον άκουσον- ότι έπρεπε να πάρουμε χαρτζηλίκι επειδή τους προβάλλουμε. Τη δεύτερη φορά που αρνήθηκα και μάλιστα με κατηγορηματικό τρόπο (καθότι ασκούμε λειτούργημα), μου λέει ο κάμεραμαν: «Είσαι μαλάκας; Λοιπόν, μην ανακατευτείς ξανά γιατί θα μας καταστρέψεις. Άσε εμένα». Και έτσι, η δημοσιογραφία που γνώρισα είχε πάντα «μισθό συν ποσοστά».
Το μεγάλο πανηγύρι όμως γινόταν τους τελευταίους δύο - τρεις μήνες πριν από δημοτικές εκλογές. Θυμάμαι πολύ έντονα τις εκλογές του 1998. Πολλά λεφτά. Αλλά όχι για εμάς που βγαίναμε έξω. Οι συνεντεύξεις και η κάλυψη εκδηλώσεων υποψήφιων δημάρχων και δημοτικών συμβούλων ήταν προπληρωμένες και συμφωνημένες απευθείας με τους ιδιοκτήτες του καναλιού. Οπότε τα «ρεπορτάζ» συμπεριλαμβάνονταν στην τιμή, και εμείς οι ακούραστοι εργάτες της ενημέρωσης μέναμε με τα τυροπιτάκια από το μπουφέ στο χέρι.
Τρία χρόνια μετά, τα 'φερε η κατάρα να πιάσω δουλειά σε μεγάλο «μαγαζί» - από αυτά που σήμερα ονομάζουμε «καθεστωτικά». Και, ρε γαμώτο, δεν υπάρχει πιο ακριβής προσδιορισμός. Τότε πλέον συνειδητοποίησα πόσο ψιλικατζήδες ήμασταν στο καναλάκι. Εδώ δεν χρειαζόταν να περιμένουμε τις εκλογές. Κάθε μέρα κρύβει νέες ευκαιρίες. Μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες, μεγάλα λιμάνια. Αν και οι κώλοι έχουν σφίξει τελευταία -μεγάλο θέμα που θα το αναλύσουμε σε άλλο επεισόδιο- η ουσία δεν αλλάζει. Η δημοσιογραφία, στη συντριπτική πλειοψηφία του Τύπου, είναι κατά 80% «αγορασμένη». Αυτή είναι η σωστή λέξη και όχι «πουλημένη». Αγορασμένα, όχι πάντα με χρήμα αλλά με ανταλλάγματα (διαφήμιση, εξυπηρετήσεις κλπ) είναι και τα περισσότερα «αποκλειστικά» θέματα, οι αποκαλύψεις, τα σκάνδαλα κλπ. Ακόμα και αυτά έχουν την τιμή τους και ο χρόνος στον οποίο «αποκαλύπτονται» είναι σχεδόν πάντα προκαθορισμένος και εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα. Είναι σαν να στήνεις ενέδρα σε κάποιον που σου χαλάει δουλειές. Έχεις προκαθορίσει πότε θα πατήσεις το κουμπί για να σκάσει η βόμβα.
Το υπόλοιπο 20% της ύλης είναι «εμπλουτισμένη» αναπαραγωγή ή απλή αντιγραφή ειδήσεων και παπαροειδείς απόψεις χωρίς σημασία, αν και στις τελευταίες, υπάρχουν αρκετές -ευτυχώς- εξαιρέσεις.
Οι δημοσιογράφοι της γενιάς μου, όταν ακούμε ή διαβάζουμε ένα θέμα που «σκάει», σαν τα παιδιά που κολλάνε τις κακές συνήθειες από τους γονείς, έχουμε μάθει, όχι να ερευνούμε το θέμα αυτό καθ' αυτό αλλά να εξετάζουμε πρώτα απ' όλα, ποιος το βγάζει, τι παρτίδες έχει με αυτόν που θίγεται, γιατί το βγάζει την συγκεκριμένη στιγμή, και κυρίως ποιος και με ποιον τρόπο θα βγει ωφελημένος (εκτός από τον ίδιο). Τέτοια διαστροφή, λέμε! Και αυτή τη δημοσιογραφία μάθαμε από τα -υποτίθεται- ιερά τέρατα.
Η προσωπική μου ιστορία στο χώρο, την οποία εν συντομία περιέγραψα παραπάνω, αποδεικνύει ότι πράγματι ζούμε και εργαζόμαστε στην ίδια χώρα με τον κύριο Παναγιωτόπουλο. Τότε όμως, γιατί ο διευθυντής ειδήσεων του Mega θέλησε με αγωγές να υπερασπιστεί την «τιμή και την υπόληψη» τη δική του και του είδους της δημοσιογραφίας που ασκεί, απέναντι σε ένα ανώνυμο blog που του επιτέθηκε; Αφού όλοι ζούμε στο ίδιο μεγάλο χωριό, τι είναι διαφορετικό; Μάλλον η νοοτροπία μας, ευτυχώς.
Και εγώ κύριε θα ένιωθα βαθιά προσβεβλημένος εάν έβλεπα τον εαυτό μου υποψήφιο ως καλύτερου γλύφτη της κυβέρνησης. Πριν αρχίσω όμως να καταθέτω αγωγές θα έκανα μία στοιχειώδη αυτοκριτική. Το βράδυ ας πούμε, όταν θα κοίταζα τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Θα τον ρωτούσα: «Είσαι αμερόληπτος; Παίρνεις εντολές για ποια θέματα, και πως, θα τα παρουσιάσεις; Στέκεσαι απέναντι στα συμφέροντα, πλάι στον λαό, και όχι το αντίστροφο; Έχεις καθαρή τη συνείδησή σου»;
Δεν ξέρω στη θέση σας αν θα ήμουν και πολύ υπερήφανος για τις απαντήσεις που θα έδινα.
Ναι, δουλεύω σε καθεστωτικό μαγαζί, το οποίο κάποτε τουλάχιστον κρατούσε τα προσχήματα. Ειλικρινά ντρέπομαι. Γιατί και αυτό, όπως και το δικό σας μαγαζί κύριε, λιγότερο ή περισσότερο, εξυπηρετούν επιχειρηματικά συμφέροντα που στέκονται απέναντι και όχι δίπλα στον λαό που μας διαβάζει και μας βλέπει. Έχω επιλέξει συνειδητά να μην κόβω βόλτες έξω από τα γραφεία των αρχισυντακτών όπως κάνουν όλοι ανεξαιρέτως οι καριερίστες με τα ακριβά κοστούμια και τα blue touth, κάτι που βεβαιως θα μου άνοιγε αργά ή γρήγορα τις πόρτες για «επαγγελματική ανέλιξη». Αναγκάστηκα να βγω στην ανωνυμία (που για εσάς -ούτε λίγο ούτε πολύ- σημαίνει παρανομία) για να φωνάξω για όλα αυτά που εκεί μέσα με πνίγουν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εγώ και κάθε blogger δεν έχουμε όνομα, διεύθυνση, τηλέφωνο, ευσυνειδησία και αξιοπρέπεια. Και έχω το ηλίθιο άλλοθι ότι τον χαμηλό μισθό μου -που σύντομα θα γίνει ακόμα χαμηλότερος για να μην πειραχθούν εκείνοι υψηλόβαθμων στελεχών σε θέσεις αντίστοιχες με τη δική σας- τον κερδίζω με σκληρή δουλειά και σε ένα τμήμα που από τη φύση του δέχεται τη λιγότερη επιρροή από συμφέροντα. Όταν όμως θα βρω την ευκαιρία να βγάζω τα προς το ζην, θα φύγω από 'κει μέσα. Γιατί, αν το 'χετε ξεχάσει (λόγω ίσως της παρέας που κάνετε με τα αφεντικά σας) αυτά μας λείπουν μόνο για να ζούμε αξιοπρεπώς: Τα «προς το ζην». Μακάρι να ήμουν τόσο γενναίος όπως κάποιοι -λίγοι- συνάδελφοι που βρόντηξαν την πόρτα πίσω τους χωρίς να έχουν εξασφαλίσει ούτε αυτά.
Η «ελληνική παρακμή» για την οποία μιλάτε, δεν εκφράζεται μέσα από το fimotro ούτε μέσα από κανένα άλλο blog που σας κάνει άκομψη και χοντροκομμένη κριτική. (Ούτε συκοφαντία, ούτε τίποτα -αφήστε τα πυροτεχνήματα του εντυπωσιασμού. Όλος ο κόσμος βλέπει τις ειδήσεις σας, δεν είναι χαζός).
Η «ελληνική παρακμή» εκφράζεται μέσα από τα δημόσια έργα και τις μίζες που προπαγάνδησαν Μέσα όπως αυτά στα οποία εργαζόμαστε και που, άλλωστε κατά ένα μεγάλο ποσοστό ανήκουν στους εργολάβους που τα ανέλαβαν με αδιαφανείς διαδικασίες.
Η «ελληνική παρακμή» εκφράζεται μέσα από την πλήρη ατιμωρησία «συναδέλφων» μας που κουβαλούσαν υποκλεμμένα DVD, εκβίαζαν δεξιά και αριστερά και τώρα κάνουν πλάκα στην τηλεόραση με τραγουδιστάκια και χαζογκόμενες σαν να μην τρέχει τίποτα.
Η «ελληνική παρακμή» εκφράζεται μέσα από τα τηλεσκουπίδια που σερβίρουν τα κανάλια στον κόσμο, από το τσίρκο των τηλεμαγείρων μέχρι τους ανεπάγγελτους μαϊντανούς που παπαρολογούν και χορεύουν στα πολύχρωμα πλατό σας. Έχουν στόχο την πλήρη αποχαύνωση της ελληνικής κοινωνίας και τη φίμωση κάθε φωνής που αντιδράει στο σκηνικό της γκλαμουροσαπίλας που εκπροσωπούν.
Η «ελληνική παρακμή» αποτυπώνεται στην τακτική της διχοτόμησης των κοινωνικών ομάδων που συστηματικά και με δεξιοτεχνία προωθούν τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Επιβάτες εναντίον οδηγών, γιατροί εναντίον ασθενών, δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον ιδιωτικών υπαλλήλων. Η κοινή γνώμη «ξυπνάει» λόγω των blogs. Δεν καθοδηγείται από αυτά όπως δόλια ισχυρίζεστε.
Η «ελληνική παρακμή» εκφράζεται μέσα από την καθημερινή και προκλητικά επίμονη σε βαθμό πλύσης εγκεφάλου, προβολή φιλανθρωπικών και άλλων δράσεων, ημετέρων, συγγενών και κάθε λογής προσώπων που σχετίζονται με την οικογενειοκρατία των media. Λες και δεν υπάρχουν άλλοι, απλοί καθημερινοί άνθρωποι που παλεύουν και προσφέρουν από το υστέρημα (και όχι από το πλεόνασμά τους) για μία καλύτερη κοινωνία.
Είστε μέρος όλου αυτού του συστήματος εάν δεν το έχετε καταλάβει!
Και αφήστε το παραμύθι περί των δημοσιογραφικών περγαμηνών. Υπάρχουν δημοσιογραφικές περγαμηνές που γράφτηκαν με Bic σε λασπωμένα σημειωματάρια, σε απεργίες εργατών στο λιμάνι, σε διαμαρτυρίες πολιτών στους σταθμούς των ληστρικών διοδίων, στα νοσοκομεία, στην Κερατέα. Υπάρχουν και άλλες που γράφτηκαν με χρυσές Mont Blanc πάνω σε συμβόλαια εκατομμυρίων και σε λαμπερές αίθουσες ξενοδοχείων. Εσείς σε ποιες αναφέρεστε;
Ο χώρος μας, η δημοσιογραφία, είναι διαιρεμένος. Είμαστε «εμείς και εσείς». Και «εμείς» αν και πολλοί περισσότεροι από «εσάς» αναγκαζόμαστε να είμαστε οι «ανώνυμοι» και οι κυνηγημένοι. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή: Βυθισμένες στο σκοτάδι είναι οι φτωχογειτονιές και οι κάτοικοί τους πάνε μέσα για χρέος 300 ευρώ..
Και τα blogs είναι οι «δικές μας» γειτονιές. Αντιπροσωπεύουν την δημοσιογραφία που φανταστήκαμε αλλά που δεν γνωρίσαμε ποτέ. Πολύ σωστά υπογραμμίζετε κύριε ότι «δεν είμαστε όλοι οι δημοσιογράφοι ίδιοι και ούτε πρόκειται να γίνουμε». Ακριβώς.
Όσο για τους φόβους σας μήπως βρεθείτε στο στόχαστρο τρομοκρατών δεν τους ασπάζομαι. Απ' όσο θυμάμαι ο τελευταίος νεκρός δημοσιογράφος που έπεσε από κάνες «τρομοκρατών», ήταν στην απέναντι πλευρά δεδομένου ότι τον βρίζατε όλοι όσο βρισκόταν εν ζωή.
Αφήστε λοιπόν τα blogs στην ησυχία τους και μη δίνετε άλλοθι στο καθεστώς να βγάλει τα φασιστικά βέλη της φίμωσης από τη φαρέτρα του, γιατί ο φασισμός φέρνει φασισμό και αυτός ο δεύτερος θα στραφεί -πραγματικά- εναντίον σας. Επιστρέψτε στους αναγνώστες σας και στους τηλεθεατές σας και αυτοί θα σας δώσουν πολλά περισσότερα από όσα τα αφεντικά σας και κυρίως κάτι που δεν έχετε ούτως ή άλλως - και όχι επειδή σας το στέρησαν τα blogs: Την υπερηφάνεια να περπατάτε με το κεφάλι ψηλά.
Την τιμή και την υπόληψη κύριε, σας την απονέμει η κοινωνία. Όχι ο δικαστής.

Megaλε την πάτησες!

Το μήνυμα που εξάγεται από τις αγωγές που κατέθεσαν οι stars δημοσιογράφοι του Mega εναντίον του blog «Fimotro» είναι ένα: Την ώρα που η ΕΣΗΕΑ θεωρείται πλέον κομμάτι του παρακράτους από τα ίδια τα μέλη της, η μπλογκόσφαιρα αποδεικνύεται το πιο συμπαγές και ενωμένο συνδικάτο της ενημέρωσης.
Υπάρχουν καλά και κακά blogs. Υπάρχουν blogs που εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα και παίζουν παιχνίδια. Υπάρχουν blogs που συκοφαντούν. Όμως, αυτό που δεν έχουν καταλάβει τα παπαγαλάκια της εξουσίας και οι μπράβοι της ενημέρωσης, είναι ότι τα blogs στηρίζονται ή απαξιώνονται από τους ίδιους τους αναγνώστες τους. Συνεπώς, όση προπαγάνδα και βρώμικο χρήμα και αν πέσει από τους μεγαλοεργολάβους και τους πουλημένους εκδότες για την επιβολή των σχεδίων τους, δεν αρκεί. Το ίντερνετ είναι άπειρο. Τα λεφτά σας, πεπερασμένα. Την πατήσατε μαλάκες!
Ιστορική αναδρομή. 
Το μεγάλο πρόβλημα στην ενημέρωση τα τελευταία 20 χρόνια είναι οι επιχειρηματικές παρτούζες με την εξουσία. (Χειροκρότημα στην αίθουσα). Ευχαριστώ και συνεχίζω: Όταν τα δανεικά με την εγγύηση του Δημοσίου, ξεχείλιζαν την αγορά, οι δουλειές πήγαιναν καλά. Ήξερες ότι τα δημόσια έργα μοιράζονταν δικαιότατα στο δήθεν ανταγωνιστικό περιβάλλον των 5-6 μεγαλοεργολάβων, τα ΜΜΕ προπαγάνδιζαν τα σχέδια των αφεντικών τους, κατατρόπωναν ως γραφικό οποιονδήποτε τολμούσε να αρθρώσει ένα σοβαρό λόγο διαμαρτυρίας και έμενε το ΚΚΕ να το αντιμετωπίζουν σαν τον τρελό του χωριού, έτσι για να υπάρχει και η αντίθετη φωνή - που κανείς βέβαια δεν της έδινε σημασία γιατί έχει πλήρως αφομοιωθεί ως μέρος του συστήματος. Υπήρχε μία τάξη. Όλα μία χαρά. Νοικοκυρεμένα. 
Μέχρι που ήρθαν αυτά το κωλομπλόγκς και κοίτα ο διάολος που έσκασε καπάκι και η κρίση. Και τώρα τι γίνεται; Καταστροφή. Τα λεφτά τελειώσανε. Δεν ξέρουν πλέον ποιον πρέπει να γλείψουν και αν τελικά θα πάρουν κάτι για τον κόπο τους. Και έχουν και από πάνω τους μπλόγκερς να τους τα χώνουν. Και το κακό δεν είναι ότι τους τα χώνουν. Το κακό είναι ότι τους διαβάζουν, πιθανότατα εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες περισσότεροι από όσους βλέπουν τα Γεγονότα των οκτώ στο Mega. 
Πάντως, δεν είμαι της άποψης ότι οι Πρετεντέρηδες γλείφουν μόνο την κυβέρνηση. Πιστεύω ότι τα αφεντικά των Πρετεντέρηδων ψάχνονται να βρουν ποιος είναι πιθανότερο να τους στείλει κάνα έμβασμα για να επιζήσουν. Κοινώς, όλοι γλείφουν όλους. Πανικός. Και ο πανικός ως γνωστόν είναι κακός σύμβουλος. Προϊόν αυτού του πανικού, και οι αγωγές που κατέθεσαν εναντίον του Fimotro. Προφανώς όταν (και αν) η υπόθεση πάει στα δικαστήρια θα γελάσει ο κάθε πικραμένος. 
Το πρόβλημά σας είναι ότι μοιάζετε με το καναρίνι στο κλουβί. Αν κάποιος σας ανοίξει το πορτάκι, δεν θα βγείτε έξω. Καλομάθατε στο καναβούρι και στο αγγουράκι. Όμως πλέον το κλουβάκι σας δεν έχει ούτε φαϊ και με το πορτάκι ανοικτό δεν σας παρέχει ούτε προστασία. Η παρτούζα τελείωσε αν δεν το πήρατε χαμπάρι. Οι Ευφραίμ, oι Siemens, οι Ολυμπιακοί, οι εξοπλισμοί... Πάπαλα! Βγείτε από το κλουβί και επιστρέψτε στους αναγνώστες σας όσο είναι καιρός, αν και πολύ φοβάμαι ότι χάσατε και το τελευταίο τρένο. Για να ανακτήσετε την εμπιστοσύνη του κόσμου θέλει καρύδια και εσείς τόσα χρόνια στην στοργική κρατική αγκαλιά ευνουχιστήκατε.