Όλα είναι δρόμος

Εσύ που κοιτάς την πάρτη σου, που τρέμεις μήπως φας 3mgr δακρυγόνο, που δεν ένιωσες ποτέ την ανάγκη να διεκδικήσεις κάτι ουσιαστικό, εσύ που λουφάζεις τρομοκρατημένος στον καναπέ βλέποντας τα τρομοδελτία και τρώγωντας μακαρόνια, εσύ που το μόνο που έκανες πάντα τις Κυριακές ήταν να πηγαίνεις σε ταβέρνες και καφετέριες, εσύ που προσδιόριζες πάντα την ύπαρξη σου με βάση τα λεφτά που έβγαζες σε σχέση με αυτά που βγάζουν οι άλλοι, εσύ, να ξέρεις ότι από εδώ και στο εξής τίποτα δεν θα έχει πια τόσο μεγάλη σημασία. Η ώρα που τα παιδιά σου θα ξυπνήσουν με έναν μπάτσο πάνω από την κούνια τους δεν είναι μακριά. Κατέβα στον δρόμο και ελευθερώσου από τη μίζερη ζωή σου. Μη φοβάσαι, δεν θα είσαι μόνος. Είμαστε εμείς. Είμαστε μαζί.

Η προπαγάνδα είναι εδώ και είναι σιωπηλή

Στο ρεπορτάζ της ΝΕΤ ο φακός έκανε κοντινά πλάνα στους διαδηλωτές πριν από την επίσημη ώρα έναρξης της συγκέντρωσης ώστε να φαίνονται ξεκάθαρα τα κενά μεταξύ του πλήθους που ακόμα δεν ήταν μεγάλο. Υπήρχαν κάποιες σκόρπιες δηλώσεις διαδηλωτών ενώ το κλου ήταν το stand up του ρεπόρτερ με φόντο τις κλούβες της αστυνομίας τα ξημερώματα στην άδεια Βασιλίσσης Σοφίας, μπροστά στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία. Ένα ρεπορτάζ που περιέγραψε με λόγια όσα συνέβησαν μεταξύ 6 το απόγευμα με 2 το πρωί αλλά το έντυσε με εικόνες όσων έγιναν πριν από τις 6 το απόγευμα και μετά τις 2 το πρωί. Φυσικά, ούτε λόγος για πλάνα από ψηλά την ώρα της μεγάλης προσέλευσης κόσμου, ούτε ήχος από τα συνθήματα, ούτε μεταφορά του κλίματος και του ενθουσιασμού. Ίδια σχεδόν με ελάχιστες εξαιρέσεις -κυρίως στο ραδιόφωνο- και η τακτική των ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης. Η δικτατορία της εικόνας είναι σιωπηλή. Μπορεί να λούσει με ψέμματα τον τηλεθεατή χωρίς καν αυτός να το καταλάβει εάν δεν είναι υποψιασμένος.
Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, αυτόν της σιωπής και της «ανώδυνης συμπάθειας» προς τους διαδηλωτές, αντιμετωπίζει και το πολιτικό σύστημα όσα συμβαίνουν αυτές τις ημέρες στις πλατείες όλης της χώρας. Ο πρωθυπουργός δεν έχει κάνει δημόσια ούτε μία αναφορά ενώ είναι φανερή η προσπάθεια των εκπροσώπων των κοινοβουλευτικών κομμάτων με πρώτο και καλύτερο το ΚΚΕ, να σχολιάσουν την προσέλευση δεκάδων χιλιάδων απλών Ελλήνων στο Σύνταγμα, ως μία δικαιολογημένη πράξη αντίστασης στη λαίλαπα του μνημονίου, η οποία ωστόσο έξω από τα κατεστημένα κομματικά και συντεχνιακά πλαίσια αντίδρασης, δεν έχει καμία τύχη και θα χαραμιστεί. Η προπαγάνδα είναι εδώ και είναι ύπουλη. Δεν φωνάζει, δεν προκαλεί, δεν προσπαθεί να διχοτομήσει. Στόχος της είναι να κοιμήσει  τον εχθρό, όχι να τον ξαφνιάσει με συνθήματα. Η κομματική και τηλεοπτική χούντα έχει καταλάβει ποιον έχει απέναντί της και -όπως ο κυνηγός των σπηλαίων που ξέρει ότι με τη μάχη σώμα με σώμα δεν έχει καμία τύχη απέναντι στο θεριό- πολύ σοφά έχει επιλέξει να ακολουθήσει την τακτική «στο ντούκου». Η ανάγκη για επαγρύπνηση τώρα περισσότερο από ποτέ, είναι επιτακτική. Τώρα περισσότερο από ποτέ πρέπει να καταλάβουν οι Έλληνες σε κάθε γειτονιά, σε κάθε σπίτι, ότι χρειάζονται ακόμα περισσότεροι στους δρόμους και στις πλατείες. Αρχής γενομένης από σήμερα.

Έρχονται οι Έλληνες Indignados

Η Ισπανία είναι μία όμορφη χώρα με πολύ ήλιο, ωραίες παραλίες και υψηλή ανεργία. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ανέρχεται στο 21,3% και ξεπερνάει πλέον τα 5 εκατομμύρια ανθρώπους. Είναι δε, η μεγαλύτερη στην ευρωζώνη. Το πιο τραγικό όμως είναι ότι η ανεργία μεταξύ των νέων 18-25 ετών ανέρχεται επισήμως στο 45% ενώ οι λίγοι που έχουν ακόμα δουλειά δηλώνουν αβέβαιοι για το μέλλον τους.
Στην Ελλάδα τα ποσοστά ανεργίας είναι τα ίδια αλλά δεν το ξέρει κανείς αφού η στατιστική Αρχή δίνει επισήμως χαμηλότερα ποσοστά. Είναι βέβαιο όμως ότι οι νέοι που αναζητούν δουλειά, θα διαπιστώσουν κάποια στιγμή ότι οι μισοί φίλοι τους είναι άνεργοι και οι μισοί φίλοι των φίλων τους επίσης. Βλέπουν συνεχώς τα ίδια πρόσωπα στις καφετέριες με τη Χρυσή Ευκαιρία στο χέρι και τελικά διαπιστώνουν ότι κανείς δεν ψάχνει να αγοράσει μηχανάκι ή μεταχειρισμένο play station- όλοι ψάχνουν για δουλειά.
Πριν από δύο χρόνια είχα πάει καλοκαίρι στη Μαδρίτη και περπατώντας στο όμορφο ιστορικό κέντρο διαπίστωσα ότι τα μικρά μπαράκια της πόλης ήταν σχεδόν άδεια και οι λίγοι θαμώνες ήταν συνήθως τουρίστες σαν και εμάς. Όμως οι πολυάριθμες θορυβώδεις παρέες της ντόπιας πιτσιρικαρίας την έπεφταν στο πλακόστρωτο σχηματίζοντας μεγάλους κύκλους και πίνοντας μπύρες κουτάκια. Χιλιάδες κουτάκια. Τα πουλούσαν ακόμα και παράνομοι ασιάτες μικροπωλητές στα πεζοδρόμια. Τα ξημερώματα, ο ήχος τους όταν τα μάζευαν τα συνεργεία του δήμου ήταν εκκωφαντικός. Στην αρχή το θεώρησα «διαφορά κουλτούρας» αλλά βλέποντας πλέον το ίδιο σκηνικό στη μικρή πλατεία του Ψυρρή, στην Πανόρμου και τελευταία στο Γκάζι, κατάλαβα ότι η κουλτούρα του δρόμου είναι παντού ίδια όταν δεν υπάρχουν φράγκα. Η ισπανική νεολαία έκανε πολλά χρόνια υπομονή πίνοντας μπύρες στο πλακόστρωτο αλλά το πρόβλημα της ανεργίας μεγάλωνε. Τώρα, όποιος εργάζεται δεν θεωρείται τυχερός. Ξέρει ότι ο αδερφός του, η ξαδέρφη του ή ο κολλητός του ψάχνουν για δουλειά και για να πάνε μαζί μία βόλτα πρέπει να κεράσει αυτός τις μπύρες. Πλέον θεωρείται μικρή πολυτέλεια ακόμα και αυτό το κουτάκι μπύρας στο πλακόστρωτο της Puerta del Sol ή της Plaza Mayor. Εδώ και πέντε ημέρες, οι νεαροί Indignados, οι «εξοργισμένοι» του περιθωρίου της εργασίας και της κοινωνίας,  αποφάσισαν να βγουν στους δρόμους. Ειρηνικά, χωρίς βανδαλισμούς, μολότωφ και δακρυγόνα διαδηλώνουν για το δικαίωμα σε ένα καλύτερο μέλλον. Τις τελευταίες δυο νύχτες μάλιστα έχουν κατασκηνώσει στην Puerta del Sol όπως και σε πλατείες άλλων μεγάλων πόλεων και δε λένε να φύγουν! Την Κυριακή επίσης, διεξάγονται οι τοπικές εκλογές και τα δύο μεγάλα κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ της Ισπανιας έχουν βρει τον μπελά τους με τα κωλόπαιδα που διαδηλώνουν υπέρ του μποϊκοτάζ ψήφου προς αυτά. Το άσχημο είναι ότι μέσω διαδικτύου οργανώνονται συνεχώς  παρόμοιες διαδηλώσεις σε πολλές Ισπανικές πρεσβείες την Κυριακή, ημέρα των εκλογών και οι Πάγκαλοι της Ευρώπης έχουν αρχίσει να τα παίρνουν στο κρανίο αφού ανησυχούν για ντόμινο νεανικών εξεγέρσεων.
Στην Ελλάδα, η νεολαία είναι σε φάση «12:30 το μεσημέρι - τώρα αρχίζει να ανοίγει το μάτι», αφού έχει ακόμα χαρτζιλίκι να πίνει μπύρες στα μπαράκια μέχρι αργά - εδώ υπάρχουν ακόμα Έλληνες που χαλάνε λεφτά στα μπουζούκια. Επειδή όμως μετά τις 12:30 πάει ξανά για καφέ με τη Χρυσή Ευκαιρία στο χέρι, κάτι έχει αρχισει να ψιλιάζεται. Τους επόμενους μήνες που τα λεφτά στην τσέπη δεν θα φτάνουν ούτε για μπύρα - κουτάκι, τίποτα πια δεν θα είναι τόσο απλό.

ΥΓ. Την Κυριακή στις 5 το απόγευμα, νέοι και μεγαλύτεροι θα πάτε για καφεδάκι και πολλοί από εσάς θα βρεθούν στην ευρύτερη περιοχή του Θησείου. Λοιπόν, στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου βρίσκεται η Ισπανική πρεσβεία όπου έχει προγραμματιστεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας. Εκεί δίπλα, είναι και το σπίτι του Τσοχατζόπουλου - θα 'χει πλάκα, θα περάσετε πολύ ωραία!