Φωνάξτε ή βγάλτε τον σκασμό. Μέση δεν υπάρχει

Η ενέργεια Ισπανών διαδηλωτών να υψώσουν πανό που έγραφε «ησυχία, μην ξυπνάτε τους Έλληνες» στην Puerta del Sol της Μαδρίτης κινητοποίησε πολύ κόσμο στην Ελλάδα τις τελευταίες ώρες. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, είναι θετικό το γεγονός ότι το Greek filotimo το οποίο πλέον υπάρχει μόνο στις ταινίες του Νίκου Ξανθόπουλου και στα γκαρσόνια της Πλάκας, άρχισε να ξυπνάει από τον λήθαργο. Κάποιοι -λίγοι(;) ακόμα- άνεργοι, εξοργισμένοι, αδύναμοι ή απλά σκεπτόμενοι Έλληνες στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, το Ηράκλειo και αλλού, αποφάσισαν να ψελλίσουν μία φωνή διαμαρτυρίας για τη χώρα τους που ξεπουλιέται, για τη ζωή τους που γίνεται κάθε μέρα πιο μαρτυρική, για τα παιδιά τους που μεγαλώνουν σε ένα ασταθές περιβάλλον.

Στην Ελλάδα, λόγω πολλών και ιδιαίτερων συνθηκών γεωπολιτικής σημασίας, ήταν πολύ σημαντικό κάθε φορά να είμαστε ενωμένοι προς έναν κοινό στόχο. Και όποτε ο λαός  χρειάστηκε να συστρατευθεί -συνήθως στο χείλος του γκρεμού- κατάφερε αξιοθαύμαστα πράγματα. Παρ' όλα αυτά -και επειδή ως λαός έχουμε αρκετά κακά γονίδια- είναι πολύ πιο διασκεδαστικό να χλευάζουμε και να υπονομεύουμε (ναι, όπως στην Ελληνική Επανάσταση) κάθε προσπάθεια συγκέντρωσης δυνάμεων για οργανωμένη αντίδραση. Πιστοί στο καθήκον τους αλλά και τη νοοτροπία του χαβαλέ που χρόνια τώρα έχει στοιχειώσει τη συμπεριφορά μας, διάφοροι ιδεολόγοι του καναπέ, φιλόσοφοι του καφενείου, βολεμένοι και εκπρόσωποι στρατευμένων κομματικών ή μή, πολιτικών σχηματισμών -όπως της επίσημης Αριστεράς- επιλέγουν, από το να απέχουν μέχρι να χλευάζουν δήθεν με χιούμορ την προσπάθεια συστράτευσης που ξεκίνησαν μερικοί «γραφικοί» εναντίον την εθνικής λεηλασίας που συντελείται αυτές τις ημέρες. Γραφικός χαρακτηρίζεται στην Ελλάδα οποιοσδήποτε προσπαθεί να βγει από το κοπάδι, να κάνει κάτι διαφορετικο ή να δώσει μία δική του διάσταση στα πράγματα. Και συνήθως, όταν τα καταφέρνει, για τους έξυπνους, παραμένει απλά ένας γραφικός που τα κατάφερε. Σήμερα λοιπόν, οι «γραφικοί» αυτής της χώρας, δηλαδή οι άνεργοι, οι ανήσυχοι, οι φτωχοί, οι διωκόμενοι για τις ιδέες τους αποφάσισαν να πιάσουν τους δρόμους και τις πλατείες και να φωνάξουν. Μπορεί να είναι δεκάδες. Μπορεί εκατοντάδες, μπορεί και χιλιάδες. Μπορεί η προσπάθειά τους να βρει ανταπόκριση. Μπορεί μία ολόκληρη «αγκυλωμένη γενιά» να βρει το κουράγιο και να σπάσει τα δεσμά της. Άλλωστε όπως έλεγε και ο Χατζηδάκις «Η Ελλάδα προχωράει με τις εξαιρέσεις της». Όσοι και αν είναι, πήραν μία μεγάλη απόφαση. Και όσοι αισθάνονται ότι έχουν κάτι κοινό ας κατέβουν και ας φωνάξουν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους. Οι υπόλοιποι πάρτε πούλο.

Έρχονται οι Έλληνες Indignados

Η Ισπανία είναι μία όμορφη χώρα με πολύ ήλιο, ωραίες παραλίες και υψηλή ανεργία. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ανέρχεται στο 21,3% και ξεπερνάει πλέον τα 5 εκατομμύρια ανθρώπους. Είναι δε, η μεγαλύτερη στην ευρωζώνη. Το πιο τραγικό όμως είναι ότι η ανεργία μεταξύ των νέων 18-25 ετών ανέρχεται επισήμως στο 45% ενώ οι λίγοι που έχουν ακόμα δουλειά δηλώνουν αβέβαιοι για το μέλλον τους.
Στην Ελλάδα τα ποσοστά ανεργίας είναι τα ίδια αλλά δεν το ξέρει κανείς αφού η στατιστική Αρχή δίνει επισήμως χαμηλότερα ποσοστά. Είναι βέβαιο όμως ότι οι νέοι που αναζητούν δουλειά, θα διαπιστώσουν κάποια στιγμή ότι οι μισοί φίλοι τους είναι άνεργοι και οι μισοί φίλοι των φίλων τους επίσης. Βλέπουν συνεχώς τα ίδια πρόσωπα στις καφετέριες με τη Χρυσή Ευκαιρία στο χέρι και τελικά διαπιστώνουν ότι κανείς δεν ψάχνει να αγοράσει μηχανάκι ή μεταχειρισμένο play station- όλοι ψάχνουν για δουλειά.
Πριν από δύο χρόνια είχα πάει καλοκαίρι στη Μαδρίτη και περπατώντας στο όμορφο ιστορικό κέντρο διαπίστωσα ότι τα μικρά μπαράκια της πόλης ήταν σχεδόν άδεια και οι λίγοι θαμώνες ήταν συνήθως τουρίστες σαν και εμάς. Όμως οι πολυάριθμες θορυβώδεις παρέες της ντόπιας πιτσιρικαρίας την έπεφταν στο πλακόστρωτο σχηματίζοντας μεγάλους κύκλους και πίνοντας μπύρες κουτάκια. Χιλιάδες κουτάκια. Τα πουλούσαν ακόμα και παράνομοι ασιάτες μικροπωλητές στα πεζοδρόμια. Τα ξημερώματα, ο ήχος τους όταν τα μάζευαν τα συνεργεία του δήμου ήταν εκκωφαντικός. Στην αρχή το θεώρησα «διαφορά κουλτούρας» αλλά βλέποντας πλέον το ίδιο σκηνικό στη μικρή πλατεία του Ψυρρή, στην Πανόρμου και τελευταία στο Γκάζι, κατάλαβα ότι η κουλτούρα του δρόμου είναι παντού ίδια όταν δεν υπάρχουν φράγκα. Η ισπανική νεολαία έκανε πολλά χρόνια υπομονή πίνοντας μπύρες στο πλακόστρωτο αλλά το πρόβλημα της ανεργίας μεγάλωνε. Τώρα, όποιος εργάζεται δεν θεωρείται τυχερός. Ξέρει ότι ο αδερφός του, η ξαδέρφη του ή ο κολλητός του ψάχνουν για δουλειά και για να πάνε μαζί μία βόλτα πρέπει να κεράσει αυτός τις μπύρες. Πλέον θεωρείται μικρή πολυτέλεια ακόμα και αυτό το κουτάκι μπύρας στο πλακόστρωτο της Puerta del Sol ή της Plaza Mayor. Εδώ και πέντε ημέρες, οι νεαροί Indignados, οι «εξοργισμένοι» του περιθωρίου της εργασίας και της κοινωνίας,  αποφάσισαν να βγουν στους δρόμους. Ειρηνικά, χωρίς βανδαλισμούς, μολότωφ και δακρυγόνα διαδηλώνουν για το δικαίωμα σε ένα καλύτερο μέλλον. Τις τελευταίες δυο νύχτες μάλιστα έχουν κατασκηνώσει στην Puerta del Sol όπως και σε πλατείες άλλων μεγάλων πόλεων και δε λένε να φύγουν! Την Κυριακή επίσης, διεξάγονται οι τοπικές εκλογές και τα δύο μεγάλα κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ της Ισπανιας έχουν βρει τον μπελά τους με τα κωλόπαιδα που διαδηλώνουν υπέρ του μποϊκοτάζ ψήφου προς αυτά. Το άσχημο είναι ότι μέσω διαδικτύου οργανώνονται συνεχώς  παρόμοιες διαδηλώσεις σε πολλές Ισπανικές πρεσβείες την Κυριακή, ημέρα των εκλογών και οι Πάγκαλοι της Ευρώπης έχουν αρχίσει να τα παίρνουν στο κρανίο αφού ανησυχούν για ντόμινο νεανικών εξεγέρσεων.
Στην Ελλάδα, η νεολαία είναι σε φάση «12:30 το μεσημέρι - τώρα αρχίζει να ανοίγει το μάτι», αφού έχει ακόμα χαρτζιλίκι να πίνει μπύρες στα μπαράκια μέχρι αργά - εδώ υπάρχουν ακόμα Έλληνες που χαλάνε λεφτά στα μπουζούκια. Επειδή όμως μετά τις 12:30 πάει ξανά για καφέ με τη Χρυσή Ευκαιρία στο χέρι, κάτι έχει αρχισει να ψιλιάζεται. Τους επόμενους μήνες που τα λεφτά στην τσέπη δεν θα φτάνουν ούτε για μπύρα - κουτάκι, τίποτα πια δεν θα είναι τόσο απλό.

ΥΓ. Την Κυριακή στις 5 το απόγευμα, νέοι και μεγαλύτεροι θα πάτε για καφεδάκι και πολλοί από εσάς θα βρεθούν στην ευρύτερη περιοχή του Θησείου. Λοιπόν, στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου βρίσκεται η Ισπανική πρεσβεία όπου έχει προγραμματιστεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας. Εκεί δίπλα, είναι και το σπίτι του Τσοχατζόπουλου - θα 'χει πλάκα, θα περάσετε πολύ ωραία!

Η ώρα πλησιάζει

Από αυτό το παραμύθι λείπει ο δράκος. Και σε κάθε παραμύθι εθνικής αναγέννησης και κοινωνικών επαναστάσεων, τον ρόλο του «δράκου» μπορεί να παίξει μόνο ο λαός. Δεν υπάρχει «εθνική συνεννόηση», χωρίς την άδεια των πολιτών. Το κοινωνικό συμβόλαιο των χρεοκοπημένων ηγεσιών με τον λαό, έχει «σπάσει» με δική τους ευθύνη. Τα παπαγαλάκια των Βρυξελλών έχουν στήσει τις τελευταίες ημέρες ένα γαϊτανάκι γύρω από το ζήτημα της «εθνικής συνεννόησης» σε πολιτικό επίπεδο για την εξεύρεση συναινετικών πολιτικών που θα δημιουργήσουν συνθήκες εξόδου της χώρας από την κρίση χρέους.

Διαβάζω λοιπόν σε άρθρο του Larry Elliot στον Guardian: «Θα μπορούσε η Ελλάδα να γίνει η νέα Lehman Brothers; Δεδομένης της δομής των σύγχρονων χρηματοπιστωτικών αγορών, με τις αλυσίδες παραγώγων και τις πυραμίδες του χρέους, υπάρχει μόνο μία απάντηση. H Ελλάδα θα μπορούσε να είναι σίγουρα η επόμενη Lehman. Η πιθανότητα ότι μία ελληνική παύση πληρωμών θα αποτελέσει απειλή για το μέλλον της ζώνης του ευρώ, καθώς και για την υγεία της παγκόσμιας οικονομίας, σημαίνει ότι έχει τη δυναμική να είναι χειρότερη από τη Lehman. Πολύ χειρότερη (...) Η Ελλάδα πρέπει να βρει το πεδίο προς την ανάπτυξη μακριά και ξέχωρα από την κρίση χρέους της. Σε αντίθετη περίπτωση, το υπόλοιπο της ευρωζώνης πρέπει να προετοιμαστεί για να "καταπιεί" όχι μόνο ένα δεύτερο αλλά και τρίτο, ίσως ακόμη και τέταρτο πακέτο διάσωσης έτσι ώστε η Αθήνα να μπορέσει να προχωρήσει την αποπληρωμή του χρέους της. Εξ ου και τα τύμπανα της κερδοσκοπίας που κηρύττουν ότι η Ελλάδα θα ήταν καλύτερο να κάνει στάση πληρωμών του χρέους η ακόμα και να αποχωρήσει από τη ζώνη του ευρώ συνολικά».

Ιδού λοιπόν για ποιο λόγο οι «ευρωπαίοι εταίροι μας» ζητούν πάση θυσία την «εθνική συνεννόηση».

Διότι μπροστά στον κίνδυνο κατάρρευσης των ισχυρών οικονομιών της Ευρώπης, η Ελλάδα οδηγείται στον βωμό του ευρώ σαν Ιφιγένεια. Το ζητούμενο είναι η διάσωση της ευρωζώνης και όχι της Ελλάδας.

Είναι ξεκάθαρο λοιπόν ότι η «εθνική συνεννόηση» αποτελεί το άλλοθι των ευρωπαίων για τη στήριξη της μπίζνας που λέγεται ευρώ, γι' αυτό και τη ζητούν τόσο επιτακτικά.

Αυτό όμως, δεν μπορεί να γίνει. Για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι η ελληνική κρίση χρέους είναι ένας φαύλος κύκλος δανεισμού για αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων παλαιότερων ομολογιακών δανείων από τον οποίο είναι βέβαιο ότι η χώρα δεν πρόκειται να βγει ποτέ. Και αυτό, γιατί μετά (και) την υπογραφή της δανειακής σύμβασης στο πλαίσιο του μνημονίου, η χώρα δεν έχει πλέον τα μέσα για να ασκήσει τη στοιχειώδη οικονομική πολιτική. Δεν έχει δικό της νόμισμα, επομένως δεν έχει δυνατότητα άσκησης νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής.

Ο δεύτερος και βασικότερος λόγος είναι ότι η «εθνική συνεννόηση» των κυριάρχων πολιτικών δυνάμεων μεταφράζεται σε μία ανίερη συμμαχία. Ακούγεται σαν ανέκδοτο η συζήτηση για πολιτική συστράτευση των προσώπων και των κομμάτων που οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή. Το σύστημα προπαγάνδας εξωθεί την κοινή γνώμη στον πλήρη αποπροσανατολισμό μέσα από την απόκρυψη σημαντικότατων στοιχείων όπως είναι το περιεχόμενο της δανειακής σύμβασης που υπέγραψε ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου και με την οποία η Ελλάδα παραιτείται αμετάκλητα και άνευ όρων από την ασυλία που της παρέχει το ύψιστο δικαίωμά της ως γεωπολιτικής οντότητας: την εθνική της κυριαρχία. Το σύστημα προπαγάνδας των ΜΜΕ φέρνει επιτακτικά και σχεδόν εκβιαστικά το δίλημμα «εθνική συνεννόηση ή άβυσσος» καλλιεργώντας κλίμα κοινωνικής και εργασιακής τρομοκρατίας.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να καταλάβει ότι αυτή η φιλολογία είναι τεχνητή και εξυπηρετεί -για ακόμα μία φορά- επιχειρηματικές και πολιτικές σκοπιμότητες, αφού με, ή χωρίς «εθνική συνεννόηση» το μέλλον μας είναι προδιαγεγραμμένο.

Το πολιτικό σύστημα είναι ξοφλημένο στο σύνολό του και οποιαδήποτε «συνεννόηση» του υφιστάμενου πολιτικού κατεστημένου δεν πρόκειται να αλλάξει στο ελάχιστο την πορεία προς την άβυσο, όσο η κοινωνία δεν αναλαμβάνει το ρόλο που της αναθέτει το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος. 

Ήδη στην Ισπανία χιλιάδες νέοι άνθρωποι που μαστίζονται από την ανεργία -αφού το σχετικό ποσοστό στους νέους ξεπερνάει το 40% στη χώρα- κατασκήνωσαν στις πλατείες της Μαδρίτης προτρέποντας σε μποϊκοτάζ των δύο μεγάλων κομμάτων, των σοσιαλιστών και των κεντροδεξιών, στις επερχόμενες τοπικές εκλογές, ενώ ανάλογες συγκεντρώσεις έγιναν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ισπανίας.

Το κύμα της οργής εξαπλώνεται σε όλη την Ευρωπαϊκή περιφέρεια, όμως είναι σημαντικό να ξεσπάσει πρώτα στην Ελλάδα γιατί η Ελλάδα είναι η πρώτη που θα καταστραφεί. Η συνεννόηση μεταξύ προσκυνημένων θα φέρει νέα προσκυνήματα και τα προσκυνήματα φέρνουν τσεκούρι. Ο λαός όμως δεν προσκυνάει για αυτό θα τους ξηλώσει και σύντομα. Η ώρα πλησιάζει. Να είμαστε έτοιμοι.