Φιλία και μίσος

Πάντα πίστευα ότι τίποτα δεν μπορεί, ούτε πρέπει, να μπει ανάμεσα σε μία φιλία και να τη διαλύσει. Έχω τρεις -αυτό που λέμε κολλητούς- και αρκετούς καλούς φίλους. Ποτέ δεν προβληματίστηκα για το αν θα επιλέξω ανάμεσα στη φιλία τους ή την απομόνωσή τους λόγω κάποιου -κατά τη δική μου, άκρως ελαττωματική κρίση- δικού τους ελαττώματος το οποίο μπορεί να με δυσαρεστούσε. Ήμουν φανατικός οπαδός της παροιμίας για τους φίλους και τα ελαττώματά τους και δίνω αγώνα για να παραμείνω έτσι.

Αυτό που ζούμε τα δύο-τρία τελευταία χρόνια, προς μεγάλη μου έκπληξη, διαπιστώνω ότι βάζει σε σκληρή δοκιμασία (και) τις φιλίες. Λένε ότι οι φίλοι φαίνονται στα δύσκολα. Όχι μόνο στα δικά σου ή τα δικά τους δύσκολα, όταν τους έχεις δηλαδή, ή σε έχουν ανάγκη, αλλά κυρίως στα δικά σας δύσκολα, όταν ο ένας έχει ανάγκη τον άλλο. Κάποιος χάνει τη δουλειά του, κάποιος δεν έχει χρήματα για φαγητό ή φάρμακα, κάποιος άλλος φοβάται να σηκώσει το τηλέφωνο γιατί χρωστάει παντού. Η γενιά μας ποτέ δεν χρειάστηκε να έρθει αντιμέτωπη με τέτοιες καταστάσεις - αυτό που ζούμε είναι πρωτόγνωρο.

Τα δύσκολα λοιπόν, τα αληθινά δύσκολα, είναι εδώ και ποτέ δεν είχα αμφιβολία πως όσα και αν έρθουν, οι φιλίες θα είναι πάνω απ' όλα. Τελευταία όμως νομίζω ότι κάνω λάθος. Η αγάπη, η στήριξη, η αλληλεγγύη και η μαγεία της παρέας, αυτό το γλυκό βλέμμα του «τι σε νοιάζει ρε, εγώ είμαι εδώ» έχουν δώσει τη θέση τους στον φόβο. Σε έναν φόβο που δεν έχει τίποτα το παιδικό. Στον φόβο που γίνεται μίσος για όλους και για όλα.
Το καταλαβαίνεις από τις συζητήσεις μας - δεν πιστεύεις αυτά που ακούς. Καμία ψυχραιμία, καμία κριτική σκέψη - φυσικά καθόλου αγάπη για τίποτα και για κανέναν. Μόνο αρχέγονα συναισθήματα και κραυγές.

Δεν είμαι ιεροκήρυκας. Και εμένα με χαλάει η εικόνα μιας Αθήνας κατακλυσμένης από καροτσάκια σούπερ μάρκετ που τα σέρνουν ταλαιπωρημένες φιγούρες. Και εγώ δυσανασχετώ όταν σε κάθε φανάρι έρχεται ένας ρακένδυτος σκουρόδερμος να μου ζητήσει ψιλά. Ξέρω όμως ότι βρίσκεται εδώ για μια σειρά από λόγους, που ο καθένας μπορεί να καταλάβει. Όπως επίσης ο καθένας μπορεί να καταλάβει -αν σκεφτεί λίγο ψύχραιμα- για ποιους λόγους βρίσκεται εδώ και όχι κάπου αλλού.

Και όμως, όταν φοβάσαι, όλες αυτές οι λογικές σκέψεις πάνε περίπατο. Νομίζω ότι σε αυτή τη χώρα έχουμε πάψει από καιρό να σκεφτόμαστε και έχουμε αφήσει άλλους να σκέφτονται για εμάς: Τα χουντοκάναλα, τις ξεπουλημένες φυλλάδες των μεγαλοεργολάβων και τους δημοσιογράφους τους, τους δημαγωγούς των πάνελ, και τους λαϊκιστές των μπαλκονιών.

Η συνείδησή μας, ζητάει ελευθερία και δικαιοσύνη. Η συνήθεια, μας ζητάει βόλεμα και «ήρεμη» ζωή την οποία υπονομεύουν οι Πακιστανοί και οι Αφγανοί μετανάστες. Αυτοί, είναι η πληγή που απειλεί την ησυχία του μικροαστού Έλληνα. Και εναντίον αυτής της απειλής το σύστημα είναι πρόθυμο να προσφέρει τις υπηρεσίες του αποκρύπτωντας τις πραγματικές απειλές: Τη φτωχοποίησή του, την οικονομική του ομηρία από την υπερφορολόγηση και τον φόβο της ανεργίας και της εξαθλίωσης. Στον ίδιο ρυθμό και οι «υπηρεσίες» των αυτόκλητων σωτήρων της Χρυσής Αυγής. Των μπράβων της εθνικής μας συνείδησης που ανέλαβαν τον ρόλο τους πλακώνοντας αδιακρίτως στο ξύλο τους αλλοδαπούς, χαϊδεύοντας όμως και γλείφοντας την εξουσία και τους νταβατζήδες της. Πίνουν από το ίδιο βαρέλι, είναι η ίδια ράτσα, απλά σε αυτή την μπίζνα ανέλαβαν τη βρώμικη δουλειά.

Και οι φίλοι μου ξαφνικά μισούν τους μετανάστες. «Μας παίρνουν τις δουλειές». Τις δουλειές που ποτέ κανένας τους δεν καταδέχτηκε να κάνει. «Είναι εγκληματίες». Όλοι ανεξαιρέτως, ακόμα και αυτοί που είναι χρόνια στην Ελλάδα, έχουν φίλους Έλληνες, έχουν οικογένειες, παιδιά. «Δεν θέλουν να φύγουν», γι αυτό στοιβάζονται στο λιμάνι της Πάτρας ή της Ηγουμενίτσας προσπαθώντας να κρυφτούν σε μία νταλίκα, λαθρεπιβάτες για την Ιταλία.
Κανείς δεν σκέφτεται, κανείς δεν λυπάται, όλοι μισούν. Και σύντομα θα μισεί ο ένας τον άλλον.
Δεν θα υπάρχουν πια φίλοι.

Πάρτε μαθήματα

Πληροφορίες από τη Γαλλία αναφέρουν ότι, την εκλογική ήττα του Νικολά Σαρκοζί θα ακολουθήσει  δικαστικός μαραθώνιος εις βάρος του τέως Γάλλου προέδρου αφού τα σκάνδαλα στα οποία εμπλέκεται το όνομά του είναι πολλά.
Σύμφωνα με τη Γαλλική νομοθεσία, η Δικαιοσύνη θα περιμένει τον Ιούνιο οπότε και λήγει η προεδρική ασυλία, προκειμένου να ασκήσει διώξεις και ο κ. Σαρκοζί να μπορεί να απολογηθεί για τις πράξεις του.
Προφανώς η Γαλλική Δικαισύνη βρίσκεται δεκαετίες πίσω. Στην Ελλάδα, καταδικάζουμε όσους εμπλέκονται σε σκάνδαλα μετά θάνατον για να μη βγάζουν τσιμουδιά.

“Σκηνές” απείρου κάλλους από την Ελληνική δικαιοσύνη

 

Επιτέλους, επιτέλους,επιτέλους!!!
Η Δικαιοσύνη δεν σταμάτησε να δουλεύει ούτε το καλοκαίρι.
Αφού έλυσε το πρόβλημα του χρόνου απονομής δικαίου στις διαδικασίες της.
Αφού σταμάτησε να αποφασίζει για μεγαλύτερους μισθούς για τον εαυτό της.
Αφού αποκάλυψε και συνέτριψε την διαφθορά στους κόλπους της με το παραδικαστικό.
Αφού κινήθηκε με αποφασιστικότητα για την υπόθεση Βατοπεδίου.
Αφού διαλεύκανε τα σκάνδαλα με τους χρηματισμούς (χορηγίες) των κομμάτων και των κομματικών στελεχών από τη Siεmens
Αφού επέβαλε το νόμο και την τάξη στην οικονομική ελίτ στην Ελλάδα.
Αφού διευρεύνησε τις σχέσεις του Νορβηγού τρομοκράτη Άντερς Μπρέιβικ με την ελληνική ακροδεξιά
Αφού έδειξε όλη της την επιείκια σε 20χρονα παιδιά δίνοντάς τους 130 χρόνια κρατικής φροντίδας.
Αφού φροντίζει να εφαρμόζει τους νόμους για την ανευθυνότητα των υπουργών.
Αφού έλαβε υπ' όψιν το κοινό περί δικαίου αίσθημα στην Ελληνική κοινωνία.
Eπιχειρεί να επιβάλει τον νόμο στην πλατεία Συντάγματος, την τελευταία γωνία ανομίας στη χώρα,
Στις “αυθαίρετες” σκηνές, όσων τολμούν να σκέφτονται αυθαίρετα.
Επιχειρεί να πράξει, όπως πράτει χρόνια τώρα για όλα τα αυθαίρετα κτίσματα σε δάση και παραλίες.
Από τις 25 Μαϊου στην πλατεία Συντάγματος, σε όλες τις πλατείες της χώρας, δίνουμε μια μεγάλη μάχη νομιμότητας, ενάντια: στις αυθαιρεσίες της πολιτικής εξουσίας, στο παράνομο χρέος, που δεν θα πληρώσουμε.
Ενάντια στο παράνομο μνημόνιο, τη δανειακή σύμβαση και το μεσοπρόθεσμο, ενάντια στις παράνομες τράπεζες. Όλο αυτό το διάστημα, και πιο πριν, κανένας λειτουργός της Δικαιοσύνης δεν έπραξε τα αυτονόητα, δεν κίνησε τις απαραίτητες διαδικασίες.
Από τις 25 Μαϊου δεν μας έχουν τρομοκρατήσει οι απειλές της κυβέρνησης, δεν μας έχουν τρομοκρατήσει η αστυνομική βαρβαρότητα, τα 3.000 χημικά, δεν μας έχουν τρομοκρατήσει η μεθοδευμένη σπίλωση από την πλειοψηφία των ΜΜΕ. Δεν μας τρομοκρατεί ούτε το πρωτοφανές γεγονός να διακόψουν απόψε τον φωτισμό στην κεντρικότερη πλατεία της χώρας.
Μετά από δύο μήνες και τρεις μέρες, δεν τρομοκρατούμαστε. Και αυτό γιατί είμαστε αποφασισμένοι. Και το επαναλαμβάνουμε σε όλους τους τόνους, για να το καταλάβουν και όσοι κάνουν πως δεν βλέπουν και πως δεν ακούν.
Είμαστε εδώ, παραμένουμε εδώ, θα είμαστε εδώ και στις νέες μεγάλες κινητοποιήσεις του λαού. Είμαστε εδώ, με τις συνελεύσεις και τις δράσεις μας, γιατί η χρήση των δημοσίων χώρων ανήκει σε όλους.
Υ.Γ. Αυτή τη στιγμή που γράφεται αυτή η ανακοίνωση η πλατεία Συντάγματος βρίσκεται σε συσκότιση θυμίζοντας μέρες κατοχής.

Καλούμε το Λαό της Αθήνας την Παρασκευή 29 Ιουλίου από τις 7 μ.μ στην Πλατεία Συντάγματος.
ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΑΝ ΔΕΝ ΦΥΓΟΥΝ.
ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ.

28 Ιουλίου 2011, Λαϊκή Συνέλευση Πλατείας Συντάγματος

Συνωμοσία Πυρήνων της βρωμιάς

Την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση έδινε στις Βρυξέλλες την τιτάνια μάχη της εθνικής σωτηρίας, η βουλή των ελλήνων, σε ακόμα μία αποθέωση των Δημοκρατικών θεσμών, απάλλασσε με συνοπτικές διαδικασίες τους Γιώργο Αλογοσκούφη και Χρήστο Μαρκογιαννάκη από τη διερεύνηση τυχόν ευθυνών τους στην υπόθεση της Siemens, απορρίπτοντας τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής.

Συγκλονισμένο το Πανελλήνιο, αν και δεν καταλαβαίνει Χριστό από όσα αποφασίστηκαν στη Σύνοδο Κορυφής, δεν πηγαίνει ούτε για κατούρημα την ώρα των δελτίων ειδήσεων. Κρέμεται από τα χείλη του Χατζηνικολάου, του Πρετεντέρη και των οικονομολόγων οι οποίοι μιλούν στον ελληνικό λαό για τα επιτόκια, το rollover, τα CDS και την επιμήκυνση ομολόγων λες και του εξηγούν πως το τρίβουν το πιπέρι. Ασφαλώς, κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να ξεκαθαρίσει στους ταλαίπωρους τηλεθεατές ότι ουσιαστικά τίποτα δεν θα αλλάξει στη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν τον τελευταίο χρόνο και ότι αν σκόπευαν να εγκαταλείψουν τη χώρα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ακυρώσουν τα σχέδιά τους - είναι το καλύτερο που έχουν να κάνουν.

Το καυτό θέμα της επικαιρότητας, ουσιαστικά αφορά μόνο όσους έχουν καταθέσεις άνω των 500.000 ευρώ, ακίνητα εκατομμυρίων και ομόλογα, ωστόσο έχει μονοπωλήσει το ενδιαφέρον της «κοινής γνώμης» η οποία είναι τόσο «κοινή» όσο επιτρέπει σε στημένα δελτία ειδήσεων να τη διαμορφώνουν.

Η ποινικοποίηση απλών, φιλικών σχέσεων 20χρονων παιδιών για παράδειγμα, δεν συνιστά απειλή για τον μέσο έλληνα τηλεθεατή στο μέτρο που εμπιστεύεται τα «κυρίαρχα» ΜΜΕ για την ενημέρωσή του. Για την ακρίβεια, αυτή η απειλή είναι σαν μην υφίσταται από τη στιγμή που κανένα από τα τηλεοπτικά δελτία των εφοπλιστών και των μεγαλοεργολάβων δεν έκανε την παραμικρή αναφορά (και φυσικά δεν άσκησε την παραμικρή κριτική) στον παραλογισμό της ελληνικής Δικαιοσύνης η οποία την περασμένη Τρίτη, καταδίκασε για συμμετοχή στη «Συνωμοσία πυρήνων της φωτιάς» έξι νέους ανθρώπους με  ποινές που ξεπερνούν τα 10 χρόνια.

Αυτή τη στιγμή, ο πρώην υπουργός Τάσος Μαντέλης με ομολογημένο αδίκημα την αποδοχή και απόκρυψη από την εφορία, «χορηγίας» άνω του μισού εκατομμυρίου ευρώ από τα «μαύρα ταμεία» της Siemens, κυκλοφορεί ελεύθερος με τριετή αναστολή.
Την ίδια στιγμή, οι τραπεζικοί λογαριασμοί των παιδιών του μάνατζερ της Siemens, Χρήστου Καραβέλα, παραμένουν φορτωμένοι εκατομμύρια με τα οποία πλέον κανείς δεν ασχολείται.
Τα πολυτελή σπίτια πολιτικών προσώπων, τα ιλιγγιώδη χρηματικά ποσά «υπηρεσιακών παραγόντων» σε ελβετικές τράπεζες, οι περιουσίες και τα δεκάδες ακίνητα πρώην υπουργών γραμμένα σε υπεράκτιες εταιρείες, προφανώς δεν συνιστούν καμία απειλή για τη Δημοκρατία μας και το κοινό περί δικαίου αίσθημα από τους έγκυρους αναλυτές των βραδυνών δελτίων.
Αντίθετα, το αποτύπωμα σε μία πλαστική σακούλα που άφησε ένα 20χρονο κορίτσι σε ένα «ύποπτο» διαμέρισμα, ή η χαλασμένη μοτοσυκλέτα την οποία πάρκαρε ένας 22χρονος στην αυλή του σπιτιού ενός φίλου του για να την πάει την επόμενη μέρα στο συνεργείο, αποτελούν για τους αδέκαστους λειτουργούς της Θέμιδος αδιάσειστα στοιχεία που κατατάσουν τους εν λόγω ανθρώπους σε θανάσιμους εχθρούς της νομιμότητας.
Ένα βράδυ με παρέα, ένα ποτό σε ένα μπαρ, ένα βιβλίο που άλλαξε εφηβικά χέρια, μπορούν να γίνουν φονικά όπλα στο μυαλό ενός μισότρελου, ή σε διατεταγμένη υπηρεσία δικαστή. Όταν σε δίκες μαφιόζων αναγνωρίζεται το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου, για κανένα από αυτά τα παιδιά δεν αναγνωρίστηκε το παραμικρό. Ενώ το ίδιο το δικαστήριο παραδέχεται ότι οι «φυσικοί αυτουργοί της οργάνωσης παραμένουν ασύλληπτοι» και ακόμα και οι μάρτυρες κατηγορίας και ο εισαγγελέας στέκονται με συμπάθεια απέναντι σε αυτά τα 20χρονα, οι δικαστές δεν έχουν καμία αναστολή να τους επιβάλλουν εξοντωτικές ποινές και να τα στείλουν συνοδευόμενα από δεκάδες κρατικούς κουκουλοφόρους με χειροπέδες πίσω από τα σίδερα.
Αυτοί είναι οι αληθινοί τρομοκράτες. Και το μήνυμά τους είναι σαφές: «Σας τιμωρούμε γιατί τολμάτε να μιλάτε. Τολμάτε να χαμογελάτε, τολμάτε να βγαίνετε, να κάνετε παρέες, να διαβάζετε. Τολμάτε να συζητάτε για επαναστάσεις και ανατροπές. Θα σας λιώσουμε».
Όσοι το έχουν καταλάβει συνεχίζουν να πολεμάνε. Μόνοι τους. Λίγοι. Χωρίς στήριγμα.
Οι υπόλοιποι συνεχίστε να βλέπετε ειδήσεις και να ελπίζετε όσα σας σερβίρουν οι οικονομικοί αναλυτές και οι παρουσιαστές με τα ακριβά κοστούμια.
Όχι ανόητε. Αν πέσουν τα CDS η ζωή σου δεν θα γίνει καλύτερη.

* Το πρόσφατο παράδειγμα κρατικής τρομοκρατίας και κυνισμού με αφορμή την καταδίκη έξι νέων παιδιών ως «τρομοκράτες», μου θύμισε τη συγκλονιστική επιστολή της Φαίης Μάγιερ που συνελλήφθη γιατί είχε σχέσεις με αναρχικούς, άρα απειλούσε τη Δημοκρατία και γιατί σε έρευνα των κρατικών ρουφιάνων στο σπίτι της «βρέθηκαν έντυπα» λες και απαγορεύεται σε κάθε πολίτη να διαβάζει ότι θέλει και ότι του αρέσει. Την ενοχοποίησαν χωρίς κανένα στοιχείο όπως και τους συλληφθέντες των δήθεν «Πυρήνων» βασιζόμενοι σε στοιχεία που αποδεικνύουν κάτι που μπορεί να είναι, ουσιαστικά ενοχοποιούν τις πολιτικές απόψεις τους και τους στέλνουν ανερυθρίαστα στη φυλακή γι αυτές. Ας το θυμάστε αυτό την επομενη φορά που κάποιος φίλος σας θα φέρει στην παρέα έναν άγνωστο. Ίσως χρειαστεί να εγκαταλείψετε αμέσως το τραπέζι για να μην κατηγορηθείτε ως «άνθρωπος που συνδέεται με τρομοκρατική οργάνωση».

Κώστα, Κατερίνα, ευχαριστούμε

 

Κώστα και Κατερίνα. 

Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειαζόταν καμία δίκη για να αποδειχθεί ότι το τροχαίο που είχατε παραμονές των Ολυμπιακών αγώνων ήταν προσχεδιασμένο. H δίκη χρειαζόταν για άλλους λόγους που κάθε νοήμων πολίτης αυτής της χώρας μπορεί να καταλάβει. Και γι' αυτό, δεν αποτελεί καθόλου έκπληξη ο ζήλος της ελληνικής Δικαιοσύνης να σας επιβάλει τις βαρύτερες των ποινών, με τα γνωστά αντανακλαστικά της, επτά χρόνια μετά. Ακόμα πιο υποκριτικό το κατηγορητήριο.

Δικαστήκατε για «Ψευδορκία και ψευδή αναφορά στις Αρχές» όταν η μισή Ελλάδα λέει ψέμματα στην άλλη μισή για να φοροδιαφύγει / ευνοηθεί / αυθαιρετήσει / τσεπώσει κλπ.

Δικαστήκατε για «παρακώλυση ελέγχου αντιντόπινγκ» (ασχέτως αν η κατηγορία αποσύρθηκε αργότερα για άλλους λόγους) όταν επίσημα η IAAF μέσω του δικού της σάπιου συστήματος αθωώσεων, συνενοήσεων και συναλλαγών αποδέχθηκε ότι ουδέποτε αρνηθήκατε τον έλεγχο.

Οι γιατροί που σας εξέτασαν δικάστηκαν για «παράβαση καθήκοντος και ψευδή βεβαίωση» όταν το ίδιο το κράτος μέσα από την ηρωοποίησή σας με τίτλους τιμής, στρατιωτικά αγήματα και μετάλλια ανδρείας όλα τα προηγούμενα χρόνια, τους είχε δημιουργήσει την πεποίθηση ότι εάν έλεγαν και έγραφαν την αλήθεια για το «ατύχημα» ολόκληρη η χώρα θα ζητούσε την κεφαλήν τους επί πίνακι.

Κώστα και Κατερίνα, είναι, ξεκάθαρο ότι γίνατε οι αποδιοπομπαίοι τράγοι για την εξιλέωση ενός συστήματος απονομής Δικαισύνης, σάπιου και ξεπουλημένου. Έχετε την ατυχία να ζείτε σε μία χώρα που φυλακίζει ανθρώπους για χρέος 3.000 ευρώ αλλά βάζει στο αρχείο υποθέσεις για σκάνδαλα με μίζες εκατομμυρίων, οι πρωταγωνιστές των οποίων κυκλοφορούν ελεύθεροι και ανενόχλητοι. Είσαστε η «εύκολη περίπτωση» τα «βολικά» πρόσωπα πάνω στα οποία η «αδέκαστη» ελληνική Δικαιοσύνη εξαντλεί την αυστηρότητά της για να ικανοποιήσει το κοινό περί δικαίου αίσθημα απέναντι σε μία κοινή γνώμη χωρίς μόρφωση και στοιχειώδη κριτική σκέψη. Μια κοινή γνώμη λοβοτομημένη που άγεται και φέρεται από τηλεοπτικά είδωλα και εξωνυμένες γραφίδες.

Σε όλο αυτό το τσίρκο, κανείς δεν θυμήθηκε να πει ότι ποτέ στην καριέρα σας δεν συλληφθήκατε ντοπαρισμένοι. Ήταν δικό σας πρόβλημα και ευθύνη αν κάνατε χρήση απαγορευμένων ουσιών. Όμως η εικόνα εκείνων που πρώτοι έσπευσαν να σας δικάσουν ενώ ήταν οι πρώτοι που σας αποθέωναν στις μεγάλες στιγμές προκαλεί εμετό .

Μία βρώμικη κοινωνία σας τιμωρεί επειδή δήθεν δεν ήσασταν καθαροί.

Τα μετάλλια και οι τιμές δεν έχουν καμία αξία. Αξία έχουν οι στιγμές και τα συναισθήματα. Για όλα αυτά τα συναισθήματα, Κώστα και Κατερίνα, σας ευχαριστούμε.