Ασ'το! Φασίστας είσαι

Είναι πολύ ενδιαφέρον να διαβάζεις τις απόψεις φίλων και γνωστών στα κοινωνικά μέσα σχετικά με το «φαινόμενο» της Χρυσής Αυγής. Όσο και αν το παλέψεις, όσο ελαστικός και αν προσπαθείς να είσαι (αν και στο συγκεκριμένο θέμα, δεν έχεις και πολλά περιθώρια), εκείνο που διαπιστώνεις τελικά είναι ότι η Χρυσή Αυγή έχει πολύ μικρό ποσοστό στην Ελλάδα.
Νομίζω ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο το 50% των Ελλήνων (βγάζω έξω το 14% της τελευταίας δημοσκόπησης) δεν ψηφίζει Χρυσή Αυγή, είναι απλά και μόνο διότι ντρέπεται. Αισθάνονται σαν τον υπέρβαρο που έχει υποσχεθεί στη γυναίκα του να κάνει δίαιτα και περνάει μπροστά από τη βιτρίνα του Κωνσταντινίδη. Δεν ξεκολάει το μάτι! Είναι να μην παραγγείλει το πρώτο γαλακτομπούρεκο. Κάθε αρχή και δύσκολη. Αν φάει τη γλύκα μετά μπορεί να βρει δικαιολογίες για να καταναλώσει ένα ταψί.

Αυτό συμβαίνει και με τις πολιτικές πεποιθήσεις των Ελλήνων. Η αποθέωση της μπουρδολογίας και της φτηνής δικαιολογίας, πάντα με τη φράση: «Εγώ δεν είμαι φασίστας αλλά...», ως πρόθεμα.
Είναι πολύ απλό. Ο μέσος Ελληνας είναι φασίστας. Ο μέσος Έλληνας πάντα ήταν φασίστας. Απλά όταν έχεις καλή δουλειά και αρκετά λεφτά για να ζεις άνετα και με ολίγες πολυτέλειες, τότε δεν υπάρχει λόγος να στιγματιστείς ως φασίστας. Μπορείς άνετα να το παίζεις Ευρωπαίος, πολυ-πολιτισμικός, μποέμ, ανοιχτόμυαλος κλπ.
Η «κρίση», μας ξεσκέπασε και μείναμε γυμνοί. Εμείς και η φασιστική νοοτροπία μας. Δεν έχει μεγάλη διαφορά που τώρα τη στρέφουμε εναντίον των ξένων. Το ίδιο φασίστες ήμασταν και όταν ψάχναμε την πρώτη ευκαιρία για να επιβληθούμε/ εντυπωσιάσουμε/ υπερισχύσουμε/ διοριστούμε σε βάρος των άλλων.

Ο μέσος Έλληνας είναι φασίστας και προσπαθεί να το δικαιολογεί λέγοντας πράγματα που ο ίδιος, ως γνωστό ψώνιο και φαντασμένος, θεωρεί «επιστημονικά τεκμηριωμένα», ενώ στην πραγματικότητα δεν αντικατοπρίζουν παρά τις άρρωστες ιδεοληψίες του για τη «φυλή», το «γένος» και το «μεγαλείο» των Ελλήνων.
Είναι υπερήφανος για την καταγωγή του, αν και με τους αρχαίους Έλληνες έχει τόση σχέση, όση το δελφίνι με τον κοκοβιό.
Ο μέσος Έλληνας είναι φασίστας αλλά δεν το παραδέχεται καθώς θεωρεί τον εαυτό του μορφωμένο αν και τα μόνα βιβλία που έχει διαβάσει είναι κάποια από αυτά που πουλάνε με το κιλό οι τηλεπλασιέ της «επανάστασης». Και φυσικά βλέπει μανιωδώς τα βραδυνά δελτία ειδήσεων. Όλα. Ταυτόχρονα.
Εννοείται ότι είναι -όχι ημιμαθής- αλλά παντελώς αμόρφωτος με ένα κεφάλι καζάνι από τις μαλακίες που έχει διαβάσει τα τελευταία δύο χρόνια ενώ προσπαθεί χωρίς επιτυχία να βάλει όλες αυτές τις πληροφορίες σε μία τάξη.

Έχει τόσο αποκρυσταλλωμένη άποψη για όσα ζούμε που μπορεί να ξεκινήσει ενοχοποιώντας κατά σειρά τους πολιτικούς, τους μετανάστες, το σύστημα, τον κομμουνισμό, τους μασόνους, μετά ξανά τον κομμουνισμό, τον Στάλιν, τους Γερμανούς, τους Αμερικάνους (οι οποίοι βέβαια δεν είναι κομμουνιστές αλλά δεν έχει σημασία), και στο τέλος, πάντα -πάντα όμως- τους Εβραίους.
Ο μέσος Έλληνας είναι φασίστας αλλά -όλα και όλα- ξέρει ιστορία! Η Πηγάδα του Μελιγαλά είναι το φόρτε του. Μπορεί να σου πει άπειρες ιστορίες για το «έγκλημα των ΕΑΜοσυμμοριτών» αλλά για τα πανηγύρια των χουντικών, αργότερα της «μεταπολιτευτικής» ΝΔ (μαζί με τον σημερινό πρωθυπουργό) και κάθε λογής φασιστικού γκρουπούσκουλου, δεν έχει ιδέα.
Ο Κασιδιάρης είναι ο Παπαρηγόπουλος του Έλληνα φασίστα.

Πάντως, το τελευταίο και πιο εξελιγμένο μοντέλο Έλληνα φασίστα, είναι ο «αριστερός» που θεωρεί τους Χρυσαυγίτες «δυνατούς αντιπάλους». Στην πραγματικότητα είναι φαν της Χρυσής Αυγής αλλά επειδή ντρέπεται μην τον κακοχαρακτηρίσουν, προσπαθεί «διαλεκτικά» να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ρητορική της ΧΑ για κάποιο λόγο είναι «ανώτερη» (έτσι, γενικά), πιο τεκμηριωμένη και πιο άδολα πατριωτική από οποιαδήποτε άλλο.
Προσωπικά, δεν δίνω δεκάρα για την αριστερά. Όλος ο αριστερός χώρος είναι ένα τρελοκομείο, κινημάτων, ιδεολογιών, τάσεων, ομάδων και πάει λέγοντας. Όμως έχει αφετηρία και, θεωρητικά, σκοπό. Το σίγουρο είναι ότι η απάντηση στο τρελοκομείο της αριστεράς δεν είναι ο φασισμός. Όσοι το πιστεύουν, είναι το ίδιο και περισσότερο άρρωστοι από την Αριστερά.

Η αφετηρία του φασισμού είναι ο φόβος και σκοπός του το μίσος. Αυτό είναι η Χρυσή Αυγή. Άγριες, άσχημες φάτσες, χωρίς χαμόγελο, χωρίς αγάπη για κανέναν και για τίποτα, χωρίς διάθεση να ενώσουν αλλά μόνο να διχάσουν και με μοναδική τους ιδεολογία τη βία Αν σε εκφράζουν προχώρα. Να ξέρεις όμως τι είσαι. Ούτε μορφωμένος, ούτε Έλληνας, ούτε προβληματισμένος, ούτε πατριώτης. Φασίστας είσαι.

(Το σύνθημα στη φωτογραφία είναι στα Ισπανικά. Σημαίνει «Ο φασισμός είναι άγνοια»)

Και γαμώ τις θρησκείες

Παγκόσμια κατακραυγή έχει προκαλέσει το ξέσπασμα του φανατισμού στον ισλαμικό κόσμο με αφορμή την ταινία που προσβάλει τον προφήτη Μωάμεθ. Εκατομμύρια μουσουλμάνοι έχουν βγει στους δρόμους καίγοντας και καταστρέφοντας ότι τους θυμίζει τον δυτικό κόσμο των πειρασμών και της αμαρτίας.
Στο δυτικό κόσμο πάλι, εμείς οι Χριστιανοί, χλευάζουμε τους μουσουλμάνους που είναι απολίτιστοι και δεν ασχολούνται με τίποτα άλλο από τα τζαμιά, το ραμαζάνι και τις προσευχές. Εμείς φυσικά δεν είμαστε φανατικοί με τη θρησκεία μας. Είμαστε πολύ κουλ. Βέβαια, αντί για τις εκκλησίες, εμείς ξημεροβραδιαζόμαστε στη δουλειά, για να βγάλουμε περισσότερα λεφτά, να πάμε να πιούμε, να γνωρίσουμε γκόμενες και να πάρουμε το iPhone5 - αυτή είναι θρησκεία μας.
Οι μουσουλμάνοι αναγκαστικά δεν μπορούν να ασχοληθούν με κάτι άλλο. Ούτε iPhone5 έχουν, ούτε αλκοόλ, ούτε γκόμενες. Άμα δεν πηδάς και είσαι όλη μέρα στο χερογλύκανο, πρέπει μετά να πας τρεις - τέσσερις ώρες στο τζαμί να αγιάσεις.
Είναι πολύ εύκολο, να αποκαλείς απολίτιστους, ανθρώπους που γεννιούνται και ζουν με λιγότερα από 5 ευρώ την ημέρα, μέσα στον θρησκευτικό σκοταδισμό, χωρίς πρόσβαση στη στοιχειώδη μόρφωση, όταν εσύ ως Ευρωπαίος ή Αμερικανός είσαι στα πούπουλα και πας και δύο φορές το χρόνο στην εκκλησία για να μη στενοχωρείς τη μαμά σου.
Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά, όπως όλα τα πράγματα άλλωστε, αλίμονο. Εμείς, οι Ελληνορθόδοξοι δεν είμαστε σαν τους άλλους Χριστιανούς. Έχουμε υποφέρει πολλά από τους αλλόθρησκους και φυλάμε βαθιά μέσα μας την πίστη εις τον Θεόν. Τρέχουμε από τη μία γωνιά της χώρας στην άλλη για ένα τάμα, ανεβαίνουμε γονατιστοί εκατοντάδες σκαλιά των εκκλησιών, κοινωνούμε και βαφτίζουμε τα παιδιά από βρέφη πριν μπορέσουν να μιλήσουν επιβάλλοντάς τους φυσική βία, υποχρεώνουμε τους νέους με κίνδυνο στιγματισμού και τιμωρίας να εκκλησιάζονται στο σχολειο και στον στρατό. Όλα αυτά φυσικά γίνονται με τακτ και πολιτισμένα. Εμείς δεν ουρλιάζουμε σαν τους μουσουλμάνους. Έχουμε και γαμώ τις θρησκείες.

ΥΓ. Χθες συνελήφθη από το Σώμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, ο 27χρονος δημιουργός της σατιρικής σελίδας «Γέροντας Παστίτσιος» στο facebook «ύστερα από πολλές καταγγελίες αλλά και σχετική ερώτηση της Χρυσής Αυγής στη Βουλή». Είναι αξιοθαύμαστο ότι το 99% των Ελλήνων δεν έχουν ακούσει, ούτε είδαν ποτέ, ούτε άκουσαν από κοντά τον Γέροντα Παίσιο να διδάσκει και, πολύ περισσότερο κανένας δεν έγινε κοινωνός της θαυματουργής αγιοσύνης του, αλλά πολύ εύκολα στέλνουν στο δικαστήριο κάποιον που τολμάει να τον αμφισβητήσει, αναμασώντας την καραμέλα της βλασφημίας και της αμαρτίας. Αυτό δε, είναι ακόμη πιο ανατριχιαστικό αν αναλογιστεί κανείς, ότι στο Ισλάμ ο ίδιος άνθρωπος θα υποβαλλόταν σε λιθοβολισμό μέχρι θανάτου. Δεν έχει καμία διαφορά - η πρόθεση είναι η ίδια.

ΥΓ. Στο Ελλαδιστάν της Χρυσής Αυγής, είναι νόμιμο να μαχαιρώνεις μετανάστες και να εισβάλεις στα σπίτια τους αλλά είναι παράνομο να τρολάρεις στο facebook.

Αυτά που έρχονται

Όσο πλησιάζει η μέρα ψήφισης της νέας φοροεπιδρομής στην τσέπη του απλού πολίτη (η οποία -τι σύμπτωση- θα γίνει παράλληλα με την απεργία των δημοσιογράφων), τόσο η οικονομική ολιγαρχία μέσω των δικών της Μέσων Ενημέρωσης και των πιστών σκυλιών της, εντείνει την προπαγάνδα  προκειμένου η ελληνική κοινωνία να φάει τις σάρκες της και για ακόμα μία φορά να πιαστεί κορόιδο.
Η πρόσφατη άνανδρη και χυδαία στοχοποίηση όλων ανεξαιρέτως των ελεύθερων επαγγελματιών με αφορμή γελοίες και επιστημονικά ανυπόληπτες και αστήρικτες «έρευνες», είναι το πιο πρόσφατο βέλος που έβγαλαν από τη φαρέτρα τους τα ντόπερμαν της ενημέρωσης.
Προηγήθηκε (και συνεχίζεται βεβαίως), η λυσσασμένη ρητορική υπέρ της Χρυσής Αυγής, δια μέσου της «αποδοκιμασίας» της. Και αν αυτό φαίνεται ασυνάρτητο, αρκεί να θυμηθεί κανείς τις κατά καιρούς δηλώσεις βουλευτών του πλέον φασιστικού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας οι οποίοι τσουβαλιάζουν τους ωμούς τραμπουκισμούς και δολοφονικές επιθέσεις των Χρυσαυγιτών κατά μεταναστών με κάθε φωνή που ζητάει ελεύθερη ζωή σε μία ελεύθερη χώρα. Αυτή η φωνή είναι ο εχθρός τους, ο δικός τους και των αφεντικών τους και αυτόν θέλουν να εξοντώσουν γιατί αποτελεί το χαλίκι μέσα στο παπούτσι που τους εμποδίζει να βαδίσουν προς την επιβολή του ολοκληρωτικού φόβου στην κοινωνία. Αυτή η φωνή είναι ο εχθρός ο οποίος εμποδίζει τον εκφασιμό που θα κλειδώσει τον κόσμο στο σπίτι του.
Δεν είναι τυχαία η μέγιστη μαλακία που εκστόμισε πριν από δύο - τρεις μέρες η θλιβερή φασιστομαριονέτα Γεωργιάδης λέγοντας ότι η Χρυσή Αυγή είναι αριστερό κόμμα, χωρίς να ακουστεί κιχ από τα ανδρείκελα του «σοσιαλιστικού» ΠΑΣΟΚ.
Αυτή η σκόπιμη κιμαδοποίηση εννοιών και ιδεών είναι το τελευταίο καταφύγιο του αστικού συστήματος εξουσίας προκειμένου να στρέψει τον δημόσιο προβληματισμό μακριά από τα αφεντικά και την κλεπτοκρατία των «αγορών». Όλα πρέπει να ισοπεδωθούν, τα γατιά πρέπει να μπουν σε ένα τσουβάλι και αυτό να μην ανοίξει αν δεν αλληλοσκοτωθούν.
Η συνταγή είναι γνωστή. Όλοι εναντίον όλων: Γιατροί εναντίον ασθενών, οδηγοί εναντίον επιβατών, καθηγητές εναντίον φοιτητών, δεξιοί εναντίον αριστερών, Έλληνες εναντίον ξένων και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.
Σε αυτή την ξυνισμένη τούρτα του λαϊκισμού, η σύγχυση και η θολούρα του λαού είναι το κερασάκι. Είναι σημαντικό, απέναντι στην ισοπεδωτική προπαγάνδα των φασιστών που εξαπλώνεται καθημερινά σαν δηλητηριώδες αέριο στα δελτία των 8, να αντιπαρατάξουμε την καθαρότητα των λαϊκών προταγμάτων. Ελευθερία, πραγματική δημοκρατία, ισονομία και δικαιοσύνη στην κατανομή των βαρών. Από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του.
Κανένας φόρος δε πρέπει να πληρωθεί στους δυνάστες.
Κανένα διόδιο, χαράτσι και χαριστική σύμβαση δεν πρέπει να πληρωθεί στους εγχώριους νταβατζήδες.
Κανένας φόβος από τη χωματερή των καναλιών δεν πρέπει να υπονομεύσει τον αγώνα, και δεν θα δώσει τη θέση του στο χαμόγελο, την αγάπη και την αλληλεγγύη. Δεν είσαι μόνος. Βγες έξω από το σπίτι σου. Εντάξου στα κινήματα γειτονιάς που υπάρχουν πλέον παντού. Αρκεί να τα αναζητήσεις. Ο αγώνας τώρα αρχίζει. Θα σε χτυπήσουν, θα σε ψεκάσουν, θα σε ενοχοποιήσουν, θα σε συκοφαντήσουν. Αλλά δεν θα φύγεις. Γιατί δεν θα έχεις άλλη ευκαιρία. Την ελευθερία σου θα την κερδίσεις εσύ. Κανείς δεν θα σου τη χαρίσει. Ξεκίνα.

Καθεστωτική αποβλάκωση

Ένα από τα μεγαλύτερα θερινά βασανιστήρια είναι η τυχόν αναγκαστική εξάρτηση από τα τηλεοπτικά κανάλια για την ενημέρωση. Στη χώρα με την πιο κρατικοδίαιτη επιχειρηματική τάξη, οι ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες, ένα δημόσιο αγαθό, έχουν παραχωρηθεί σκανδαλωδώς σε επιχειρηματίες που ανταποδίδουν τη χαριστική μεταχείριση με την αναπαραγωγή της πιο χυδαίας προπαγάνδας.

Το αποτέλεσμα είναι μια εκδοχή ενημέρωσης στην οποία μια «επιτυχία» της Αντιτρομοκρατικής, προγραμματισμένη να αποσπάσει την προσοχή του κοινού από την ανακοίνωση εξαιρετικά επώδυνων μέτρων λιτότητας, είναι πιο σημαντική από τη βιβλική καταστροφή στη Χίο που έδειξε την ανημπόρια ενός αποδεκατισμένου από τη λιτότητα κρατικού μηχανισμού. Έχουμε, τηλεοπτικά δελτία στα οποία καταγγέλλεται και αποκηρύσσεται μετά βδελυγμίας η δικαιολογημένη έκρηξη μιας τοπικής κοινωνίας ενάντια σε ένα κράτος που στέλνει διμοιρίες των ΜΑΤ για μικροπαραβάσεις αλλά αποσιωπάται ότι επήλθε συμβιβασμός με τη Siemens ως «εθνικό προμηθευτή», αποδεικνύοντας ότι η πρακτική της να μισθοδοτεί τις ελληνικές κυβερνήσεις δεν ήταν παρανομία αλλά συνετή επενδυτική τακτική. Βομβαρδιζόμαστε από σχολιαστές που εμβριθώς υπερασπίζονται την αναγκαιότητα μιας καταστροφικής λιτότητας, αλλά εντέχνως καλύπτουν ότι η μέγιστη εγκεφαλική δραστηριότητά τους είναι η απομνημόνευση ή και απλώς ανάγνωση των προπαγανδιστικών non-paper που εκδίδουν οι υπάλληλοι της Τρόικας.

Μα, θα έλεγε κάποιος, υπάρχουν όλα τα ρεπορτάζ που καταγράφουν την οικονομική ανέχεια, τις επιπτώσεις της λιτότητας, τις δυσκολίες των νοικοκυριών. Μόνο που η τελετουργική επανάληψη αυτών που ήδη ξέρουμε, αφού τα βιώνουμε άμεσα, χωρίς καμιά αναφορά στη δυνατότητα να υπάρξει άλλος δρόμος, χωρίς λιτότητα και μνημόνια, νομιμοποιεί την υπάρχουσα κατάσταση. Η διεκτραγώδηση καταλήγει σε ένα είδος μοιρολατρικής αποδοχής του αναπόφευκτου, διευκολύνοντας τη βασική στόχευση αυτών των ρεπορτάζ που είναι η φαντασιακή ταύτιση του κοινού με την ανάγκη πετύχει το οικονομικό πρόγραμμα της κοινωνικής καταστροφής. Είναι τυχαίο ότι σε όλα αυτά τα ρεπορτάζ αναφέρεται η αγωνία «να βρεθούν» τα 11,5 δισεκατομμύρια που θα περικοπούν και κανείς δεν λέει ότι η προσπάθεια είναι να χαθούν αυτά τα χρήματα από το μισθό, τη σύνταξη, την περίθαλψη, το πορτοφόλι μας;

Από κοντά και όλη η προσπάθεια, να παρουσιαστεί η εικόνα μιας «Ελλάδας που προσπαθεί»: αθλητές που αγωνίζονται (αποσιωπώντας τη διάλυση της αθλητικής υποδομής), επιστήμονες που διαπρέπουν (σε πανεπιστήμια του εξωτερικού που δεν αντιμετωπίζουν την υποχρεωτική στάση πληρωμών στην ελληνική ανώτατη εκπαίδευση), έ φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης που αναζητούν το… Βραβείο Γκίνες στον ομαδικό χορό (υποθέτουμε διότι η συστολή και τα «χρηστά ήθη» απέτρεψαν την επιλογή άλλων ομαδικών πρακτικών).

Και επειδή τον Αύγουστο – υποτίθεται ότι – δεν υπάρχουν ειδήσεις, ο θεατής θα πληροφορηθεί και για τα αποτρόπαια ρατσιστικά εγκλήματα και τις δολοφονίες μεταναστών, αλλά ποτέ δεν θα ακούσει ότι αυτά τα εγκλήματα δεν είναι «μεμονωμένα», αλλά επί της ουσίας πολιτικά ενορχηστρωμένα από τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, που κατά τα άλλα αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμη κοινοβουλευτικό κόμμα.

Είναι σαφές ότι η κρίση της ενημέρωσης δεν είναι παρά το σύμπτωμα της συνολικότερης κρίσης μιας ιθύνουσας τάξης που προσπαθεί πίσω από την κυνική αλαζονεία και την πλήρη υποτέλεια στους πιστωτές να συγκαλύψει τον φόβο της ότι κάποια στιγμή θα βγει εκρηκτικά στο προσκήνιο η σωρευμένη οργή των εργαζομένων που βρίσκονται σε απόγνωση, των συνταξιούχων που σπρώχνονται, κυριολεκτικά, σε πρόωρο θάνατο, των νέων που μετά τις σφαίρες του 2008 τώρα υφίστανται την κλοπή κάθε μέλλοντος. Και τότε τα τηλεοπτικά παράθυρα δεν θα προσφέρουν καμιά ασφάλεια…

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 22/08/2012 στην εφημερίδα "Νέα της Λέσβου")

Φέρτε πίσω το μήνυμα

A, το βρήκα! Το μήνυμα των εκλογών. Τέσσερις μέρες μετά, δεν πειράζει. Τα εκλογικά αποτελέσματα χρειάζονται μια επεξεργασία. Δεν την έχω τελειώσει - νομίζω ότι η επεξεργασία θα συνεχιστεί καθ'όλη τη διάρκεια της κοινουβολευτικής περιόδου, μέχρι τις επόμενες εκλογές. Αυτό που εκτυλίσσεται στην ελληνική κοινωνία πριν και κυρίως μετά τις κάλπες είναι μια συνεχής δυναμική διεργασία με μεγάλο ενδιαφέρον κυρίως για τις ανθρωποκοινωνικές επιστήμες.
Γράφουμε ιστορία και δεν το ξέρουμε.

Το πρώτο συμπέρασμα των εκλογικών αποτελεσμάτων είναι ότι οι Έλληνες είμαστε ριψοκίνδυνος λαός. Έχουμε το DNA του κασκαντέρ στο αίμα μας. Προτιμάμε να πάμε στη δουλειά μας κάνοντας parkour, παρά από τον δρόμο. Αν βγάζαμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα κλεινόμασταν όλοι στα σπίτια μας και θα περιμέναμε να πεθάνουμε αφού δεν θα υπήρχε καμία ελπίδα για τη χώρα.
Τώρα, όλοι αναλάβαμε το ρίσκο να ζήσουμε με τον κίνδυνο, η αδρεναλίνη μας χτυπάει κόκκινο στις εφορίες όπου πλακωνόμαστε με τους υπαλλήλους, με τους δικαστικούς κλητήρες που φέρνουν κατασχετήρια σπιτιών και αυτοκινήτων, στα φαρμακεία και τα νοσοκομεία όπου παίζουμε μπουνιές με τους γιατρούς για μία εξέταση ή ένα φάρμακο, ενώ πιο τυχεροί είναι οι άποροι και οι άστεγοι στις ουρές που μπορεί να τρώνε ξύλο αλλά τουλάχιστον στο τέλος φεύγουν και μ' ένα καφάσι ντομάτες.

Αλλά το βασικό συμπέρασμα αυτών των ιστορικών εκλογών, είναι ότι το υψηλό ποσοστό που διατήρησε η Χρυσή Αυγή στις εκλογές του Ιουνίου θα ρίξει αλάτι στην άνοστη καθημερινότητά μας. Ειδικά τώρα που άρχισαν τα πρώτα μπάνια και όλοι λίγο - πολύ θα πάρουμε χρωματάκι, θα πρέπει να αποδεικνύουμε συχνά με τα ελληνικά μας, ότι δεν είμαστε αλλοδαποί αφού τα μπλόκα των χρυσαυγιτών που θα περιφρουρούν την φυλετική μας καθαρότητα θα κατακλύσουν τις παραλίες. Βέβαια επειδή οι Χρυσαυγίτες είναι αρχαιολάτρεις και μιλούν μία, δικής τους επινόησης αρχαιολελληνική διάλεκτο αναμεμιγμένη με στοιχεία από τη νεοελληνική αργκό, θα πρέπει να μην εξευγενίζουμε αυτά που λέμε. Ασε να σου βγει φυσικά οποιαδήποτε άναρθρη κραυγή, θα καταλάβει ο άλλος.

Εννοείται ότι στη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας η Χρυσή Αυγή συμβάλλει τα μέγιστα αφού δεν θα αφήσει Πακιστανό για Πακιστανό και Αιγύπτιο για Αιγύπτιο που να μην τον κοπανήσει - άλλωστε αυτοί είναι η μεγάλη απειλή του έθνους. Αντίθετα, αυτοί που αντανακλούν το μεγαλείο και τις αξίες της φυλής, δηλαδή οι εργολάβοι δημόσιων έργων, οι εφοπλιστές, οι μιζαδόροι, οι μεγαλοεκδότες, τα λαμόγια, και οι πολιτικοί (οι σοβαροί, όχι οι αριστεροί), προστατεύονται ως κόρη οφθαλμού από τα παλικάρια με τις μαύρες μπλούζες, που στο πέρασμά τους βαράνε προσοχές αποδίδοντας τις δέουσες τιμές στους εθνικούς ευεργέτες, τους σωτήρες του λαού.

Μετά τον εκλογικό θρίαμβο της ΧΑ μάλιστα, τα 3,5 και πλέον εκατομμύρια ευρώ του Έλληνα φορολογούμενου, τα οποία θα εισρεύσουν στα ταμεία ως κρατική επιχορήγηση, θα εξοπλίσουν τους στρατιώτες του κόμματος με νέα λοστάρια, στιλέτα, σιδηρογροθιές και άλλα όπλα της αρετής στον υπερ πάντων αγώνα κατά των Πακιστανών με τα καροτσάκια του σούπερ μάρκετ. Επίσης θα αυξηθεί το χαρτζιλίκι και η κοκαϊνη για τους λευκούς μετανάστες (Αλβανούς, Ρουμάνους, Ρωσοπόντιους) που στρατολογούνται από τη ΧΑ ως εκτελεστές, κάτω από τα άγρυπνα αλλά στραβά μάτια της Ελληνικής Αστυνομίας.

Κατά τα άλλα, το ΠΑΣΟΚ κατόρθωσε μέσα σε ένα εξαιρετικά δυσμενές κλίμα (λυσσαλέα αρνητική προπαγάνδα από το σύνολο των ΜΜΕ, αήθεις επιθέσεις από την αριστερά αλλά κυρίως από τη ΝΔ) να διατηρήσει με μικρές απώλειες το ποσοστό που κέρδισε στις 6 Μαίου - αναμφισβήτητη επιτυχία που πρέπει να πιστωθεί αποκλειστικά στο ήθος και το ειδικό βάρος του Ευάγγελου Βενιζέλου.
Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες έχασαν έδαφος αλλά παρ' όλα αυτά κατέχουν ένα σεβαστό αριθμό εδρών που θα τους επιτρέψει κάποια στιγμή να ενδώσουν σε θέσεις, καρέκλες και μίζες, όπως έκανε στο παρελθόν κάθε ανεξέρτητος Έλληνας.
Η Δημοκρατική Αριστερά απέδειξε ότι ακόμα και ένα μικρό ποσοστό, «μπορεί» (δόθηκε η απάντηση στο προεκλογικό ερώτημα, του σποτ στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο γνωστός αριστερός Γιάννης Μπέζος) να σε κάνει από τίποτα, κυβερνητικό εταίρο. Σε μία κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας μάλιστα. Μεγαλεία.
Τέλος το ΚΚΕ φέρεται ως ο μεγάλος χαμένος των εκλογών αλλά η Κεντρική Επιτροπή δεν επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο, οπότε πρέπει να προσέχουμε τι λέμε.

Είναι πλέον φανερό ότι οι πιο κρίσιμες εκλογές της μεταπολίτευσης σήμαναν ταυτοχρόνως και το τέλος της. Ζούμε πλέον μία νέα εποχή, προσδοκώντας ήδη να παλιώσει, ώστε μόλις αυτό συμβεί να γιορτάσουμε τη δεύτερη μεταπολίτευση. Χωρίς Πολυτεχνείο, ας μην την ξαναπατήσουμε.

ΥΓ1. Από το βράδυ των εκλογών προσπαθώ να καταλάβω και να βάλω σε μία σειρά όλα όσα έχουν συμβεί και συμβαίνουν. Επειδή τα γεγονότα έχουν καταιγιστικό ρυθμό δεν προλαβαίνεις να βάλεις τίποτα σε τάξη. Πάντα κάτι νέο προκύπτει και τα ξαναβάζεις κάτω.
Δεν μπορείς για παράδειγμα να δικαιολογήσεις με κανέναν τρόπο τη συμμετοχή (ή έστω την έγκριση) ενός αριστερού κόμματος σε ένα κυβερνητικό σχήμα το οποίο εν έτει 2012, έχει στη σύνθεσή του, Μητσοτάκη και Κεφαλογιάννη - ονόματα που αναφέρονται στις πιο μαύρες σελίδες της Αριστεράς εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες. Αυτά είναι ιστορικά λάθη που η Αριστερά πληρώνει ακόμα. Και, εντάξει, ας διαγράψουμε τις διαχωριστικές γραμμές. Πως λοιπόν εσύ, ως φιλολαϊκό, φιλεργατικό, προοδευτικό κόμμα ανέχεσαι να δίνεις ψήφο εμπιστοσύνης σε μία κυβέρνηση με δύο τραπεζίτες υπουργούς; Πως ανέχεσαι να δίνεις προκαταβολικά άλλοθι στην ατιμωρησία όσων συνειδητά και αποδεδειγμένα πλέον έφεραν τη χώρα σε αυτό το σημείο. Πως τελικά, πιστεύεις ότι θα βοηθήσεις να σωθεί η χώρα, συμπράττοντας με αυτους που φέρουν βαρύτατες ποινικές ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση;

ΥΓ2. Φυσικά, όλα αυτά άρχισαν να συμβαίνουν από τη στιγμή που ο ελληνικός λαός, έδωσε πρώτος όχι μόνο την έγκριση αλλά και την εντολή του για να συμβούν. Δεν χρειάζεται να αναρρωτηθούμε πως και γιατί. Είναι γνωστή η επιχείρηση τρομοκράτησης και προπαγάνδας που στήθηκε στο μεσοδιάστημα από τις 6 Μαϊου μέχρι τις 17 Ιουνίου. Όμως πραγματικά, αυτή τη φορά δεν νιώθω κανέναν οίκτο. Δεν θα λυπηθώ για κανέναν που δεν λυπάται πρώτος τον εαυτό του. Για ό,τι συμβεί από εδώ και πέρα ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του.

ΥΓ3. Το σκίτσο του Αρκά μου ήρθε στο μυαλό, μετά από την αναφορά ενός φίλου. Η κατάσταση είναι πλέον τόσο σουρεαλιστική που δεν μπορούμε παρά να κάνουμε πλάκα για το τέλος μας ως κοινωνίας (ίσως και το φυσικό μας τέλος - είπαμε, οι χρυσαυγίτες τόσα λεφτά θα πάρουν από την κρατική επιχορήγηση, θα εξοπλιστούν ακόμα καλύτερα) το οποίο φαίνεται να είναι προ των πυλών. Το ευχάριστο είναι ότι στη θέση του θανατοποινίτη δεν είναι οι Έλληνες. Είναι τα παιδιά τους. Που τα πούλησαν για να μη θέσουν σε κίνδυνο τα 400 ευρώ της σύνταξής τους. Ποιος τα γαμάει.

Φιλία και μίσος

Πάντα πίστευα ότι τίποτα δεν μπορεί, ούτε πρέπει, να μπει ανάμεσα σε μία φιλία και να τη διαλύσει. Έχω τρεις -αυτό που λέμε κολλητούς- και αρκετούς καλούς φίλους. Ποτέ δεν προβληματίστηκα για το αν θα επιλέξω ανάμεσα στη φιλία τους ή την απομόνωσή τους λόγω κάποιου -κατά τη δική μου, άκρως ελαττωματική κρίση- δικού τους ελαττώματος το οποίο μπορεί να με δυσαρεστούσε. Ήμουν φανατικός οπαδός της παροιμίας για τους φίλους και τα ελαττώματά τους και δίνω αγώνα για να παραμείνω έτσι.

Αυτό που ζούμε τα δύο-τρία τελευταία χρόνια, προς μεγάλη μου έκπληξη, διαπιστώνω ότι βάζει σε σκληρή δοκιμασία (και) τις φιλίες. Λένε ότι οι φίλοι φαίνονται στα δύσκολα. Όχι μόνο στα δικά σου ή τα δικά τους δύσκολα, όταν τους έχεις δηλαδή, ή σε έχουν ανάγκη, αλλά κυρίως στα δικά σας δύσκολα, όταν ο ένας έχει ανάγκη τον άλλο. Κάποιος χάνει τη δουλειά του, κάποιος δεν έχει χρήματα για φαγητό ή φάρμακα, κάποιος άλλος φοβάται να σηκώσει το τηλέφωνο γιατί χρωστάει παντού. Η γενιά μας ποτέ δεν χρειάστηκε να έρθει αντιμέτωπη με τέτοιες καταστάσεις - αυτό που ζούμε είναι πρωτόγνωρο.

Τα δύσκολα λοιπόν, τα αληθινά δύσκολα, είναι εδώ και ποτέ δεν είχα αμφιβολία πως όσα και αν έρθουν, οι φιλίες θα είναι πάνω απ' όλα. Τελευταία όμως νομίζω ότι κάνω λάθος. Η αγάπη, η στήριξη, η αλληλεγγύη και η μαγεία της παρέας, αυτό το γλυκό βλέμμα του «τι σε νοιάζει ρε, εγώ είμαι εδώ» έχουν δώσει τη θέση τους στον φόβο. Σε έναν φόβο που δεν έχει τίποτα το παιδικό. Στον φόβο που γίνεται μίσος για όλους και για όλα.
Το καταλαβαίνεις από τις συζητήσεις μας - δεν πιστεύεις αυτά που ακούς. Καμία ψυχραιμία, καμία κριτική σκέψη - φυσικά καθόλου αγάπη για τίποτα και για κανέναν. Μόνο αρχέγονα συναισθήματα και κραυγές.

Δεν είμαι ιεροκήρυκας. Και εμένα με χαλάει η εικόνα μιας Αθήνας κατακλυσμένης από καροτσάκια σούπερ μάρκετ που τα σέρνουν ταλαιπωρημένες φιγούρες. Και εγώ δυσανασχετώ όταν σε κάθε φανάρι έρχεται ένας ρακένδυτος σκουρόδερμος να μου ζητήσει ψιλά. Ξέρω όμως ότι βρίσκεται εδώ για μια σειρά από λόγους, που ο καθένας μπορεί να καταλάβει. Όπως επίσης ο καθένας μπορεί να καταλάβει -αν σκεφτεί λίγο ψύχραιμα- για ποιους λόγους βρίσκεται εδώ και όχι κάπου αλλού.

Και όμως, όταν φοβάσαι, όλες αυτές οι λογικές σκέψεις πάνε περίπατο. Νομίζω ότι σε αυτή τη χώρα έχουμε πάψει από καιρό να σκεφτόμαστε και έχουμε αφήσει άλλους να σκέφτονται για εμάς: Τα χουντοκάναλα, τις ξεπουλημένες φυλλάδες των μεγαλοεργολάβων και τους δημοσιογράφους τους, τους δημαγωγούς των πάνελ, και τους λαϊκιστές των μπαλκονιών.

Η συνείδησή μας, ζητάει ελευθερία και δικαιοσύνη. Η συνήθεια, μας ζητάει βόλεμα και «ήρεμη» ζωή την οποία υπονομεύουν οι Πακιστανοί και οι Αφγανοί μετανάστες. Αυτοί, είναι η πληγή που απειλεί την ησυχία του μικροαστού Έλληνα. Και εναντίον αυτής της απειλής το σύστημα είναι πρόθυμο να προσφέρει τις υπηρεσίες του αποκρύπτωντας τις πραγματικές απειλές: Τη φτωχοποίησή του, την οικονομική του ομηρία από την υπερφορολόγηση και τον φόβο της ανεργίας και της εξαθλίωσης. Στον ίδιο ρυθμό και οι «υπηρεσίες» των αυτόκλητων σωτήρων της Χρυσής Αυγής. Των μπράβων της εθνικής μας συνείδησης που ανέλαβαν τον ρόλο τους πλακώνοντας αδιακρίτως στο ξύλο τους αλλοδαπούς, χαϊδεύοντας όμως και γλείφοντας την εξουσία και τους νταβατζήδες της. Πίνουν από το ίδιο βαρέλι, είναι η ίδια ράτσα, απλά σε αυτή την μπίζνα ανέλαβαν τη βρώμικη δουλειά.

Και οι φίλοι μου ξαφνικά μισούν τους μετανάστες. «Μας παίρνουν τις δουλειές». Τις δουλειές που ποτέ κανένας τους δεν καταδέχτηκε να κάνει. «Είναι εγκληματίες». Όλοι ανεξαιρέτως, ακόμα και αυτοί που είναι χρόνια στην Ελλάδα, έχουν φίλους Έλληνες, έχουν οικογένειες, παιδιά. «Δεν θέλουν να φύγουν», γι αυτό στοιβάζονται στο λιμάνι της Πάτρας ή της Ηγουμενίτσας προσπαθώντας να κρυφτούν σε μία νταλίκα, λαθρεπιβάτες για την Ιταλία.
Κανείς δεν σκέφτεται, κανείς δεν λυπάται, όλοι μισούν. Και σύντομα θα μισεί ο ένας τον άλλον.
Δεν θα υπάρχουν πια φίλοι.

H θετική πλευρά

Δεν συμμερίζομαι απόλυτα την εθνική κατάθλιψη για την είσοδο της Χρυσής Αυγής στο Κοινοβούλιο. Κατ΄αρχάς δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι περισσότεροι από 300.000 συμπατριώτες μας ψήφισαν το συμπαθές κίνημα οπότε οφείλουμε να ψάξουμε να τους βρούμε και να τους κάνουμε φίλους μας για να μη νιώθουν άσχημα.

Είναι πολύ οδηνυρό συναίσθημα ο κοινωνικός αποκλεισμός, γι αυτό πρέπει να αγκαλιάσουμε όλους αυτούς τους ξενοφοβικούς, ανασφαλείς, φοβισμένους, αντικοινωνικούς συμπολίτες μας που κλειδώνονται στα σπίτια τους για να φυλάνε τα λεφτά τους από τους αλλοδαπούς διαρρήκτες ώστε την επόμενη μέρα να πάνε να πληρώσουν με χαμόγελο τα χαράτσια και την εφορία.
Πιστεύω οτι η είσοδος της Χρυσής Αυγής στη Βουλή θα δώσει νέο χρώμα στον ναό της Δημοκρατίας. Είχαμε βαρεθεί τόσα χρόνια με τα μουντά μπλε κοστούμια και τα ταγέρ - τώρα το μαύρο θα χαρίσει ένα τόνο κύρους στο πολίτευμά μας ενώ τα μιλιτέρ παντελόνια, τα κοκκινόμαυρα περιβραχιόνια με τον μαίανδρο και τα άρβυλα θα επιβάλουν στρατιωτική πειθαρχία στο εντευκτήριο της βουλής που είχε καταντήσει καυλαντιστήρι και χώρος για καμάκι, μπάλα και τάβλι.
Οι Έλληνες πολίτες μπορούν να νιώθουν πιο ασφαλείς, τώρα, που το δημόσιο χρήμα για τις βουλευτικές αποζημιώσεις, θα ξοδεύεται σε εξοπλισμό εκστρατείας, τσεκούρια και σιδηρογροθιές και όχι σε Mercedes και Lexus.
Οι νεοκλεγέντες βουλευτές της Χρυσής Αυγής όμως θα έχουν και κοινοβουλευτική αποστολή. Πρέπει να είμαστε υπερήφανοι που κάποιοι συμπολίτες μας θα έρθουν για πρώτη φορά σε επαφή με νομοσχέδια, επιτροπές και φυσικά με τις αγορεύσεις από του βήματος. Θα είναι μία πρωτόγνωρη εμπειρία με πολλαπλά οφέλη αφού πολλοί θα μάθουν να γράφουν, να διαβάζουν, να υπογραμμίζουν, και να μιλούν σαν κανονικοί άνθρωποι. Όπως είναι φυσικό, η εικόνα των χρυσαυγιτών βουλευτών να προσφωνούν συνάδελφους τους βουλευτές των άλλων κομμάτων, θα εκτοξεύσει τις θεαματικότητες του καναλιού της Βουλής το οποίο θα πάρει δικαιωματικά πλέον τη θέση στο Νο4 του τηλεκοντρόλ και το Mega θα πάει μετά το 12 μαζί με τα τσοντοκάναλα.
Η μεγαλύτερη προσφορά όμως της Χρυσής Αυγής από τα έδρανα του κοινοβουλίου θα είναι η εμπέδωση της αυτογνωσίας του ελληνικού λαού και η πεποίθηση ότι η μαλακία του δεν έχει όριο.