Η κρίση ξεκίνησε για να διασωθεί η Γερμανία

Του Joe Weisenthal, Βusiness Insider


Ο Richard Koo, γνωστός οικονομολόγος και στέλεχος της εταιρείας Nomura, έγραψε ένα ενδιαφέρον άρθρο σχετικά με το λεγόμενο «πρόβλημα ανταγωνιστικότητας» των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου, το οποίο πιστεύω αξίζει την προσοχή όλων μας.

Ο Κοο δεν δέχεται ότι το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας είναι εγγενές πρόβλημα του Νότου της Ευρώπης, αλλά ισχυρίζεται ότι, μετά τη φούσκα του 2000 στην αγορά των ηλεκτρονικών ειδών (μια φούσκα της οποίας η Γερμανία ήταν ενεργό μέρος), η ΕΚΤ εσκεμμένα υιοθέτησε υπερβολικά χαλαρή νομισματική πολιτική με σκοπό την τόνωση της οικονομίας, έτσι ώστε να μη χρειαστεί η Γερμανία να αναζωογονήσει την οικονομία της μέσω της δημοσιονομικής πολιτικής: «Η προσέγγιση αυτή δεν ωφέλησε και πολύ την εγχώρια αγορά της Γερμανίας (η οποία έπασχε από μια ύφεση του ισολογισμού), αλλά προκάλεσε τεράστιες φούσκες στην περιφέρεια της Ευρώπης, προκαλώντας μια έκρηξη εισαγωγών από τη Γερμανία, πράγμα που βύθισε την περιφέρεια στο χρέος, ενώ συγχρόνως ενίσχυσε τον τομέα των εξαγωγών της Γερμανίας , κυριολεκτικά διασώζοντάς τον από την επικίνδυνη για τη Γερμανία φούσκα του 2000».

Και ο Koo συνεχίζει: «Οι χώρες της νότιας Ευρώπης, οι οποίες δεν ήταν μέρος της φούσκας στην αγορά της πληροφορικής και της υψηλής τεχνολογίας γενικά, είχαν εκείνη την εποχή σχετικά ισχυρές οικονομίες και μεγάλη ζήτηση κεφαλαίων στον ιδιωτικό τομέα. Η πολιτική της ΕΚΤ, σύμφωνα με την οποία το επιτόκιο έγινε 2%, οδήγησε σε απότομη αύξηση της προσφοράς κεφαλαίου, η οποία στη συνέχεια τροφοδότησε την οικονομική επέκταση και τις φούσκες στην αγορά ακινήτων. Οι μισθοί και οι τιμές αυξήθηκαν, καθιστώντας τις χώρες αυτές λιγότερο ανταγωνιστικές σε σχέση με τη Γερμανία. Εν ολίγοις, το πολύ χαμηλό επιτόκιο που όρισε η ΕΚΤ είχε μεν πολύ θετικές επιπτώσεις στη Γερμανία, η οποία έπασχε τότε από ύφεση του ισολογισμού, αλλά ήταν πολύ χαμηλό για άλλες χώρες της ευρωζώνης, με αποτέλεσμα να προκύψει μεγάλη απόκλιση μεταξύ των χωρών στους δείκτες του πληθωρισμού. Καθώς η Γερμανία γινόταν ολοένα και πιο ανταγωνιστική σε σχέση με τις ισχυρές οικονομίες της νότιας Ευρώπης, οι εξαγωγές της αυξήθηκαν απότομα, γεγονός που συνέτεινε στο να βγει από την ύφεση σχετικά γρήγορα. Το εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας σύντομα ξεπέρασε το αντίστοιχο της Ιαπωνίας, αλλά και της Κίνας, ώσπου έγινε το μεγαλύτερο στον κόσμο. Και ένα μεγάλο μέρος της ανάπτυξης της Γερμανίας τροφοδοτήθηκε από τις εξαγωγές σε άλλες ευρωπαϊκές αγορές».

Επομένως, αναμφισβήτητα, η ΕΚΤ είναι υπεύθυνη για το χάσμα ανταγωνιστικότητας, και όχι οι νοτιοευρωπαϊκές χώρες. Το 2005, είχα πει σε ένα ανώτερο στέλεχος της ΕΚΤ ότι ήταν άδικο να εξαναγκάσει η τράπεζα τις άλλες χώρες να «διασώσουν» τη Γερμανία, καταφεύγοντας σε μια ενίσχυση των οικονομιών τους μέσω μιας χαλαρής νομισματικής πολιτικής. «Κανονικά», του είπα, «θα έπρεπε να υποχρεωθεί η Γερμανία να εφαρμόσει μέτρα δημοσιονομικής τόνωσης, αφού η ίδια η Γερμανία είχε μεγάλο ρόλο στην φούσκα της αγοράς του 2000. Ο αξιωματούχος της ΕΚΤ μου απάντησε ότι αυτό ακριβώς σημαίνει ι ένα ενιαίο νόμισμα: επειδή στη Γερμανία δεν μπορούσε να γίνει εξαίρεση για τα δημοσιονομικά κίνητρα, η μόνη επιλογή ήταν να γίνει μια προσπάθεια να ανακάμψει όλη η ευρωζώνη μέσω μιας νομισματικής πολιτικής».

Με άλλα λόγια, δεν θα υπήρχε καμία ανάγκη για την εφαρμογή μιας τόσο μεγάλης χαλάρωσης από την ΕΚΤ και, ως εκ τούτου δεν θα είχε διευρυνθεί το χάσμα ανταγωνιστικότητας των χωρών του Νότου με την υπόλοιπη ευρωζώνη σε τόσο δραματικά επίπεδα, εάν η Γερμανία είχε χρησιμοποιήσει δημοσιονομικά κίνητρα για την αντιμετώπιση της ύφεσης του ισολογισμού της.

Κατά την εκπόνηση του εγγράφου της Συνθήκης του Μάαστριχτ, οι εμπνευστές και συντάκτες δεν προέβλεψαν τις περιπτώσεις ύφεσης του ισολογισμού. Αποτέλεσμα είναι το σημερινό «πρόβλημα ανταγωνιστικότητας» να οφείλεται αποκλειστικά στο επιτόκιο του 3% που ορίζει η συνθήκη για τα δημοσιονομικά ελλείμματα, τα οποία δημιούργησαν σοβαρά προβλήματα στην νομισματική πολιτική της ΕΚΤ κατά τη διάρκεια τέτοιου είδους υφέσεων.

Οι χώρες της νότιας Ευρώπης δεν είναι υπεύθυνες για αυτά τα προβλήματα και είναι καιρός πλέον να γίνει αυτό ευρέως κατανοητό.

Στου ΤEDx την ολόμαυρη ράχη

Τα μεγάλα μυαλά απεφάνθησαν: «Η κρίση δημιουργεί ευκαιρίες».
Το νέο μότο της νεοφιλελεύθερης διανόησης.
Ποια αμφιθέατρα, ποια εργαστήρια, ποια εργοτάξια και ποιες βιβλιοθήκες;
Οι καριέρες πλέον χτίζονται στα open coffees, στις διαλέξεις της TED, στα think tanks και στα innovation awards.
Ομιλίες «ειδικών» πάνω σε καυτά θέματα, όπως «ένας κήπος στο διαμέρισμά μου» ή «πως θα θωρακίσουμε τη Γη από τους αστεροειδείς » ή «η γενιά που ξαναφτιάχνει την Κίνα» έχουν ασφαλώς μεγαλύτερη επιρροή στους νέους που αναζητούν τον προσανατολισμό τους σε μία κοινωνία ανισοτήτων, από όση ενδεχομένως θα είχε μια ανοικτή συζήτηση με τίτλο «επανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας» ή «στρατηγική για μία νέα αγροτική πολιτική» ή «ο ορυκτός μας πλούτος και ο σχεδιασμός για την εκμετάλλευση προς όφελος του λαού και του τόπου».
Κάτω από αυτό το πρίσμα, οι προβολείς της επιβράβευσης φωτίζουν μόνο τους «νέους αγρότες» που πήραν τα βουνά (από ανάγκη και όχι από επιλογή όπως μαεστρικά υπονοούν τα παπαγαλάκια του σιωπηρού καθωσπρεπισμού), τους νεόκοπους «επιχειρηματίες» που επινόησαν δήθεν καινοτόμα επαγγέλματα της πλάκας, και τους γόνους της μπουρζουαζίας που ανακάλυψαν το μεγαλείο της κοινωφελούς εργασίας, της φιλανθρωπίας και της δωρεάς.
Στην Ελλάδα των κλειστών σχολείων, των ημίκλειστων νοσοκομείων, και των κλειδαμπαρωμένων καταστημάτων, στην Ελλάδα της εγκληματικότητας, του φόβου, των νεοαστέγων, των ακάλυπτων επιταγών και των αυτοκτονιών, το δόγμα «κάνε-πως-δεν-βλέπεις», παίρνει την κυρίαρχη θέση στις οθόνες και τις πρώτες σελίδες των μνημονιακών Μέσων.
Ξαφνικά η μετανάστευση (αυτή, η ίδια του '50, με μικρές διαφορές όπως τα καλογυαλισμένα πατώματα του «Ελ. Βενιζέλος» που πήραν τη θέση του σιδηροδρομικού σταθμού), έγινε «κυνήγι νέων προκλήσεων στο εξωτερικό».
Η επιμονή στην «καινοτομία» -που συνήθως εξαντλείται στην εξέλιξη των ίδιων παρασιτικών υπηρεσιών της δεκαετίας του '90, με καινούργιο περυτίλιγμα- έγινε το ευαγγέλιο (και) των νεογιάπηδων.
«Δεν χρειάζεται καμία σύγκρουση με το κατεστημένο, καμία ρήξη. Ας μην γκρινιάζουμε! Το παν είναι να παλεύουμε και να πετυχαίνουμε μέσα από τις δυσκολίες». Αυτή είναι η φιλοσοφία. Το καμουφλαρισμένο επιχείρημα της υποταγής και της σφαλιάρας.
Και δώσ' του εξώφυλλα στις εφημερίδες με μόνιμο σλόγκαν «η Ελλάδα που αντιστέκεται». Με τόση αντίσταση, τύφλα να χει το ΕΑΜ. Και δωσ' του, πρώτη μούρη στην τηλεόραση η δεσποινίδα με το ταγιέρ που βρήκε λέει, το κλειδί της επιτυχίας ως «personal shopper» (ψάξτε να βρείτε μόνοι σας τι είναι, εγώ αρνούμαι να το περιγράψω). Και να, χαμογελαστοί με σακάκια και γραβατούλες δύο πιτσιρικάδες που κέρδισαν βραβείο τεχνολογίας σε διαγωνισμό εφήβων αλλά αν δεν τους δώσει υποτροφία κανένα αμερικάνικο πανεπιστήμιο θα τους φάει το μαύρο σκοτάδι.
Με τις πραγματικά στρατηγικές προοπτικές αυτής της χώρας υποθηκευμένες μέχρι όγδοης γενεάς στους γκοτζίλες του καπιταλισμού, αυτό που μας μένει είναι να χειροκροτάμε τα φρούτα της ξενόφερτης επιχειρηματικότητας στον «πολυχώρο» του (διαπλεκόμενου μέχρι τα αυτιά) ιδρύματος «τάδε» και στο κοκτέιλ πάρτι που θα ακολουθήσει με χορηγό το Johnnie Walker.
Τη στιγμή που τα μνημόνια εθελοδουλείας στραγγαλίζουν εθνικής σημασίας οργανισμούς όπως το ΙΓΜΕ και το Εθνικό Κέντρο Ερευνών, τη στιγμή που, ήδη η ελληνική Επικράτεια κομματιάζεται σε Ελεύθερες Οικονομικές Ζώνες (δηλαδή σε σύγχρονα σκλαβοπάζαρα τα οποία κάνουν πλιάτσικο στους φυσικούς πόρους της χώρας και βαφτίζονται «επενδυτικά προγράμματα» - όπως π.χ. το σκανδαλώδες Helios) και τη στιγμή που η εγχώρια επιχειρηματικότητα αντιμετωπίζεται εκ προοιμίου σαν μίασμα, τα τσακάλια της νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας ανακαλύπτουν νέους επαγγελματικούς παραδείσους στα αμφιθέατρα της ΤΕD. Είναι οι ίδιοι που επιμένουν να μας ταίζουν  το διαχρονικό παραμύθι «ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της ελληνικής οικονομίας».
Για άλλη μία φορά, ο ραγιάς συνεπής στον ιστορικό του ρολο φοράει τη στολή του σερβιτόρου και στον ελεύθερο χρόνο του διαβάζει Forbes. Εις υγείαν.

Στης πισίνας τα νερά

Οι πρώτες πισίνες στην ιστορία κατασκευάστηκαν στην αρχαία Ρώμη τον 1αι. π.Χ. Μάλιστα ο Μαικήνας Γάιος,  ένας προύχοντας της πόλης ανέλαβε την κατασκευή της πρώτης θερμαινόμενης πισίνας για κολύμβηση η οποία μάλιστα ήταν και δημόσια.
Στις μέρες μας, η ιδιωτική πισίνα αποτελεί -δικαιολογημένα ως ένα βαθμό- στοιχείο ισχύος και κοινωνικού status. Γι αυτό και ο ιδιοκτήτης ενός σπιτιού εξοπλισμένου με πισίνα θεωρείται πλούσιος, επιτυχημένος, λαμόγιο ή όλα τα παραπάνω. Πέρυσι, μαζί με πέντε φίλους, είχαμε ενοικιάσει για το καλοκαίρι ένα τέτοιο σπίτι στα Ανατολικά προάστια της Αττικής καταβάλλοντας έκαστος ένα σεβαστό αλλά λογικό ποσό. Έτσι οι καλεσμένοι που έρχονταν για καφέ, φαγητό ή «pool party», έμεναν με ανοικτό το στόμα μη ξέροντας σε ποια από τις κατηγορίες να μας κατατάξουν. Η αλήθεια είναι πως, όταν ο απλός κόσμος στριμώχνεται στις πλαζ και εσύ κάνεις βουτιές σε μία μεγάλη πισίνα με θέα τον όρμο της Ραφήνας, μια διαφορά την έχεις. Δυστυχώς, φέτος λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων και με πόνο καρδιάς δεν μπόρεσα να συμμετάσχω στον ρεφενέ οπότε είμαι αναγκασμένος να τραβιέμαι στις παραλίες μαζί με την πλέμπα.
Το κράτος, χρόνια τώρα, στη μάχη κατά της φοροδιαφυγής, στηρίζεται στο αλάνθαστο συμπέρασμα ότι οι ιδιοκτήτες σπιτιών με πισίνα έχουν εισοδήματα άνω του μέσου όρου και είναι πανίσχυροι κοινωνικά και επαγγελματικά. Όλοι. Γι' αυτό, κάθε χρόνο εξαπολύει -μέσω των ΜΜΕ- ένα ανελέητο κυνηγητό με δορυφορικές φωτογραφίες, δηλώσεις πόθεν έσχες, φορολογικά στοιχεία κλπ. αλλά τελικά οι μόνοι που την πληρώνουν είναι αυτοί που έχουν πισίνα από τα Jumbo.
Στην απομυθοποίηση του ιδιαίτερου συμβολισμού που έχουν οι πισίνες ως δείγμα κοινωνικής επιφάνειας, συμβάλλει κατά κόρον ο πρωθυπουργός της χώρας ο οποίος δεν έχει εμφανιστεί ποτέ να κολυμπάει ή να κάνει κανό σε πισίνα παρά μόνο στα ταπεινά νερά του Αργοσαρωνικού. Άλλωστε, όσο μεγάλη και να είναι μία πισίνα δεν μπορεί να χωρέσει δύο σκάφη του λιμενικού και μία ομάδα βατραχανθρώπους των ειδικών δυνάμεων που προσέχουν τον κ. Παπανδρέου να μην πνιγεί. Την ίδια φιλοσοφία χαμηλών τόνων ακολουθούν και όλα τα μέλη της κυβέρνησης που δεν έχουν εμφανιστεί σε καμία πισίνα βίλας ή πολυτελούς ξενοδοχείου ώστε να μην προκαλούν το δημόσιο αίσθημα στις δύσκολες στιγμές που περνάει η χώρα. Έχουν βέβαια φίλους οι οποίοι, εκτός από πισίνες διαθέτουν και θαλαμηγούς για να πηγαίνουν σε απόμερες παραλίες όπου δεν τους βλέπει κανείς. Κάποιοι δε, έχουν και τις πισίνες πάνω στις θαλαμηγούς.

Αγκυλωμένη γενιά

Τις είχε φορέσει μόλις δύο φορές. Δεν ήθελε να τις χαλάει σε ποδαρόδρομους και βόλτες για καφέ. Το πλακόστρωτο στην Αγγέλου Μεταξά δεν έχει φτιαχτεί για δεκάποντες Prada αν και θα 'πρεπε. Ο Δημήτρης είχε ξοδέψει σχεδόν το μισό δώρο Χριστουγέννων για να τις κάνει δώρο στη γιορτή της. Χαλάλι... Τα είχαν ήδη τρία χρόνια και η Τίνα ήταν η αδυναμία του.
Εκείνο το ανοιξιάτικο βράδυ θα τις φορούσε ξανά. Είχαν κλείσει τραπέζι στο αγαπημένο τους ρεστοράν στη Βάρκιζα. Μετά θα πήγαιναν να συναντήσουν τους φίλους τους στο μόνιμο στέκι τους από Μάιο μέχρι Σεπτέμβρio στην παραλία της Γλυφάδας. Εκεί πλέον τους ήξεραν όλοι. Ο μετρ, η κοπέλα στην υποδοχή και οι σερβιτόροι. Φυσικά για να γίνει αυτό δεν είχαν χαλάσει και λίγα όλα αυτά τα χρόνια. Σχέσεις με το προσωπικό δεν χτίζεις μόνο επειδή είσαι κοινωνικός. Τους άρεσε το μαγαζί, είχαν περάσει άπειρα βράδια σε γιορτές και γεννέθλια. 
Εκείνος δούλευε σε εταιρεία καλλυντικών. Κοντά δέκα χρόνια. Από τα 25 σχεδόν. Στην αρχή πωλητής, πολύ γρήγορα έγινε account manager αλλά μετά κάπου κόλλησε. Πέντε χρόνια τώρα το πάλευε για προαγωγή αλλά δεν του έβγαινε. «Είναι άλλοι μπροστά από σένα» του έλεγαν. Τα λεφτά, πολύ καλά για τα δεδομένα του μέσου εργαζόμενου. Δεν τα λες λίγα 2.300 ευρώ καθαρά το μήνα. Αλλά για εκείνον ήταν πολύ λίγα τώρα πια. «Κοίτα τον Γιάννη της κυρίας Δήμητρας, δίπλα. Με το ζόρι φτάνει τα 1200 ευρώ και τρέχει από το πρωί μέχρι το βράδυ σε δύο δουλειές» του 'λέγε η μητέρα του. «Άσε μας ρε μάνα» της απαντούσε αγανακτισμένος. «Εγώ, δηλαδή, δεν τρέχω από το πρωί μέχρι το βράδυ; Και δεν κοιτάω τον Γιάννη. Κοιτάω έναν άλλον που γνώρισα προχτές και βγάζει τα διπλά από μένα σε ναυτιλιακή. Κοντεύω να βγάζω τα λιγότερα από όλους. Μόνο ο Νίκος βγάζει πιο λίγα επειδή τον έβαλε ο πατέρας του στην πρέσα. Και ούτως ή άλλως κάποια μέρα θα  κληρονομήσει ένα μαγαζί. Εγώ τι κάνω»!
Έτσι ήταν. Ποτέ δεν είχε μάθει να κοιτάζει προς τα κάτω. Μόνο πάνω. Και αυτό που είχε δεν του έφτανε. Για την ακρίβεια του φαινόταν φιλοδώρημα για τις ικανότητες που πίστευε ότι διέθετε και κυρίως για τη δουλειά που έριχνε στην εταιρεία. Η ζωή του είχε πλέον γίνει ένα κυνήγι μαγισσών χωρίς διακοπή.
Η ασημί SLK σταμάτησε έξω από τη νεόκτιστη πολυκατοικία στο Μοσχάτο. Τέσσερα χρόνια πλήρωνε 600 ευρώ τον μήνα. Την είχε βρει ελαφρώς μεταχειρισμένη 28.000 ευρώ. «Ευκαιρία» του πιπίλαγαν το μυαλό οι φίλοι του. «Κοίτα τη μαλάκα! Κουκλάρα το αμάξι...» Η κάψα του τριαντάρη. Και η εποχή του τριαντάρη. Τα πρώτα χρόνια όμως, που μπορούσε να τη χαρεί, είχε το άγχος του δανείου. Τώρα, την είχε ξεπληρώσει εδώ και έναν χρόνο και δεν του έκανε πλέον καμία αίσθηση. Ειρωνία... «Και τι κατάλαβες;» ρωτούσε με αυστηρό ύφος μέσα του μια φωνή. Η Τίνα βέβαια καμάρωνε. Της άρεσε να την κοιτούν με φθόνο άλλα κορίτσια της ηλικίας της στα φανάρια. Κλασική μοναχοκόρη, μεγαλωμένη στα μετάξια. Με πιάνο αλλά χωρίς Γαλλικά. Δεν της άρεσαν. Γενικά από μικρή δεν είχε μάθει να παιδεύει πολύ το μυαλό της. Είχαν φροντίσει γι' αυτό οι γονείς της. Την είχαν καλομάθει αλλά το χαίρονταν. Και στα 25 της ζούσε τη ζωή σε όλη της την ένταση. Τη ζωή, όπως την είχε μάθει αυτή.  Χωρίς να της λείψει τίποτα. Το easy living. Ωράριο 8-4, πενθήμερο, βόλτες, ψώνια, έξοδοι, διήμερες εκδρομές, διακοπές... Δουλειά βρήκε σε δήμο των Νοτίων προαστίων από τα 22. Πρώτα σε ένα δημοτικό οργανισμό, εποχική. Μετά ο πατέρας της εκμετελλεύτηκε μια παλιά γνωριμία που είχε από τον καιρό που συνδικαλιζόταν στον ΗΣΑΠ, οδηγός ο ίδιος. Τα καλά χρόνια μπόρεσε να μαζέψει κάποια χρήματα. Έκανε τη μεγάλη κίνηση και αγόρασε ένα ωραίο διαμέρισμα. Με τους κόπους μια ζωής και χωρίς να ζητήσει βοήθεια από κανέναν. Σιχαινόταν τους γλύφτες του συνδικαλισμού. Τους τα βρόντηξε γρήγορα. Και με τη μικρή, δεν ήθελε να υποχρεωθεί σε κανέναν. Τέλος πάντων κατάφερε να την κάνει αορίστου χρόνου και τώρα πια περιμένε να περάσουν τα τελευταία τέσσερα χρόνια να συνταξιοδοτηθεί. Το «Τινάκι» του ήταν πλέον τακτοποιημένο - ήταν το μεγαλύτερό του άγχος.
Η μουσική ήταν δυνατή. Ο κόσμος πολύς - Σάββατο βράδυ. Τα αγόρια της παρέας δεν είχαν όρεξη για πολλά πολλά. Όλοι τους 30 συν πια, δημιουργημένοι, με τα δικά τους λεφτά, με τις αμαξάρες τους. Αλλά ως εργαζόμενοι ή πολύ περισσότερο ως στελέχη όπως δήλωναν στα επαγγελματικά ραντεβού, είχαν γαλουχηθεί μέσα σε μία επίπλαστη εργασιακή ευημερία που, και αυτοί δεν μπόρεσαν ποτέ να καταλάβουν που κολλάει...
«Ρε φίλε, τα τρία τελευταία χρόνια μπαίναμε συνέχεια μέσα. Διάβαζα τους ισολογισμούς. Πως γίνεται να έπαιρνα τα λεφτά που έπαιρνα και στους διευθυντές να έδιναν και μπόνους από πάνω, μου λες;» αναρρωτιόταν ο Παύλος που δούλευε σε εταιρεία υποδομών αθλητικών εγκαταστάσεων. Είχαν πάρει σχεδόν τις μισές δουλειές των Ολυμπιακών Ακινήτων αλλά από τον καιρό που δούλευαν για τους Αγώνες κοντεύει πια να κλείσει δεκαετία. Οι περικοπές, είχαν πέσει σε όλους βαριές. Όχι όμως απότομες.
«Μόνος σου το λες ρε φίλε. Τα ακούγαμε και τα βλέπαμε» απάντησε ο Δημήτρης. Ήξερε και αυτός ότι η μείωση μισθού ήταν κοντά. Ο τζίρος στην εταιρεία το τελευταίο εξάμηνο ήταν 25% κάτω από πέρυσι, που ήταν 20% κάτω από πρόπερσι... «Τα ακούγαμε και δεν κάναμε τίποτα. Βλέπαμε το παγόβουνο να έρχεται και νομίζαμε ότι θα χτυπήσει άλλο καράβι» ξέσπασε ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής του. Αναθεμάτιζε εκείνη την νοοτροπία που τον ανέθρεψε επαγγελματικά. Ότι, τίποτα δεν μπορεί να ανακόψει την καριέρα του. Ότι όλα μπορούν να πάνε μόνο μπροστά και πάνω.
Λίγο πιο δίπλα ο Νίκος, με το μονίμως σνομπ ύφος χάζευε τα κορίτσια της παρέας που όρθια με το ποτό στο χέρι λικνίζονταν και γελούσαν. «Κοίταξέ τις ρε... Τι ανάγκη έχουν αυτές» μονολογούσε με τον γνωστό φτηνό λαϊκό μισογυνισμό του. «Τι κρίση και μαλακίες. Για τόλμα να τους πεις ότι φέτος δεν έχει διακοπές. Μισά εμείς, μισά ο μπαμπάς και αυτές τα κραγιόν. Κατάλαβες αδερφέ»;
Υπερβολές. Κάθε μία είχε μάθει να εργάζεται και να πληρώνεται. Σε μία εποχή που αυτό ήταν ο κανόνας και το σχετικά εύκολο, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ποτέ δεν ζήτησαν κάτι λιγότερο ή κάτι περισσότερο. Η Μύκονος, τα χιονοδρομικά, τα Prada και τα μπουζούκια ήταν κάτι το φυσιολογικό για το οποίο κανείς δεν μπορούσε να τις κατηγορήσει. Για ποιον λόγο να ανησυχήσουν; Αυτό βρήκαν, με αυτό έζησαν. Πως ήταν δυνατόν τώρα να βρουν τα αντανακλαστικά για να κατανοήσουν το πρόβλημα σε όλο το μέγεθός του;
«Είμαστε η γενιά που έζησε μία ψεύτικη ζωή και τώρα ξυπνάει για να ζήσει την αληθινή» μονολογούσε φιλοσοφώντας ο Δημήτρης. «Βλέπαμε τους πιτσιρικάδες να πετάνε μολότοφ στους μπάτσους και νιώθαμε ότι δεν έχουμε τίποτα να μας ενώνει μ' αυτούς. Κατέβαιναν δέκα άνθρωποι σε πορεία και εμείς παραπονιόμασταν για την κίνηση. Ακόμα και τώρα. Σου 'ρχεται ο πακιστανός στο φανάρι και δεν καταδέχεσαι να τον κοιτάξεις μια στιγμή στα μάτια. Μάθαμε να τα σπάμε στα μπουζούκια για να πουλήσουμε μούρη επειδή είχαμε μια δουλειά του αέρα και τώρα κάνουμε το ίδιο μπας και πιστέψουμε ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. Αντί να δούμε την αλήθεια κατάματα κάνουμε βουτιές στο παρελθόν για να νιώσουμε καλύτερα. Κότες είμαστε ρε μαλάκα! Μεγάλες κότες. Βρίζουμε τη γενιά του Πολυτεχνείου ότι δήθεν μας έφερε σ' αυτό το χάλι. Εμείς που είμασταν δηλαδή; Τουλάχιστον η γενιά του Πολυτεχνείου βρέθηκε ένα βράδυ στον ίδιο χώρο και ξεσηκώθηκε. Εμείς, που διάολο θα συναντηθούμε; Στα κλαμπ και στις καφετέριες; Που είμαστε ρε»;
Η παρέα τον κοιτούσε με ανοικτό το στόμα... Ποτέ δεν είχε μιλήσει έτσι. Ο Δημήτρης, ένα γνήσιο παιδί της ελεύθερης αγοράς να βγάζει λόγο σαν κομμουνιστής; «Τι λες ρε φίλε»; αποκρίθηκε ο Παύλος. «Έτσι μάθαμε να ζούμε. Τώρα θα αλλάξουμε; Ή μήπως είμαστε για κινήματα τώρα»;  αναρρωτήθηκε...
«Έτσι μας έμαθαν αδερφέ. Και εμείς καταπίναμε ό,τι μαλακία μας σέρβιραν. Από μικραστοί, μας είπαν ξαφνικά να γίνουμε γιάπηδες. Και εμείς τους πιστέψαμε, οι μαλάκες». Άναψε τσιγάρο. Παραμέρησε τον κόσμο μέσα σε χαρούμενες φωνές και γέλια και βγήκε έξω να πάρει αέρα. Ο Παύλος τον ακολούθησε. Κοίταξε τη θάλασσα μπροστά του. «Έρχονται μέρες που δεν θα τις έχουμε ξαναζήσει φίλε. Τα πράγματα δεν θα μείνουν ίδια. Και είμαστε ανάμεσα σε αυτούς που πρέπει να τα αλλάξουν. Γιατί αν εμείς δεν είμαστε φτωχοί, θα γίνουν τα παιδιά μας. Θα ζήσουν σε μια χώρα που τίποτα δεν θα τους ανήκει. Κάτι πρέπει να κάνουμε. Τώρα».

(Οποιαδήποτε ομοιότητα των προσώπων και των διαλόγων με την πραγματικότητα είναι συμπτωματική. Οι συνθήκες της ιστορίας είναι πραγματικές και επικρατούν τώρα στην Ελλάδα). 

Megaλε την πάτησες!

Το μήνυμα που εξάγεται από τις αγωγές που κατέθεσαν οι stars δημοσιογράφοι του Mega εναντίον του blog «Fimotro» είναι ένα: Την ώρα που η ΕΣΗΕΑ θεωρείται πλέον κομμάτι του παρακράτους από τα ίδια τα μέλη της, η μπλογκόσφαιρα αποδεικνύεται το πιο συμπαγές και ενωμένο συνδικάτο της ενημέρωσης.
Υπάρχουν καλά και κακά blogs. Υπάρχουν blogs που εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα και παίζουν παιχνίδια. Υπάρχουν blogs που συκοφαντούν. Όμως, αυτό που δεν έχουν καταλάβει τα παπαγαλάκια της εξουσίας και οι μπράβοι της ενημέρωσης, είναι ότι τα blogs στηρίζονται ή απαξιώνονται από τους ίδιους τους αναγνώστες τους. Συνεπώς, όση προπαγάνδα και βρώμικο χρήμα και αν πέσει από τους μεγαλοεργολάβους και τους πουλημένους εκδότες για την επιβολή των σχεδίων τους, δεν αρκεί. Το ίντερνετ είναι άπειρο. Τα λεφτά σας, πεπερασμένα. Την πατήσατε μαλάκες!
Ιστορική αναδρομή. 
Το μεγάλο πρόβλημα στην ενημέρωση τα τελευταία 20 χρόνια είναι οι επιχειρηματικές παρτούζες με την εξουσία. (Χειροκρότημα στην αίθουσα). Ευχαριστώ και συνεχίζω: Όταν τα δανεικά με την εγγύηση του Δημοσίου, ξεχείλιζαν την αγορά, οι δουλειές πήγαιναν καλά. Ήξερες ότι τα δημόσια έργα μοιράζονταν δικαιότατα στο δήθεν ανταγωνιστικό περιβάλλον των 5-6 μεγαλοεργολάβων, τα ΜΜΕ προπαγάνδιζαν τα σχέδια των αφεντικών τους, κατατρόπωναν ως γραφικό οποιονδήποτε τολμούσε να αρθρώσει ένα σοβαρό λόγο διαμαρτυρίας και έμενε το ΚΚΕ να το αντιμετωπίζουν σαν τον τρελό του χωριού, έτσι για να υπάρχει και η αντίθετη φωνή - που κανείς βέβαια δεν της έδινε σημασία γιατί έχει πλήρως αφομοιωθεί ως μέρος του συστήματος. Υπήρχε μία τάξη. Όλα μία χαρά. Νοικοκυρεμένα. 
Μέχρι που ήρθαν αυτά το κωλομπλόγκς και κοίτα ο διάολος που έσκασε καπάκι και η κρίση. Και τώρα τι γίνεται; Καταστροφή. Τα λεφτά τελειώσανε. Δεν ξέρουν πλέον ποιον πρέπει να γλείψουν και αν τελικά θα πάρουν κάτι για τον κόπο τους. Και έχουν και από πάνω τους μπλόγκερς να τους τα χώνουν. Και το κακό δεν είναι ότι τους τα χώνουν. Το κακό είναι ότι τους διαβάζουν, πιθανότατα εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες περισσότεροι από όσους βλέπουν τα Γεγονότα των οκτώ στο Mega. 
Πάντως, δεν είμαι της άποψης ότι οι Πρετεντέρηδες γλείφουν μόνο την κυβέρνηση. Πιστεύω ότι τα αφεντικά των Πρετεντέρηδων ψάχνονται να βρουν ποιος είναι πιθανότερο να τους στείλει κάνα έμβασμα για να επιζήσουν. Κοινώς, όλοι γλείφουν όλους. Πανικός. Και ο πανικός ως γνωστόν είναι κακός σύμβουλος. Προϊόν αυτού του πανικού, και οι αγωγές που κατέθεσαν εναντίον του Fimotro. Προφανώς όταν (και αν) η υπόθεση πάει στα δικαστήρια θα γελάσει ο κάθε πικραμένος. 
Το πρόβλημά σας είναι ότι μοιάζετε με το καναρίνι στο κλουβί. Αν κάποιος σας ανοίξει το πορτάκι, δεν θα βγείτε έξω. Καλομάθατε στο καναβούρι και στο αγγουράκι. Όμως πλέον το κλουβάκι σας δεν έχει ούτε φαϊ και με το πορτάκι ανοικτό δεν σας παρέχει ούτε προστασία. Η παρτούζα τελείωσε αν δεν το πήρατε χαμπάρι. Οι Ευφραίμ, oι Siemens, οι Ολυμπιακοί, οι εξοπλισμοί... Πάπαλα! Βγείτε από το κλουβί και επιστρέψτε στους αναγνώστες σας όσο είναι καιρός, αν και πολύ φοβάμαι ότι χάσατε και το τελευταίο τρένο. Για να ανακτήσετε την εμπιστοσύνη του κόσμου θέλει καρύδια και εσείς τόσα χρόνια στην στοργική κρατική αγκαλιά ευνουχιστήκατε.