H ζωή χωρίς τον Τσίμα

Προ των ευθυνών του θέτει το έθνος για το κακό που θα μας βρει οσονούπω, η εκπομπή Έρευνα του Mega. O Παύλος Τσίμας είναι ένας ανήσυχος δημοσιογράφος με νέες ιδέες, ίδιες μεταξύ τους. Με το ανατριχιαστικό σλόγκαν «Η ζωή χωρίς το ευρώ» (μπρρρ!!!!) ο έγκριτος ρεπόρτερ παρουσιάζει σε ένα ντοκιμαντέρ ντυμένο με εικόνες από τιγκαρισμένα νοσοκομεία, ουρές δημόσιων υπηρεσιών και μπακάλικα της δεκαετίας του '60, πόσο άθλια και μίζερη θα είναι η ζωή μας χωρίς το νόμισμα, χάρη στο οποίο ο απλός έλληνας εργαζόμενος γνώρισε την Porsche Cayenne, τα Spa, τα Cοhiba και το Cardhu αλλά ξέχασε να λέει καλημέρα στον γείτονά του, έμαθε να μισεί τους μετανάστες και να ρίχνει τις ευθύνες για όλα στους άλλους.
Το νόμισμα, χάρη στο οποίο γιγαντώθηκε ο παρασιτικός καταναλωτισμός και που σε μία δεκαετία πρόλαβε να κάνει κροίσους τους πρώην πλούσιους επενδυτές, εργολάβους, εφοπλιστές, εκδότες και λαμόγια.
Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πως θα ειναι η ζωή χωρίς το ευρώ, ακόμα και αν έχει την ατυχία να ενημερώνεται από τύπους σαν τον Τσίμα οι οποίοι, συνεχώς τον ταίζουν -με το αζημίωτο φυσικά-  εικόνες τριτοκοσμικές λες και τέτοιες δεν μπορεί κανείς να βρει στην καρδιά της ευρωζώνης. Κανείς επίσης δεν μπορεί να προβλέψει πόσο τραγικές θα είναι οι συνέπειες της παραμονής της χώρας στο ευρώ αφού οι λιγοστές φωνές που ακούγονται κάτω από τον ήχο των φερεφώνων, προειδοποιούν εδώ και χρόνια για αυτά που ζούμε σήμερα και για τα χειρότερα που έρχονται, όχι μόνο πια για τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα όσο -και κυρίως- για την άλλοτε ευνοημένη και ευφησυχασμένη μεσαία τάξη η οποία για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση, σε απόλυτους αριθμούς καταρρέει.
Ο κ. Τσίμας βέβαια δεν ανήκει στη μεσαία τάξη οπότε έχει κάθε λόγο να προπαγανδίζει για λογαριασμό των αφεντικών του που τον χρυσοπληρώνουν, την «ανάγκη» να παραμείνει η ελληνική οικονομία εντός του φαύλου κύκλου της ευρωζώνης. Όπλο του, οι εικόνες τρόμου και οι μαρτυρίες «ειδικών» που  επισημαίνουν σε όλους τους τόνους πόσο καταστροφική θα ήταν για τη χώρα η έξοδος από το ευρώ. Ευτυχώς που η έννοια «χώρα» για αυτόν και τους ομοίους του δεν έχει καμία σχέση με τη «χώρα» των απλών ελλήνων.
Κανείς λοιπόν -ούτε ο κ. Τσίμας- δεν μπορεί να γνωρίζει πως θα είναι η ζωή χωρίς το ευρώ. Φυσικά όλοι μπορούν να φανταστούν πως θα ήταν η ζωή χωρίς τον κ. Τσίμα.

Την ημέρα της κρίσης...

Πέρασα ένα καλοκαίρι κόλαση. Τις λιγοστές μέρες και ώρες που δεν ήμουν απασχολημένος με την υγεία του πατέρα μου, όταν δηλαδή δεν έτρεχα σε νοσοκομεία, ΙΚΑ, φαρμακεία, εξετάσεις και γιατρούς, χάζευα ωραίες φωτογραφίες άλλων στο facebook να κάνουν διακοπές στα νησά. Ά, έκανα και δύο μπάνια! Στη Βουλιαγμένη. Και ένα στη Βάρκιζα. Ξεσάλωσα εκείνη τη μέρα. Τρία συνολικά. Ή τέσσερα; Τέλος πάντων. Κάπου εκεί.
Ομολογώ ότι αυτή η φετινή εμπειρία μου με συγκλόνισε. Πάντα πίστευα ότι έχει πλάκα να επιδεικνύεις πόσο ωραία περνάς όταν κάποιος άλλος μπορεί να τραβάει ζόρια, οπότε τώρα που ήμουν εγώ ο ζορισμένος δεν μου πολυάρεσε.
Βασικά, αυτό που ήλπιζα, ήταν ότι θα γυρίσουμε όλοι από τις διακοπές (και η επανάσταση μαζί) και θα μαζευτούμε πάλι για να βρούμε τρόπο να διώξουμε τους γελοίους που μας έκατσαν στο σβέρκο. Εκ, των υστέρων κατάλαβα ότι και μόνο η σκέψη αυτή είναι αρκετή για να σε εκτοξεύσει στη στρατόσφαιρα της γραφικότητας.
Μάλιστα, ακούγοντας προχτές στο ραδιόφωνο τον Γιώργο Αυγερόπουλο να περιγράφει το προφίλ της Αργεντίνικης κοινωνίας, λίγους μήνες πριν από την κατάρρευση των τραπεζών τον Δεκέμβριο του 2001, δεν είχα καμία αμφιβολία για το πόσο γραφικός είμαι. Γιατί, λίγους μήνες πριν από την οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας, εμείς ασχολούμαστε με τα ίδια πράγματα που απασχολούσαν και τη μεσαία τάξη της Αργεντινής. Οπότε μπορώ απλά να περιμένω σαν τον Ξέρξη στο όρος Αιγάλεω να δω τον θρίαμβο των αγορών πάνω στο βιος, τα σπίτια και τα τζιπ των νεοελλήνων. Προφανώς ο Θεμιστοκλής μας τελείωσε οπότε δεν μας σώζει τίποτα πια.
Αυτό όμως που θα έχει τη μεγαλύτερη πλάκα θα είναι το ξέσπασμα των φυλήσυχων και νομοταγών. Αυτοί που έπνιξαν και το τελευταίο ίχνος οργής στα σωθικά τους όταν έλαβαν το ειδοποιητήριο της εφορίας για την έκτακτη εισφορά και το τέλος ακινήτων, και πήγαν από την αρχή να τα πληρώσουν εφάπαξ μην τυχόν και στοχοποιηθούν. Αυτοί που έτρεξαν από την πρώτη μέρα στην τράπεζα να βρουν τη «φοροκάρτα» νομίζοντας ότι η καλή διαγωγή τους και το «αίσθημα ευθύνης» θα τους σώσει την ημέρα της κρίσης. Είναι οι ίδιοι που καρφώνουν τον συνάδελφό τους, από φόβο μήπως βγουν αυτοί στην «εφεδρεία». Δεν τους αρέσει. Αλλά ρισκάρουν πολλά αν δεν το κάνουν. Την κενότητα μιας ζωής «γεμάτης».
Δύο είναι οι κοινωνικές ομάδες που καταφεύγουν σε ανεξέλεγκτη βία σε περιόδους οικονομικής κατάρρευσης: Ο υπόκοσμος και η μεσαία τάξη. Αυτή η μεσαία τάξη, με τα δύο αυτοκίνητα, το τεσσάρι ρετιρέ, το εξοχικό και τις έξτρα διακοπές. Αυτή, με τις τραπεζικές καταθέσεις «για την κακιά στιγμή» και το οικογενειακό εισόδημα των 5.000 ευρώ μηνιαίως. Αυτή που ντύνεται ακριβά «γιατί είναι αθάνατα», τρώει στα ακριβά «γιατί το καλό φαγητό αξίζει», οδηγεί ακριβά «για ασφάλεια». Αυτή η «μεσαία ελίτ», η «low profile» αλλά «high quality»... Αυτή, που ζει τόσο ήρεμα ώστε είναι διατεθειμένη να σκοτώσει όποιον πιστέψει ότι της χαλάει τη γαλήνη. Την ημέρα της κρίσης... Αυτούς να φοβάσαι.

Η μεσαία τάξη που δεν κατάλαβε

Το οικονομικό τοπίο που έχει διαμορφωθεί σήμερα δίνει την πιο χαρακτηριστική εικόνα διχασμού της μεσαίας τάξης. Τα ανώτερα στρώματα που τις δεκαετίες της μεταπολίτευσης γαλουχήθηκαν με μία ψευδαίσθηση οικονομικής ευμάρειας και που όλα αυτά τα χρόνια προσπαθούν να μπουν στο κλαμπ των ισχυρών, δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με τους Έλληνες της ίδιας -περίπου- οικονομικής ισχύος, οι οποίοι όμως εμφανίζονται να διαθέτουν αυξημένη αίσθηση του που ανήκουν και τι πρέπει πραγματικά να διεκδικούν. Από την ευρεία βάση της κοινωνίας, μόνο αυτοί οι εκπρόσωποι των ανώτερων στρωμάτων της μεσαίας τάξης, είναι που στέκονται σύμμαχοι (εκτός από την ελίτ φυσικά) στα καθεστωτικά ΜΜΕ και το πολιτικό-οικονομικό κατεστημένο προσπαθώντας να υποβαθμίσουν το πρωτοφανές κίνημα των «αγανακτισμένων». Είναι εκείνοι που προτιμούν να συμπεριφέρονται σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα στην καθημερινότητά τους, παρότι βιώνουν στο μεγαλύτερο βαθμό τις συνέπειες του μνημονίου. Διότι, αν και δεν είναι οι πολυπληθέστεροι, εντούτοις είναι αυτοί που καλούνται να συνεισφέρουν αναλογικά τα περισσότερα στη φοροεπιδρομή του μνημονίου. Ελεύθεροι επαγγελματίες με δυνατό προφίλ, ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι, στελέχη εταιρειών με καλούς αλλά όχι υπερβολικούς μισθούς είναι αυτοί που έζησαν τα προηγούμενα χρόνια πιστεύοντας ότι όχι μόνο «θέλουν» αλλά και «μπορούν». Σε αντίθεση με τους άλλους της ίδιας οικονομικής δύναμης αλλά όχι του ίδιου βαθμού αυτογνωσίας, δεν έχουν καταλάβει ότι οι πιθανότητες να ανέβουν ένα σκαλί παραπάνω στην κλίμακα της οικονομικής - κοινωνικής ιεραρχίας, είναι απείρως λιγότερες από εκείνες που θα τους στείλουν στο Σύνταγμα! Προσπαθώντας να στηριχτούν με τα δύο χέρια στον θάλαμο ενός ασανσέρ που καταρρέει, προσποιούνται ότι αυτά που συμβαίνουν είναι σοβαρά στον βαθμό που σηκώνουν «ανάλυση» καφενειακού επιπέδου με ολίγη Greek πλάκα και κοινώς «δεν μας αγγίζουν στο ελάχιστο». Ούτε λόγος φυσικά για προβληματισμό και ανησυχία σχετικά με τις συνέπειες του μνημονίου σε «επουσιώδη» θέματα όπως η εθνική κυριαρχία, η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, το ξήλωμα του ΕΣΥ και της Παιδείας.
Και αν ακόμα οι εκπρόσωποι αυτής της τάξης επιμένουν να κοιτούν αφ' υψηλού τους αγανακτισμένους, κάτι που φαίνεται για παράδειγμα από τα ειρωνικά σχόλια στις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, δεν θα αργήσει η ώρα που τα οικονομικά βάρη θα τους ρίξουν αυτόματα στις συνήθειες και την συμπεριφορά όλων των υπολοίπων. Και τότε  είναι που θα «θέλουν» αλλά δεν θα «μπορούν».