Καθεστωτική αποβλάκωση

Ένα από τα μεγαλύτερα θερινά βασανιστήρια είναι η τυχόν αναγκαστική εξάρτηση από τα τηλεοπτικά κανάλια για την ενημέρωση. Στη χώρα με την πιο κρατικοδίαιτη επιχειρηματική τάξη, οι ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες, ένα δημόσιο αγαθό, έχουν παραχωρηθεί σκανδαλωδώς σε επιχειρηματίες που ανταποδίδουν τη χαριστική μεταχείριση με την αναπαραγωγή της πιο χυδαίας προπαγάνδας.

Το αποτέλεσμα είναι μια εκδοχή ενημέρωσης στην οποία μια «επιτυχία» της Αντιτρομοκρατικής, προγραμματισμένη να αποσπάσει την προσοχή του κοινού από την ανακοίνωση εξαιρετικά επώδυνων μέτρων λιτότητας, είναι πιο σημαντική από τη βιβλική καταστροφή στη Χίο που έδειξε την ανημπόρια ενός αποδεκατισμένου από τη λιτότητα κρατικού μηχανισμού. Έχουμε, τηλεοπτικά δελτία στα οποία καταγγέλλεται και αποκηρύσσεται μετά βδελυγμίας η δικαιολογημένη έκρηξη μιας τοπικής κοινωνίας ενάντια σε ένα κράτος που στέλνει διμοιρίες των ΜΑΤ για μικροπαραβάσεις αλλά αποσιωπάται ότι επήλθε συμβιβασμός με τη Siemens ως «εθνικό προμηθευτή», αποδεικνύοντας ότι η πρακτική της να μισθοδοτεί τις ελληνικές κυβερνήσεις δεν ήταν παρανομία αλλά συνετή επενδυτική τακτική. Βομβαρδιζόμαστε από σχολιαστές που εμβριθώς υπερασπίζονται την αναγκαιότητα μιας καταστροφικής λιτότητας, αλλά εντέχνως καλύπτουν ότι η μέγιστη εγκεφαλική δραστηριότητά τους είναι η απομνημόνευση ή και απλώς ανάγνωση των προπαγανδιστικών non-paper που εκδίδουν οι υπάλληλοι της Τρόικας.

Μα, θα έλεγε κάποιος, υπάρχουν όλα τα ρεπορτάζ που καταγράφουν την οικονομική ανέχεια, τις επιπτώσεις της λιτότητας, τις δυσκολίες των νοικοκυριών. Μόνο που η τελετουργική επανάληψη αυτών που ήδη ξέρουμε, αφού τα βιώνουμε άμεσα, χωρίς καμιά αναφορά στη δυνατότητα να υπάρξει άλλος δρόμος, χωρίς λιτότητα και μνημόνια, νομιμοποιεί την υπάρχουσα κατάσταση. Η διεκτραγώδηση καταλήγει σε ένα είδος μοιρολατρικής αποδοχής του αναπόφευκτου, διευκολύνοντας τη βασική στόχευση αυτών των ρεπορτάζ που είναι η φαντασιακή ταύτιση του κοινού με την ανάγκη πετύχει το οικονομικό πρόγραμμα της κοινωνικής καταστροφής. Είναι τυχαίο ότι σε όλα αυτά τα ρεπορτάζ αναφέρεται η αγωνία «να βρεθούν» τα 11,5 δισεκατομμύρια που θα περικοπούν και κανείς δεν λέει ότι η προσπάθεια είναι να χαθούν αυτά τα χρήματα από το μισθό, τη σύνταξη, την περίθαλψη, το πορτοφόλι μας;

Από κοντά και όλη η προσπάθεια, να παρουσιαστεί η εικόνα μιας «Ελλάδας που προσπαθεί»: αθλητές που αγωνίζονται (αποσιωπώντας τη διάλυση της αθλητικής υποδομής), επιστήμονες που διαπρέπουν (σε πανεπιστήμια του εξωτερικού που δεν αντιμετωπίζουν την υποχρεωτική στάση πληρωμών στην ελληνική ανώτατη εκπαίδευση), έ φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης που αναζητούν το… Βραβείο Γκίνες στον ομαδικό χορό (υποθέτουμε διότι η συστολή και τα «χρηστά ήθη» απέτρεψαν την επιλογή άλλων ομαδικών πρακτικών).

Και επειδή τον Αύγουστο – υποτίθεται ότι – δεν υπάρχουν ειδήσεις, ο θεατής θα πληροφορηθεί και για τα αποτρόπαια ρατσιστικά εγκλήματα και τις δολοφονίες μεταναστών, αλλά ποτέ δεν θα ακούσει ότι αυτά τα εγκλήματα δεν είναι «μεμονωμένα», αλλά επί της ουσίας πολιτικά ενορχηστρωμένα από τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, που κατά τα άλλα αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμη κοινοβουλευτικό κόμμα.

Είναι σαφές ότι η κρίση της ενημέρωσης δεν είναι παρά το σύμπτωμα της συνολικότερης κρίσης μιας ιθύνουσας τάξης που προσπαθεί πίσω από την κυνική αλαζονεία και την πλήρη υποτέλεια στους πιστωτές να συγκαλύψει τον φόβο της ότι κάποια στιγμή θα βγει εκρηκτικά στο προσκήνιο η σωρευμένη οργή των εργαζομένων που βρίσκονται σε απόγνωση, των συνταξιούχων που σπρώχνονται, κυριολεκτικά, σε πρόωρο θάνατο, των νέων που μετά τις σφαίρες του 2008 τώρα υφίστανται την κλοπή κάθε μέλλοντος. Και τότε τα τηλεοπτικά παράθυρα δεν θα προσφέρουν καμιά ασφάλεια…

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 22/08/2012 στην εφημερίδα "Νέα της Λέσβου")

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλοι

Όσοι πίστευαν ότι τα πυρά εναντίον του «αντιμνημονιακού μπλοκ», έπαυσαν με το ναυάγιο των προσπαθειών για συγκρότηση «κυβέρνησης σωτηρίας», ήδη διαπιστώνουν ότι δεν έχουν δει τίποτα.
Το σχέδιο συν-ενοχοποίησης όσων είπαν «όχι» σε ένα κυβερνητικό σχήμα με ανθρωπιστικό μανδύα, το οποίο θα συνέχιζε την επιδρομή του μνημονίου στην ελληνική κοινωνία, μπορεί να απέτυχε. Ο αγώνας όμως, των χρεοκοπημένων ΜΜΕ για να επιβάλλουν τη χούντα των αγορών οι οποίες θα σώσουν εκείνα και θα εξαθλιώσουν όλους τους υπόλοιπους, συνεχίζεται με μεγαλύτερη λύσσα. Είναι ζήτημα επιβίωσης.

Το οξύμωρο, είναι ασφαλώς ότι για την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ ανησυχούν όλοι εκείνοι που διατηρούν τεράστια κεφάλαια έξω από την ελληνική οικονομία. Εφοπλιστές, επιχειρηματίες και μεγαλέμποροι των μονοπολίων, εργολάβοι δημόσιων έργων και εκδότες, αποτελούν τον σκληρό πυρήνα της παρασιτικής οικονομίας που αφού διέλυσε κάθε παραγωγική δυνατότητα στην Ελλάδα τη δεκαετία του ευρώ, τώρα κόπτεται για την παραμονή της «στο σύγχρονο ευρωπαϊκό μπλοκ».
Φυσικά η ανησυχία τους εκφράζει μόνο τον φόβο για τη δική τους επιβίωση η οποία βασίζεται στη συναλλαγή με τους πολιτικούς τους συνεργάτες. Η δήθεν «μαφία της δραχμής» δεν είναι άλλη από το συνεχώς αυξανόμενο κομμάτι του πλυθησμού που πείθεται ότι η μόνη διέξοδος από την οικονομική εξαθλίωση είναι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, παράλληλα με τις αναγκαίες υποστηρικτικές πολιτικές για αυτή τη μετάβαση.

Από το βράδυ της 15ης Μαίου έχει αρχίσει η επιχείρηση συκοφάντησης της Αριστεράς στο σύνολό της μέσα από τη δίκαιη και άδικη κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ. Προσωπικά δεν συμφωνώ καν με τη βασική θέση του ΣΥΡΙΖΑ υπέρ της παραμονής της χώρας στο ευρώ. Και αυτό διότι με τα σημερινά δεδομένα, παραμονή στο ευρώ, σημαίνει μόνο ένα πράγμα: Συνέχιση της πολιτικής που επιτίθεται ανελέητα στα χαμηλότερα στρώματα της κοινωνικής πυραμίδας, συνέχιση της επιδρομής στα εργασιακά δικαιώματα, γκρέμισμα σε ό,τι έχει απομείνει από κράτος πρόνοιας, δημόσια παιδεία,
υγεία και ασφάλεια.

Είμαι σίγουρος ότι οι οικονομικοί επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ το γνωρίζουν. Και είναι βέβαιο ότι εφόσον εκλεγούν, πολύ σύντομα θα βρουν μπροστά τους αυτή την πραγματικότητα. Ότι δηλαδή, οι ουσιαστικές ενέργειες μιας οποιασδήποτε κυβέρνησης ενάντια στα μνημόνια και τις ληστρικές δανειακές συμβάσεις θα φέρουν πολύ σύντομα το τραπεζικό σύστημα σε αδιέξοδο εντός του ευρώ.

Πιθανόν, αυτό το ενδεχόμενο σκόπιμα να αποκρύπτεται για ψηφοθηρικούς λόγους από τους επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ και δεν ξέρω αν θα μπορούσα να του συγχωρήσω ένα τόσο μεγάλο προεκλογικό ψέμα. Σίγουρα όμως δεν θα συγχωρούσα σε κανέναν - ούτε στον Αλέξη Τσίπρα - να κάνει πίσω όταν η Ιστορία τον καλέσει να αποφασίσει.

Σε γαμώ και σε υποστηρίζω

Προσωπικά με θλίβει ιδιαίτερα η εικόνα του Γιώργου Νταλάρα να αποφεύγει τον κεσέ με το γιαούρτι πάνω στη σκηνή. Θυμάμαι σαν χθες την εικόνα από εκείνες τις αξέχαστες συναυλίες το 1983 -ήμουν εννέα χρονών τότε- την αποθέωση από τον κόσμο, και τον δημοφιλή  τραγουδιστή να μονολογεί «δεν πιστεύω αυτό που βλέπω». Ήταν η ένδειξη ευγνωμοσύνης σε ένα πρόσωπο που ενσάρκωνε τα όνειρα και το αύριο ενός ταλαιπωρημένου λαού.

Η γενιά μου, όπως και η γενιά που με ανέθρεψε, μεγαλώσαμε με τα τραγούδια του. Θυμάμαι στοίβες τους δίσκους (σαν αυτόν στη φωτογραφία) να στριμώχνονται όρθιοι κάτω από τραπεζάκι του σαλονιού. Στα τραγούδια, αυτά, η Ελλάδα της μεταπολίτευσης έβλεπε την ελπίδα και την αισιοδοξία για κάτι καινούργιο, πιο καθαρό, που αξιοπρεπές, πιο τίμιο.

Γαλουχηθήκαμε με το πνεύμα του «Αδιόρθω Αναρχί», του «Αϊ μωρέ παιδιά», του «Πάγωσε η τσιμινιέρα», του «Δέντρου». Mε αυτά τα τραγούδια μας έπαιρναν από το χέρι οι πατεράδες μας και μας ανέβαζαν στα φεστιβάλ της Καισαριανής, με αυτά τα τραγούδια κατεβήκαμε στις πρώτες πορείες.
Όταν λοιπόν ο άνθρωπος που τραγούδησε αυτές τις στιγμές, τρώει γιαούρτια και καρέκλες σε συναυλία, πραγματικά, τότε κάτι δεν πάει καθόλου καλά.

Όλοι ξέρουν τη διαδρομή και το έργο του Γιώργου Νταλάρα. Όλοι ξέρουν επίσης, που ήταν και τι έκανε τα τελευταία τουλάχιστον δέκα χρόνια. Κυρίως όμως, που δεν ήταν και τι δεν έκανε.
Ο επαγγελματισμός του -στον οποίο οφείλονται μια σειρά από πολύ ποιοτικές δουλειές στο παρελθόν- έγινε εναγκαλισμός με ολόκληρο το σύστημα εξουσίας και τις παραφυάδες του.
Από υμνητής των αγώνων και των καημών του Έλληνα, μεταμορφώθηκε σε λαϊκό εστέτ που μπαινόβγαινε στο Μέγαρο Μουσικής, που ήταν μέσα σε κάθε εκδήλωση με κρατικές χορηγίες, που η γυναίκα του έγινε υπουργός στην κυβέρνηση του ΔΝΤ. Με γεια του, με χαρά του.

Όμως, δεν είναι δυνατόν ένας καλλιτέχνης με αυτήν ακριβώς την πορεία, και με την οξυδέρκεια που τον διέκρινε στο παρελθόν, αφουγκραζόμενος τα μηνύματα της εποχής του, να κάνει ένα τόσο τραγικό λάθος και μετά απ' όλα αυτά να βγαίνει σε δήθεν συναυλίες αλληλεγγύης στη Νίκαια και τα Λιόσια.

Δεν έχεις καταλάβει τίποτα; Που νομίζεις ότι βρίσκεσαι; Σε ποια εποχή νομίζεις ότι ζεις; Κοίτα γύρω σου. Και αν δεν βλέπεις τη φτώχεια, την ανεργία και τα αδιέξοδα, θα έπρεπε να δεις την οργή. Δεν την είδες. Την προσπέρασες επιδεικτικά και ανέβηκες στη σκηνή σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Δεν γίνεται ρε φίλε τη μία να βγαίνεις στο Mega και να υποστηρίζεις το Μνημόνιο και την άλλη να τραγουδάς για τον λαό που εξ αιτίας του Μνημονίου φυτοζωεί. Δεν γίνεται να του λες «σε γαμώ και σε υποστηρίζω» για να χρησιμοποιήσω και τη φράση από τραγούδι κάποιου συναδέλφου σου που κυνήγησες ανελέητα επειδή σε σατύρισε.

Αν έβλεπες τουλάχιστον, τη στάση άλλων τραγουδιστών της γενιάς σου -ίσως όχι τόσο επιτυχημένων- αλλά με επίγνωση της κατάστασης και της συγκυρίας, ίσως να έκανες αυτό που έκαναν. Ίσως σιωπούσες. Αυτή η στάση θα ήταν πιο έντιμη. Όσοι βρέθηκαν προ τετελεσμένων, κατάλαβαν ότι δεν τους παίρνει να βγουν κατόπιν εορτής και να τραγουδήσουν «για τον λαό». Έμειναν στα σπίτια τους.

Ο Πανταζής είναι συνεπής με αυτά που τραγουδάει. Αυτά τραγουδούσε πάντα, αυτά τραγουδάει και τώρα στα πρωινά. Ο Νίκος Καλογερόπουλος είναι επίσης συνεπής. Αυτά που έγραφε πάντα (και που γι' αυτά είναι αποκλεισμένος εδώ και χρόνια από όλο το κωλοσύστημα του εγχώριου θεάματος, από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου μέχρι τις εταιρείες παραγωγής), αυτά γράφει και τώρα. Γι αυτό και μπορεί να κυκλοφορεί ανάμεσα στον κόσμο με το κεφάλι ψηλά.

Εσύ προσπάθησες, και μάλιστα άκομψα και απροκάλυπτα να είσαι συνεπής και με τον λαό και με το Κολωνάκι. Ε, δεν γίνεται!

(Επειδή μυρίζομαι παρέμβαση του «πνευματικού κόσμου» που προφανώς θα σπεύσει να καταδικάσει «την αήθη και άνανδρη επίθεση στον δημοφιλή μας τραγουδιστή από μία μειοψηφία τραμπούκων», και παρόλο που δεν μ' αρέσει ούτε να δίνω, ούτε να παίρνω συμβουλές, θα συνέστηνα να σκεφτεί για ποιο λόγο συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν. Αυτές τις ώρες η αυτοκριτική είναι απείρως σημαντικότερη από την κριτική. Διαφορετικά, υπάρχουν γιαούρτια για όλους).

Όλα είναι δρόμος

Εσύ που κοιτάς την πάρτη σου, που τρέμεις μήπως φας 3mgr δακρυγόνο, που δεν ένιωσες ποτέ την ανάγκη να διεκδικήσεις κάτι ουσιαστικό, εσύ που λουφάζεις τρομοκρατημένος στον καναπέ βλέποντας τα τρομοδελτία και τρώγωντας μακαρόνια, εσύ που το μόνο που έκανες πάντα τις Κυριακές ήταν να πηγαίνεις σε ταβέρνες και καφετέριες, εσύ που προσδιόριζες πάντα την ύπαρξη σου με βάση τα λεφτά που έβγαζες σε σχέση με αυτά που βγάζουν οι άλλοι, εσύ, να ξέρεις ότι από εδώ και στο εξής τίποτα δεν θα έχει πια τόσο μεγάλη σημασία. Η ώρα που τα παιδιά σου θα ξυπνήσουν με έναν μπάτσο πάνω από την κούνια τους δεν είναι μακριά. Κατέβα στον δρόμο και ελευθερώσου από τη μίζερη ζωή σου. Μη φοβάσαι, δεν θα είσαι μόνος. Είμαστε εμείς. Είμαστε μαζί.

Η μεσαία τάξη που δεν κατάλαβε

Το οικονομικό τοπίο που έχει διαμορφωθεί σήμερα δίνει την πιο χαρακτηριστική εικόνα διχασμού της μεσαίας τάξης. Τα ανώτερα στρώματα που τις δεκαετίες της μεταπολίτευσης γαλουχήθηκαν με μία ψευδαίσθηση οικονομικής ευμάρειας και που όλα αυτά τα χρόνια προσπαθούν να μπουν στο κλαμπ των ισχυρών, δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση με τους Έλληνες της ίδιας -περίπου- οικονομικής ισχύος, οι οποίοι όμως εμφανίζονται να διαθέτουν αυξημένη αίσθηση του που ανήκουν και τι πρέπει πραγματικά να διεκδικούν. Από την ευρεία βάση της κοινωνίας, μόνο αυτοί οι εκπρόσωποι των ανώτερων στρωμάτων της μεσαίας τάξης, είναι που στέκονται σύμμαχοι (εκτός από την ελίτ φυσικά) στα καθεστωτικά ΜΜΕ και το πολιτικό-οικονομικό κατεστημένο προσπαθώντας να υποβαθμίσουν το πρωτοφανές κίνημα των «αγανακτισμένων». Είναι εκείνοι που προτιμούν να συμπεριφέρονται σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα στην καθημερινότητά τους, παρότι βιώνουν στο μεγαλύτερο βαθμό τις συνέπειες του μνημονίου. Διότι, αν και δεν είναι οι πολυπληθέστεροι, εντούτοις είναι αυτοί που καλούνται να συνεισφέρουν αναλογικά τα περισσότερα στη φοροεπιδρομή του μνημονίου. Ελεύθεροι επαγγελματίες με δυνατό προφίλ, ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι, στελέχη εταιρειών με καλούς αλλά όχι υπερβολικούς μισθούς είναι αυτοί που έζησαν τα προηγούμενα χρόνια πιστεύοντας ότι όχι μόνο «θέλουν» αλλά και «μπορούν». Σε αντίθεση με τους άλλους της ίδιας οικονομικής δύναμης αλλά όχι του ίδιου βαθμού αυτογνωσίας, δεν έχουν καταλάβει ότι οι πιθανότητες να ανέβουν ένα σκαλί παραπάνω στην κλίμακα της οικονομικής - κοινωνικής ιεραρχίας, είναι απείρως λιγότερες από εκείνες που θα τους στείλουν στο Σύνταγμα! Προσπαθώντας να στηριχτούν με τα δύο χέρια στον θάλαμο ενός ασανσέρ που καταρρέει, προσποιούνται ότι αυτά που συμβαίνουν είναι σοβαρά στον βαθμό που σηκώνουν «ανάλυση» καφενειακού επιπέδου με ολίγη Greek πλάκα και κοινώς «δεν μας αγγίζουν στο ελάχιστο». Ούτε λόγος φυσικά για προβληματισμό και ανησυχία σχετικά με τις συνέπειες του μνημονίου σε «επουσιώδη» θέματα όπως η εθνική κυριαρχία, η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, το ξήλωμα του ΕΣΥ και της Παιδείας.
Και αν ακόμα οι εκπρόσωποι αυτής της τάξης επιμένουν να κοιτούν αφ' υψηλού τους αγανακτισμένους, κάτι που φαίνεται για παράδειγμα από τα ειρωνικά σχόλια στις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, δεν θα αργήσει η ώρα που τα οικονομικά βάρη θα τους ρίξουν αυτόματα στις συνήθειες και την συμπεριφορά όλων των υπολοίπων. Και τότε  είναι που θα «θέλουν» αλλά δεν θα «μπορούν».

Σκάσε και τρώγε

Έτυχε τις προάλλες να διαβάζω ένα εξαιρετικό άρθρο στο «The Press Project». Παραθέτω ένα απόσπασμα:
«Το πραγματικό έγκλημα της Ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας είναι η απίστευτη εκστρατεία κατασυκοφάντησης του μέσου εργαζόμενου Έλληνα ως τουλάχιστον συνένοχου, αν όχι και αυτουργού της κρίσης. Το αμάρτημα της κυβέρνησης στην Ελλάδα είναι ότι αθώωσε τον εαυτό της και σύσσωμη την ελίτ και ενοχοποίησε βάναυσα και συστηματικά όλους τους υπόλοιπους – ειδικά μάλιστα τους ψηφοφόρους της. Χρησιμοποίησε φροϋδικά σχεδόν το φόβο και την ενοχή, για να πείσει ότι η δική της καθαρά πολιτική επιλογή για το Μνημόνιο, ήταν απολίτικη, μονόδρομος και η μόνη ρεαλιστική για όσους έχουν ακόμα σώας τας φρένας. Απέκρυψε τη γόνιμη συζήτηση που γινόταν σε Ευρώπη και Αμερική για νέες και ρηξικέλευθες λύσεις στην Ελληνική κρίση και κόλλησε σε ένα πρωτόγονα ανόητο ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ».
Πριν ολοκληρώσω καλά - καλά την ανάγνωση, άκουσα στο Μega - χορηγό επικοινωνίας της Ελληνικής κυβέρνησης - τον ανεκδιήγητο Πάγκαλο να λέει ότι (και) η γιαουρτοεπίθεση που δέχτηκε στα Καλύβια είναι προϊόν -όχι μόνο συντονισμένης επιχείρησης του ΣΥΡΙΖΑ- αλλά και ομάδας μισθωμένων αλβανών «μπαχαλάκηδων» οι οποίοι πληρώνονται για αυτή τη δουλειά! Προφανώς, ο χοντρο-Γκέμπελς του Μαξίμου, ζει ακόμα στην εποχή που οι αλβανοί κάθονταν αξημέρωτα στα ρείθρα της πλατείας Ομονοίας περιμένοντας τους χτίστες, τους σοβατζήδες και τους πλακάδες να τους πάρουν για κάνα μεροκάματο. Λησμονεί ότι πλέον, τη συγκεκριμένη δουλειά (δηλ. το γιαούρτωμα) θα την έκαναν πολύ πιο πρόθυμα αλλά και φθηνότερα οι συμπατριώτες του, οι οποίοι έχουν μείνει άνεργοι και άφραγκοι από την πολιτική του Μνημονίου την οποία ψήφισε ο ίδιος. Και συμπλήρωσε το παχύδερμο -ξεχνώντας προφανώς τι έλεγε νωρίτερα- ότι οι μπαχαλάκηδες που τον γιαούρτωσαν ενώ έτρωγε κοψίδια, είναι οι ίδιοι που τα σπάνε στα γήπεδα, οπότε συμπεράναμε λυτρωτικά πως όταν οι αλβανοί και οι Συριζαίοι που τους πληρώνουν, δεν ρίχνουν γιαούρτια και δεν καίνε λάστιχα στα μπλόκα, πάνε στο ΟΑΚΑ, την Τούμπα και το Καραϊσκάκη και πετάνε αναμμένα καπνογόνα στους τερματοφύλακες και τους επόπτες.
Λίγο μετά από το βουτηγμένο στη χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδια, παραλήρημα Πάγκαλου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιώργος Πεταλωτής, ούτε λίγο ούτε πολύ, δήλωνε στην καθημερινή ενημέρωση των δημοσιογράφων ότι αυτή η πολιτική της καθολικής άρνησης και των «ακραίων» αντιδράσεων, ήταν που οδήγησε την Ελλάδα στη δικτατορία. Προφανώς οι τέντι-μπόιδες των 60's που αρέσκονταν στο γιαούρτωμα, φέρουν το δικό τους βαρύ φορτίο ευθύνης για την εγκαθίδρυση της χούντας, ενώ με τη λογική Πεταλωτή, σε λίγο θα πιστέψουμε ότι στην ταινία «Ζ» ο Κώστας Γαβράς είχε δοκιμάσει τον Αλέκο Τζανετάκο στο ρόλο του Γρηγόρη Λαμπράκη, αλλά δεν τράβηξε.
Επίσης, ο Πεταλωτής, πολύ θα ήθελε να κάνει τον ελληνικό λαό να πιστέψει ότι οι κατά κύματα καθημερινές διαμαρτυρίες διαφόρων κοινωνικών ομάδων σε όλα τα μήκη και πλάτη της επικράτειας, είναι υποκεινούμενες από τον ΣΥΡΙΖΑ ως αποτέλεσμα της τεράστιας δυναμικής του, αν και κατά τα άλλα, μπαίνει - δεν μπαίνει στη Βουλή. Οι καταλήψεις δημοσίων υπηρεσιών από απολυμένους συμβασιούχους, οι απεργίες των νοσοκομειακών γιατρών, τη στιγμή που οι μεγαλοχειρούργοι του Ωνασείου φτιάχνουν πύργους με φακελάκια, η διαμαρτυρία των κατοίκων της Κερατέας στην υπό αστυνομικό κλοιό πόλη τους, το κίνημα «Δεν πληρώνω» που αντιστέκεται στις ληστρικές συμβάσεις παραχώρησης των Εθνικών μας δρόμων και όλες οι άλλες μικρές ή μεγάλες συσπειρώσεις αντίστασης στην ξεπουλημένη κυβέρνηση του Μνημονίου, των μεγαλοεργολάβων, των τραπεζιτών και των εκδοτών, προέρχονται σύμφωνα με τον Πεταλωτή από «δήθεν» αγανακτισμένους πολίτες.
Και όπως επισημαίνει το απόσπασμα του άρθρου που παρέθεσα, αυτή ακριβώς η τακτική της επίθεσης - σοκ με σκόπιμα απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς («κοπρίτες», «τζαμπατζήδες», «μαζί τα φάγαμε» κλπ.), χρησιμοποιείται ως τακτική «πειθούς», εναντίον κάθε υγιούς κυττάρου της ελληνικής κοινωνίας, προκειμένου να υπερασπιστούν οι μπαχαλάκηδες του Μαξίμου, τις ήδη χρεοκοπημένες επιλογές τους.
Τόσο βρώμικα και κυνικά επιχειρούν οι συμμορίτες του Μνημονίου, με όπλο την προπαγάνδα από τα εξωνημένα ΜΜΕ, να διχοτομήσουν τον ελληνικό λαό και να στρέψουν τη μία κοινωνική/επαγγελματική ομάδα εναντίον της άλλης, χρησιμοποιώντας ως όχημα ένα κόμμα του 2,8%.