Πρωταγωνιστής

Την ώρα που ο Σταύρος Θεοδωράκης στο πολιτικό μανιφέστο του Ποταμιού, ζητούσε «τα λίγα των πολλών» για την προεκλογική του καμπάνια, το Mega του αφιέρωνε ήδη ένα πεντάλεπτο ανάμεσα στα πρώτα θέματα του δελτίου, αξίας πολλών χιλιάδων ευρώ αν επρόκειτο για διαφημιστικό χρόνο. Λίγο αργότερα, οι πρώην, πλέον, συνάδελφοί του -οι γνωστοί- ανέλυαν τη νέα πολιτική κίνηση με εγκωμιαστικά και αισιόδοξα σχόλια.
Ας παραβλέψουμε το γεγονός ότι αυτή η «αυθόρμητη» πολιτική κίνηση, έγινε δεκτή μετά βαϊων και κλάδων από τη μιντιακή ναυαρχίδα της διαπλοκής. Ας είμαστε καλόπιστοι. Αλλωστε πλάι σε όλους αυτούς τους ανθρώπους δούλεψε για πολλά χρόνια, έχουν σχέσεις, είναι φίλοι, θεμιτός συνεπώς ένας καλός λόγος.
Ολα είναι ζήτημα ελεύθερης και καθαρής σκέψης, μνήμης και γνώσης. Οσο πιο πολλά γνωρίζεις, τόσο πιο πολύ βασανίζεσαι. Και αυτό που διακρίνει κανείς βλέποντας τα πρώτα σχόλια όσων ακολουθούν το Ποτάμι διαδικτυακά, είναι μία αβασάνιστη και σχεδόν παραδομένη στο συναίσθημα και την εικόνα, σκέψη. Γιατί η εικόνα του Σταύρου Θεοδωράκη είναι γοητευτική. Και είναι γοητευτική γιατί είναι τηλεοπτική εικόνα - η μόνη εικόνα που είναι αληθινή για τον μέσο Ελληνα. Δουλεμένη στο χέρι επί σχεδόν 15 χρόνια, περασμένη μέσα από κάμερες με φωτοσκιαστικά φίλτρα, μισοκουνημένα τρε γκρο πλάνα, χαμηλές λήψεις, επιτηδευμένη σκηνοθεσία και Σοβιετικό μοντάζ. Εικόνα για Πρωταγωνιστές.
Αυτό που είναι ο Θεοδωράκης είναι αυτό που βλέπεις, όχι όσα έχει κάνει. Αλλωστε, ό,τι έχει κάνει, είναι παρελθόν. Σημασία έχει αυτό που είναι (ή που φαίνεται να είναι) σήμερα. Και αυτό που φαίνεται, κάνει «γκελ» στον νεαρόκοσμο των malls, στους σημερινούς 40ρηδες, χθεσινούς 30ρηδες του λάιφσταιλ και των ωραίων εποχών και στις μεσόκοπες νοικοκυρές που μιλούν για αυτόν χρησιμοποιώντας το μικρό του όνομα μεταξύ κουζίνας και λίβινγκ ρουμ. Ο Σταύρος μπήκε στα σπίτια της ελληνικής μικροαστικής τάξης ως ο δικός της άνθρωπος.
Και ως τέτοιος ζητάει -σαν να κλέβει εκκλησία πλέον, μπροστά σε αυτό το εύκολο και εύπλαστο κοινό- να ταράξουν μαζί «τα λιμνάζοντα νερά». Τα ίδια λιμνάζοντα νερά που ο ίδιος πλατσούριζε, όντας λιθοξόος του σοσιαλιστικού προσωπείου των πάλαι ποτέ εκσυχρονιστών, ως συντάκτης του Κλικ, του ΜΕΝ και άλλων εκδοτικών υποπροϊόντων της Πασοκικής μουργέλας των 80'ς και 90΄ς, αλλά και ως δημοσιογράφος «αντισυστημικός» και ολίγον μποέμ μεν, απόλυτα αφομοιωμένος στο κύκλωμα δημοσίων σχέσεων παρά την πλατεία Κολωνακίου, δε.
Η εποχή των μνημονίων, ήταν και για τον Σταύρο, σημείο καμπής. Πιστός στο σύστημα που τον ανέδειξε αλλά και υπό την ασυλία της ανήσυχης -στα μάτια των τηλεθεατών/καταναλωτών- δημοσιογραφικής περσόνας που τρυπώνει παντού και δεν κολλάει πουθενά, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εδραίωση του φασιστικού φαινομένου στην Ελλάδα, πίνοντας καφέ με τον Αρχιναζί Μιχαλολιάκο και ξεπλένοντας την τραγωδία του Φαρμακονησίου βάζοντας φιλήσυχους λιμενικούς εκτός υπηρεσίας να παίζουν με τα παιδιά τους.
Και τώρα, που το κεντροαριστερό τσίρκο σηκώνεται και ξαναπέφτει σαν μεθυσμένος γέρος, ανασύρει το σοσιαλιστικό του παρελθόν, έτοιμος να εξαργυρώσει το γραμμάτιο.
Με ενα ωραίο χαμόγελο, κάτι μισόλογα για λεωφορεία και στάσεις, μερικές αόριστες λεκτικές καρπαζιές στους παλιούς πολιτικούς (για ποινική αντιμετώπιση ούτε λόγος), και καμία ουσιαστική και σοβαρή παρουσίαση του τι είναι και τι θέλει από εμάς. Κανένα συγκεκριμένο πρόταγμα, καμία συγκεκριμένη λύση, κανένας συγκεκριμένος προσανατολισμός. Όλα φλου, σαν τη φλουταρισμένη εικόνα των βραδινών λήψεων στην εκπομπή του.
Ο Σταύρος λοιπόν, ο δικός μας Σταύρος έγινε Πρωταγωνιστής.
Και ο λαός για ακόμα μία φορά, κομπάρσος.

Αυτά που έρχονται

Όσο πλησιάζει η μέρα ψήφισης της νέας φοροεπιδρομής στην τσέπη του απλού πολίτη (η οποία -τι σύμπτωση- θα γίνει παράλληλα με την απεργία των δημοσιογράφων), τόσο η οικονομική ολιγαρχία μέσω των δικών της Μέσων Ενημέρωσης και των πιστών σκυλιών της, εντείνει την προπαγάνδα  προκειμένου η ελληνική κοινωνία να φάει τις σάρκες της και για ακόμα μία φορά να πιαστεί κορόιδο.
Η πρόσφατη άνανδρη και χυδαία στοχοποίηση όλων ανεξαιρέτως των ελεύθερων επαγγελματιών με αφορμή γελοίες και επιστημονικά ανυπόληπτες και αστήρικτες «έρευνες», είναι το πιο πρόσφατο βέλος που έβγαλαν από τη φαρέτρα τους τα ντόπερμαν της ενημέρωσης.
Προηγήθηκε (και συνεχίζεται βεβαίως), η λυσσασμένη ρητορική υπέρ της Χρυσής Αυγής, δια μέσου της «αποδοκιμασίας» της. Και αν αυτό φαίνεται ασυνάρτητο, αρκεί να θυμηθεί κανείς τις κατά καιρούς δηλώσεις βουλευτών του πλέον φασιστικού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας οι οποίοι τσουβαλιάζουν τους ωμούς τραμπουκισμούς και δολοφονικές επιθέσεις των Χρυσαυγιτών κατά μεταναστών με κάθε φωνή που ζητάει ελεύθερη ζωή σε μία ελεύθερη χώρα. Αυτή η φωνή είναι ο εχθρός τους, ο δικός τους και των αφεντικών τους και αυτόν θέλουν να εξοντώσουν γιατί αποτελεί το χαλίκι μέσα στο παπούτσι που τους εμποδίζει να βαδίσουν προς την επιβολή του ολοκληρωτικού φόβου στην κοινωνία. Αυτή η φωνή είναι ο εχθρός ο οποίος εμποδίζει τον εκφασιμό που θα κλειδώσει τον κόσμο στο σπίτι του.
Δεν είναι τυχαία η μέγιστη μαλακία που εκστόμισε πριν από δύο - τρεις μέρες η θλιβερή φασιστομαριονέτα Γεωργιάδης λέγοντας ότι η Χρυσή Αυγή είναι αριστερό κόμμα, χωρίς να ακουστεί κιχ από τα ανδρείκελα του «σοσιαλιστικού» ΠΑΣΟΚ.
Αυτή η σκόπιμη κιμαδοποίηση εννοιών και ιδεών είναι το τελευταίο καταφύγιο του αστικού συστήματος εξουσίας προκειμένου να στρέψει τον δημόσιο προβληματισμό μακριά από τα αφεντικά και την κλεπτοκρατία των «αγορών». Όλα πρέπει να ισοπεδωθούν, τα γατιά πρέπει να μπουν σε ένα τσουβάλι και αυτό να μην ανοίξει αν δεν αλληλοσκοτωθούν.
Η συνταγή είναι γνωστή. Όλοι εναντίον όλων: Γιατροί εναντίον ασθενών, οδηγοί εναντίον επιβατών, καθηγητές εναντίον φοιτητών, δεξιοί εναντίον αριστερών, Έλληνες εναντίον ξένων και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.
Σε αυτή την ξυνισμένη τούρτα του λαϊκισμού, η σύγχυση και η θολούρα του λαού είναι το κερασάκι. Είναι σημαντικό, απέναντι στην ισοπεδωτική προπαγάνδα των φασιστών που εξαπλώνεται καθημερινά σαν δηλητηριώδες αέριο στα δελτία των 8, να αντιπαρατάξουμε την καθαρότητα των λαϊκών προταγμάτων. Ελευθερία, πραγματική δημοκρατία, ισονομία και δικαιοσύνη στην κατανομή των βαρών. Από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του.
Κανένας φόρος δε πρέπει να πληρωθεί στους δυνάστες.
Κανένα διόδιο, χαράτσι και χαριστική σύμβαση δεν πρέπει να πληρωθεί στους εγχώριους νταβατζήδες.
Κανένας φόβος από τη χωματερή των καναλιών δεν πρέπει να υπονομεύσει τον αγώνα, και δεν θα δώσει τη θέση του στο χαμόγελο, την αγάπη και την αλληλεγγύη. Δεν είσαι μόνος. Βγες έξω από το σπίτι σου. Εντάξου στα κινήματα γειτονιάς που υπάρχουν πλέον παντού. Αρκεί να τα αναζητήσεις. Ο αγώνας τώρα αρχίζει. Θα σε χτυπήσουν, θα σε ψεκάσουν, θα σε ενοχοποιήσουν, θα σε συκοφαντήσουν. Αλλά δεν θα φύγεις. Γιατί δεν θα έχεις άλλη ευκαιρία. Την ελευθερία σου θα την κερδίσεις εσύ. Κανείς δεν θα σου τη χαρίσει. Ξεκίνα.

Η Άννα είναι μάνα

Αναβρασμός επικρατεί στο ΠΑΣΟΚ μετά τη δημοσιοποίηση
πληροφοριών που κάνουν λόγο για αποχώρηση της Άννας Διαμαντοπούλου από την Ελλάδα. Όπως τονίζουν κορυφαία στελέχη του κόμματος, «άμα αρχίσει ο καθένας να την κάνει έτσι, στο τέλος θα πανικοβληθούμε και θα αρχίσουμε όλοι να την κοπανάμε από πόρτες και παράθυρα - θα κινήσουμε υποψίες. Έπρεπε ο πρόεδρος να έχει προβλέψει ένα σχέδιο εκκένωσης του κτιρίου όπως κάνουν όλοι οι σωστοί γκάνγκστερ».

Από την άλλη, κύκλοι προσκείμενοι στην κυρία Διαμαντοπούλου διαψεύδουν ως κακοήθειες τα περί φυγής της πρώην υπουργού από τη χώρα. Τονίζουν ότι πρόκειται απλώς για ένα ταξίδι στην Αγγλία ώστε να αλλάξει παραστάσεις και να βρεθεί κοντά στον γιο της που σπουδάζει. «Η Ελλάδα χάνει μία μεγάλη πολιτικό, η Αγγλία κερδίζει μία αφοσιωμένη μάνα», λένε χαρακτηριστικά. Φυσικά το παιδί ούτε που θέλει να πιστέψει ότι ξαφνικά θα φορτωθεί τη μάνα του στο φοιτητικό δωμάτιο και εκεί που περνούσε ζωή και κότα με τα εμβάσματα από την Ελλάδα, τώρα θα πρέπει να στρωθεί στο διάβασμα σαν τον γιο του Παπασταφίδα.

Πάντως, θεωρείται δεδομένη η δυσαρέσκεια της «Άννας της 3ης Σεπτέμβρη» για τον παραγκωνισμό της από τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Μάλιστα όπως λέγεται σε κατ' ιδίαν συζητήσεις, η  κ. Διαμαντοπούλου δηλώνει αποφασισμένη να αποδείξει το λάθος του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, χτίζοντας μία νέα καριέρα στην Γηραιά Αλβιώνα. Το δύσκολο είναι ότι πρέπει να ξεκινήσει από χαμηλά, αφού δεν έχει μάθει άλλη δουλειά στη ζωή της από την πολιτική και το υπουργιλίκι - προϋπηρεσία που στην Αγγλία δεν αναγνωρίζεται.

Μετά τα δημοσιεύματα περί αποχώρησης και της οικογένειας Παπανδρέου από την Ελλάδα, στο ΠΑΣΟΚ έχουν αρχίσει να κοιτάζονται με μισό μάτι. Όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη αναρρωτιούνται ποιος θα είναι ο επόμενος που θα την κάνει με ελαφρά και πλέον ο Ευάγγελος Βενιζέλος σκέφτεται αντί για πρωινό καφέ να καλεί σε πρωινή αναφορά για να βεβαιώνεται ότι δεν έχει πηδήξει κανείς την μάντρα.

Φέρτε πίσω το μήνυμα

A, το βρήκα! Το μήνυμα των εκλογών. Τέσσερις μέρες μετά, δεν πειράζει. Τα εκλογικά αποτελέσματα χρειάζονται μια επεξεργασία. Δεν την έχω τελειώσει - νομίζω ότι η επεξεργασία θα συνεχιστεί καθ'όλη τη διάρκεια της κοινουβολευτικής περιόδου, μέχρι τις επόμενες εκλογές. Αυτό που εκτυλίσσεται στην ελληνική κοινωνία πριν και κυρίως μετά τις κάλπες είναι μια συνεχής δυναμική διεργασία με μεγάλο ενδιαφέρον κυρίως για τις ανθρωποκοινωνικές επιστήμες.
Γράφουμε ιστορία και δεν το ξέρουμε.

Το πρώτο συμπέρασμα των εκλογικών αποτελεσμάτων είναι ότι οι Έλληνες είμαστε ριψοκίνδυνος λαός. Έχουμε το DNA του κασκαντέρ στο αίμα μας. Προτιμάμε να πάμε στη δουλειά μας κάνοντας parkour, παρά από τον δρόμο. Αν βγάζαμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα κλεινόμασταν όλοι στα σπίτια μας και θα περιμέναμε να πεθάνουμε αφού δεν θα υπήρχε καμία ελπίδα για τη χώρα.
Τώρα, όλοι αναλάβαμε το ρίσκο να ζήσουμε με τον κίνδυνο, η αδρεναλίνη μας χτυπάει κόκκινο στις εφορίες όπου πλακωνόμαστε με τους υπαλλήλους, με τους δικαστικούς κλητήρες που φέρνουν κατασχετήρια σπιτιών και αυτοκινήτων, στα φαρμακεία και τα νοσοκομεία όπου παίζουμε μπουνιές με τους γιατρούς για μία εξέταση ή ένα φάρμακο, ενώ πιο τυχεροί είναι οι άποροι και οι άστεγοι στις ουρές που μπορεί να τρώνε ξύλο αλλά τουλάχιστον στο τέλος φεύγουν και μ' ένα καφάσι ντομάτες.

Αλλά το βασικό συμπέρασμα αυτών των ιστορικών εκλογών, είναι ότι το υψηλό ποσοστό που διατήρησε η Χρυσή Αυγή στις εκλογές του Ιουνίου θα ρίξει αλάτι στην άνοστη καθημερινότητά μας. Ειδικά τώρα που άρχισαν τα πρώτα μπάνια και όλοι λίγο - πολύ θα πάρουμε χρωματάκι, θα πρέπει να αποδεικνύουμε συχνά με τα ελληνικά μας, ότι δεν είμαστε αλλοδαποί αφού τα μπλόκα των χρυσαυγιτών που θα περιφρουρούν την φυλετική μας καθαρότητα θα κατακλύσουν τις παραλίες. Βέβαια επειδή οι Χρυσαυγίτες είναι αρχαιολάτρεις και μιλούν μία, δικής τους επινόησης αρχαιολελληνική διάλεκτο αναμεμιγμένη με στοιχεία από τη νεοελληνική αργκό, θα πρέπει να μην εξευγενίζουμε αυτά που λέμε. Ασε να σου βγει φυσικά οποιαδήποτε άναρθρη κραυγή, θα καταλάβει ο άλλος.

Εννοείται ότι στη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας η Χρυσή Αυγή συμβάλλει τα μέγιστα αφού δεν θα αφήσει Πακιστανό για Πακιστανό και Αιγύπτιο για Αιγύπτιο που να μην τον κοπανήσει - άλλωστε αυτοί είναι η μεγάλη απειλή του έθνους. Αντίθετα, αυτοί που αντανακλούν το μεγαλείο και τις αξίες της φυλής, δηλαδή οι εργολάβοι δημόσιων έργων, οι εφοπλιστές, οι μιζαδόροι, οι μεγαλοεκδότες, τα λαμόγια, και οι πολιτικοί (οι σοβαροί, όχι οι αριστεροί), προστατεύονται ως κόρη οφθαλμού από τα παλικάρια με τις μαύρες μπλούζες, που στο πέρασμά τους βαράνε προσοχές αποδίδοντας τις δέουσες τιμές στους εθνικούς ευεργέτες, τους σωτήρες του λαού.

Μετά τον εκλογικό θρίαμβο της ΧΑ μάλιστα, τα 3,5 και πλέον εκατομμύρια ευρώ του Έλληνα φορολογούμενου, τα οποία θα εισρεύσουν στα ταμεία ως κρατική επιχορήγηση, θα εξοπλίσουν τους στρατιώτες του κόμματος με νέα λοστάρια, στιλέτα, σιδηρογροθιές και άλλα όπλα της αρετής στον υπερ πάντων αγώνα κατά των Πακιστανών με τα καροτσάκια του σούπερ μάρκετ. Επίσης θα αυξηθεί το χαρτζιλίκι και η κοκαϊνη για τους λευκούς μετανάστες (Αλβανούς, Ρουμάνους, Ρωσοπόντιους) που στρατολογούνται από τη ΧΑ ως εκτελεστές, κάτω από τα άγρυπνα αλλά στραβά μάτια της Ελληνικής Αστυνομίας.

Κατά τα άλλα, το ΠΑΣΟΚ κατόρθωσε μέσα σε ένα εξαιρετικά δυσμενές κλίμα (λυσσαλέα αρνητική προπαγάνδα από το σύνολο των ΜΜΕ, αήθεις επιθέσεις από την αριστερά αλλά κυρίως από τη ΝΔ) να διατηρήσει με μικρές απώλειες το ποσοστό που κέρδισε στις 6 Μαίου - αναμφισβήτητη επιτυχία που πρέπει να πιστωθεί αποκλειστικά στο ήθος και το ειδικό βάρος του Ευάγγελου Βενιζέλου.
Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες έχασαν έδαφος αλλά παρ' όλα αυτά κατέχουν ένα σεβαστό αριθμό εδρών που θα τους επιτρέψει κάποια στιγμή να ενδώσουν σε θέσεις, καρέκλες και μίζες, όπως έκανε στο παρελθόν κάθε ανεξέρτητος Έλληνας.
Η Δημοκρατική Αριστερά απέδειξε ότι ακόμα και ένα μικρό ποσοστό, «μπορεί» (δόθηκε η απάντηση στο προεκλογικό ερώτημα, του σποτ στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο γνωστός αριστερός Γιάννης Μπέζος) να σε κάνει από τίποτα, κυβερνητικό εταίρο. Σε μία κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας μάλιστα. Μεγαλεία.
Τέλος το ΚΚΕ φέρεται ως ο μεγάλος χαμένος των εκλογών αλλά η Κεντρική Επιτροπή δεν επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο, οπότε πρέπει να προσέχουμε τι λέμε.

Είναι πλέον φανερό ότι οι πιο κρίσιμες εκλογές της μεταπολίτευσης σήμαναν ταυτοχρόνως και το τέλος της. Ζούμε πλέον μία νέα εποχή, προσδοκώντας ήδη να παλιώσει, ώστε μόλις αυτό συμβεί να γιορτάσουμε τη δεύτερη μεταπολίτευση. Χωρίς Πολυτεχνείο, ας μην την ξαναπατήσουμε.

ΥΓ1. Από το βράδυ των εκλογών προσπαθώ να καταλάβω και να βάλω σε μία σειρά όλα όσα έχουν συμβεί και συμβαίνουν. Επειδή τα γεγονότα έχουν καταιγιστικό ρυθμό δεν προλαβαίνεις να βάλεις τίποτα σε τάξη. Πάντα κάτι νέο προκύπτει και τα ξαναβάζεις κάτω.
Δεν μπορείς για παράδειγμα να δικαιολογήσεις με κανέναν τρόπο τη συμμετοχή (ή έστω την έγκριση) ενός αριστερού κόμματος σε ένα κυβερνητικό σχήμα το οποίο εν έτει 2012, έχει στη σύνθεσή του, Μητσοτάκη και Κεφαλογιάννη - ονόματα που αναφέρονται στις πιο μαύρες σελίδες της Αριστεράς εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες. Αυτά είναι ιστορικά λάθη που η Αριστερά πληρώνει ακόμα. Και, εντάξει, ας διαγράψουμε τις διαχωριστικές γραμμές. Πως λοιπόν εσύ, ως φιλολαϊκό, φιλεργατικό, προοδευτικό κόμμα ανέχεσαι να δίνεις ψήφο εμπιστοσύνης σε μία κυβέρνηση με δύο τραπεζίτες υπουργούς; Πως ανέχεσαι να δίνεις προκαταβολικά άλλοθι στην ατιμωρησία όσων συνειδητά και αποδεδειγμένα πλέον έφεραν τη χώρα σε αυτό το σημείο. Πως τελικά, πιστεύεις ότι θα βοηθήσεις να σωθεί η χώρα, συμπράττοντας με αυτους που φέρουν βαρύτατες ποινικές ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση;

ΥΓ2. Φυσικά, όλα αυτά άρχισαν να συμβαίνουν από τη στιγμή που ο ελληνικός λαός, έδωσε πρώτος όχι μόνο την έγκριση αλλά και την εντολή του για να συμβούν. Δεν χρειάζεται να αναρρωτηθούμε πως και γιατί. Είναι γνωστή η επιχείρηση τρομοκράτησης και προπαγάνδας που στήθηκε στο μεσοδιάστημα από τις 6 Μαϊου μέχρι τις 17 Ιουνίου. Όμως πραγματικά, αυτή τη φορά δεν νιώθω κανέναν οίκτο. Δεν θα λυπηθώ για κανέναν που δεν λυπάται πρώτος τον εαυτό του. Για ό,τι συμβεί από εδώ και πέρα ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του.

ΥΓ3. Το σκίτσο του Αρκά μου ήρθε στο μυαλό, μετά από την αναφορά ενός φίλου. Η κατάσταση είναι πλέον τόσο σουρεαλιστική που δεν μπορούμε παρά να κάνουμε πλάκα για το τέλος μας ως κοινωνίας (ίσως και το φυσικό μας τέλος - είπαμε, οι χρυσαυγίτες τόσα λεφτά θα πάρουν από την κρατική επιχορήγηση, θα εξοπλιστούν ακόμα καλύτερα) το οποίο φαίνεται να είναι προ των πυλών. Το ευχάριστο είναι ότι στη θέση του θανατοποινίτη δεν είναι οι Έλληνες. Είναι τα παιδιά τους. Που τα πούλησαν για να μη θέσουν σε κίνδυνο τα 400 ευρώ της σύνταξής τους. Ποιος τα γαμάει.

Το μεγάλο μυστικό των δημοσκοπήσεων

Κάποια πράγματα είναι εντελώς ανεξήγητα. Κοιτάζεις για παράδειγμα τις τελευταίες δημοσκοπήσεις και αναρρωτιέσαι πως είναι δυνατόν η Νέα Δημοκρατία, το κόμμα που συνυπέγραψε το πιο επαχθές Μνημόνιο και είναι εξίσου υπεύθυνο με το ΠΑΣΟΚ για την εξαθλίωση των πιο αδύναμων ομάδων της κοινωνίας, να συγκεντρώνει ποσοστό 26%, κάτι που σε απόλυτα νούμερα για μία εκλογική αναμέτρηση, σημαίνει περισσότερες από 1,5 εκατομμύρια ψήφους.
Αναρρωτιέσαι πόσο ασθενή μνήμη μπορεί να έχει αυτός ο λαός ώστε να συγχωρεί, τραγικές αποφάσεις, και πολιτικές επιλογές για γέλια. Ακόμα και ένα μικρό παιδί καταλαβαίνει τα κίνητρα της κ. Μπακογιάννη ή των βουλευτών του ΛΑΟΣ να «συστρατευθούν» με τη ΝΔ. Κανένας δεν ενδιαφέρεται για τη χώρα και τον λαό της - είναι επαγγελματίες πολιτικοί και ενδιαφέρονται μόνο για την καριέρα τους. Δεν έχουν ούτε την τσίπα να πουν την αλήθεια για αυτά που έλεγαν πριν από μερικούς μήνες και για αυτά που λένε τώρα. Γλύφουν εκεί που έφτυναν και δεν τους νοιάζει γιατί δεν έχουν την παραμικρή ηθική.
Σπας το κεφάλι σου να βρεις για ποιο λόγο αυτός ο γελασμένος λαός -όσο βλαξ και ανιστόρητος και αν είναι- επιμένει να δίνει τέτοια ποσοστά σε αυτό το συνοθύλευμα.
Χθες, κορυφαίο στέλεχος της ΝΔ, μέσα στους τέσσερις πιο κοντινούς ανθρώπους του Αντώνη Σαμαρά, του οποίου δεν θέλω να αναφέρω το όνομα, έλεγε σε φίλο δημοσιογράφο ότι στο κόμμα ανησυχούν ιδιαίτερα, όχι για τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις αλλά για την τεράστια δυναμική και απήχηση που εμφανίζει ο Αλέξης Τσίπρας στις νεαρές ηλικίες. Μάλιστα του επεσήμανε χαρακτηριστικά ότι «από τα 18 μέχρι τα 40, δεν υπάρχουμε πουθενά».
Αυτό λοιπόν εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων που είναι γνωστό ότι διεξάγονται πρωινές ώρες με τηλεφωνικές ερωτήσεις σε σπίτια. Οι νέοι άνθρωποι είναι το ενεργό κομμάτι της κοινωνίας. Τα πρωινά είτε δουλεύουν, είτε ψάχνουν για δουλειά, είτε πίνουν καφέ - πάντως στο σπίτι τους δεν βρίσκονται. Οι μαμάδες, οι μπαμπάδες ή οι παπούδες τους είναι πολύ πιθανό να πουν ότι θα ψηφίσουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ - με αυτούς μεγαλωσαν. Όσο και αν το θέλουν, δεν μπορούν να προδώσουν το παρελθόν τους και να ψηφίσουν για πρωθυπουργό το εγγόνι τους.
Αν στα 100 τηλεφωνήματα οι μισές απαντήσεις είναι από ανθρώπους άνω των 50, καταλαβαίνει κανείς πολύ εύκολα πως βγαίνει το 26% της ΝΔ στις δημοκοπήσεις. Πολύ δε, περισσότερο, πως βγάζει το ΠΑΣΟΚ 13%. Στην πραγματικότητα είναι πολύ δύσκολο να πιάσει διψήφιο ποσοστό.
Αν οι νέοι βρουν χρόνο στις 17 Ιουνίου να πάνε να ψηφίσουν πριν ή μετά το μπάνιο, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα φτάσει και θα ξεπεράσει το 30%. Αυτό το ξέρουν στη ΝΔ γι' αυτό και αν έχετε προσέξει δεν πανηγυρίζουν με τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων.
Άλλο πράγμα λοιπόν τα αληθινά ευρύματα και άλλο τα αντιπροσωπευτικά. Το ένα δεν αποδεικνύει το άλλο. Αυτό το γνωρίζουν οι εταιρείες δημοσκοπήσεων όπως και τα ΜΜΕ. Ο σκοπός όμως, αγιάζει τα μέσα. Και ο σκοπός είναι αυτός που ήταν πάντα. Να διαμορφώνουν συγκεκριμένη άποψη η οποία, εντελώς τυχαία, είναι η άποψη που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Δεν δίνουν δεκάρα για τις ζωές σας.
Μην τους ακούτε, μην τους πιστεύετε. Τελειώστε τους.

Βάλε συναίσθημα!

Το τελευταίο καταφύγιο των παλιανθρώπων συνήθως είναι ο πατριωτισμός αλλά δέκα ημέρες πριν από τις εκλογές είναι ό,τι μας βολεύει.
Τις τελευταίες ημέρες όλοι οι υποψήφιοι των δύο χρεοκοπημένων κομμάτων της διαπλοκής θυμήθηκαν να μιλήσουν στο εκλογικό σώμα για τη «λογική ψήφο».
«Καταλαβαίνουμε την πικρία και την οργή του κόσμου αλλά πιστεύουμε ότι όσο πλησιάζουμε προς τις κάλπες, το συναίσθημα θα παραμεριστεί και θα επικρατήσει η λογική». Αυτό είναι το καλύτερο που έχουν να πουν στον κόσμο, ο οποίος αν είναι «λογικός», θα ψηφίσει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, περιμένοντας τα νέα φορολογικά μέτρα του Ιουνίου, την ένταξη της χώρας στον μόνιμο μηχανισμό στήριξης, δηλαδή στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Ευρωζώνης με πρώτο τρόφιμο την Ελλάδα, από τον Ιούλιο, την ουσιαστική κατάργηση των ασφαλιστικών ταμείων και τα υπόλοιπα ευεργετήματα της πολιτικής των μνημονίων.
Ευτυχώς, οι Έλληνες είμασταν πάντα συναισθηματικός λαός. Το ίδιο συναισθηματικοί ήμασταν όταν κουνούσαμε μπλε και πράσινα σημαιάκια στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του '80 και του '90. Φυσικά, κανένας από τους πολιτικούς που σήμερα μας συμβουλεύουν να ψηφίσουμε με βάση τη «λογική», τότε δεν έλεγε κουβέντα για την έκρηξη των συναισθημάτων μας.
Εκεί που σταματάει η λογική αρχίζουν οι εκλογές.
Ψηφίστε με συναίσθημα.

(Η φωτογραφία, από το infokefalonia.blogspot.com)

Εκλογές

Διαβάζω και ακούω συνεχώς και από παντού, κατηγορίες εναντίον όσων σκοπεύουν να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Ο κόσμος τους αποκαλεί ζώα, καθυστερημένους, κοιμισμένους, ανιστόρητους, λαμόγια και βολεμένους. Ισχύουν κάποια από αυτά ή και όλα μαζί. Πραγματικά, όπου και αν γυρίσεις το βλέμμα σου θα δεις ανθρώπους έτοιμους να κατασπαράξουν όποιον πει καλή κουβέντα για τα δύο μεγάλα κόμματα της μεταπολίτευσης.
Όμως, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ με το χειρότερο σενάριο δεν πρόκειται να πέσουν κάτω από το 35% των ψήφων στις επερχόμενες εκλογές και μάλιστα, μιλώντας με έναν φίλο που έχει επαφές με διευθυντή εταιρίας δημοσκοπήσεων, του έλεγε ότι υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν προοπτική ποσοστού ακόμα και άνω του 50% για τον δικομματισμό!
Ποτέ άλλοτε δεν θυμάμαι σύσσωμη την κοινωνία να φωνάζει και να καταφέρεται εναντίον των κομμάτων που μας έφεραν ως εδώ, αλλά παρ' όλα αυτά στις δημοσκοπήσεις να εμφανίζεται μειοψηφία μπροστά στους -υποτίθεται- αμετανόητους τους οποίους βρίζει.
Θα ήταν πολύ εύκολο να σκεφτεί κάποιος ότι τα ζώα, οι καθυστερημένοι, οι ανιστόρητοι και οι βολεμένοι σε αυτή τη χώρα, έχουν γίνει πλέον τόσοι πολλοί που ανεβάζουν κυβερνήσεις. Σε αυτή την περίπτωση δεν θα έμενε στους υπόλοιπους κανένα περιθώριο παρά μόνο η μετανάστευση - όχι σαν δήλωση εν θερμώ- αλλά σαν πραγματική λύση μπροστά σε ένα ανύπαρκτο μέλλον.
Αυτό όμως που φοβάμαι και ακούω ακόμα συχνότερα, είναι ότι παρά τον σεβαστό αριθμό ηλιθίων που έχουν δικαίωμα ψήφου, το πολιτικό σύστημα, το δίκτυο παραπληροφόρησης, οι νταβατζήδες, οι τραπεζίτες και οι ευρωκράτες εντολείς τους, δεν θα άφηναν ποτέ έτσι εύκολα στην τύχη το εκλογικό αποτέλεσμα. Μόνο τις τελευταίες ημέρες έχουμε δεκάδες αποδείξεις γι' αυτό, με τελευταίο παράδειγμα την επιχείρηση μαζικού αποπροσανατολισμού, με την υπόθεση Τσοχατζόπουλου.
Αυτό σημαίνει ότι ένας ολόκληρος μηχανισμός, από τις εταιρείες δημοσκοπήσεων και το σύστημα προπαγάνδας των ΜΜΕ, μέχρι το υπουργείο Εσωτερικών και την «αμαρτωλή» SingularLogic είναι πανέτοιμοι να «παρέμβουν» όπου και όταν το εκλογικό αποτέλεσμα τείνει να εμφανιστεί δυσάρεστο. Αυτό είχε στο νου του εκείνος που είπε ότι αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα θα ήταν παράνομες.
Πραγματικά, είναι οργανωμένοι και έτοιμοι. Όμως από την άλλη, η αγωνία και ο πανικός τους δεν κρύβονται. Αν χρειαστεί θα βγάλουν τα κοστούμια. Θα βάλουν τα χακί της αστυνομικής τρομοκρατίας, θα εφαρμόσουν την πιο αισχρή και απροκάλυπτη προβοκάτσια -να είστε σίγουροι γι' αυτό- αρκεί να κρατήσουν υπό έλεγχο τη βασική εικόνα που θα δώσει η κάλπη.
Μπροστά σε αυτό το σκηνικό, ο μόνος δρόμος του απλού κόσμου είναι ότι σε αυτές τις εκλογές -ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ- πρέπει να ψηφίσει έχοντας όλες τις αισθήσεις του σε συναγερμό.
Και αν αποδειχθεί πια τόσο ηλίθιος, βολεμένος, ανιστόρητος ή λαμόγιο, τότε οι υπόλοιποι ας αλλάξουμε χώρα. Τουλάχιστον δεν θα έχουμε αμφιβολία για αυτό που αφήνουμε πίσω.

Εφραίμ γερά πάρ'τους τα λεφτά

Στο κελί 2 της έκτης πτέρυγας των φυλακών Κορυδαλλού οδηγήθηκε ο ηγούμενος της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ. Ο γέροντας (που, στα 55 είναι τζόβενο αλλά χάριν της εκκλησιαστικής παράδοσης δίνει τόπο στην οργή) ζήτησε να είναι απομονωμένος ώστε να νιώθει σαν στο κελί του στο Μοναστήρι. Μάλιστα μία από τις επιθυμίες του ήταν να τοποθετηθούν μανουάλια και καντήλια στον διάδρομο έξω από το κελί ώστε ο χώρος να μοιάζει με το αρχονταρίκι της Μονής. Ο διευθυντής των φυλακών επιφυλάχθηκε ως προς τα αιτήματα του σεβάσμιου γέροντα αφού όπως τόνισε «δεν μπορούμε να φέρουμε τόσο χρυσάφι μέσα στις φυλακές γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να επιστρέψει ο Παλαιοκώστας να τα σαβουρώσει και να φύγει».
Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες ο ηγούμενος εξετάζει το ενδεχόμενο να ζητήσει πίσω τα χρήματα που κατέβαλε η Μονή στον Σκάι για να φτιάξει την αγιογραφία του Εφραίμ στο ντοκιμαντέρ «Βατοπέδι». Σύμφωνα με ανθρώπους του περιβάλλοντός του ο γέροντας είναι έξω φρενών με το Αλαφουζέικο και δήλωσε ότι σκέφτεται να αναθέσει την υπεράσπισή του στο Mega.
Πάντως, από το κανάλι της Μεσογείων απέκλεισαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο τονίζοντας ότι το βάρος του δημοσιογραφικού έργου αυτήν την εποχή έχει πέσει στη διαδικασία διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ. Όπως είπαν χαρακτηριστικά στελέχη του καναλιού, τα ποσοστά τηλεθέασης του δελτίου ειδήσεων ταιριάζουν απόλυτα με το εκλογικό ποσοστό 10% που συγκεντρώνει το μεγάλο σοσιαλιστικό κίνημα.

Αγαπητή Μυρσίνη...

Καταλαβαίνω την οργή σου. Φαντάζομαι πως σου προκαλεί αηδία και μόνο η σκέψη ότι η δημιουργία του πατέρα σου που έβγαινε από τον πόνο, τη δίψα για αλλαγή και την οργή της δικής του γενιάς πάνω στο μπλοκάκι και την παρτιτούρα, ακουγόταν για χρόνια στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του ΠΑΣΟΚ.
Έτρεξες να περισώσεις την τελευταία ρίγη, το τελευταίο καρδιοχτύπι και την στερνή περηφάνεια που προκαλούσε το «Καλημέρα Ήλιε» από τον αρπαχτικό καιροσκοπισμό των όρνεων που κατασπάραξαν τη ζωή μας κραδαίνοντας σημαίες και σύμβολα ενώ τώρα απαιτούν τη συναίνεσή μας με ΜΑΤ και δακρυγόνα.
Θα θύμωνες ακόμα περισσότερο όμως αν συνειδητοποιούσες ότι αυτό, και τόσα άλλα τραγούδια του Μάνου, του Μίκη, του Μάνου και των άλλων, έχουν από καιρό πάψει να ακούγονται στις αίθουσες κλειστών γυμναστηρίων και ξενοδοχείων - πως να γεμίσουν πια μόνο με κομματικούς στρατούς οι πλατείες και οι δρόμοι.
Το Καλημέρα Ηλιε αντικαταστάθηκε από λάιτ ορχηστρικά και βλαχο-ποπ του Χατζηγιάννη.
Το «σύντροφοι και συντρόφισες» έγινε «φίλες και φίλοι».
Η υψωμένη γροθιά και το μάτι που γυαλίζει, έδωσαν τη θέση τους σε χαμόγελα υποτέλειας και φοβισμένα σαρδάμ.
Τα τραγούδια του Μάνου, αγαπητή Μυρσίνη, τα εκμεταλλεύτηκαν, όπως και κάθε τι άλλο που θα χρησίμευε ως περιτύλιγμα για να ντύσουν τα τεχνοκρατικά σχέδια εξαθλιωσης ενός ολόκληρου έθνους.
Χθες έκρυψαν τον ήλιο με ασφυξιογόνα αέρια. Σήμερα θα κάνουν το ίδιο. Δεν μας φοβίζουν πια.

«Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας.
Δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει. Και δεν θα μας τον πάρει».

Διάλογοι - σοκ μεταξύ κυβερνητικών στελεχών

Σοκ προκαλούν στην κοινή γνώμη οι απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες του πρωθυπουργού με κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, οι οποίες βγήκαν χθες στη δημοσιότητα και αφορούν τις μυστικές διαβουλεύσεις που έγιναν παραμονές του ανασχηματισμού. Οι συνομιλίες καταγράφηκαν από υπαλλήλους της ΕΥΠ που παρακολουθούσαν παράγοντες του ποδοσφαίρου για τα στημένα ματς αλλά δεν αντιλήφθηκαν ότι κατά λάθος υπέκλεπταν κυβερνητικές συνδιαλέξεις θεωρώντας ότι τα μέλη της κυβέρνησης που ακούγονταν ήταν μέλη του ίδιου κυκλώματος. Πάντως, μέσα από τους απομαγνητοφωνημένους διαλόγους του πρωθυπουργού με εκπροσώπους του κομματικού μηχανισμού, διακρίνεται η αποφασιστικότητα του κ. Παπανδρέου να δώσει νέα πνοή στο κυβερνητικό έργο ανακατεύοντας την τράπουλα. Σε αυτό το βοήθησε και το ανακάτεμα των αυγών για τις τηγανίτες που έφτιαξε πρωινό αλλά και η μίνι ανακαίνιση του σαλονιού που έκανε με την Άντα στο Καστρί λίγες ημέρες νωρίτερα, αλλάζοντας θέση στα έπιπλα.

Χαρακτηριστικοί είναι οι διάλογοι που διέρρευσαν:


ΔΙΑΛΟΓΟΣ 1
Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου συνομιλεί με κορυφαίο στέλεχος (Ρ) της, προ ανασχηματισμού κυβέρνησης.

Γ. Γιάννη
Ρ. Ναι
Γ. Γιάννη μ' ακούς;
Ρ. Έλα Γιώργη τι γίνεται;
Γ. Πάρο είσαι;
Ρ. Πότε ρε; θα μας τρελάνεις; Εσένα περιμένω, εσένα τι έγινε...
Γ. Λοιπόν...
Ρ. Το σκέφτηκες; Αυτό που σου πα; Το σκέφτηκες; Εκεινο το...
Γ. Ποιο;
Ρ. Αυτό ρε, το... θέμα
Γ. Ναι, λοιπόν. Κοιτα Γιάννη δεν γίνεται
Ρ. Γιατί ρε; Μη με γ... έτσι
Γ. Ακου ρε στο Μεταφορών θα σε πάω σου λέω
Ρ. Πες μου τώρα ότι θα φέρεις και τον μουσάτο
Γ. Όχι ρε... τον αφήνω εκεί αυτόν. Στους μπάτσους. Εκεί που ήταν.
Ρ. Ναι. Ξέρεις τι θα λέει τώρα; Τον γάμ... α θα λέει. Για μένα. Για την Κερατέα. Και το άλλο... Αυτό, τους πακιστανούς, στην Υπατία πως τη λένε
Γ. Εντάξει ρε συ άστο τώρα. Τίποτα δεν θα λέει, τελείωσε
Ρ. Εδώ ποιον φέρνεις;
Γ. Εντάξει. Τον Χάρη.
Ρ. Ναι. Εντάξει αυτός. Τον γ... τον φίλο σου πάντως. Να ξέρεις. Μόνο να πει τίποτα ο άλλος. Θα γίνει, της π.... θα γίνει στο λέω
Γ. Όχι ρε. Προαγωγή παίρνεις. Διόδια και τέτοια... Όλοι με αυτό ασχολούνται.
Ρ. Για καλό δηλαδή. Ασε ρε συ... Ασε τώρα
Γ. Ρε συ σε θέλω εκεί να πούμε. Εχει διόδια τώρα. Τις μειώσεις που λέμε. Μόνο γι αυτό σε θέλω. Τα άλλα νέκρα είναι. Μάγκα σε κάνω.
Ρ. Καλά και τον βλάχο τι θα τον κάνεις;
Γ. Φτιάχνω ένα... Κάτι.. Διοικητικής Μεταρρύθμισης λέει και ξέρω γω. Κάτι τέτοιο μου πάνε
Ρ. Α, καλά... Ξύστα. Διακοσμητικής πες τους
Γ. Ε, ναι να πούμε. Δεν είναι για ρίσκα. Εκεί... Βάλτον εκεί, άστον.
Ρ. Ναι ρε. Στα σίγουρα. Άστον... Μέχρι να καταλάβει τι κάνει στο υπουργείο, θα προκηρύξεις εκλογές
Γ. Α, γεια σου




ΔΙΑΛΟΓΟΣ 2
Τηλεφωνική επικοινωνία του πρωθυπουργού με στενό συνεργάτη του (Α) σχετικά με τις μετακινήσεις υπουργών.

Α. Πρόεδρε
Γ. Αρκούδε τι έγινε;
Α. Με πήρες;
Γ. Ναι ρε, για.. για έλα. Έλα να τα πούμε μια φορά γιατί τα γράφα.
Α. Περίμενε... Έλα, μ' ακούς;
Γ.  Έλα
Α. Λοιπόν... για πάμε, έτοιμος εγώ. Τελικά με τον χοντρό έκλεισε;
Γ.  Ναι τον πήρα
Α. Τον έβαλες μπροστά ε; Είσαι... Τεράστιος είσαι!
Γ.  Εγώ; Αυτός
Α. Ετσι, έτσι. Και αντιπρόεδρος;
Γ. Ναι μωρέ... Εντάξει
Α. Μόνο μην πλακωθεί με τον άλλον και τρέχουμε να κρυφτούμε.
Γ.  Όχι ρε... όχι. Δεν είναι βλάκας. Ξέρει η κουφάλα
Α. Τον βλάκα τον άλλον;
Γ.  Τον έστειλα αλλού αυτόν... Άστον αυτόν.
Α. Πάντως.... να ξέρεις άμα το περάσει αυτό... Τώρα το δύσκολο. Μετά θα στην έχει... στημένη θα στην έχει πρόεδρε, να ξέρεις
Γ.  Εντάξει ρε. Έχει πιο δύσκολα μετά. Δεν καταλαβαίνει ο χοντρός. Στο Υγείας τα είπαμε ε;
Α. Ναι, είπαμε. Τον Τζορτζ Κλούνι είπαμε... Είπαμε να μείνει
Γ.  Ναι ναι, άστον εκεί με τους άλλους. Αλλά λέει μαλ... ες ώρες ώρες και αυτός μην το γ...ω
Α. Καλά, εχει ηρεμήσει τώρα.
Γ.  Ναι. Λοιπόν τον πετάω τον άλλον. Από το Εξωτερικών, ε... Τον πετάω
Α. Ναι. Στείλτον τον χαζοβιόλη. Και την άλλη;
Γ.  Και την άλλη. Και την άλλη, Βέβαια! Και αυτή ρε. Που την ψάχνανε, που... Που την πήρανε η ΔΙΑΣ
Α. Ναι ρε πρόεδρε. Δηλαδή, τι είναι αυτές ρε γαμώτο! Που τις βρήκες;
Γ.  Έλα... τελείωσε Νίκο. Α, τη θείτσα
Α. Ναι
Γ.  Πάρτην και αυτή να της το πεις.. Ευχαριστούμε πες και τέτοια... καλή συνεργασία και τέτοια, ξέρεις
Α. Ναι, Ναι, ξέρω
Γ.  Αντε μ' όλες τις μαλ...ες που μπλέξαμε. Και εκεί βάλε τον συνδικαλιστή να πούμε.
Α. Στο Παιδείας; Όπως είπαμε;
Γ.  Ναι, ασ΄τες αυτές εντάξει. Και τον άλλον... το παιδοβούβαλο. Υφυπουργό εκεί. Στους δικαστές εκεί. Με τον Μιλτιάδη.
Α. Τον μοντέλο;
Γ. Ναι. Άστον εκεί, καλά πάει αυτός. Πείθει και τ' αγάλματα αυτός.
Α. Και τον Κώστα;
Γ. Ναι ρε. Εκεί... εκεί. Μια χαρά και ο Κώστας. Ούτε μιλάει... μια χαρά σου λέω. Δέκα τέτοιους ήθελα.
Α. Εντάξει, πρόεδρε. Κατεβαίνεις;
Γ. Το βραδάκι, πιο μετά. Βάλαμε κάναν καινούργιο ρε Νίκο;
Α. Δύο τρεις... Ντάξει, μια χαρά είσαι
Γ. Με δυο τρεις; Τους άλλους βόλτα ε; Τους κάναμε βόλτα. Γύρω γύρω όλοι ε; Θα μας πάρουν με τις λεμονόκουπες.
Α. Σώπα ρε πρόεδρε. Ποιος έχει λεφτά για λεμόνια;
Γ. Αυτό να μου πεις





ΔΙΑΛΟΓΟΣ 3
Συνομιλία του πρωθυπουργού, νωρίτερα από τις δύο προηγούμενες, με μέλος της οικογένειας (Α) και με θέμα την αλλαγή φρουράς σε κρίσιμο υπουργείο.

Γ. Τι έγινε ψηλέ;
Α. Έλα, τι γίνεται
Γ. Τι θα κάνουμε μ' αυτή τελικά ρε;
Α. Λες την... αυτή...; Την κοκαλιάρα;
Γ. Ναι ρε... Αυτή.
Α. Μ...ί τα χει κάνει ε;
Γ. Ναι ρε συ. Με γ... με τη ΔΕΗ. Τακίμια εκεί. Εκεί με τους Φωτόπουλους, ξέρεις. Και δεν υπογράφω και μαλ...ες. Με το ταγάρι.
Α. Μα κι εσύ φαγώθηκες αδερφέ. Τι... Πράσινη ανάπτυξη και αρχ... Εδώ υπάρχουν θέματα
Γ. Γιατί ρε; Πλάκα κάνεις; Ο άλλος μου τη φόρτωσε σου λέω. Δεν λέει... δεν έχει να κάνει
Α. Ναι
Γ. Να τη σουτάρω λες;
Α. Ναι ρε... Το έβγαλες... την έβγαλες την υποχρέωση, ε;
Γ. Λες να στραβώσει;
Α. Ε, στ' αρχ...σου ρε. Πρωθυπουργός είσαι
Γ. Θα με ζαλήσει... Ξέρεις μωρέ, ο άλλος 
Α. Ε, πες του.. ξέρω γω. θα τη βάλεις σύμβουλο. Και καλά. Ξέρεις
Γ. Σωστός! Αυτό θα κάνω. Συνεργάτης, πράσινη ανάπτυξη
Α. Αντε πάλι... Κάρφωσέ τη σε κάνα... πως τα λένε. Σε κάναν ανεμόμυλο, για αλεξικέραυνο
Γ. Εισαι μαλ... Νταξει μωρέ. Κάτι θα βρω να πούμε
Α. Ποιον θα βάλεις;
Γ. Εκεί;
Α. Ναι
Γ. Ξέρω γω; Λες να βάλω... Ξέρεις, από το Οικονομικών. Τον άλλον τον καμένο
Α. Αυτόν ε; Ναι μωρέ... Καμένος όπως το λες, έτσι και αλλιώς αυτός δεν... δεν είναι για πολλά αυτός.
Γ. Ε, ναι ξέρω γω;
Α. Πάρε τη μαμά μόνο να της το πεις γιατί θα αρχίσει ο άλλος α και ου. Θα αρχίσει τα τηλέφωνα 
Γ. Πάρτην εσύ. Πες δεν γινόταν αλλιως. Φτιάχτο να πούμε
Α. Πάλι εγώ θα τ' ακούσω για τις μαλακίες σας

Συνεννοηθείτε για να φύγετε

Η «εθνική συνεννόηση» είναι το μεγαλύτερο παραμύθι της κρίσης μετά την ερώτηση «...και πως θα πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις», την οποία υποβάλλουν συνεχώς τα παπαγαλάκια σε εκείνους που φωνάζουν να φύγει η χώρα από το μνημόνιο. «Εθνική συνεννόηση» φαντάζομαι ότι σημαίνει «η συνεννόηση του έθνους» και υποψιάζομαι ότι αν οι βαρόνοι της κομματικής φαυλοκρατίας αναγκάζονταν να δώσουν τη δυνατότητα στο έθνος να «συνεννοηθεί» μέσα από ένα δημοψήφισμα για τη συνολική αναθεώρηση του πολιτικού συστήματος, αυτό, θα τους εξαφάνιζε όπως ο αστεροειδής εξαφάνισε τους δεινόσαυρους.
Τις ημέρες αυτές, το χιτ «Ο κίνδυνος της χρεοκοπίας» ακούγεται σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις πιο συχνά από τα τραγούδια του Χατζηγιάννη. Ο ελληνικός λαός βομβαρδίζεται καθημερινά από τις αρλούμπες περί «διάσωσης», «μάχης για την πατρίδα», «πολέμου κατά των κερδοσκόπων», «άρσης στο ύψος των περιστάσεων» και λοιπών εμετικών κλισέ, τα οποία γίνονται ακόμα πιο εμετικά όταν βγαίνουν από τα στόματα εκείνων που τα τελευταία 20 χρόνια υπήρξαν, όχι μόνο λιποτάκτες αλλά -με τον έναν ή τον άλλο τρόπο- προδότες και δοσύλλογοι σε αυτή τη μάχη.
Δεν είναι δυνατόν να συνεχίσουμε να παίρνουμε στα σοβαρά ένα πολιτικό σύστημα που απαρτίζεται από τα ίδια 50-60 άτομα τα οποία ανακυκλώνονται στα ίδια 3-4 δελτία ειδήσεων από τους ίδιους 10-15 δημοσιογράφους επί 20 χρόνια τώρα.
Χθες εκνευρίστηκα αφάνταστα όταν σε ένα από αυτά τα δελτία, το θέμα συζήτησης κατέληξε να είναι οι συνέπειες των τελευταίων γεγονότων και οι συσχετισμοί δυνάμεων στο ΠΑΣΟΚ μετά το διάγγελμα Παπανδρέου και ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις του Βενιζέλου και των υπόλοιπων δελφίνων. Ο παρουσιαστής -που συνήθως όταν βλέπει τα νούμερα να πέφτουν, την επόμενη μέρα καλεί τον  Καρατζαφέρη να πει καμιά μαλακία- έφτασε να παρουσιάζει τις λεπτομέρειες του «ρεπορτάζ» από τα άδυτα της Ιπποκράτους, με πονηρό χαμόγελο ίδιο με αυτό που έχει η Τατιάνα και η Λαμπίρη όταν παρουσιάζουν αποκλειστικό για τον σκύλο του Ρουβά ή το διαζύγιο της Μενεγάκη με τον Λάτσιο. Είναι εξοργιστικό, την ώρα που ο κόσμος βρίσκεται στα όρια της κατάθλιψης, το θεσμικό σύστημα της ενημέρωσης να ασχολείται με πρόσωπα και γεγονότα για τα οποία ο μέσος Έλληνας δεν δίνει δεκάρα. Το θετικό είναι ότι πλέον η λαϊκή αηδία και η απαξίωση για όλες αυτές τις θλιβερές προσωπικότητες είναι τόσο μεγάλη που σύντομα θα τις «ξεράσει» το ίδιο το σύστημα. Ήδη, ακόμα και οι κατά παραγγελία δημοσκοπήσεις δεν μπορούν να κρύψουν τα χαμηλά ποσοστά των «κομμάτων εξουσίας» που οδήγησαν τη χώρα στον γκρεμό. Όταν και τα δύο μαζί συγκεντρώνουν επισήμως 50-55%, υπολογίστε ότι βρίσκονται 15-20 μονάδες πιο κάτω. Οι μέρες τους είναι μετρημένες και το καλύτερο που έχουν να κάνουν -σύντομα θα το πάρουν απόφαση- είναι να «συνεννοηθούν» για την ηρωική τους έξοδο.
Με τον ίδιο τρόπο, αφού θα χάσει πλέον τον βασικό προμηθευτή, θα βάλει λουκέτο και όλη αυτή η βρώμικη φάμπρικα «ειδήσεων». Σε λίγα χρόνια οι εφημερίδες τους θα είναι συνδρομητικές και οι ελάχιστοι υπερήλικοι αναγνώστες τους θα τις παίρνουν κάθε πρωί από τα γραμματοκιβώτια των σπιτιών, όπως γίνεται με τα επαγγελματικά και τα κλαδικά έντυπα ενώ τα 2-3 ιδιωτικά κανάλια που θα απομείνουν, θα αναζητούν εναγωνίως νέο προσανατολισμό - μπορεί και να τον βρουν, μπορεί και να είναι ο σωστός, με 25-30 χρόνια καθυστέρηση.
Μέχρι τότε, υπάρχει ακόμη αρκετή δουλειά. Η ζύμωση που ξεκίνησε από τις πλατείες θα κρατήσει αρκετά αλλά είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει στην διαμόρφωση νέων πολιτικών σχηματισμών που θα έχουν μπολιαστεί με την κουλτούρα του δρόμου, την αλληλεγγύη, την ηθική και την ειλικρίνεια. Υπομονή.

(Όσα συνέβησαν στην πλατεία Συντάγματος κατά την προχθεσινή απεργία ήταν αναμενόμενα. Το παιχνίδι που παίζεται είναι σαν ανέκδοτο που το έχεις ακούσει δέκα φορές και το έχεις μάθει απ' έξω. Γι αυτό και ο κόσμος, όσες φορές και αν εκδιώχθηκε με ξύλο και δακρυγόνα, επέστρεψε στην πλατεία γιατί απλά ήξερε το παιχνίδι. Ένα περιστατικό που διαδραματίστηκε μπροστά μου, στη αρχή της Βασιλίσσης Σοφίας δείχνει ότι εκτός από γνωστό, είναι πλέον και απροκάλυπτα στημένο: Την ώρα των πρώτων συμπλοκών, νεαρός με μάσκα, σακίδιο και μαύρο αμάνικο μπλουζάκι απευθύνεται σε ένα ΜΑΤατζή που βρίσκεται δύο μέτρα απέναντί του, με τη γνωστή χειρονομία «πάρ' τα αρχίδια μου». Ο ΜΑΤατζής δεν κάνει καμία κίνηση να τον κυνηγήσει αλλά απαντάει με την ίδια χειρονομία όπως κάναμε πιτσιρικάδες μεταξύ μας και αφού εκτονώναμε τη μαλακία μας με βρισίδια, μετά πηγαίναμε μαζί να πάρουμε σουβλάκια. Για τουλάχιστον ένα λεπτό μετά από αυτή τη σκηνή, μιλάει ο ένας στον άλλον σαν μη συμβαίνει τίποτα ενώ ο «αντιεξουσιαστής» ρίχνει κλεφτές ματιές για να δει τι συμβαίνει πίσω του. Μετά από αυτό φεύγει τρέχοντας προς τους υπόλοιπους δικούς του που βρίσκονται μπροστά στη «Μεγάλη Βρετανία» και ετοιμάζουν νέο ντου.  Ένα - ένα, τα κόλπα του παρακράτους, καταρρέουν όπως καταρρέει και όλος ο μηχανισμός που το συνδέει με την εξουσία. Είπαμε, μετράνε μέρες). 

Όλες οι τσούλες της γης

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και συγκίνηση έγινε δεκτή από τους φίλους του Παναθηναϊκού η ανακοίνωση για τη συναυλία - έρανο που θα πραγματοποιήσει η Άννα Βίσση με στόχο τη οικονομική διάσωση των ερασιτεχνικών τμημάτων του συλλόγου. Έτσι, η Παναθηναϊκή οικογένεια συσπειρώνεται γύρω από τους εφοπλιστές, τους εμπόρους πετρελαίου και τους φαρμακοβιομήχανους - παράγοντες των επαγγελματικών ομάδων της Πανάθας, οι οποίοι είναι απασχολημένοι με τη χρηματοδότηση του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ και δεν τους μένει μία, για τα τίμια πλην αντιεμπορικά αθλήματα της κολύμβησης, της πυγμαχίας και του πινγκ πονγκ. Έτσι η οπαδική βάση της ομάδας καλείται να αγοράσει το εισιτήριο για τη συναυλία της Αννούλας ώστε να πληρωθούν οι αθλητές οι οποίοι βλαστημούν την ώρα και τη στιγμή που δεν έγιναν ποδοσφαιριστές ή μπασκετμπολίστες.
Το ίδιο μοντέλο οικονομικής ενίσχυσης -αλλά με SMS- ακολουθεί και ο Ολυμπιακός. Ο εφοπλιστής Βαγγέλης Μαρινάκης και οι αδελφοί Αγγελόπουλοι της Χαλυβουργικής, «βγαίνουν» ίσα - ίσα για να εξοφλήσουν τα εκατομμύρια των συμβολαίων του Ριέρα, του Τοροσίδη, του Τσίλντρες από πέρυσι και του Παπαλουκά, οπότε δεν τους περισσεύει φράγκο για τα άλλα τμήματα του συλλόγου και για τις ακαδημίες.

Συναυλίες για την οικονομική τους ενίσχυση, όμως, σχεδιάζουν και τα πολιτικά κόμματα τα οποία δεν μπορούν πια να υπολογίζουν στις μίζες των πολυεθνικών και των μεγαλοεργολάβων, δεδομένου ότι οι δουλειές τελείωσαν ενώ τα έσοδα από τα διόδια δεν φτάνουν πλέον ούτε για τσιγάρα. Το ΠΑΣΟΚ θα διοργανώσει μεγάλη συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής για να του έρθει δωρεάν, με πρώτο όνομα τον σύζυγο της υφυπουργού Εργασίας Άννας Νταλάρα ο οποίος έχει ιστορία στη στήριξη των λαϊκών κινημάτων. Η Νέα Δημοκρατία δεν θέλει να προκαλεί και θα διοργανώσει τη δική της συναυλία στον δρόμο, κλείνοντας για δύο ώρες την κάθοδο της λεωφόρου Συγγρού στο ύψος των νέων γραφείων της. Όπως και στην παρουσίαση του νέου σήματος του κόμματος πριν από μερικούς μήνες, ο Αντώνης Σαμαράς θέλησε να δώσει νεανικό αέρα στη συναυλία καλώντας ως διοργανωτή τη ΔΑΠ/ΝΔΦΚΓΤΠ η οποία έχει εμπειρία σε φιέστες, πάρτι και strip shows. Οι διοργανωτές απέκλεισαν χωρίς δεύτερη συζήτηση τον υποτονικό Σταμάτη Σπανουδάκη και έχουν ήδη πάρει το ok από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, τα «Ζουζούνια» του Alter και το πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα «Lady Angy and the Godfathers». Γκεστ σταρ έχει επιλεχθεί ο Παναγιώτης Ψωμιάδης που μετά την καθαίρεσή του από το αξίωμα του Περιφερειάρχη Μακεδονίας, θα ερμηνεύσει αντάρτικα και ριζίτικα. Μετά το πέρας της συναυλίας οι φίλοι της ΝΔ μπορούν να συνεχίσουν της βραδυνή τους διασκέδαση στο γειτονικό «Σκυλάδικο VIP» ή να περάσουν απέναντι στο «Γυάλινο» για να παρακολουθήσουν το πρόγραμμα του Τζίμη Πανούση και να εξισορροπήσουν ιδεολογικά. Επισημαίνουμε ότι με εντολή του ίδιου του κ. Σαμαρά απαγορεύεται αυστηρά σε στελέχη και φίλους του κόμματος να ξεχαρμανιάσουν επί πληρωμή στα τραβέλια που ενδημούν στην περιοχή. «Πηδάμε με την αξία μας ή δεν πηδάμε καθόλου» είναι πλέον το μότο στη ΝΔ.

Το ΚΚΕ δεν χρειάζεται να διοργανώνει συναυλίες, διότι πέραν των βουλευτικών μισθών που καταλήγουν στο Σπίτι του Λαού και των απολύσεων από την Τυποεκδοτική οι οποίες ελάφρυναν τον κομματικό προϋπολογισμό, σκέφτεται απλώς να αυξήσει από τα 2 ευρώ στα 2,70 την τιμή της μπύρας στα 253 φεστιβάλ που διοργανώνει η ΚΝΕ κάθε χρόνο σε όλη την επικράτεια.

Τη διέξοδο των συναυλιών με στόχο την οικονομική ενίσχυση, εξέτασαν προς στιγμήν και τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα της χώρας αλλά κρίθηκε ασύμφορη, καθώς οι αναγνώστες τους είναι πλέον λιγότεροι και από αυτούς που πάνε στα φεστιβάλ της ΚΝΕ. Έτσι η λύση που προωθείται είναι οι μαϊμού - απολύσεις δημοσιογράφων, τεχνικών και υπαλλήλων ώστε να διοργανωθούν συναυλίες υποστήριξης από τα σωματεία τους και να μοιραστούν τα έσοδα 50-50. Μετά θα τους ανακοίνωνεται ότι οι απολύσεις ήταν πραγματικές και ότι αυτά που έβγαλαν ήταν οι αποζημιώσεις τους.