Εφραίμ γερά πάρ'τους τα λεφτά

Στο κελί 2 της έκτης πτέρυγας των φυλακών Κορυδαλλού οδηγήθηκε ο ηγούμενος της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ. Ο γέροντας (που, στα 55 είναι τζόβενο αλλά χάριν της εκκλησιαστικής παράδοσης δίνει τόπο στην οργή) ζήτησε να είναι απομονωμένος ώστε να νιώθει σαν στο κελί του στο Μοναστήρι. Μάλιστα μία από τις επιθυμίες του ήταν να τοποθετηθούν μανουάλια και καντήλια στον διάδρομο έξω από το κελί ώστε ο χώρος να μοιάζει με το αρχονταρίκι της Μονής. Ο διευθυντής των φυλακών επιφυλάχθηκε ως προς τα αιτήματα του σεβάσμιου γέροντα αφού όπως τόνισε «δεν μπορούμε να φέρουμε τόσο χρυσάφι μέσα στις φυλακές γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να επιστρέψει ο Παλαιοκώστας να τα σαβουρώσει και να φύγει».
Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες ο ηγούμενος εξετάζει το ενδεχόμενο να ζητήσει πίσω τα χρήματα που κατέβαλε η Μονή στον Σκάι για να φτιάξει την αγιογραφία του Εφραίμ στο ντοκιμαντέρ «Βατοπέδι». Σύμφωνα με ανθρώπους του περιβάλλοντός του ο γέροντας είναι έξω φρενών με το Αλαφουζέικο και δήλωσε ότι σκέφτεται να αναθέσει την υπεράσπισή του στο Mega.
Πάντως, από το κανάλι της Μεσογείων απέκλεισαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο τονίζοντας ότι το βάρος του δημοσιογραφικού έργου αυτήν την εποχή έχει πέσει στη διαδικασία διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ. Όπως είπαν χαρακτηριστικά στελέχη του καναλιού, τα ποσοστά τηλεθέασης του δελτίου ειδήσεων ταιριάζουν απόλυτα με το εκλογικό ποσοστό 10% που συγκεντρώνει το μεγάλο σοσιαλιστικό κίνημα.

Στου ΤEDx την ολόμαυρη ράχη

Τα μεγάλα μυαλά απεφάνθησαν: «Η κρίση δημιουργεί ευκαιρίες».
Το νέο μότο της νεοφιλελεύθερης διανόησης.
Ποια αμφιθέατρα, ποια εργαστήρια, ποια εργοτάξια και ποιες βιβλιοθήκες;
Οι καριέρες πλέον χτίζονται στα open coffees, στις διαλέξεις της TED, στα think tanks και στα innovation awards.
Ομιλίες «ειδικών» πάνω σε καυτά θέματα, όπως «ένας κήπος στο διαμέρισμά μου» ή «πως θα θωρακίσουμε τη Γη από τους αστεροειδείς » ή «η γενιά που ξαναφτιάχνει την Κίνα» έχουν ασφαλώς μεγαλύτερη επιρροή στους νέους που αναζητούν τον προσανατολισμό τους σε μία κοινωνία ανισοτήτων, από όση ενδεχομένως θα είχε μια ανοικτή συζήτηση με τίτλο «επανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας» ή «στρατηγική για μία νέα αγροτική πολιτική» ή «ο ορυκτός μας πλούτος και ο σχεδιασμός για την εκμετάλλευση προς όφελος του λαού και του τόπου».
Κάτω από αυτό το πρίσμα, οι προβολείς της επιβράβευσης φωτίζουν μόνο τους «νέους αγρότες» που πήραν τα βουνά (από ανάγκη και όχι από επιλογή όπως μαεστρικά υπονοούν τα παπαγαλάκια του σιωπηρού καθωσπρεπισμού), τους νεόκοπους «επιχειρηματίες» που επινόησαν δήθεν καινοτόμα επαγγέλματα της πλάκας, και τους γόνους της μπουρζουαζίας που ανακάλυψαν το μεγαλείο της κοινωφελούς εργασίας, της φιλανθρωπίας και της δωρεάς.
Στην Ελλάδα των κλειστών σχολείων, των ημίκλειστων νοσοκομείων, και των κλειδαμπαρωμένων καταστημάτων, στην Ελλάδα της εγκληματικότητας, του φόβου, των νεοαστέγων, των ακάλυπτων επιταγών και των αυτοκτονιών, το δόγμα «κάνε-πως-δεν-βλέπεις», παίρνει την κυρίαρχη θέση στις οθόνες και τις πρώτες σελίδες των μνημονιακών Μέσων.
Ξαφνικά η μετανάστευση (αυτή, η ίδια του '50, με μικρές διαφορές όπως τα καλογυαλισμένα πατώματα του «Ελ. Βενιζέλος» που πήραν τη θέση του σιδηροδρομικού σταθμού), έγινε «κυνήγι νέων προκλήσεων στο εξωτερικό».
Η επιμονή στην «καινοτομία» -που συνήθως εξαντλείται στην εξέλιξη των ίδιων παρασιτικών υπηρεσιών της δεκαετίας του '90, με καινούργιο περυτίλιγμα- έγινε το ευαγγέλιο (και) των νεογιάπηδων.
«Δεν χρειάζεται καμία σύγκρουση με το κατεστημένο, καμία ρήξη. Ας μην γκρινιάζουμε! Το παν είναι να παλεύουμε και να πετυχαίνουμε μέσα από τις δυσκολίες». Αυτή είναι η φιλοσοφία. Το καμουφλαρισμένο επιχείρημα της υποταγής και της σφαλιάρας.
Και δώσ' του εξώφυλλα στις εφημερίδες με μόνιμο σλόγκαν «η Ελλάδα που αντιστέκεται». Με τόση αντίσταση, τύφλα να χει το ΕΑΜ. Και δωσ' του, πρώτη μούρη στην τηλεόραση η δεσποινίδα με το ταγιέρ που βρήκε λέει, το κλειδί της επιτυχίας ως «personal shopper» (ψάξτε να βρείτε μόνοι σας τι είναι, εγώ αρνούμαι να το περιγράψω). Και να, χαμογελαστοί με σακάκια και γραβατούλες δύο πιτσιρικάδες που κέρδισαν βραβείο τεχνολογίας σε διαγωνισμό εφήβων αλλά αν δεν τους δώσει υποτροφία κανένα αμερικάνικο πανεπιστήμιο θα τους φάει το μαύρο σκοτάδι.
Με τις πραγματικά στρατηγικές προοπτικές αυτής της χώρας υποθηκευμένες μέχρι όγδοης γενεάς στους γκοτζίλες του καπιταλισμού, αυτό που μας μένει είναι να χειροκροτάμε τα φρούτα της ξενόφερτης επιχειρηματικότητας στον «πολυχώρο» του (διαπλεκόμενου μέχρι τα αυτιά) ιδρύματος «τάδε» και στο κοκτέιλ πάρτι που θα ακολουθήσει με χορηγό το Johnnie Walker.
Τη στιγμή που τα μνημόνια εθελοδουλείας στραγγαλίζουν εθνικής σημασίας οργανισμούς όπως το ΙΓΜΕ και το Εθνικό Κέντρο Ερευνών, τη στιγμή που, ήδη η ελληνική Επικράτεια κομματιάζεται σε Ελεύθερες Οικονομικές Ζώνες (δηλαδή σε σύγχρονα σκλαβοπάζαρα τα οποία κάνουν πλιάτσικο στους φυσικούς πόρους της χώρας και βαφτίζονται «επενδυτικά προγράμματα» - όπως π.χ. το σκανδαλώδες Helios) και τη στιγμή που η εγχώρια επιχειρηματικότητα αντιμετωπίζεται εκ προοιμίου σαν μίασμα, τα τσακάλια της νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας ανακαλύπτουν νέους επαγγελματικούς παραδείσους στα αμφιθέατρα της ΤΕD. Είναι οι ίδιοι που επιμένουν να μας ταίζουν  το διαχρονικό παραμύθι «ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της ελληνικής οικονομίας».
Για άλλη μία φορά, ο ραγιάς συνεπής στον ιστορικό του ρολο φοράει τη στολή του σερβιτόρου και στον ελεύθερο χρόνο του διαβάζει Forbes. Εις υγείαν.

Αυτή η πασμίνα είναι δικιά τους και δικιά μας

Σάλο έχει προκαλέσει στην κοσμική Αθήνα η σύλληψη του γνωστού σχεδιαστή Λάκη Γαβαλά για χρέη προς το δημόσιο ύψους 1,5 εκατ. ευρώ, τα ξημερώματα του Σαββάτου και ενώ επέστρεφε από βραδυνή διασκέδαση. Οι άνδρες του ΣΔΟΕ και της Ελληνικής Αστυνομίας παρακολουθούσαν όλο το βράδυ τον γνωστό μόδιστρο στο νυχτερινό κέντρο Διογένης Studio όπου τραγουδούν ο Αντώνης Ρέμος και ο Τόλης Βοσκόπουλος. Σύμφωνα με πληροφορίες από τη ΓΑΔΑ, το σχέδιο προέβλεπε τη σύλληψη έξω από το κέντρο, αφ' ενός για να μην προκληθεί ανατάτωση στους θαμώνες, αφ' ετέρου για να μην τρομοκρατηθεί ο Τόλης που επίσης χρωστάει στο δημόσιο 5,5 εκατ. ευρώ, και την κάνει από την πίσω πόρτα του κέντρου, διαφεύγοντας από τον Κωτσόβολο.
Κατά τη διάρκεια της βραδιάς οι άνδρες των διωκτικών αρχών, που κάθονταν τρίτο τραπέζι πίστα ώστε να έχουν οπτική επαφή με τον κοσμικό φοροφυγά, θέλησαν να προβούν στη σύλληψη και του Βοσκόπουλου καθώς -όπως ακούστηκε- έτσι που έχει γίνει η φωνή του, σαν χαλασμένη κουδουνίστρα, πρέπει να πάει μέσα αντί να τραγουδάει.
Νωρίτερα, οι άνθρωποι του ΣΔΟΕ και της αστυνομίας είχαν επιτάξει από την κοντινή πιάτσα της λεωφόρου Συγγρού τρεις ιερόδουλες για συντροφιά, ώστε να μη δείχνουν μπακούρια και δίνουν στόχο. Αργότερα διαπίστωσαν ότι οι ιερόδουλες ήταν τραβεστί και είχαν γίνει ρόμπα σε όλο το μαγαζί, αλλά το γεγονός λειτούργησε ως αντιπερισπασμός αφού όλοι χάζευαν τα τραβέλια και κανείς δεν κατάλαβε ότι η παρέα τους έκανε μπαμ πως ήταν αστυνομικοί.
Ο Λάκης Γαβαλάς αποχώρησε από το νυχτερινό κέντρο στις 5.30 τα ξημερώματα με τη συντροφιά του που περιελάμβανε και το επιχειρηματία Θωμά Λιακουνάκο. Οι επιχειρήσεις του κ. Λιακουνάκου πάνε από το κακό στο χειρότερο αλλά, ενώ ο ίδιος χρωστάει στο δημόσιο γύρω στα 6 εκατ. φόρους και εισφορές, το δημόσιο του χρωστάει 150, και η εντολή που είχαν οι Αρχές ήταν ρητή: «Αυτόν, μην τον αγγίξετε γιατί τη γαμήσαμε».
Κατά τη σύλληψή του ο Λάκης Γαβαλάς δεν προέβαλε καμία αντίσταση ενώ το μόνο που ζήτησε από τους άνδρες του ΣΔΟΕ ήταν δύο λεπτά να επιστρέψει στη Rolls Royce για να πάρει την πασμίνα του.
Μετά τις σημερινές εξελίξεις, ερωτηματικό παραμένει η τύχη του reality «Fab5», στο οποίο ο Λάκης Γαβαλάς είχε ενεργή συμμετοχή. Η διοίκηση του ANT1 τηρεί σιγήν ιχθύος για το θέμα και θεωρεί ότι με μία μικρή εγγύηση ο συλληφθείς θα είναι ξανά ελεύθερος τη Δευτέρα και τα γυρίσματα θα συνεχιστούν κανονικά. Αν παρ' ελπίδα η κράτηση του κ. Γαβαλά παραταθεί, σχεδιάζεται η αντικατάστασή του, αφού -όπως και στην πασαρέλα- ισχύει το «ουδείς αναντικατάστατος» και ο μόδιστρος δεν θα παρεξηγηθεί. Πάντως διαψεύστηκαν τα σενάρια που μιλούν για πρόταση στον George Michael, ως guest star στο show για να τραγουδήσει το Last Christmas σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Η σύλληψη του Λάκη Γαβαλά σηματοδοτεί το τέλος μια εποχής ή «το τέλος μια σεζόν» όπως δήλωσε χαρακτηριστικά στο Star ο Μιχάλης Ασλάνης συμπληρώνοντας: «Πλέον έχουμε πόλεμο με το κατεστημένο. Η κρατική τρομοκρατία και καταστολή δεν θα περάσει. Εμείς δεν είμαστε ΠΑΜΕ. Εμείς βαράμε»!
Ώς εκ τούτου, το lifestyle τίθεται πλέον σε νέες βάσεις και άρον άρον οι έλληνες μόδιστροι τρέχουν να αλλάξουν τις χειμερινές τους κολεξιόν λανσάροντας το στυλ militaire. Βασικά χρώματα της νέας τάσης θα είναι το χακί και το φαιό σε όλες τις παραλλαγές, οι αρβύλες και τα αμπέχονα, ενώ τα αξεσουάρ (ζώνες, τσάντες, καπέλα κλπ) θα αντικατασταθούν από μπελαμάνες, λιγαδούρες, δίχτυα απόκρυψης, κιτ επιβίωσης και μπερέ. Βασικό υλικό θα είναι το κέβλαρ.
Σε ένδειξη συμπαράστασης στον κρατούμενο Λάκη, γίνονται ήδη ενέργειες για τη διοργάνωση επίδειξης συμπαράστασης με πασαρέλα στη λεωφόρο Λαμπράκη στον Κορυδαλλό. Εκεί, στο ύψος των φυλακών.

H ζωή χωρίς τον Τσίμα

Προ των ευθυνών του θέτει το έθνος για το κακό που θα μας βρει οσονούπω, η εκπομπή Έρευνα του Mega. O Παύλος Τσίμας είναι ένας ανήσυχος δημοσιογράφος με νέες ιδέες, ίδιες μεταξύ τους. Με το ανατριχιαστικό σλόγκαν «Η ζωή χωρίς το ευρώ» (μπρρρ!!!!) ο έγκριτος ρεπόρτερ παρουσιάζει σε ένα ντοκιμαντέρ ντυμένο με εικόνες από τιγκαρισμένα νοσοκομεία, ουρές δημόσιων υπηρεσιών και μπακάλικα της δεκαετίας του '60, πόσο άθλια και μίζερη θα είναι η ζωή μας χωρίς το νόμισμα, χάρη στο οποίο ο απλός έλληνας εργαζόμενος γνώρισε την Porsche Cayenne, τα Spa, τα Cοhiba και το Cardhu αλλά ξέχασε να λέει καλημέρα στον γείτονά του, έμαθε να μισεί τους μετανάστες και να ρίχνει τις ευθύνες για όλα στους άλλους.
Το νόμισμα, χάρη στο οποίο γιγαντώθηκε ο παρασιτικός καταναλωτισμός και που σε μία δεκαετία πρόλαβε να κάνει κροίσους τους πρώην πλούσιους επενδυτές, εργολάβους, εφοπλιστές, εκδότες και λαμόγια.
Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πως θα ειναι η ζωή χωρίς το ευρώ, ακόμα και αν έχει την ατυχία να ενημερώνεται από τύπους σαν τον Τσίμα οι οποίοι, συνεχώς τον ταίζουν -με το αζημίωτο φυσικά-  εικόνες τριτοκοσμικές λες και τέτοιες δεν μπορεί κανείς να βρει στην καρδιά της ευρωζώνης. Κανείς επίσης δεν μπορεί να προβλέψει πόσο τραγικές θα είναι οι συνέπειες της παραμονής της χώρας στο ευρώ αφού οι λιγοστές φωνές που ακούγονται κάτω από τον ήχο των φερεφώνων, προειδοποιούν εδώ και χρόνια για αυτά που ζούμε σήμερα και για τα χειρότερα που έρχονται, όχι μόνο πια για τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα όσο -και κυρίως- για την άλλοτε ευνοημένη και ευφησυχασμένη μεσαία τάξη η οποία για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση, σε απόλυτους αριθμούς καταρρέει.
Ο κ. Τσίμας βέβαια δεν ανήκει στη μεσαία τάξη οπότε έχει κάθε λόγο να προπαγανδίζει για λογαριασμό των αφεντικών του που τον χρυσοπληρώνουν, την «ανάγκη» να παραμείνει η ελληνική οικονομία εντός του φαύλου κύκλου της ευρωζώνης. Όπλο του, οι εικόνες τρόμου και οι μαρτυρίες «ειδικών» που  επισημαίνουν σε όλους τους τόνους πόσο καταστροφική θα ήταν για τη χώρα η έξοδος από το ευρώ. Ευτυχώς που η έννοια «χώρα» για αυτόν και τους ομοίους του δεν έχει καμία σχέση με τη «χώρα» των απλών ελλήνων.
Κανείς λοιπόν -ούτε ο κ. Τσίμας- δεν μπορεί να γνωρίζει πως θα είναι η ζωή χωρίς το ευρώ. Φυσικά όλοι μπορούν να φανταστούν πως θα ήταν η ζωή χωρίς τον κ. Τσίμα.

Την ημέρα της κρίσης...

Πέρασα ένα καλοκαίρι κόλαση. Τις λιγοστές μέρες και ώρες που δεν ήμουν απασχολημένος με την υγεία του πατέρα μου, όταν δηλαδή δεν έτρεχα σε νοσοκομεία, ΙΚΑ, φαρμακεία, εξετάσεις και γιατρούς, χάζευα ωραίες φωτογραφίες άλλων στο facebook να κάνουν διακοπές στα νησά. Ά, έκανα και δύο μπάνια! Στη Βουλιαγμένη. Και ένα στη Βάρκιζα. Ξεσάλωσα εκείνη τη μέρα. Τρία συνολικά. Ή τέσσερα; Τέλος πάντων. Κάπου εκεί.
Ομολογώ ότι αυτή η φετινή εμπειρία μου με συγκλόνισε. Πάντα πίστευα ότι έχει πλάκα να επιδεικνύεις πόσο ωραία περνάς όταν κάποιος άλλος μπορεί να τραβάει ζόρια, οπότε τώρα που ήμουν εγώ ο ζορισμένος δεν μου πολυάρεσε.
Βασικά, αυτό που ήλπιζα, ήταν ότι θα γυρίσουμε όλοι από τις διακοπές (και η επανάσταση μαζί) και θα μαζευτούμε πάλι για να βρούμε τρόπο να διώξουμε τους γελοίους που μας έκατσαν στο σβέρκο. Εκ, των υστέρων κατάλαβα ότι και μόνο η σκέψη αυτή είναι αρκετή για να σε εκτοξεύσει στη στρατόσφαιρα της γραφικότητας.
Μάλιστα, ακούγοντας προχτές στο ραδιόφωνο τον Γιώργο Αυγερόπουλο να περιγράφει το προφίλ της Αργεντίνικης κοινωνίας, λίγους μήνες πριν από την κατάρρευση των τραπεζών τον Δεκέμβριο του 2001, δεν είχα καμία αμφιβολία για το πόσο γραφικός είμαι. Γιατί, λίγους μήνες πριν από την οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας, εμείς ασχολούμαστε με τα ίδια πράγματα που απασχολούσαν και τη μεσαία τάξη της Αργεντινής. Οπότε μπορώ απλά να περιμένω σαν τον Ξέρξη στο όρος Αιγάλεω να δω τον θρίαμβο των αγορών πάνω στο βιος, τα σπίτια και τα τζιπ των νεοελλήνων. Προφανώς ο Θεμιστοκλής μας τελείωσε οπότε δεν μας σώζει τίποτα πια.
Αυτό όμως που θα έχει τη μεγαλύτερη πλάκα θα είναι το ξέσπασμα των φυλήσυχων και νομοταγών. Αυτοί που έπνιξαν και το τελευταίο ίχνος οργής στα σωθικά τους όταν έλαβαν το ειδοποιητήριο της εφορίας για την έκτακτη εισφορά και το τέλος ακινήτων, και πήγαν από την αρχή να τα πληρώσουν εφάπαξ μην τυχόν και στοχοποιηθούν. Αυτοί που έτρεξαν από την πρώτη μέρα στην τράπεζα να βρουν τη «φοροκάρτα» νομίζοντας ότι η καλή διαγωγή τους και το «αίσθημα ευθύνης» θα τους σώσει την ημέρα της κρίσης. Είναι οι ίδιοι που καρφώνουν τον συνάδελφό τους, από φόβο μήπως βγουν αυτοί στην «εφεδρεία». Δεν τους αρέσει. Αλλά ρισκάρουν πολλά αν δεν το κάνουν. Την κενότητα μιας ζωής «γεμάτης».
Δύο είναι οι κοινωνικές ομάδες που καταφεύγουν σε ανεξέλεγκτη βία σε περιόδους οικονομικής κατάρρευσης: Ο υπόκοσμος και η μεσαία τάξη. Αυτή η μεσαία τάξη, με τα δύο αυτοκίνητα, το τεσσάρι ρετιρέ, το εξοχικό και τις έξτρα διακοπές. Αυτή, με τις τραπεζικές καταθέσεις «για την κακιά στιγμή» και το οικογενειακό εισόδημα των 5.000 ευρώ μηνιαίως. Αυτή που ντύνεται ακριβά «γιατί είναι αθάνατα», τρώει στα ακριβά «γιατί το καλό φαγητό αξίζει», οδηγεί ακριβά «για ασφάλεια». Αυτή η «μεσαία ελίτ», η «low profile» αλλά «high quality»... Αυτή, που ζει τόσο ήρεμα ώστε είναι διατεθειμένη να σκοτώσει όποιον πιστέψει ότι της χαλάει τη γαλήνη. Την ημέρα της κρίσης... Αυτούς να φοβάσαι.

Τον ουρανό που σού 'ταξα, ήταν για τους αγγέλους

Ο Νίκος Κοεμτζής έλαβε από την ελληνική κοινωνία, τη συγχώρεση που αναζητούσε εδώ και σαράντα χρόνια για το ειδεχθές έγκλημά του. Σε αυτές τις τέσσερις δεκαετίες, φυλακίστηκε, βασανίστηκε, βγήκε, αποκλείστηκε, έγραψε την ιστορία του σε βιβλίο, ο δήμος του παραχώρησε άδεια μικροπωλητή για να το πουλάει, ο Σαββόπουλος του έγραψε τραγούδι και ο Τάσιος τον γύρισε σε ταινία. Ο ίδιος, μέσα στην αγραμματοσύνη, τη φτώχεια και τα βιώματα που από μικρό παιδί του είχαν κάψει το μυαλό, δέχθηκε στωικά τη λύτρωση της συγχώρεσης από την «κοινή γνώμη». Και αυτή, με δύο λόγια συμπάθειας και ένα χτύπημα στην πλάτη εξιλεώθηκε για το ανάθεμα του πρώτου καιρού, όταν τον αποκαλούσε κτήνος και έψαχνε μέσα στα πιο σκοτεινά της ένστικτα, κρατώντας φακούς και μαχαίρια, να αυτοδικήσει πάνω στους νέους Κοεμτζήδες.
Αυτή η κοινωνία, αυτό έμαθε και αυτό μαθαίνει. Να αδιαφορεί, να «ξαφνιάζεται», να καταδικάζει και να «συγχωρεί».  Και αν κάποτε είχε μάθει να παλεύει μαζικά, να στέκεται αλληλέγγυα, να συντροφεύει, να προλαβαίνει το κακό, χρόνια τώρα το έχει ξεχάσει. Τώρα το μόνο που ξέρει είναι να «συγχωρεί» για να λυτρώνεται από τα δικά της εγκλήματα. Για αυτό, αφού συγχώρεσε τον Κοεμτζή, τον άφησε και δύο ώρες νεκρό στο πεζοδρόμιο χωρίς να του ρίξει βλέμμα. Για τέτοια συγχώρεση μιλάμε.
Και αν αυτός ήταν το κτήνος που συγχωρέθηκε, την ίδια τύχη θα είχαν τα θύματά του, αν εκείνο το βράδυ γύριζαν το μαχαίρι στο δικό του σώμα. Τότε η κοινωνία θα έδειχνε τη μεγαλοσύνη της ψυχής της στους «χαφιέδες της χούντας που παραστράτησαν».
Και στον θάνατό τους, θα έστριβε στη γωνία και θα ψιθύριζε χαιρέκακα: «Σκατά στο λάκο του», «Ένα ρεμάλι λιγότερο», «Στον αγύριστο». Τα άκουσα χτες...
Η κοινωνία λοιπόν, ευτυχώς καθαρίζει σιγά σιγά από τα κτήνη. Τι και αν, τέτοια που είναι, γεννάει περισσότερα; Κανένα πρόβλημα. Είναι τόσο μεγαλόψυχη που μπορεί να συγχωρεί. Αφού καταδικάσει.

«Ο καθένας μας είναι ο διάβολός του, και φτιάχνουμε σε αυτόν τον κόσμο, την προσωπική μας κόλαση» Oscar Wilde

Kοίτα τον! Μαλάκα...

Μια φορά, την εποχή που έπαιζα μπάσκετ (παλιά, πολύ παλιά...) σε ένα ματς ο αντίπαλός μου, μου είχε βάλει 20 πόντους. Ο προπονητής μου στο τέλος γυρνάει και μου λέει χωρίς φωνές αλλά με μία εξαντλημένη αγανάκτηση: «Κάτσε και κοίτα τον, μαλάκα». Αφιερωμένο σε όσους καθόμαστε και κοιτάμε. Ακόμα.

Εωράκαμεν τους ληστάς

Ακούων δε, την προ ημερών αναφορά του βουλευτού πολιτικού κόμματος φέροντος την επωνυμία Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός, περί της βιαίου ή παντί τρόπω παύσεως ειδησεογραφικής ιστοσελίδος υποστηρίζουσας αντιεξουσιαστικάς και αναρχικάς απόψεις ονόματι Ινδιμίδια, άμα τη άρσει του Πανεπιστημιακού ασύλου, ενεθυμήθην ομοίου περιεχομένου αναφορά συμβάντος χωροφύλακος εκ Κιλκίς ορμόμενου, όστις περιγράφει αποτυχημένη απόπειρα συλλήψεως ληστών εν έτει 1923. Τοιαύτη δε απόπειρα συνοδεύεται υπό απαξιωτικών δια την αστυνομικήν Αρχήν εκφράσεων από μέρους των ληστών. Ιδού:
«Λαμπιρυζούσης της σελήνης παρά λίμνην της Δοϊράνης εωράκαμεν τους ληστάς. Κράζων δε "σταθήτε, ρε πούστηδες, γαμώ το σταυρό σας" και απαντησάντων "κλάστε μας τ' αρχίδια", απέδρασαν».

Η ΔΕΗ είναι φίλη μας

Μέρα 1η.
- 10500 θέση 32, λέγομαι Καθυστερίσογλου, πως μπορώ να βοηθήσω;
- Ναι γεια σας, είχαμε κάνει αίτηση για νέα σύνδεση σε ένα διαμέρισμα που νοικιάσαμε...
- Πείτε μου τον αριθμό παροχής παρακαλώ.
- Μάλιστα, είναι 3234055707-439
- Ναι, βλέπω εδώ ότι η αίτησή σας είναι ακόμα σε εκκρεμότητα
- Ναι, το γνωρίζω, γι αυτό σας πήρα. Η συνάδελφός σας μας είχε πει ότι θα συνδεθεί σε δύο - τρεις ημέρες αλλά έχει περάσει μία εβδομάδα και ακόμα τίποτα.
- Οk, θα πάρετε στο 210 3355067, είναι το δίκτυο της περιοχής σας (δοκιμάστε και εσείς την τύχη σας είναι πραγματικό νούμερο. Άμα το σηκώσει κανείς τραγουδήστε του το «Μια ζωή περιμένω»)
- Μάλιστα, ok σας ευχαριστώ.


Mέρα 2η. (5 μέρες μετά την 1η)
- 10500 θεση 69, λέγομαι Χασομερίδης, πως μπορώ να βοηθήσω;
- Γεια χαρά, έχουμε κάνει αίτηση αλλαγής και νέα σύνδεση σε ένα διαμέρισμα αλλά δεν μας το έχετε συνδέσει και κοντεύουν 15 ημέρες πια.
- Πείτε μου τον αριθμό παροχής παρακαλώ.
- 3234055707-439...
- Μάλισταααα...
- Τι; Βρήκαμε το πρόβλημα; (με μεγάλη προσμονή και ελπίδα...)
- Λοιπόν, θα σας δώσω ένα τηλέφωνο. Γράφετε;
- Σας ακούω
- 210 3355...
- (Διακόπτω) Ναι, ξέρετε έχω πάρει σε αυτό το τηλέφωνο
- Και τι σας είπαν;
- Τίποτα, δεν το σηκώνει κανείς.
- Καλά, πως είναι δυνατόν;
- Δεν ξέρω, θέλετε να προσπαθήσετε εσείς; Μήπως να μου πείτε που βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι να περάσω εγώ από εκεί;
- Δεν δέχονται κοινό. Πάνε αυτοί στα σπίτια
- Στο δικό μας πάντως δεν έχουν πάει.
-Ακούστε, μπορούμε να τους κάνουμε ένα εσωτερικό - υπηρεσιακό σημείωμα, να το λάβουν.
- (Ανακουφισμένος) Αχ, να 'στε καλά κύριε. Έχουμε νοικιάσει αυτό το σπίτι εδώ και έναν μήνα αλλά δεν μπορούμε να μπούμε γιατί δεν υπάρχει ρεύμα. Είναι πολύ εκνευριστικό...
- Σας καταλαβαίνω. Λοιπόν, εγώ θα το στείλω και λογικά σε δύο - τρεις ημέρες θα σας το συνδέσουν.
- Το ελπίζω, γιατί εδώ και 15 ημέρες έχουν «συνδέσει» μόνο εμένα. Χαχα!
- ....... (Γελάσαμε πάλι).
- Εμ, οκ, ευχαριστώ πολύ, θα περιμένω.


Μέρα 3η (Τέσσερις ημέρες μετά τη 2η)
- 10500 θεση 75, λέγομαι Φραπεδοπούλου, πως μπορώ να βοηθήσω;
- Kαλημέρα δεσποινίς.
- Καλημέρα.
- Έχουμε κάνει αίτηση για νέα σύνδεση αλλά το ρεύμα δεν μας το συνδέσατε, έχουμε πάρει τηλ. στο 3355067 αλλά δεν το σηκώνει κανείς, έχετε κανει υπηρεσιακό σημείωμα στο Δίκτυο αλλά πάλι τίποτα, τι να κάνουμε;
- Μάλιστα. Ξέρετε, λόγω εποχής τώρα με τις άδειες ίσως να έχουν μείνει λίγοι και δεν μπορούν να σας εξυπηρετήσουν.
- Μάλλον δεν έχει μείνει κανείς. Μήπως θα πρέπει να περάσω εγώ απο εσάς, πάλι;
- Ναι αυτό είναι μάλλον το καλύτερο. Κάντε έναν κόπο και ελάτε Αριστείδου 5-7 στη στοά.
- Ναι ξέρω έχω έρθει.
- Θα πάτε στον πρώτο όροφο στο Δίκτυο. Εκεί θα σας εξυπηρετήσουν.

Μέρα 4η
Μπαίνω στη ΔΕΗ. Παίρνω νούμερο. Είμαι το 284. Είναι το 251. Οι υπάλληλοι είναι δύο. Κάνω δυόμιση ώρες. Αλλά με εξυπηρετούν. Φεύγω.

Μέρα 5η (Την επομένη!!!)
- Ναι, ο κ. Γκαντεμάκης;
- Ναι ο ίδιος...
- Είμαι τεχνικός από τη ΔΕΗ
- Μπγκχδγδφφγχχ! (Πνίγηκα) Ναι, μάλιστα! Πείτε μου κύριε.
- Είμαι έξω από την πολυκατοικία. Ο μετρητής είναι ο Υ458590-5669;
- Ναι αυτός, αυτός! Θα μας συνδέσετε το ρεύμα;; Χίλια ευχαριστώ κύριε! Έχουμε κάνει αίτηση εδώ και ένα μήνα σχεδόν!
- Ένα μήνα;
- Ναι. Από 11/7.
- Τι να σου πω ρε φιλαράκι... Εγώ σήμερα πήρα την ειδοποίηση. Τέλος πάντων. Στο συνδέω τώρα.
- Σ' ευχαριστώ άνθρωπέ μου! Ναι είσαι καλά! Να καλοπαντρευτείς! Που ο θέος να μου κόβει μέρες και να στις δίνει χρόνια! Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ! (δάκρυα χαράς)

Την επόμενη μέρα γεμάτοι ενθουσιασμό πάμε στο διαμέρισμα να το φωταγωγήσουμε. Βγαίνουμε από το ασανσέρ και με πονηρό χαμόγελο χτυπάω το κουδούνι. Δεν ακούγεται τίποτα. Το χαμόγελο παγώνει. «Θά 'χαμε ξεχάσει κλειστό τον γενικό» σκέφτομαι. Μπαίνουμε μέσα. Τικ τακ, τικ τακ... Ο διακόπτης ανεβοκατεβαίνει. Το φως δεν αναβοσβήνει. Κατεβαίνω στην πυλωτή. Φωνή από τον τέταρτο:
- Τι λέει ο μετρητής;
- Τι να λέει; Υ458590-5669. Αυτό λέει. Και γυρίζει λίγο.
- Ναι, αλλά ρεύμα δεν έχουμε!
- Το ξέρω!
- Περίμενε να πάρω την κ. Διονυσία (Η κ. Διονυσία είναι η σπιτονοικοκυρά μας)
- (Mετά από λίγο) Έλα! Έχει κάνει λάθος.
- Τι λάθος;
- Ο μετρητής Υ458590-5669 είναι του διαμερίσματος στον πέμπτο!
- (Σιωπή) Δηλαδή;
- Μας είχε δώσει λάθος αριθμό μετρητή. Α, και μας ζητάει συγγνώμη.
- (Σιωπή) Και τώρα έχει ρεύμα ο πέμπτος που είναι ξενοίκιαστος;
- Ναι...
- (Σιωπή) Και ο λογαριασμός θα έρθει στο όνομά μου;
- Ναι.
- (Σιωπή) Και πρέπει να ξαναπάω στη ΔΕΗ να ξανακάνω διακοπή και νέα σύνδεση;
- Ναι.
- (Σιωπή. Παρατεταμένη)

Μέρα 6η (Την επομένη)
Ξανά στη ΔΕΗ. Διάλογος με την υπάλληλο στο γραφείο δικτύου:
- Γεια σας, ξέρετε έχει γίνει ένα λάθος. Μας έχετε κάνει σύνδεση σε λάθος διαμέρισμα. Αλλά δεν φταίτε εσείς.
- Δεν φταίμε εμείς; Και τώρα πρέπει να κάνουμε ακύρωση προκαταβολής και νέα σύνδεση; Πωπωπω!!! (Αγανάκτηση)
- Έχετε δίκιο. Αλλά, ξέρετε, δεν φταίω ούτε εγώ.
- Τι με νοιάζει εμένα κύριε; Ξέρετε τι διαδικασία είναι αυτή;
- Με συγχωρείτε αλλά μας είχε δώσει λάθος αριθμό παροχής η σπιτονοικοκυρά μας.
- Να το πείτε στη σπιτονοικοκυρά σας κύριε. Τι να σας κάνει και η ΔΕΗ; Τι φταίμε εμείς να μας ταλαιπωρείτε έτσι;
- Σας ζητώ συγγνώμη για την ταλαιπωρία που σας υποβάλω. Μπορούμε να κάνουμε κάτι; Σας παρακαλώ! (Κλαίω. Και γελάω. Ταυτόχρονα).
- Τέλος πάντων! Καθίστε. Και άλλη φορά να είστε πιο προσεκτικός!
- Μάλιστα! Μάλιστα! Σας ευχαριστώ.
- Ααααα, μα πια!

(Η παραπάνω ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή. Οι διάλογοι δεν απέχουν ούτε χιλιοστό από την πραγματικότητα. Τα πρόσωπα είναι ίδια. Τα ονόματα τα άλλαξα γιατί φοβάμαι μη μας κάνει έξωση η κ. Διονυσία, ακόμα δεν μπήκαμε.
Επίσης, σε όσα νεοφιλελεύθερα γουρούνια σπεύσουν να καπηλευτούν το περιστατικό για να υποστηρίξουν το ξεπούλημα της ΔΕΗ, ένα έχω να πω: Σκατά στα μούτρα σας.
Η ΔΕΗ είναι η δημόσια επιχείρηση με τον μεγαλύτερο πλούτο στην Ελλάδα. Ανήκει σε όλους και δεν πωλείται. Μια κυβέρνηση, με κάκαλα θα τα έβαζε στα ίσα με τους συνδικαλιστές, θα άλλαζε τον τρόπο λειτουργίας, θα τη βελτίωνε προς όφελος των καταναλωτών αλλά πάντα με την προϋπόθεση ότι θα μείνει δημόσια. Όταν έχεις ένα ακριβό αμάξι που το λατρεύεις αλλά σου βγάζει την Παναγία, τρέχεις στο συνεργείο μέχρι να στο φτιάξουν. Αν δεν στο φτιάξουν, αλλάζεις συνεργείο. Δεν βάζεις αγγελία να το «σκοτώσεις» με 10 όταν έχεις ρίξει πάνω του 100.)

“Σκηνές” απείρου κάλλους από την Ελληνική δικαιοσύνη

 

Επιτέλους, επιτέλους,επιτέλους!!!
Η Δικαιοσύνη δεν σταμάτησε να δουλεύει ούτε το καλοκαίρι.
Αφού έλυσε το πρόβλημα του χρόνου απονομής δικαίου στις διαδικασίες της.
Αφού σταμάτησε να αποφασίζει για μεγαλύτερους μισθούς για τον εαυτό της.
Αφού αποκάλυψε και συνέτριψε την διαφθορά στους κόλπους της με το παραδικαστικό.
Αφού κινήθηκε με αποφασιστικότητα για την υπόθεση Βατοπεδίου.
Αφού διαλεύκανε τα σκάνδαλα με τους χρηματισμούς (χορηγίες) των κομμάτων και των κομματικών στελεχών από τη Siεmens
Αφού επέβαλε το νόμο και την τάξη στην οικονομική ελίτ στην Ελλάδα.
Αφού διευρεύνησε τις σχέσεις του Νορβηγού τρομοκράτη Άντερς Μπρέιβικ με την ελληνική ακροδεξιά
Αφού έδειξε όλη της την επιείκια σε 20χρονα παιδιά δίνοντάς τους 130 χρόνια κρατικής φροντίδας.
Αφού φροντίζει να εφαρμόζει τους νόμους για την ανευθυνότητα των υπουργών.
Αφού έλαβε υπ' όψιν το κοινό περί δικαίου αίσθημα στην Ελληνική κοινωνία.
Eπιχειρεί να επιβάλει τον νόμο στην πλατεία Συντάγματος, την τελευταία γωνία ανομίας στη χώρα,
Στις “αυθαίρετες” σκηνές, όσων τολμούν να σκέφτονται αυθαίρετα.
Επιχειρεί να πράξει, όπως πράτει χρόνια τώρα για όλα τα αυθαίρετα κτίσματα σε δάση και παραλίες.
Από τις 25 Μαϊου στην πλατεία Συντάγματος, σε όλες τις πλατείες της χώρας, δίνουμε μια μεγάλη μάχη νομιμότητας, ενάντια: στις αυθαιρεσίες της πολιτικής εξουσίας, στο παράνομο χρέος, που δεν θα πληρώσουμε.
Ενάντια στο παράνομο μνημόνιο, τη δανειακή σύμβαση και το μεσοπρόθεσμο, ενάντια στις παράνομες τράπεζες. Όλο αυτό το διάστημα, και πιο πριν, κανένας λειτουργός της Δικαιοσύνης δεν έπραξε τα αυτονόητα, δεν κίνησε τις απαραίτητες διαδικασίες.
Από τις 25 Μαϊου δεν μας έχουν τρομοκρατήσει οι απειλές της κυβέρνησης, δεν μας έχουν τρομοκρατήσει η αστυνομική βαρβαρότητα, τα 3.000 χημικά, δεν μας έχουν τρομοκρατήσει η μεθοδευμένη σπίλωση από την πλειοψηφία των ΜΜΕ. Δεν μας τρομοκρατεί ούτε το πρωτοφανές γεγονός να διακόψουν απόψε τον φωτισμό στην κεντρικότερη πλατεία της χώρας.
Μετά από δύο μήνες και τρεις μέρες, δεν τρομοκρατούμαστε. Και αυτό γιατί είμαστε αποφασισμένοι. Και το επαναλαμβάνουμε σε όλους τους τόνους, για να το καταλάβουν και όσοι κάνουν πως δεν βλέπουν και πως δεν ακούν.
Είμαστε εδώ, παραμένουμε εδώ, θα είμαστε εδώ και στις νέες μεγάλες κινητοποιήσεις του λαού. Είμαστε εδώ, με τις συνελεύσεις και τις δράσεις μας, γιατί η χρήση των δημοσίων χώρων ανήκει σε όλους.
Υ.Γ. Αυτή τη στιγμή που γράφεται αυτή η ανακοίνωση η πλατεία Συντάγματος βρίσκεται σε συσκότιση θυμίζοντας μέρες κατοχής.

Καλούμε το Λαό της Αθήνας την Παρασκευή 29 Ιουλίου από τις 7 μ.μ στην Πλατεία Συντάγματος.
ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΑΝ ΔΕΝ ΦΥΓΟΥΝ.
ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ.

28 Ιουλίου 2011, Λαϊκή Συνέλευση Πλατείας Συντάγματος

Στης πισίνας τα νερά

Οι πρώτες πισίνες στην ιστορία κατασκευάστηκαν στην αρχαία Ρώμη τον 1αι. π.Χ. Μάλιστα ο Μαικήνας Γάιος,  ένας προύχοντας της πόλης ανέλαβε την κατασκευή της πρώτης θερμαινόμενης πισίνας για κολύμβηση η οποία μάλιστα ήταν και δημόσια.
Στις μέρες μας, η ιδιωτική πισίνα αποτελεί -δικαιολογημένα ως ένα βαθμό- στοιχείο ισχύος και κοινωνικού status. Γι αυτό και ο ιδιοκτήτης ενός σπιτιού εξοπλισμένου με πισίνα θεωρείται πλούσιος, επιτυχημένος, λαμόγιο ή όλα τα παραπάνω. Πέρυσι, μαζί με πέντε φίλους, είχαμε ενοικιάσει για το καλοκαίρι ένα τέτοιο σπίτι στα Ανατολικά προάστια της Αττικής καταβάλλοντας έκαστος ένα σεβαστό αλλά λογικό ποσό. Έτσι οι καλεσμένοι που έρχονταν για καφέ, φαγητό ή «pool party», έμεναν με ανοικτό το στόμα μη ξέροντας σε ποια από τις κατηγορίες να μας κατατάξουν. Η αλήθεια είναι πως, όταν ο απλός κόσμος στριμώχνεται στις πλαζ και εσύ κάνεις βουτιές σε μία μεγάλη πισίνα με θέα τον όρμο της Ραφήνας, μια διαφορά την έχεις. Δυστυχώς, φέτος λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων και με πόνο καρδιάς δεν μπόρεσα να συμμετάσχω στον ρεφενέ οπότε είμαι αναγκασμένος να τραβιέμαι στις παραλίες μαζί με την πλέμπα.
Το κράτος, χρόνια τώρα, στη μάχη κατά της φοροδιαφυγής, στηρίζεται στο αλάνθαστο συμπέρασμα ότι οι ιδιοκτήτες σπιτιών με πισίνα έχουν εισοδήματα άνω του μέσου όρου και είναι πανίσχυροι κοινωνικά και επαγγελματικά. Όλοι. Γι' αυτό, κάθε χρόνο εξαπολύει -μέσω των ΜΜΕ- ένα ανελέητο κυνηγητό με δορυφορικές φωτογραφίες, δηλώσεις πόθεν έσχες, φορολογικά στοιχεία κλπ. αλλά τελικά οι μόνοι που την πληρώνουν είναι αυτοί που έχουν πισίνα από τα Jumbo.
Στην απομυθοποίηση του ιδιαίτερου συμβολισμού που έχουν οι πισίνες ως δείγμα κοινωνικής επιφάνειας, συμβάλλει κατά κόρον ο πρωθυπουργός της χώρας ο οποίος δεν έχει εμφανιστεί ποτέ να κολυμπάει ή να κάνει κανό σε πισίνα παρά μόνο στα ταπεινά νερά του Αργοσαρωνικού. Άλλωστε, όσο μεγάλη και να είναι μία πισίνα δεν μπορεί να χωρέσει δύο σκάφη του λιμενικού και μία ομάδα βατραχανθρώπους των ειδικών δυνάμεων που προσέχουν τον κ. Παπανδρέου να μην πνιγεί. Την ίδια φιλοσοφία χαμηλών τόνων ακολουθούν και όλα τα μέλη της κυβέρνησης που δεν έχουν εμφανιστεί σε καμία πισίνα βίλας ή πολυτελούς ξενοδοχείου ώστε να μην προκαλούν το δημόσιο αίσθημα στις δύσκολες στιγμές που περνάει η χώρα. Έχουν βέβαια φίλους οι οποίοι, εκτός από πισίνες διαθέτουν και θαλαμηγούς για να πηγαίνουν σε απόμερες παραλίες όπου δεν τους βλέπει κανείς. Κάποιοι δε, έχουν και τις πισίνες πάνω στις θαλαμηγούς.

Συνωμοσία Πυρήνων της βρωμιάς

Την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση έδινε στις Βρυξέλλες την τιτάνια μάχη της εθνικής σωτηρίας, η βουλή των ελλήνων, σε ακόμα μία αποθέωση των Δημοκρατικών θεσμών, απάλλασσε με συνοπτικές διαδικασίες τους Γιώργο Αλογοσκούφη και Χρήστο Μαρκογιαννάκη από τη διερεύνηση τυχόν ευθυνών τους στην υπόθεση της Siemens, απορρίπτοντας τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής.

Συγκλονισμένο το Πανελλήνιο, αν και δεν καταλαβαίνει Χριστό από όσα αποφασίστηκαν στη Σύνοδο Κορυφής, δεν πηγαίνει ούτε για κατούρημα την ώρα των δελτίων ειδήσεων. Κρέμεται από τα χείλη του Χατζηνικολάου, του Πρετεντέρη και των οικονομολόγων οι οποίοι μιλούν στον ελληνικό λαό για τα επιτόκια, το rollover, τα CDS και την επιμήκυνση ομολόγων λες και του εξηγούν πως το τρίβουν το πιπέρι. Ασφαλώς, κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να ξεκαθαρίσει στους ταλαίπωρους τηλεθεατές ότι ουσιαστικά τίποτα δεν θα αλλάξει στη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν τον τελευταίο χρόνο και ότι αν σκόπευαν να εγκαταλείψουν τη χώρα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ακυρώσουν τα σχέδιά τους - είναι το καλύτερο που έχουν να κάνουν.

Το καυτό θέμα της επικαιρότητας, ουσιαστικά αφορά μόνο όσους έχουν καταθέσεις άνω των 500.000 ευρώ, ακίνητα εκατομμυρίων και ομόλογα, ωστόσο έχει μονοπωλήσει το ενδιαφέρον της «κοινής γνώμης» η οποία είναι τόσο «κοινή» όσο επιτρέπει σε στημένα δελτία ειδήσεων να τη διαμορφώνουν.

Η ποινικοποίηση απλών, φιλικών σχέσεων 20χρονων παιδιών για παράδειγμα, δεν συνιστά απειλή για τον μέσο έλληνα τηλεθεατή στο μέτρο που εμπιστεύεται τα «κυρίαρχα» ΜΜΕ για την ενημέρωσή του. Για την ακρίβεια, αυτή η απειλή είναι σαν μην υφίσταται από τη στιγμή που κανένα από τα τηλεοπτικά δελτία των εφοπλιστών και των μεγαλοεργολάβων δεν έκανε την παραμικρή αναφορά (και φυσικά δεν άσκησε την παραμικρή κριτική) στον παραλογισμό της ελληνικής Δικαιοσύνης η οποία την περασμένη Τρίτη, καταδίκασε για συμμετοχή στη «Συνωμοσία πυρήνων της φωτιάς» έξι νέους ανθρώπους με  ποινές που ξεπερνούν τα 10 χρόνια.

Αυτή τη στιγμή, ο πρώην υπουργός Τάσος Μαντέλης με ομολογημένο αδίκημα την αποδοχή και απόκρυψη από την εφορία, «χορηγίας» άνω του μισού εκατομμυρίου ευρώ από τα «μαύρα ταμεία» της Siemens, κυκλοφορεί ελεύθερος με τριετή αναστολή.
Την ίδια στιγμή, οι τραπεζικοί λογαριασμοί των παιδιών του μάνατζερ της Siemens, Χρήστου Καραβέλα, παραμένουν φορτωμένοι εκατομμύρια με τα οποία πλέον κανείς δεν ασχολείται.
Τα πολυτελή σπίτια πολιτικών προσώπων, τα ιλιγγιώδη χρηματικά ποσά «υπηρεσιακών παραγόντων» σε ελβετικές τράπεζες, οι περιουσίες και τα δεκάδες ακίνητα πρώην υπουργών γραμμένα σε υπεράκτιες εταιρείες, προφανώς δεν συνιστούν καμία απειλή για τη Δημοκρατία μας και το κοινό περί δικαίου αίσθημα από τους έγκυρους αναλυτές των βραδυνών δελτίων.
Αντίθετα, το αποτύπωμα σε μία πλαστική σακούλα που άφησε ένα 20χρονο κορίτσι σε ένα «ύποπτο» διαμέρισμα, ή η χαλασμένη μοτοσυκλέτα την οποία πάρκαρε ένας 22χρονος στην αυλή του σπιτιού ενός φίλου του για να την πάει την επόμενη μέρα στο συνεργείο, αποτελούν για τους αδέκαστους λειτουργούς της Θέμιδος αδιάσειστα στοιχεία που κατατάσουν τους εν λόγω ανθρώπους σε θανάσιμους εχθρούς της νομιμότητας.
Ένα βράδυ με παρέα, ένα ποτό σε ένα μπαρ, ένα βιβλίο που άλλαξε εφηβικά χέρια, μπορούν να γίνουν φονικά όπλα στο μυαλό ενός μισότρελου, ή σε διατεταγμένη υπηρεσία δικαστή. Όταν σε δίκες μαφιόζων αναγνωρίζεται το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου, για κανένα από αυτά τα παιδιά δεν αναγνωρίστηκε το παραμικρό. Ενώ το ίδιο το δικαστήριο παραδέχεται ότι οι «φυσικοί αυτουργοί της οργάνωσης παραμένουν ασύλληπτοι» και ακόμα και οι μάρτυρες κατηγορίας και ο εισαγγελέας στέκονται με συμπάθεια απέναντι σε αυτά τα 20χρονα, οι δικαστές δεν έχουν καμία αναστολή να τους επιβάλλουν εξοντωτικές ποινές και να τα στείλουν συνοδευόμενα από δεκάδες κρατικούς κουκουλοφόρους με χειροπέδες πίσω από τα σίδερα.
Αυτοί είναι οι αληθινοί τρομοκράτες. Και το μήνυμά τους είναι σαφές: «Σας τιμωρούμε γιατί τολμάτε να μιλάτε. Τολμάτε να χαμογελάτε, τολμάτε να βγαίνετε, να κάνετε παρέες, να διαβάζετε. Τολμάτε να συζητάτε για επαναστάσεις και ανατροπές. Θα σας λιώσουμε».
Όσοι το έχουν καταλάβει συνεχίζουν να πολεμάνε. Μόνοι τους. Λίγοι. Χωρίς στήριγμα.
Οι υπόλοιποι συνεχίστε να βλέπετε ειδήσεις και να ελπίζετε όσα σας σερβίρουν οι οικονομικοί αναλυτές και οι παρουσιαστές με τα ακριβά κοστούμια.
Όχι ανόητε. Αν πέσουν τα CDS η ζωή σου δεν θα γίνει καλύτερη.

* Το πρόσφατο παράδειγμα κρατικής τρομοκρατίας και κυνισμού με αφορμή την καταδίκη έξι νέων παιδιών ως «τρομοκράτες», μου θύμισε τη συγκλονιστική επιστολή της Φαίης Μάγιερ που συνελλήφθη γιατί είχε σχέσεις με αναρχικούς, άρα απειλούσε τη Δημοκρατία και γιατί σε έρευνα των κρατικών ρουφιάνων στο σπίτι της «βρέθηκαν έντυπα» λες και απαγορεύεται σε κάθε πολίτη να διαβάζει ότι θέλει και ότι του αρέσει. Την ενοχοποίησαν χωρίς κανένα στοιχείο όπως και τους συλληφθέντες των δήθεν «Πυρήνων» βασιζόμενοι σε στοιχεία που αποδεικνύουν κάτι που μπορεί να είναι, ουσιαστικά ενοχοποιούν τις πολιτικές απόψεις τους και τους στέλνουν ανερυθρίαστα στη φυλακή γι αυτές. Ας το θυμάστε αυτό την επομενη φορά που κάποιος φίλος σας θα φέρει στην παρέα έναν άγνωστο. Ίσως χρειαστεί να εγκαταλείψετε αμέσως το τραπέζι για να μην κατηγορηθείτε ως «άνθρωπος που συνδέεται με τρομοκρατική οργάνωση».