“Σκηνές” απείρου κάλλους από την Ελληνική δικαιοσύνη

 

Επιτέλους, επιτέλους,επιτέλους!!!
Η Δικαιοσύνη δεν σταμάτησε να δουλεύει ούτε το καλοκαίρι.
Αφού έλυσε το πρόβλημα του χρόνου απονομής δικαίου στις διαδικασίες της.
Αφού σταμάτησε να αποφασίζει για μεγαλύτερους μισθούς για τον εαυτό της.
Αφού αποκάλυψε και συνέτριψε την διαφθορά στους κόλπους της με το παραδικαστικό.
Αφού κινήθηκε με αποφασιστικότητα για την υπόθεση Βατοπεδίου.
Αφού διαλεύκανε τα σκάνδαλα με τους χρηματισμούς (χορηγίες) των κομμάτων και των κομματικών στελεχών από τη Siεmens
Αφού επέβαλε το νόμο και την τάξη στην οικονομική ελίτ στην Ελλάδα.
Αφού διευρεύνησε τις σχέσεις του Νορβηγού τρομοκράτη Άντερς Μπρέιβικ με την ελληνική ακροδεξιά
Αφού έδειξε όλη της την επιείκια σε 20χρονα παιδιά δίνοντάς τους 130 χρόνια κρατικής φροντίδας.
Αφού φροντίζει να εφαρμόζει τους νόμους για την ανευθυνότητα των υπουργών.
Αφού έλαβε υπ' όψιν το κοινό περί δικαίου αίσθημα στην Ελληνική κοινωνία.
Eπιχειρεί να επιβάλει τον νόμο στην πλατεία Συντάγματος, την τελευταία γωνία ανομίας στη χώρα,
Στις “αυθαίρετες” σκηνές, όσων τολμούν να σκέφτονται αυθαίρετα.
Επιχειρεί να πράξει, όπως πράτει χρόνια τώρα για όλα τα αυθαίρετα κτίσματα σε δάση και παραλίες.
Από τις 25 Μαϊου στην πλατεία Συντάγματος, σε όλες τις πλατείες της χώρας, δίνουμε μια μεγάλη μάχη νομιμότητας, ενάντια: στις αυθαιρεσίες της πολιτικής εξουσίας, στο παράνομο χρέος, που δεν θα πληρώσουμε.
Ενάντια στο παράνομο μνημόνιο, τη δανειακή σύμβαση και το μεσοπρόθεσμο, ενάντια στις παράνομες τράπεζες. Όλο αυτό το διάστημα, και πιο πριν, κανένας λειτουργός της Δικαιοσύνης δεν έπραξε τα αυτονόητα, δεν κίνησε τις απαραίτητες διαδικασίες.
Από τις 25 Μαϊου δεν μας έχουν τρομοκρατήσει οι απειλές της κυβέρνησης, δεν μας έχουν τρομοκρατήσει η αστυνομική βαρβαρότητα, τα 3.000 χημικά, δεν μας έχουν τρομοκρατήσει η μεθοδευμένη σπίλωση από την πλειοψηφία των ΜΜΕ. Δεν μας τρομοκρατεί ούτε το πρωτοφανές γεγονός να διακόψουν απόψε τον φωτισμό στην κεντρικότερη πλατεία της χώρας.
Μετά από δύο μήνες και τρεις μέρες, δεν τρομοκρατούμαστε. Και αυτό γιατί είμαστε αποφασισμένοι. Και το επαναλαμβάνουμε σε όλους τους τόνους, για να το καταλάβουν και όσοι κάνουν πως δεν βλέπουν και πως δεν ακούν.
Είμαστε εδώ, παραμένουμε εδώ, θα είμαστε εδώ και στις νέες μεγάλες κινητοποιήσεις του λαού. Είμαστε εδώ, με τις συνελεύσεις και τις δράσεις μας, γιατί η χρήση των δημοσίων χώρων ανήκει σε όλους.
Υ.Γ. Αυτή τη στιγμή που γράφεται αυτή η ανακοίνωση η πλατεία Συντάγματος βρίσκεται σε συσκότιση θυμίζοντας μέρες κατοχής.

Καλούμε το Λαό της Αθήνας την Παρασκευή 29 Ιουλίου από τις 7 μ.μ στην Πλατεία Συντάγματος.
ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΑΝ ΔΕΝ ΦΥΓΟΥΝ.
ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ.

28 Ιουλίου 2011, Λαϊκή Συνέλευση Πλατείας Συντάγματος

Στης πισίνας τα νερά

Οι πρώτες πισίνες στην ιστορία κατασκευάστηκαν στην αρχαία Ρώμη τον 1αι. π.Χ. Μάλιστα ο Μαικήνας Γάιος,  ένας προύχοντας της πόλης ανέλαβε την κατασκευή της πρώτης θερμαινόμενης πισίνας για κολύμβηση η οποία μάλιστα ήταν και δημόσια.
Στις μέρες μας, η ιδιωτική πισίνα αποτελεί -δικαιολογημένα ως ένα βαθμό- στοιχείο ισχύος και κοινωνικού status. Γι αυτό και ο ιδιοκτήτης ενός σπιτιού εξοπλισμένου με πισίνα θεωρείται πλούσιος, επιτυχημένος, λαμόγιο ή όλα τα παραπάνω. Πέρυσι, μαζί με πέντε φίλους, είχαμε ενοικιάσει για το καλοκαίρι ένα τέτοιο σπίτι στα Ανατολικά προάστια της Αττικής καταβάλλοντας έκαστος ένα σεβαστό αλλά λογικό ποσό. Έτσι οι καλεσμένοι που έρχονταν για καφέ, φαγητό ή «pool party», έμεναν με ανοικτό το στόμα μη ξέροντας σε ποια από τις κατηγορίες να μας κατατάξουν. Η αλήθεια είναι πως, όταν ο απλός κόσμος στριμώχνεται στις πλαζ και εσύ κάνεις βουτιές σε μία μεγάλη πισίνα με θέα τον όρμο της Ραφήνας, μια διαφορά την έχεις. Δυστυχώς, φέτος λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων και με πόνο καρδιάς δεν μπόρεσα να συμμετάσχω στον ρεφενέ οπότε είμαι αναγκασμένος να τραβιέμαι στις παραλίες μαζί με την πλέμπα.
Το κράτος, χρόνια τώρα, στη μάχη κατά της φοροδιαφυγής, στηρίζεται στο αλάνθαστο συμπέρασμα ότι οι ιδιοκτήτες σπιτιών με πισίνα έχουν εισοδήματα άνω του μέσου όρου και είναι πανίσχυροι κοινωνικά και επαγγελματικά. Όλοι. Γι' αυτό, κάθε χρόνο εξαπολύει -μέσω των ΜΜΕ- ένα ανελέητο κυνηγητό με δορυφορικές φωτογραφίες, δηλώσεις πόθεν έσχες, φορολογικά στοιχεία κλπ. αλλά τελικά οι μόνοι που την πληρώνουν είναι αυτοί που έχουν πισίνα από τα Jumbo.
Στην απομυθοποίηση του ιδιαίτερου συμβολισμού που έχουν οι πισίνες ως δείγμα κοινωνικής επιφάνειας, συμβάλλει κατά κόρον ο πρωθυπουργός της χώρας ο οποίος δεν έχει εμφανιστεί ποτέ να κολυμπάει ή να κάνει κανό σε πισίνα παρά μόνο στα ταπεινά νερά του Αργοσαρωνικού. Άλλωστε, όσο μεγάλη και να είναι μία πισίνα δεν μπορεί να χωρέσει δύο σκάφη του λιμενικού και μία ομάδα βατραχανθρώπους των ειδικών δυνάμεων που προσέχουν τον κ. Παπανδρέου να μην πνιγεί. Την ίδια φιλοσοφία χαμηλών τόνων ακολουθούν και όλα τα μέλη της κυβέρνησης που δεν έχουν εμφανιστεί σε καμία πισίνα βίλας ή πολυτελούς ξενοδοχείου ώστε να μην προκαλούν το δημόσιο αίσθημα στις δύσκολες στιγμές που περνάει η χώρα. Έχουν βέβαια φίλους οι οποίοι, εκτός από πισίνες διαθέτουν και θαλαμηγούς για να πηγαίνουν σε απόμερες παραλίες όπου δεν τους βλέπει κανείς. Κάποιοι δε, έχουν και τις πισίνες πάνω στις θαλαμηγούς.

Συνωμοσία Πυρήνων της βρωμιάς

Την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση έδινε στις Βρυξέλλες την τιτάνια μάχη της εθνικής σωτηρίας, η βουλή των ελλήνων, σε ακόμα μία αποθέωση των Δημοκρατικών θεσμών, απάλλασσε με συνοπτικές διαδικασίες τους Γιώργο Αλογοσκούφη και Χρήστο Μαρκογιαννάκη από τη διερεύνηση τυχόν ευθυνών τους στην υπόθεση της Siemens, απορρίπτοντας τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής.

Συγκλονισμένο το Πανελλήνιο, αν και δεν καταλαβαίνει Χριστό από όσα αποφασίστηκαν στη Σύνοδο Κορυφής, δεν πηγαίνει ούτε για κατούρημα την ώρα των δελτίων ειδήσεων. Κρέμεται από τα χείλη του Χατζηνικολάου, του Πρετεντέρη και των οικονομολόγων οι οποίοι μιλούν στον ελληνικό λαό για τα επιτόκια, το rollover, τα CDS και την επιμήκυνση ομολόγων λες και του εξηγούν πως το τρίβουν το πιπέρι. Ασφαλώς, κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να ξεκαθαρίσει στους ταλαίπωρους τηλεθεατές ότι ουσιαστικά τίποτα δεν θα αλλάξει στη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν τον τελευταίο χρόνο και ότι αν σκόπευαν να εγκαταλείψουν τη χώρα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ακυρώσουν τα σχέδιά τους - είναι το καλύτερο που έχουν να κάνουν.

Το καυτό θέμα της επικαιρότητας, ουσιαστικά αφορά μόνο όσους έχουν καταθέσεις άνω των 500.000 ευρώ, ακίνητα εκατομμυρίων και ομόλογα, ωστόσο έχει μονοπωλήσει το ενδιαφέρον της «κοινής γνώμης» η οποία είναι τόσο «κοινή» όσο επιτρέπει σε στημένα δελτία ειδήσεων να τη διαμορφώνουν.

Η ποινικοποίηση απλών, φιλικών σχέσεων 20χρονων παιδιών για παράδειγμα, δεν συνιστά απειλή για τον μέσο έλληνα τηλεθεατή στο μέτρο που εμπιστεύεται τα «κυρίαρχα» ΜΜΕ για την ενημέρωσή του. Για την ακρίβεια, αυτή η απειλή είναι σαν μην υφίσταται από τη στιγμή που κανένα από τα τηλεοπτικά δελτία των εφοπλιστών και των μεγαλοεργολάβων δεν έκανε την παραμικρή αναφορά (και φυσικά δεν άσκησε την παραμικρή κριτική) στον παραλογισμό της ελληνικής Δικαιοσύνης η οποία την περασμένη Τρίτη, καταδίκασε για συμμετοχή στη «Συνωμοσία πυρήνων της φωτιάς» έξι νέους ανθρώπους με  ποινές που ξεπερνούν τα 10 χρόνια.

Αυτή τη στιγμή, ο πρώην υπουργός Τάσος Μαντέλης με ομολογημένο αδίκημα την αποδοχή και απόκρυψη από την εφορία, «χορηγίας» άνω του μισού εκατομμυρίου ευρώ από τα «μαύρα ταμεία» της Siemens, κυκλοφορεί ελεύθερος με τριετή αναστολή.
Την ίδια στιγμή, οι τραπεζικοί λογαριασμοί των παιδιών του μάνατζερ της Siemens, Χρήστου Καραβέλα, παραμένουν φορτωμένοι εκατομμύρια με τα οποία πλέον κανείς δεν ασχολείται.
Τα πολυτελή σπίτια πολιτικών προσώπων, τα ιλιγγιώδη χρηματικά ποσά «υπηρεσιακών παραγόντων» σε ελβετικές τράπεζες, οι περιουσίες και τα δεκάδες ακίνητα πρώην υπουργών γραμμένα σε υπεράκτιες εταιρείες, προφανώς δεν συνιστούν καμία απειλή για τη Δημοκρατία μας και το κοινό περί δικαίου αίσθημα από τους έγκυρους αναλυτές των βραδυνών δελτίων.
Αντίθετα, το αποτύπωμα σε μία πλαστική σακούλα που άφησε ένα 20χρονο κορίτσι σε ένα «ύποπτο» διαμέρισμα, ή η χαλασμένη μοτοσυκλέτα την οποία πάρκαρε ένας 22χρονος στην αυλή του σπιτιού ενός φίλου του για να την πάει την επόμενη μέρα στο συνεργείο, αποτελούν για τους αδέκαστους λειτουργούς της Θέμιδος αδιάσειστα στοιχεία που κατατάσουν τους εν λόγω ανθρώπους σε θανάσιμους εχθρούς της νομιμότητας.
Ένα βράδυ με παρέα, ένα ποτό σε ένα μπαρ, ένα βιβλίο που άλλαξε εφηβικά χέρια, μπορούν να γίνουν φονικά όπλα στο μυαλό ενός μισότρελου, ή σε διατεταγμένη υπηρεσία δικαστή. Όταν σε δίκες μαφιόζων αναγνωρίζεται το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου, για κανένα από αυτά τα παιδιά δεν αναγνωρίστηκε το παραμικρό. Ενώ το ίδιο το δικαστήριο παραδέχεται ότι οι «φυσικοί αυτουργοί της οργάνωσης παραμένουν ασύλληπτοι» και ακόμα και οι μάρτυρες κατηγορίας και ο εισαγγελέας στέκονται με συμπάθεια απέναντι σε αυτά τα 20χρονα, οι δικαστές δεν έχουν καμία αναστολή να τους επιβάλλουν εξοντωτικές ποινές και να τα στείλουν συνοδευόμενα από δεκάδες κρατικούς κουκουλοφόρους με χειροπέδες πίσω από τα σίδερα.
Αυτοί είναι οι αληθινοί τρομοκράτες. Και το μήνυμά τους είναι σαφές: «Σας τιμωρούμε γιατί τολμάτε να μιλάτε. Τολμάτε να χαμογελάτε, τολμάτε να βγαίνετε, να κάνετε παρέες, να διαβάζετε. Τολμάτε να συζητάτε για επαναστάσεις και ανατροπές. Θα σας λιώσουμε».
Όσοι το έχουν καταλάβει συνεχίζουν να πολεμάνε. Μόνοι τους. Λίγοι. Χωρίς στήριγμα.
Οι υπόλοιποι συνεχίστε να βλέπετε ειδήσεις και να ελπίζετε όσα σας σερβίρουν οι οικονομικοί αναλυτές και οι παρουσιαστές με τα ακριβά κοστούμια.
Όχι ανόητε. Αν πέσουν τα CDS η ζωή σου δεν θα γίνει καλύτερη.

* Το πρόσφατο παράδειγμα κρατικής τρομοκρατίας και κυνισμού με αφορμή την καταδίκη έξι νέων παιδιών ως «τρομοκράτες», μου θύμισε τη συγκλονιστική επιστολή της Φαίης Μάγιερ που συνελλήφθη γιατί είχε σχέσεις με αναρχικούς, άρα απειλούσε τη Δημοκρατία και γιατί σε έρευνα των κρατικών ρουφιάνων στο σπίτι της «βρέθηκαν έντυπα» λες και απαγορεύεται σε κάθε πολίτη να διαβάζει ότι θέλει και ότι του αρέσει. Την ενοχοποίησαν χωρίς κανένα στοιχείο όπως και τους συλληφθέντες των δήθεν «Πυρήνων» βασιζόμενοι σε στοιχεία που αποδεικνύουν κάτι που μπορεί να είναι, ουσιαστικά ενοχοποιούν τις πολιτικές απόψεις τους και τους στέλνουν ανερυθρίαστα στη φυλακή γι αυτές. Ας το θυμάστε αυτό την επομενη φορά που κάποιος φίλος σας θα φέρει στην παρέα έναν άγνωστο. Ίσως χρειαστεί να εγκαταλείψετε αμέσως το τραπέζι για να μην κατηγορηθείτε ως «άνθρωπος που συνδέεται με τρομοκρατική οργάνωση».

Mια χαρούμενη οικογένεια

Χθες ύστερα από πολύ καιρό παρακολούθησα το δελτίο ειδήσεων του Μega και με ανακούφιση διαπίστωσα ότι όλα είναι στη θέση τους. Η χώρα σύμφωνα με τους κινδυνολόγους είναι ήδη χρεοκοπημένη αλλά οι καθοριστικές δηλώσεις του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, του υπουργού Οικονομικών Ευάγγελου Βενιζέλου και του τοποτηρητή του ΔΝΤ στην Ελλάδα Πόουλ Τόμσεν, ξεκαθάρισαν το θολό τοπίο και έτσι όλοι οι Έλληνες έτρεξαν ανακουφισμένοι να ξαναβάλουν τα λεφτά τους πίσω στις τράπεζες.
H Χίλαρι μας έκανε τη χάρη να περάσει και από τα μέρη μας - ευτυχώς οι επισκέψεις αμερικανών αξιωματούχων στη χώρα μας μετά τις αντίστοιχες στην Τουρκία, δεν έχουν καταργηθεί ακόμα, οπότε το μεγάλο κανάλι είχε λεπτομερέστατη κάλυψη και μετάφραση του σπουδαίου γεγονότος και τα σχόλια της κ. Κλίντον για τις τοιχογραφίες και τη διακόσμηση του μεγάρου Μαξίμου.
Στα πολιτιστικά, πρώτο θέμα ήταν ασφαλώς η συναυλία των Πυξ Λαξ, οι οποίοι τραγούδησαν όλες τις επιτυχίες τους, της δεκαετίας του '90 αλλά ένα από τα βιντεοκλίπ εδειχνε το Μοναστηράκι χωρίς μετρό και την Ερμού χωρίς πεζόδρομο.
Στο τέλος του δελτίου καλύφθηκε με εκτενές ρεπορτάζ η τελετή αποφοίτησης των μαθητών του κολλεγίου Αθηνών. Το Mega συχνά - πυκνά έχει ρεπορτάζ από τις δραστηριότητες του Κολλεγίου και απ' ότι κατάλαβα, είναι το σχολείο που πάνε όλα τα παιδιά των μεγαλοστελεχών και δημοσιογράφων του καναλιού. Μου θυμίζει ιδιαίτερα το κόλλημα του ιδιοκτήτη μιας τοπικής εφημερίδας που δούλευα κάποτε, να παρουσιάζει «ρεπορτάζ» για τον γιο του ως ποδοσφαιριστή, ιστιοπλόο, συγγραφέα, δημοτικό σύμβουλο κλπ. Διαπίστωσα δηλαδή ότι στο θέμα της έγκυρης ενημέρωσης, το Mega από την τοπική φυλλάδα του τότε αφεντικού μου δεν έχει και μεγάλη διαφορά, αρκεί τα βλαστάρια τους να προοδεύουν. Να 'ναι καλά τα παιδιά, και θα μαθαίνουμε τα νέα τους από τη συχνότητα του Mega, δόξα τω θεώ.
Στα αθλητικά, εκτός από τα μεταγραφικά νέα του Παναθηναϊκού, κυριάρχησε το θέμα για το μήτινγκ στίβου «Βαρδινογιάννεια» στο Ρέθυμνο. Το ρεπορτάζ ήταν σχεδόν πεντάλεπτο και είμαστε πολύ τυχεροί ως τηλεθεατές που μάθαμε (σε 20 δευτερόλεπτα μάξιμουμ) τις επιδόσεις των Ελλήνων αθλητών αλλά και για το ήσσονος σημασίας γεγονός ότι ο άλτης Λούης Τσάτουμας έπιασε το όριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αντιθέτως, είχαμε όλο το χρόνο να μάθουμε -για όσους δεν το έμαθαν πέρυσι ή πρόπερσι- ποιος ήταν ο Παύλος Βαρδινογιάννης στη μνήμη του οποίου γίνονται οι αγώνες, ποιοι παρεβρέθηκαν στο ετήσιο μνημόσυνο, δηλώσεις βουλευτών και τοπικών παραγόντων. Και όσοι δεν είδαν το ρεπορτάζ, δεν πειράζει. Θα το δουν του χρόνου.
Γενικά, το κανάλι έχει αδυναμία σε όποιον φέρει το επώνυμο Βαρδινογιάννης. Άλλωστε η οικογένεια Βαρδινογιάννη αποτελεί έναν από τους βασικούς μετόχους του καναλιού και είναι απόλυτα φυσιολογικό να υπάρχουν θέματα στο δελτίο που να αφορούν τα ευεργετήματα και την προσφορά της οικογένειας στο κοινωνικό σύνολο. Αυτο κάνουν άλλωστε και οι ιδιοκτήτες όλων των κραταιών τηλεοπτικών δικτύων παγκοσμίως. Γενικά όταν λένε ότι «στο Mega είμαστε μια οικογένεια» το εννοούν, γι αυτό και αποτάσουν μετά βδελυγμίας τους bloggers που ως γνωστόν είναι ρεμάλια της κοινωνίας και δηλώνουν «πολίτες του κόσμου» αντί να επικεντρώνονται στα νέα της Ψωροκώσταινας και να βλέπουν σαν καλά παιδάκια το δελτίο του Mega, όπως κάνουν όλοι οι καθωσπρέπει Έλληνες. Φυσικά, εφημερίδες όπως ο Guardian και οι Financial Times εκφράζουν πλέον ανοικτά την ανησυχία τους για την έκταση τους φαινομένου του blogging αλλά τι ξέρουν αυτοί;

(Πριν από μερικούς μήνες ο διευθυντής ειδήσεων του Mega, ο άνθρωπος δηλαδή που επιλέγει τα θέματα και καθορίζει εν πολλοίς τον τρόπο παρουσίασής τους όπως είδαμε παραπάνω, είχε υποβάλει μήνυση κατά του blog Fimotro επειδή τον είχε συμπεριλάβει σε ψηφοφορία μαζί με άλλους δημοσιογράφους του καναλιού, για το «ποιος από όλους γλύφει καλύτερα την κυβέρνηση». Τότε είχα γράψει αυτό και, όπως φαίνεται, η δημοσιογραφική ηθική και η αίσθηση της ευθύνης απέναντι στον τηλεθεατή δεν έχουν βρει ακόμα θέση στο «Μεγάλο Κανάλι». Σημασία έχει να προβάλλουμε αυτά που βολεύουν εμάς και τα αφεντικά μας ή αυτά που μας χαροποιούν προσωπικά ακόμη και αν είναι τα ίδια μας τα παιδιά επειδή αποφοιτούν από το ακριβό ιδιωτικό σχολείο που τα στέλνουμε. Δεν έχει σημασία αν αυτά δεν φταίνε σε τίποτα, δεν έχει σημασία αν τα ρωτήσαμε ή όχι. Αρκεί που ικανοποιούν την ματαιοδοξία μας).

Thank you Mr. Vangelis

Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε η δήλωση του υπουργού Οικονομικών Ευάγγελου Βενιζέλου ότι η φράση «επιλεκτική χρεοκοπία» τρομάζει «χωρίς λόγο» και γι αυτό χρησιμοποιεί επιμόνως τον αγγλικό όρο «selective default». Και συμπλήρωσε ότι «αυτό δεν είναι ένα πραγματικό γεγονός, δεν είναι χρεοκοπία, αλλά μία αξιολόγηση κρατικών ομολόγων που κάνουν οι τρεις γνωστοί οίκοι αξιολόγησης. Δεν δημιουργεί αυτό από μόνο του μια πραγματικότητα, ούτε ενεργοποιεί τον περιβόητο μηχανισμό των CDS».

Είναι δεδομένο ότι κανένας δημοσιογράφος δεν κατάλαβε τι ήθελε να πει ο συνταγματολόγος υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας, αν και αυτή η δήλωση έκανε απόλυτα ξεκάθαρο για ποιον λόγο βρίσκεται στη συγκεκριμένη θέση τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Σήμερα περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται ένας «τσάρος» ο οποίος, άσχετα από τις γνώσεις του περί τα οικονομικά, επιβάλλεται να ξέρει τα ελληνικά τόσο καλά ώστε να μπορεί να μιλάει για μισή ώρα χωρίς κανένας να καταλαβαίνει τι λέει και -μάλιστα- αν τολμήσεις να ρωτήσεις «τι εννοείτε», να είναι σε θέση να το εξηγήσει, με μια ακόμα πιο ακατανόητη εξήγηση ώστε να βαρεθείς, και να μη ρωτήσεις τρίτη φορά.

Στην περιβόητη χθεσινή δήλωση, ο κ. Βενιζέλος επικαλείται τον αγγλικό όρο «selective default» για να μην τρομάζει τον Ελληνικό λαό που ως γνωστόν, είναι κουτορνίθι ενώ από αγγλικά ξέρει μόνο το yes, το no, το thank you και το hello baby (οι άντρες). Αλλά και η νεολαία που μαθαίνει καλύτερα αγγλικά, τα χρησιμοποιεί για να μαθαίνει απ' έξω τους στίχους της Lady Gaga και δεν καταλαβαίνει Χριστό από οικονομικούς όρους.

Αντίστοιχα, ο υπουργός, όταν βγαίνει στις Βρυξέλλες και στο Eurogroup, απευθύνεται στους ομολόγους του και στους τεχνοκράτες με ελληνικούς όρους ώστε να μην τον καταλαβαίνουν και τρομάζουν κι αυτοί. Είναι χαρακτηριστικά τα στιγμιότυπα που έπιασαν οι κάμερες, στα οποία ο κ. Βενιζέλος απευθυνόμενος στον πρόεδρο του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ του έλεγε γελώντας: «Δεν υπάρχει μία, βλέπω να παίρνετε τα αρχ... μου» ενώ λίγο αργότερα «συννελήφθη» να λέει στον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν Πολ Τρισέ: «Ομόλογα ε; Να»!

Ο κ. Βενιζέλος, που μιλάει αγγλικά με προφορά χειρότερη από του Γιοσού Σαριέγκι, βλέπει ότι αυτή η μέθοδος, να χρησιμοποιεί αγγλικούς όρους για «ευαίσθητες» οικονομικές έννοιες ώστε οι πολίτες να νομίζουν ότι όλα πάνε καλά, είναι πολύ επιτυχημένη και σκέφτεται να τη χρησιμοποιήσει και στο μέλλον. Βέβαια οι πολίτες δεν θα βλέπουν καμία διαφορά ανάμεσα στους αγγλικούς και τους ελληνικούς όρους - οι μειώσεις μισθών, η ανεργία και η εργασιακή τρομοκρατία θα είναι ίδιες. Εκτός ίσως από την επερχόμενη χρεοκοπία, η οποία μάλιστα -όσο μαλακά και αν προσπαθεί να μας τη σερβίρει ο κ. υπουργός- δεν θα είναι επιλεκτική («selective») αλλά ολική («total») οπότε μοιραία και πολύ σύντομα ο ελληνικός λαός θα απαντήσει (και) στα αγγλικά του κ. Βενιζέλου με μερικά «γαλλικά». Good night!

Ο συνήγορος του σκηνίτη

Τα τσαντίρια για τα οποία μίλησε ο υπουργός Δικαιοσύνης Μιλτιάδης Παπαϊωάννου αποτελούν πράγματι όνειδος για το υψηλό επίπεδο διαβίωσης και ποιότητας ζωής που απολαμβάνουμε όλοι οι κάτοικοι του κέντρου. Και εγώ πολλές φορές απορώ πως είναι δυνατόν οι αγανακτισμένοι Αθηναίοι να ζουν μέσα σε σκηνές αφήνοντας τα πολυτελή και ευρύχωρα διαμερίσματά τους στον Λυκαβηττό, την Πλάκα, το Θησείο και το Κολωνάκι, ενώ θα μπορούσαν κάλλιστα να βγάλουν σημαίες στα μπαλκόνια και να κάνουν λαϊκές συνελεύσεις με teleconference όπως το Eurogroup και το Ecofin.
Η εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό πλήττεται ανεπανόρθωτα από το οικτρό θέαμα της πλατείας Συντάγματος ενώ οι τουρίστες, αφού μασαμπουκιάσουν στα McDonalds φεύγουν αηδιασμένοι από την περιοχή και αναζητούν καταφύγιο στις γραφικές γειτονιές της Κυψέλης, των Αμπελοκήπων και του Παγκρατίου.
Ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, μιλώντας στην κρατική τηλεόραση είπε ότι ο δήμος εγγυάται για την καθαριότητα την πόλης και για να γίνει σαφέστερος τόνισε: «Το ξεκαθαρίζω»! Θέλησε μάλιστα να δώσει χρόνο στους αγανακτισμένους για να τα μαζέψουν και να φύγουν τονίζοντας ότι ο καθαρισμός θα ξεκινήσει από τα στενά του ιστορικού κέντρου και του Ψυρρή που βρωμάνε και ζέχνουν, ανεβαίνοντας προς τα πάνω. Άγνωστο παραμένει εάν η επιχείρηση σκούπα θα συνεχιστεί και στο κτίριο που βρίσκεται πάνω από την πλατεία Συντάγματος το οποίο σύμφωνα με μαρτυρίες αν και δείχνει πεντακάθαρο εξωτερικά, «μέσα, όπου και να ακουμπήσεις λερώνεσαι».
Σύμφωνα με πληροφορίες, η χρήση δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου - λάμψης τις προηγούμενες ημέρες από τα ΜΑΤ, εκτός από την πολύτιμη συνεισφορά στον έλεγχο του πλήθους των ταραξιών, ξετρύπωσε τις κατσαρίδες και τα τρωκτικά από τα λαγούμια τους σε κάθε γωνιά της πλατείας και δεν αποκλείεται να επιστρατευθούν ξανά ώστε να εξολοθρευτούν και τα τελευταία από τα συνεργεία μυοκτονιών του δήμου και να γίνει το Σύνταγμα λαμπίκος. Αυτό βέβαια ενέχει τον κίνδυνο, οι τουρίστες να μη θέλουν να φύγουν από την Αθήνα γεγονός που θα προκαλέσει την οργή και την αγανάκτηση των ξενοδόχων στα Ματογιάννια, τη Νάουσα και το Φαληράκι, που θα βλέπουν την πλατεία Συντάγματος να τους κλέβει την πελατεία. Δεν αποκλείεται μάλιστα να ζητήσουν ποσοστά από τα κέρδη του Τερκενλή και του Coffee Time ως ελάχιστη αποζημίωση. Φυσικά, σε μία τέτοια περίπτωση η Αθήνα θα μετατραπεί από ενδιάμεσο προορισμό σε ισχυρό τουριστικό θέρετρο και ο δήμος δεν θα αφήσει την ευκαιρία ανεκμετάλλευτη. Θα μοιράσει στους τουρίστες αντίσκοινα για κάμπινγκ στην πλατεία Συντάγματος ενώ τα ειδικά κόκκινα διώροφα τουριστικά λεωφορεία θα κάνουν δρομολόγια πλέον και στην πεντακάθαρη (από τους atenistas) παραλία του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας ώστε να μη χάνουν και το μπάνιο. Διότι άλλο άρωμα έχει η γερμανική και η αγγλική λετσαρία και άλλη οι πασέ αγανακτισμένοι.

Ένα γιοτ για τη Γάζα

Με συντονισμένη επιχείρηση, το ελληνικό Λιμενικό μπλόκαρε τον απόπλου του πλοίου Audacity of Hope με αμερικανούς ακτιβιστές και δημοσιογράφους το οποίο απέπλευσε από το Πέραμα με προορισμό τη Γάζα και σκοπό είχε να σπάσει το ναυτικό εμπάργκο στην Παλαιστίνη παραδίδοντας ανθρωπιστική βοήθεια. Σύμφωνα με το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, «το πλοίο απέπλευσε παράνομα χωρίς άδεια απόπλου της λιμενικής αρχής κι ενώ εκκρεμούσαν προς αποκατάσταση ουσιώδεις ελλείψεις στον τομέα της ασφάλειας» ενώ ο 60χρονος καπετάνιος του πλοίου συνελήφθη και κρατείται. 

Είναι αξιοθαύμαστα τα αντανακλαστικά των ελληνικών Αρχών να σταματήσουν το συγκεκριμένο πλοίο «για λόγους ασφαλείας» την ώρα που, σύμφωνα με αξιωματικούς του Λιμενικού αλλά και κατά γενική ομολογία, κανένας έλεγχος για αυτόν τον σκοπό δεν πραγματοποιείται πλέον στα εκατοντάδες σκάφη που πλέουν καθημερινά στις ελληνικές θάλασσες. Ο λόγος είναι ότι τα πλωτά μέσα του Λιμενικού και της Ακτοφυλακής παραμένουν δεμένα στις βάσεις τους λόγω έλλειψης καυσίμων.

Δεδομένου ότι στο σκάφος επέβαιναν Αμερικανοί, το ελληνικό δαιμόνιο απουσίαζε ενώ θα μπορούσε με μια απλή κίνηση, όχι μόνο να αποπλεύσει αλλά και να συνεχίσει προς τον προορισμό του χωρίς κανένα πρόβλημα. Αν το σκάφος λεγόταν Kazablanca, με τέσσερα - πέντε μπικίνι φορεμένα από τις πιο καλλίγραμες κοπέλες που επέβαιναν (άλλωστε ταξίδευαν και γυναίκες δημοσιογράφοι του CNN οι οποίες είναι γνωστό ότι προσλαμβάνονται με κάστινγκ) και ένα μεγάλο πανό «Ι love Agia Napa» δεμένο στο πλάι του καραβιού, είναι σίγουρο ότι οι άνδρες του Λιμενικού όχι μόνο δεν θα εμπόδιζαν τον απόπλου αλλά θα συνόδευαν το σκάφος με ασφάλεια στα διεθνή ύδατα ακόμα και αν έπρεπε να επιστρέψουν κάνοντας κουπί.

Αγαπητή Μυρσίνη...

Καταλαβαίνω την οργή σου. Φαντάζομαι πως σου προκαλεί αηδία και μόνο η σκέψη ότι η δημιουργία του πατέρα σου που έβγαινε από τον πόνο, τη δίψα για αλλαγή και την οργή της δικής του γενιάς πάνω στο μπλοκάκι και την παρτιτούρα, ακουγόταν για χρόνια στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του ΠΑΣΟΚ.
Έτρεξες να περισώσεις την τελευταία ρίγη, το τελευταίο καρδιοχτύπι και την στερνή περηφάνεια που προκαλούσε το «Καλημέρα Ήλιε» από τον αρπαχτικό καιροσκοπισμό των όρνεων που κατασπάραξαν τη ζωή μας κραδαίνοντας σημαίες και σύμβολα ενώ τώρα απαιτούν τη συναίνεσή μας με ΜΑΤ και δακρυγόνα.
Θα θύμωνες ακόμα περισσότερο όμως αν συνειδητοποιούσες ότι αυτό, και τόσα άλλα τραγούδια του Μάνου, του Μίκη, του Μάνου και των άλλων, έχουν από καιρό πάψει να ακούγονται στις αίθουσες κλειστών γυμναστηρίων και ξενοδοχείων - πως να γεμίσουν πια μόνο με κομματικούς στρατούς οι πλατείες και οι δρόμοι.
Το Καλημέρα Ηλιε αντικαταστάθηκε από λάιτ ορχηστρικά και βλαχο-ποπ του Χατζηγιάννη.
Το «σύντροφοι και συντρόφισες» έγινε «φίλες και φίλοι».
Η υψωμένη γροθιά και το μάτι που γυαλίζει, έδωσαν τη θέση τους σε χαμόγελα υποτέλειας και φοβισμένα σαρδάμ.
Τα τραγούδια του Μάνου, αγαπητή Μυρσίνη, τα εκμεταλλεύτηκαν, όπως και κάθε τι άλλο που θα χρησίμευε ως περιτύλιγμα για να ντύσουν τα τεχνοκρατικά σχέδια εξαθλιωσης ενός ολόκληρου έθνους.
Χθες έκρυψαν τον ήλιο με ασφυξιογόνα αέρια. Σήμερα θα κάνουν το ίδιο. Δεν μας φοβίζουν πια.

«Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας.
Δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει. Και δεν θα μας τον πάρει».

48 ώρες στο δρόμο-Όλη η Ελλάδα στο Σύνταγμα. Τα αγωνιστικά ραντεβού μας στις 28 και 29 Ιουνίου

Ημ/νία Συνέλευσης: Mon, 27/06/2011

48 ώρες στο δρόμο-Όλη η Ελλάδα στο Σύνταγμα

Τα αγωνιστικά ραντεβού μας στις 28 και 29 Ιουνίου Μας χωρίζουν πια μόνο λίγες ώρες από τη διήμερη πανελλαδική κινητοποίηση της 28ης και 29ης Ιουνίου. Όλα δείχνουν ότι το διήμερο της Γενικής Απεργίας μπορεί να πάρει τις διαστάσεις παλλαϊκού ξεσηκωμού που θα ενταφιάσει οριστικά το Μεσοπρόθεσμο. Αυτός ο αγώνας δεν είναι κρίσιμος μόνο για το μέλλον μας, αλλά αποτελεί φάρο ελπίδας για όλους τους λαούς του κόσμου που θέλουν να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους. Το Σύνταγμα είναι η αφετηρία μιας νέα πορείας.

Στις 28 Ιουνίου μαζευόμαστε στις 9:00 πμ στην πλατεία Συντάγματος για να διαδηλώσουμε και περιμένουμε τις απεργιακές διαδηλώσεις να ενωθούν μαζί μας. Στις 6:00 μμ θα ξεκινήσει μεγάλη λαϊκή συναυλία που θα διαρκέσει μέχρι αργά το βράδυ.

Στις 29 Ιουνίου συντονίζουμε όλες τις δυνάμεις μας για να επιτευχθεί η ουσιαστική περικύκλωση της Βουλής. Οι λαϊκές συνελεύσεις των βορείων προαστίων δίνουν ραντεβού στις 8:00 πμ στο μετρό Ευαγγελισμός. Ενδεικτικά στον Ευαγγελισμό θα είναι οι λαϊκές συνελεύσεις Αγίας Παρασκευής, Χαλανδρίου, Χολαργού, Παπάγου, Ζωγράφου, Γλυκών Νερών, Παλλήνης, Γαλατσίου, Αμαρουσίου, Ηρακλείου, Νέας Ιωνίας, Πατησίων, Ν. Φιλαδέλφειας, Γκύζη, Πειραιά, Αμπελοκήπων-Ερυθρού Σταυρού- Πολυγώνου. Οι λαϊκές συνελεύσεις των νοτίων και ανατολικών προαστίων μαζεύονται στις 8:00 πμ στο Καλλιμάρμαρο. Ενδεικτικά: Ν. Σμύρνη, Βύρωνας, Αγ. Δημήτριο, Βούλα-Βάρη, Νέος Κόσμος, Πετράλωνα-Θησείο-Κουκάκι, Ελληνικό. Οι δυτικές συνοικίες συγκεντρώνονται στο Σύνταγμα (Αμαλίας και Β. Σοφίας). Ενδεικτικά: Πετρούπολη, Αιγάλεω, Περιστέρι, Χαϊδάρι, Άγιοι Ανάργυροι-Καματερό. Τα πρωτοβάθμια σωματεία και οι λαϊκές συνελεύσεις από όλη την Ελλάδα, συμμετέχουν επίσης στα διάφορα σημεία συγκέντρωσης.

Για τον κόσμο που θα έρθει από όλη τη χώρα έχουν προβλεφθεί δομές φιλοξενίας. Για όλο τον κόσμο που για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορεί να είναι πεζός στα μπλόκα, είναι πολύ σημαντικό να βοηθήσει την περικύκλωση με το αυτοκίνητό του από τις 8 πμ, συμμετέχοντας σε μια λευκή κυκλοφοριακή διαδήλωση. Μερικές εκατοντάδες αυτοκίνητα που θα κινούνται διαρκώς με 10-20 χλμ την ώρα στην Κηφισίας, την Μεσογείων και τη Μιχαλακοπούλου και θα επιστρέφουν από εναλλακτικούς δρόμους κάθε φορά που η τροχαία θα τα εκτρέπει, μπορούν να δημιουργήσουν τεράστιο πρόβλημα στην πρόσβαση των βουλευτών. Επαναλαμβάνουμε, επίσης ότι όπως ακριβώς έχουμε πράξει από τις 25 Μαΐου ως σήμερα, θα επιμείνουμε στο μαζικό και αποφασιστικό χαρακτήρα του αγώνα μας. Καλούμε τους πάντες να σεβαστούν και να περιφρουρήσουν αυτήν την επιλογή.

Προειδοποιούμε την κυβέρνηση και τους επιτρόπους της τρόικας να μη τους περάσει καν από το μυαλό τους ότι η καταστολή μπορεί να σπάσει την κινητοποίηση μας.

Στα διλήμματα «Μεσοπρόθεσμο ή τανκς» του κου Πάγκαλου, εμείς απαντάμε: «το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει». Να χαίρεται τον παππού του!

Δεν φεύγουμε αν δεν φύγουν αυτοί και τα διλήμματά τους!

Οι πλατείες μας ανήκουν. Το δίκιο είναι με το μέρος μας. Διεκδικούμε το αυτονόητο:

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ-ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!

Πίστη στις δυνάμεις μας. Ή εμείς ή αυτοί!

Είμαστε καταδικασμένοι να νικήσουμε. Το Μεσοπρόθεσμο ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!

Άμεση Δημοκρατία τώρα!

Η Λαϊκή Συνέλευση της πλατείας Συντάγματος-26 Ιουνίου 2011

Είμαι μέσα!

Διάλογοι - σοκ μεταξύ κυβερνητικών στελεχών

Σοκ προκαλούν στην κοινή γνώμη οι απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες του πρωθυπουργού με κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, οι οποίες βγήκαν χθες στη δημοσιότητα και αφορούν τις μυστικές διαβουλεύσεις που έγιναν παραμονές του ανασχηματισμού. Οι συνομιλίες καταγράφηκαν από υπαλλήλους της ΕΥΠ που παρακολουθούσαν παράγοντες του ποδοσφαίρου για τα στημένα ματς αλλά δεν αντιλήφθηκαν ότι κατά λάθος υπέκλεπταν κυβερνητικές συνδιαλέξεις θεωρώντας ότι τα μέλη της κυβέρνησης που ακούγονταν ήταν μέλη του ίδιου κυκλώματος. Πάντως, μέσα από τους απομαγνητοφωνημένους διαλόγους του πρωθυπουργού με εκπροσώπους του κομματικού μηχανισμού, διακρίνεται η αποφασιστικότητα του κ. Παπανδρέου να δώσει νέα πνοή στο κυβερνητικό έργο ανακατεύοντας την τράπουλα. Σε αυτό το βοήθησε και το ανακάτεμα των αυγών για τις τηγανίτες που έφτιαξε πρωινό αλλά και η μίνι ανακαίνιση του σαλονιού που έκανε με την Άντα στο Καστρί λίγες ημέρες νωρίτερα, αλλάζοντας θέση στα έπιπλα.

Χαρακτηριστικοί είναι οι διάλογοι που διέρρευσαν:


ΔΙΑΛΟΓΟΣ 1
Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου συνομιλεί με κορυφαίο στέλεχος (Ρ) της, προ ανασχηματισμού κυβέρνησης.

Γ. Γιάννη
Ρ. Ναι
Γ. Γιάννη μ' ακούς;
Ρ. Έλα Γιώργη τι γίνεται;
Γ. Πάρο είσαι;
Ρ. Πότε ρε; θα μας τρελάνεις; Εσένα περιμένω, εσένα τι έγινε...
Γ. Λοιπόν...
Ρ. Το σκέφτηκες; Αυτό που σου πα; Το σκέφτηκες; Εκεινο το...
Γ. Ποιο;
Ρ. Αυτό ρε, το... θέμα
Γ. Ναι, λοιπόν. Κοιτα Γιάννη δεν γίνεται
Ρ. Γιατί ρε; Μη με γ... έτσι
Γ. Ακου ρε στο Μεταφορών θα σε πάω σου λέω
Ρ. Πες μου τώρα ότι θα φέρεις και τον μουσάτο
Γ. Όχι ρε... τον αφήνω εκεί αυτόν. Στους μπάτσους. Εκεί που ήταν.
Ρ. Ναι. Ξέρεις τι θα λέει τώρα; Τον γάμ... α θα λέει. Για μένα. Για την Κερατέα. Και το άλλο... Αυτό, τους πακιστανούς, στην Υπατία πως τη λένε
Γ. Εντάξει ρε συ άστο τώρα. Τίποτα δεν θα λέει, τελείωσε
Ρ. Εδώ ποιον φέρνεις;
Γ. Εντάξει. Τον Χάρη.
Ρ. Ναι. Εντάξει αυτός. Τον γ... τον φίλο σου πάντως. Να ξέρεις. Μόνο να πει τίποτα ο άλλος. Θα γίνει, της π.... θα γίνει στο λέω
Γ. Όχι ρε. Προαγωγή παίρνεις. Διόδια και τέτοια... Όλοι με αυτό ασχολούνται.
Ρ. Για καλό δηλαδή. Ασε ρε συ... Ασε τώρα
Γ. Ρε συ σε θέλω εκεί να πούμε. Εχει διόδια τώρα. Τις μειώσεις που λέμε. Μόνο γι αυτό σε θέλω. Τα άλλα νέκρα είναι. Μάγκα σε κάνω.
Ρ. Καλά και τον βλάχο τι θα τον κάνεις;
Γ. Φτιάχνω ένα... Κάτι.. Διοικητικής Μεταρρύθμισης λέει και ξέρω γω. Κάτι τέτοιο μου πάνε
Ρ. Α, καλά... Ξύστα. Διακοσμητικής πες τους
Γ. Ε, ναι να πούμε. Δεν είναι για ρίσκα. Εκεί... Βάλτον εκεί, άστον.
Ρ. Ναι ρε. Στα σίγουρα. Άστον... Μέχρι να καταλάβει τι κάνει στο υπουργείο, θα προκηρύξεις εκλογές
Γ. Α, γεια σου




ΔΙΑΛΟΓΟΣ 2
Τηλεφωνική επικοινωνία του πρωθυπουργού με στενό συνεργάτη του (Α) σχετικά με τις μετακινήσεις υπουργών.

Α. Πρόεδρε
Γ. Αρκούδε τι έγινε;
Α. Με πήρες;
Γ. Ναι ρε, για.. για έλα. Έλα να τα πούμε μια φορά γιατί τα γράφα.
Α. Περίμενε... Έλα, μ' ακούς;
Γ.  Έλα
Α. Λοιπόν... για πάμε, έτοιμος εγώ. Τελικά με τον χοντρό έκλεισε;
Γ.  Ναι τον πήρα
Α. Τον έβαλες μπροστά ε; Είσαι... Τεράστιος είσαι!
Γ.  Εγώ; Αυτός
Α. Ετσι, έτσι. Και αντιπρόεδρος;
Γ. Ναι μωρέ... Εντάξει
Α. Μόνο μην πλακωθεί με τον άλλον και τρέχουμε να κρυφτούμε.
Γ.  Όχι ρε... όχι. Δεν είναι βλάκας. Ξέρει η κουφάλα
Α. Τον βλάκα τον άλλον;
Γ.  Τον έστειλα αλλού αυτόν... Άστον αυτόν.
Α. Πάντως.... να ξέρεις άμα το περάσει αυτό... Τώρα το δύσκολο. Μετά θα στην έχει... στημένη θα στην έχει πρόεδρε, να ξέρεις
Γ.  Εντάξει ρε. Έχει πιο δύσκολα μετά. Δεν καταλαβαίνει ο χοντρός. Στο Υγείας τα είπαμε ε;
Α. Ναι, είπαμε. Τον Τζορτζ Κλούνι είπαμε... Είπαμε να μείνει
Γ.  Ναι ναι, άστον εκεί με τους άλλους. Αλλά λέει μαλ... ες ώρες ώρες και αυτός μην το γ...ω
Α. Καλά, εχει ηρεμήσει τώρα.
Γ.  Ναι. Λοιπόν τον πετάω τον άλλον. Από το Εξωτερικών, ε... Τον πετάω
Α. Ναι. Στείλτον τον χαζοβιόλη. Και την άλλη;
Γ.  Και την άλλη. Και την άλλη, Βέβαια! Και αυτή ρε. Που την ψάχνανε, που... Που την πήρανε η ΔΙΑΣ
Α. Ναι ρε πρόεδρε. Δηλαδή, τι είναι αυτές ρε γαμώτο! Που τις βρήκες;
Γ.  Έλα... τελείωσε Νίκο. Α, τη θείτσα
Α. Ναι
Γ.  Πάρτην και αυτή να της το πεις.. Ευχαριστούμε πες και τέτοια... καλή συνεργασία και τέτοια, ξέρεις
Α. Ναι, Ναι, ξέρω
Γ.  Αντε μ' όλες τις μαλ...ες που μπλέξαμε. Και εκεί βάλε τον συνδικαλιστή να πούμε.
Α. Στο Παιδείας; Όπως είπαμε;
Γ.  Ναι, ασ΄τες αυτές εντάξει. Και τον άλλον... το παιδοβούβαλο. Υφυπουργό εκεί. Στους δικαστές εκεί. Με τον Μιλτιάδη.
Α. Τον μοντέλο;
Γ. Ναι. Άστον εκεί, καλά πάει αυτός. Πείθει και τ' αγάλματα αυτός.
Α. Και τον Κώστα;
Γ. Ναι ρε. Εκεί... εκεί. Μια χαρά και ο Κώστας. Ούτε μιλάει... μια χαρά σου λέω. Δέκα τέτοιους ήθελα.
Α. Εντάξει, πρόεδρε. Κατεβαίνεις;
Γ. Το βραδάκι, πιο μετά. Βάλαμε κάναν καινούργιο ρε Νίκο;
Α. Δύο τρεις... Ντάξει, μια χαρά είσαι
Γ. Με δυο τρεις; Τους άλλους βόλτα ε; Τους κάναμε βόλτα. Γύρω γύρω όλοι ε; Θα μας πάρουν με τις λεμονόκουπες.
Α. Σώπα ρε πρόεδρε. Ποιος έχει λεφτά για λεμόνια;
Γ. Αυτό να μου πεις





ΔΙΑΛΟΓΟΣ 3
Συνομιλία του πρωθυπουργού, νωρίτερα από τις δύο προηγούμενες, με μέλος της οικογένειας (Α) και με θέμα την αλλαγή φρουράς σε κρίσιμο υπουργείο.

Γ. Τι έγινε ψηλέ;
Α. Έλα, τι γίνεται
Γ. Τι θα κάνουμε μ' αυτή τελικά ρε;
Α. Λες την... αυτή...; Την κοκαλιάρα;
Γ. Ναι ρε... Αυτή.
Α. Μ...ί τα χει κάνει ε;
Γ. Ναι ρε συ. Με γ... με τη ΔΕΗ. Τακίμια εκεί. Εκεί με τους Φωτόπουλους, ξέρεις. Και δεν υπογράφω και μαλ...ες. Με το ταγάρι.
Α. Μα κι εσύ φαγώθηκες αδερφέ. Τι... Πράσινη ανάπτυξη και αρχ... Εδώ υπάρχουν θέματα
Γ. Γιατί ρε; Πλάκα κάνεις; Ο άλλος μου τη φόρτωσε σου λέω. Δεν λέει... δεν έχει να κάνει
Α. Ναι
Γ. Να τη σουτάρω λες;
Α. Ναι ρε... Το έβγαλες... την έβγαλες την υποχρέωση, ε;
Γ. Λες να στραβώσει;
Α. Ε, στ' αρχ...σου ρε. Πρωθυπουργός είσαι
Γ. Θα με ζαλήσει... Ξέρεις μωρέ, ο άλλος 
Α. Ε, πες του.. ξέρω γω. θα τη βάλεις σύμβουλο. Και καλά. Ξέρεις
Γ. Σωστός! Αυτό θα κάνω. Συνεργάτης, πράσινη ανάπτυξη
Α. Αντε πάλι... Κάρφωσέ τη σε κάνα... πως τα λένε. Σε κάναν ανεμόμυλο, για αλεξικέραυνο
Γ. Εισαι μαλ... Νταξει μωρέ. Κάτι θα βρω να πούμε
Α. Ποιον θα βάλεις;
Γ. Εκεί;
Α. Ναι
Γ. Ξέρω γω; Λες να βάλω... Ξέρεις, από το Οικονομικών. Τον άλλον τον καμένο
Α. Αυτόν ε; Ναι μωρέ... Καμένος όπως το λες, έτσι και αλλιώς αυτός δεν... δεν είναι για πολλά αυτός.
Γ. Ε, ναι ξέρω γω;
Α. Πάρε τη μαμά μόνο να της το πεις γιατί θα αρχίσει ο άλλος α και ου. Θα αρχίσει τα τηλέφωνα 
Γ. Πάρτην εσύ. Πες δεν γινόταν αλλιως. Φτιάχτο να πούμε
Α. Πάλι εγώ θα τ' ακούσω για τις μαλακίες σας

Τι τα θέλεις τα πτυχία και σε τρώει η δυστυχία

Άβυσσος η ψυχή του υπουργού. Άκουγα προχθές στο ραδιόφωνο τις συστάσεις και το βιογραφικό του νέου κυβερνητικού εκπροσώπου Ηλία Μόσιαλου. Ο άνθρωπος είναι τέρας μόρφωσης, καθηγητής πανεπιστημίου και διευθυντής στον τομέα του (Οικονομικά της Υγείας) στο London School of Economics με σημαντικό συγγραφικό έργο. Παρόμοιες είναι οι ακαδημαϊκές περγαμηνές αρκετών νέων στελεχών της κυβέρνησης, πέραν των παραδοσιακών κομματόσκυλων που ουδέποτε ασχολήθηκαν με το αντικείμενο του πτυχίου τους αλλά έπεσαν με τα μούτρα στο μεταπολιτευτικό φαγοπότι της κομματικής νομενκλατούρας.

Υπάρχει μία νέα -σχετικά- γενιά κομματικών στελεχών -ειδικά στα δύο πρώην κόμματα εξουσίας- με αξιοθαύμαστη πορεία στο αντικείμενό τους. Για ορισμένα από αυτά τα στελέχη, είναι τέτοιο το μέγεθος της προοπτικής και των ικανοτήτων τους που εύλογα γεννιέται το ερώτημα, πως είναι δυνατόν τόσο ανήσυχα πνεύματα και τόσο χαρισματικές προσωπικότητες, να ενδίδουν σε ένα εφήμερο κυβερνητικό αξίωμα και μάλιστα στο ετοιμοθάνατο πολιτικό σύστημα που καθημερινά απαξιώνεται από τον λαό. Εκτός και αν τελικά, πίσω από τα πτυχία και την ακαδημαϊκή πορεία, κρύβεται μόνο η μωροφιλοδοξία.

Διότι, δεν είναι δυνατόν να έχεις φάει τη ζωή σου πάνω από βιβλία, μέσα σε εργαστήρια και πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, να έχεις αφιερώσει τον βίο σου σε μία επιστήμη, να έχεις κερδίσει το σεβασμό και την αναγνώριση ολόκληρης της πανεπιστημιακής κοινότητας και της κοινωνίας και μετά από όλα αυτά να αποφασίζεις να ενταχθείς σε ένα ελληνικό πολιτικό κόμμα.

Είσαι βλακωδώς ματαιόδοξος ή απλώς βλάκας. Μου θυμίζει την κουβέντα του Διονύση Χαριτόπουλου στο Εγχειρίδιο Βλακείας: «Στην πρωτόγονη κατάσταση τα πράγματα ήταν απολύτως ξεκαθαρισμένα. Αυτόν που αργούσε να καταλάβει γιατί τρέχουν οι άλλοι, τον είχε αρπάξει η αρκούδα. Στην εποχή μας ο κάθε καθυστερημένος μπορεί να είναι κυβερνητικό στέλεχος ή να είναι αυτός που σε έχει ναρκωμένο στο χειρουργικό κρεβάτι».

Ακόμα και αν δεν έχεις επαφή με την κοινωνία, είτε επειδή όλα σου τα χρόνια ήσουν αφιερωμένος στην αποστολή σου, είτε επειδή έλειπες για καιρό στο εξωτερικό, δεν μπορεί να μην αφουγκράστηκες έστω για λίγο την κοινωνική οργή και την αγανάκτηση απέναντι σε αυτό το πολιτικό σύστημα που πας να υπηρετήσεις!

Πως γίνεται, ένας άνθρωπος της έρευνας, της διαρκούς προσπάθειας και μελέτης να μην έχει αντιληφθεί ότι η ένταξή του στο σύστημα εξουσίας που είναι υπεύθυνο για την κοινωνική, οικονομική και πνευματική κατάρρευση της χώρας, απειλεί μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να τον καταστήσει ανυπόληπτο; Την ώρα που απλοί καθημερινοί άνθρωποι αλλά και κοινωνικές ομάδες με ανώτερη και ανώτατη μόρφωση δίνουν το σύνθημα για μία συνολική αλλαγή της πολιτικής, την επιστροφή της στο πλάι της κοινωνίας και όχι απέναντί της, κάποιοι, εξίσου ή και περισσότερο μορφωμένοι με διδακτικό και συγγραφικό έργο επιμένουν να στρατεύονται στις χρεοκοπημένες και καταρρέουσες παραδοσιακές κομματικές δυνάμεις απλά και μόνο για να ικανοποιήσουν την ανάγκη προσωπικής αναγνώρισης σε πολιτικό επίπεδο.

Τα άσχημα νέα γι' αυτούς είναι ότι πλέον μόνο το αντίθετο θα πετύχουν. Στο σύνολό του ο ελληνικός λαός δεν θέλει πια να ακούει καν για το μοντέλο κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μέσα στο οποίο παρασιτικά λειτουργούν τα σημερινά κόμματα και, μοιραία, ως εκπρόσωποί του, το μόνο που έχουν να κερδίσουν εκτός ίσως από τη βουλευτική αποζημίωση ή μία έμμισθη θέση στα κομματικά γραφεία, είναι η χλεύη και η απαξίωση της κοινωνίας.

Τα καλά νέα είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι που τόσο μόχθησαν στη ζωή τους με σκοπό την κοινωνική προσφορά, είναι ακόμα σχετικά άφθαρτοι (αν και, παρόντες σε όλες τις τραγικές επιλογές των κομμάτων τους τα τελευταία χρόνια σιωπούσαν) αλλά τουλάχιστον έχουν την ευκαιρία να αλλάξουν πορεία. Οι πλατείες τους δείχνουν το δρόμο αρκεί να σταματήσουν να κάνουν παρέα με τους χοντρούς κομματικούς και τηλεοπτικούς γκαουλάιτερ.