Τρομοκράτες

Ας δούμε μερικά γεγονότα της προηγούμενης εβδομάδας:
1. Ο Άρειος Πάγος απέρριψε την προσφυγή του Θωμά Σερίφη που ζητούσε τη διαγραφή του από τη λίστα «υπόπτων τρομοκρατίας» η οποία έχει συνταχθεί για να ελέγχονται προληπτικά τυχόν χρηματοδοτήσεις τρομοκρατικών πράξεων. Ο Άρειος Πάγος υιοθέτησε το σκεπτικό ότι η «17Ν δεν έχει περιέλθει σε κατάσταση ανυπαρξίας αλλά βρίσκεται εν υπνώσει».

2. Επίσης πριν από λίγες ημέρες, το κατ' ευφημισμόν υπουργείο Προστασίας του Πολίτη με σχέδιο νόμου ουσιαστικά χορήγησε ασυλία σε κάθε αυθαιρεσία των αστυνομικών δυνάμεων, καταργώντας την αυτόφωρη διαδικασία για τα πλημμελήματα και τα πταίσματα που διαπράττονται από τους αστυνομικούς κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων. Αυτό σημαίνει ακόμη μεγαλύτερη αγριότητα, ξύλο και τραυματισμούς πολιτών για τα οποία κανένας αστυνομικός δεν θα λογοδοτεί.

3. Σύμφωνα με τα ΜΜΕ -και μέχρι να «αναλάβει» την ευθύνη η παγκοσμίως άγνωστη τρομοκρατική οργάνωση Αντάρτικο Πόλεων- «η συνδεσμολογία του μηχανισμού που βρέθηκε σε συρμό του μετρό το βράδυ  του Σαββάτου παρέπεμπε στην τρομοκρατική οργάνωση Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς». Η συγκεκριμένη οργάνωση είναι η ίδια που σε ένα από τα «χτυπήματά» της χρησιμοποίησε μικρή ποσότητα εκρηκτικής ύλης μέσα σε κατσαρόλα(!) και για τη «δράση» της έχει συλληφθεί και καταδικαστεί με ποινή που υπερβαίνει τα δέκα χρόνια -μεταξύ άλλων- και ένα κορίτσι 19 ετών επειδή βρέθηκαν τα δακτυλικά του αποτυπώματα σε μια πλαστική σακούλα, στο σπίτι κάποιου υπόπτου.
Μάλιστα, με μεγάλη ευκολία προχώρησαν ακόμα περισσότερο λέγοντας ότι ο μηχανισμός ήταν ενεργοποιημένος, δηλαδή δεν δίστασαν, ούτε λίγο ούτε πολύ, να «αποκαλύψουν» φόρα - παρτίδα ότι από θαύμα η Ελλάδα δεν θρήνησε εκατόμβη νεκρών σε ένα πρωτοφανές τρομοκρατικό χτύπημα.

Είναι δε, ανάξια λόγου η προχειρότητα και οι αντιφάσεις στις οποίες πέφτουν οι «μαρτυρίες» και οι «δημοσιογραφικές πληροφορίες». Όπως για παράδειγμα ότι η αντιτρομοκρατική αναζητεί τυχόν δακτυλικά αποτυπώματα (και) στη σακούλα που ήταν τοποθετημένος ο εμπρηστικός μηχανισμός, η οποία όμως (ξέχασαν ότι το είχαν πει νωρίτερα) είναι χάρτινη!
Ή ότι καμία από τις δημοσιογραφάρες των μεγάλων τηλεοπτικών σταθμών και εφημερίδων, δεν σκέφτηκε να τραβήξει πλάνα από τη διαδικασία έρευνας της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας στον συγκεκριμένο συρμό. Υπάρχουν δημοσιογράφοι που μπαινοβγαίνουν στη ΓΑΔΑ χωρίς κάρτα εισόδου και όταν θα πάρουν σύνταξη θα τους απονεμηθεί ο τίτλος του στρατηγού, όμως παρ' όλα αυτά, στάθηκε αδύνατον να πάρουν δύο εικόνες από το αμαξοστάσιο του μετρό όπου εξεταζόταν το βαγόνι - πυριτιδαποθήκη.

Για τις Αρχές και τα δημοσιογραφικά τους παπαγαλάκια, όλα αυτά συντείνουν σε ένα και μόνο συμπέρασμα: Η τρομοκρατία ζει, είναι έτοιμη να μακελέψει την ελληνική κοινωνία (γιατί άραγε;) και η αστυνομία (για ακόμη μία φορά) θα κάνει το καθήκον της προστατεύοντάς την από έναν αόρατο εχθρό. Βέβαια την επόμενη φορά ίσως και να μην προλάβει...
Άλλωστε οι «τρομοκράτες» που τηλεφώνησαν στους τηλεοπτικούς σταθμούς Mega και Σκάι (προφανώς η επιλογή έγινε για λόγους εχεμύθειας), το είπαν καθαρά: «Θα γίνουν και άλλες τέτοιες ενέργειες».

Επί της ουσίας: Κανένας δεν είδε ποτέ αυτό τον εμπρηστικό μηχανισμό εκτός από τους άνδρες της αντιτρομοκρατικής οι οποίοι στέλνουν 20χρονους στον εισαγγελέα ως τρομοκράτες επειδή στα χέρια τους βρέθηκε ένα βιβλίο με αναρχικές θέσεις. Είναι ίσως πλέον, πιο επικίνδυνοι και από τις δυνάμεις καταστολής, γιατί ενοχοποιούν αθώους χωρίς κανένα απολύτως στοιχείο. Κανείς δεν τους έχει εμπιστοσύνη.
Επίσης, καμία επώνυμη ή ανώνυμη μαρτυρία που να επιβεβαιώνει την ύπαρξη αυτής της βόμβας, δεν παρουσιάστηκε σε κανένα Μέσο. Κανένας δεν είδε, ούτε άκουσε τον μηχανοδηγό του συρμού που εντόπισε τον μηχανισμό, καμία εικόνα δεν έδωσαν οι Αρχές, όπως κάνουν συνήθως με ευρήματα (όπλα, προκηρύξεις κλπ) σε κρυσφήγετα τρομοκρατικών οργανώσεων. Παρ' όλα αυτά, η «είδηση» παρουσιάστηκε από τα ΜΜΕ σαν όλοι να ήξεραν περι τίνος πρόκειται. Το ρεπορτάζ προσπέρασε το «γιατί» και πήγε γρήγορα - γρήγορα στο «που» και το «πως». Σαν όλοι να θεωρούν φυσιολογικό ότι ο Νο1 στόχος μιας επανασταστικής, τρομοκρατικής οργάνωσης είναι ο αθώος κόσμος - νέοι, γέροι και παιδιά.

Φυσικα κανείς δε λέει ότι τα «τυφλά χτυπήματα» δεν εκφράζουν, και δεν εξέφραζαν ποτέ το ιδεολογικό υπόβαθρο, ακόμη και ακραίων επαναστατικών οργανώσεων. Αντίθετα, η στρατηγική της έντασης είναι το τελευταίο καταφύγιο των αυταρχικών -καλή ώρα- καθεστώτων. Από την Ιταλία στα τέλη της δεκαετίας του '60, μέχρι την Τουρκία, τη χούντα στην Ελλάδα και τις χώρες της λατινικής Αμερικής τις δεκαετίες του '70 και του '80, η τρομοκρατία του συστήματος στρεφόταν πάντα κατά του απλού κόσμου όταν τα λαϊκά κινήματα και η αλληλεγγύη μεγάλωναν και τα απειλούσαν. Στην ίδια στρατηγική, και μάλιστα με τρόπο αδέξιο, κυνικό και απροκάλυπτο καταφεύγει και η σημερινή νεοφιλελεύθερη τραπεζοκρατία που φασιστικά και χωρίς ίχνος συνταγματικής νομιμοποίησης έχει καταλάβει την εξουσία στη χώρα. Η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου απειλεί πλέον ανοικτά ανθρώπινες ζωές, χρησιμοποιώντας σαν φερέφωνα τα ΜΜΕ, ώστε η κοινωνία να τρομοκρατηθεί, να μείνει στο σαλόνι και την κουζίνα της, να μην αντιδρά, να μη διαμαρτύρεται, να μη διεκδικεί, να μην κυκλοφορεί.

Ακόμα και ένα μικρό παιδί μπορεί να καταλάβει ότι το κλίμα που θέλουν να δημιουργήσουν δεν εξυπηρετεί κανένα ακροαριστερό - ακόμα και ένοπλο κίνημα. Ίσα ίσα, από την ατμόσφαιρα του φόβου και της τρομοκρατίας, ωφελημένοι βγαίνουν μόνο αυτοί που θέλουν το επόμενο διάστημα -αρχίζοντας από σήμερα- να επιβάλουν το σύνολο των μέτρων που υπαγορεύουν οι ξένοι τραπεζίτες και οι ευρωκράτες προκειμένου να κάνουν πλιάτσικο στη χώρα και να γονατίσουν το λαό της.

Έχουν τρομοκρατηθεί. Γι' αυτό θέτουν σε λειτουργία τα πιο μεγάλα μέσα αλλά και τα τελευταία που διαθέτουν, εναντίον της κοινωνίας: Προπαγάνδα, προβοκάτσιες, τρομοκρατία, φόβος, σύγχυση, πανικός. Σε αυτό το περιβάλλον, το σημαντικότερο είναι να καταλάβουμε όλοι ποια είναι η αλήθεια και να ενημερωθούμε από ανεξάρτητα Μέσα για το παιχνίδι που παίζεται στις πλάτες μας. Οδηγός μας, η αλληλεγγύη και ο μή φόβος. Αυτά είναι τα σημαντικά. Γιατί όσο ο πανικός τους μεγαλώνει, τόσο πιο επικίνδυνοι και βίαιοι θα γίνονται. Όμως ξέρουν, και ξέρουμε, ότι το τέλος τους είναι κοντά.

Διαλύονται. Με κρότο.

(Αν καθήσεις λίγο να το σκεφτείς είναι εντελώς αστείο: Μπορείς ακόμα και να φανταστείς τους φωστήρες της κρατικης προπαγάνδας τη στιγμή που σκέφτονται πως θα ονομάσουν τη νέα απειλή που απλώνεται πάνω από τη φιλήσυχη και νομοταγή ελληνική οικογένεια. «Αντάρτικο Πόλεων». Έτσι, βρήκαμε κάτι που να ακούγεται αρκετά μεγαλοπρεπές και μπερδεμένο ώστε να μην το καταλαβαίνουν οι πολλοί αλλά και που ενοχοποιεί τις επαναστατικές φωνές που έρχονται από τα αριστερά.
Ακόμα και ένας μαθητής λυκείου γνωρίζει ότι το πραγματικό αντάρτικο πόλεων, ως έκφραση της ένοπλης ακροαριστεράς, στρεφόταν πάντα κατά της κρατικής τρομοκρατίας και ποτέ κατά αθώων πολιτών. Ψιλά γράμματα, θα πεις, για τους βλάχους με τα μπλε πηλίκια και τους γλύφτες τους με τα μικρόφωνα).

Κάποιος ντύθηκε «μπόμπα»

Ανθρωποκυνηγητό έχει εξαπολύσει η αντιτρομοκρατική υπηρεσία για τον εντοπισμό και τη σύλληψη των αγνώστων που τοποθέτησαν τον εκρηκτικό μηχανισμό στο βαγόνι του μετρό το βράδυ του Σαββάτου. Ωστόσο, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, το έργο της αναγνώρισης των τρομοκρατών καθίσταται ιδιαίτερα δύσκολο καθώς οι άγνωστοι εκμεταλλεύτηκαν τις μέρες του καρναβαλιού προκειμένου να αποπροσανατολίσουν τις Αρχές.
Κύκλοι της Κατεχάκη αποκαλύπτουν ότι τα πλάνα από τις κάμερες ασφαλείας του μετρό, δείχνουν εκατοντάδες σέξυ καλόγριες, τραβεστί, catwomen και λαγουδάκια που βγήκαν μαζικά στον σταθμό του Κεραμεικού στο Γκάζι και τα μάτια των αντρών της αντιτρομοκρατικής έχουν πεταχτεί έξω και δεν μπορούν να συγκεντρωθούν στο καθήκον τους. Όπως έλεγε ανώτατος αξιωματικός της αστυνομίας η χρονική συγκυρία του συμβάντος δεν ήταν τυχαία καθώς οι μόνοι που διακρίνονται να κυκλοφορούν με πολιτικά και όχι μασκαρεμένοι, εκείνες τις ώρες στο μετρό, είναι αστυνομικοί.

Τι έγινε την Κυριακή;

Ένας πληροφοριακός αχταρμάς. Μια τηλεοπτική θολούρα. Ο καπνός από τις φωτιές και τα χημικά είναι τόσο πυκνός που νομίζεις ότι σε λίγο θα αρχίσει να βγαίνει πίσω από την τηλεόραση. Ετερόκλητα μπουλούκια, τρέχουν από 'δω και από 'κει. Το μοντάζ συνεχές. Κανένα πλάνο δεν διαρκεί για περισσότερα από τρία δευτερόλεπτα. Εναλλάσονται σαν φωτογραφικό άλμπουμ. Οι κάμερες σημαδεύουν μόνο τους νεαρούς με τις κουκούλες που εκσφενδονίζουν συνεχώς αντικείμενα, πέτρες, ξύλα, καρέκλες, μολότοφ. Από την άλλη πλευρά του μετώπου η εικόνα δείχνει τiς δυνάμεις καταστολής να βρίσκονται συνεχώς σε άμυνα. Ποτέ, κανένας έλληνας τηλεθεατής, δεν είδε στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων άνδρες των ΜΑΤ να πετούν δακρυγόνα και χειροβομβίδες κρότου-λάμψης. Ποτέ ο τηλεθεατής δεν έχει δει γκλομπ αστυνομικού να πέφτει σε σώματα διαδηλωτών.
Φυσικά, όσοι βρέθηκαν την Κυριακή στους δρόμους γύρω από το Σύνταγμα, (αφού λόγω των χημικών ήταν αδύνατο να παραμείνουν στο χώρο της πλατείας), αλλά και όσοι γενικά έχουν την περίεργη συνήθεια να κατεβαίνουν στους δρόμους, θα έχουν διαπιστώσει ότι οι αστυνομικοί σχημάτιζαν μονίμως ένα Π αποθώντας τον κόσμο μακριά από τον χώρο της συγκέντρωσης και χρησιμοποιώντας τεράστιες ποσότητες χημκών.
Είναι προφανές ότι οι διαταγές των αστυνομικών ήταν να μην αφήσουν να δημιουργηθεί συμπαγές πλήθος μέσα στην πλατεία και γι αυτό, με την πρώτη ευκαιρία εφόρμησαν σαν σκυλιά κυνηγώντας τους πάντες.
Προσωπικά, έφυγα νωρίς γιατί δούλευα (επέστρεψα αργά το βράδυ όταν ο κόσμος είχε αραιώσει) αλλά στα λίγα λεπτά του μπάχαλου που πρόλαβα να μείνω, κατάλαβα ότι ο κύριος στόχος της αστυνομίας ήταν να δημιουργήσει οργή στον απλό κόσμο. Δεν χωράει αμφιβολία ότι υπάρχουν ασφαλίτες κουκουλοφόροι που την κατάλληλη στιγμή δημιουργούν τσαμπουκά και οι πιτσιρικάδες τσιμπούν εύκολα το δόλωμα. Όμως, στο γενικό αλλαλούμ και στον πανικό που μπορεί να δημιουργηθεί σε μία συγκέντρωση με τόσο κόσμο, πλέον τα ΜΑΤ δεν χρειάζονται καν άλλοθι για να ξεκινήσουν «εκκαθαριστικές» επιχειρήσεις. Το απέδειξαν σουτάροντας ασφυξιογόνα αέρια στον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μανώλη Γλέζο. 
Κανένας δημοσιογράφος δεν ρώτησε το αυτονόητο τον ανεκδιήγητο Κοκκαλάκη της αστυνομίας: Για ποιο λόγο τα ΜΑΤ δεν μένουν μέσα στα όρια του χώρου της Βουλής τον οποίο προστατεύουν; Τι θα είχε γίνει αν έμεναν πίσω από τα κιγκλιδώματα, απλά προτάσσοντας τις ασπίδες;
Ποια ακριβώς ήταν η αποστολή τους όταν βγήκαν από τον χώρο και εφόρμησαν σε ξερά και χλωρά, μέσα στην πλατεία, στη Σταδίου, την Ακαδημίας και στα στενά γύρω από το Σύνταγμα;
Τι ακριβώς προστάτευαν οι διμοιρίες στο Μοναστηράκι; Τι δουλειά είχαν οι μοτοσυκλετιστές της Δέλτα και της Δίας στην Ερμού και την Μητροπόλεως βολτάροντας προκλητικά κατά αγέλες, εκτός από το να βγάλουν εκτός εαυτού τον απλό κόσμο από τα νεύρα;
Τα «κωλόπαιδα» που καίνε τράπεζες (και τα οποία δεν έκαναν καλή δουλειά - είδα πολλές άθικτες) θα έπρεπε να είναι το πρώτο μέλημα αυτού του κράτους - φονιά. Αντί να τους προσφέρει τη στοιχειώδη κοινωνική πρόνοια, να βρει πως ζουν, ποια ένστικτα ικανοποιούν, είναι πολύ πιο εύκολο να φτιάξει ενόχους μέσα από τα φερέφωνα της τηλεοπτικής χούντας και των μπάτσων. Είναι πολύ πιο εύκολο να πας ως μοιρολογίστρα της τέχνης με ένα κεράκι έξω από το Αττικόν, παρά να δημιουργήσεις συνθήκες κοινωνικής δικαιοσύνης ώστε να αποτρέψεις κοινωνικές εκρήξεις.
Κανένα «κωλόπαιδο» δεν ήρθε με παρθενογέννεση. Μια κοινωνία με 50% ανεργία μεταξύ των νέων, η οποία αντί να πολεμήσει να γιατρευτεί, ζητάει την καταδίκη τους, είναι καταδικασμένη να πεθάνει από ανεξέλεγκτη βία και φωτιά. Ευτυχώς, Και όσο πιο γρήγορα ψοφίσει τόσο το καλύτερο.

Όλα είναι δρόμος

Εσύ που κοιτάς την πάρτη σου, που τρέμεις μήπως φας 3mgr δακρυγόνο, που δεν ένιωσες ποτέ την ανάγκη να διεκδικήσεις κάτι ουσιαστικό, εσύ που λουφάζεις τρομοκρατημένος στον καναπέ βλέποντας τα τρομοδελτία και τρώγωντας μακαρόνια, εσύ που το μόνο που έκανες πάντα τις Κυριακές ήταν να πηγαίνεις σε ταβέρνες και καφετέριες, εσύ που προσδιόριζες πάντα την ύπαρξη σου με βάση τα λεφτά που έβγαζες σε σχέση με αυτά που βγάζουν οι άλλοι, εσύ, να ξέρεις ότι από εδώ και στο εξής τίποτα δεν θα έχει πια τόσο μεγάλη σημασία. Η ώρα που τα παιδιά σου θα ξυπνήσουν με έναν μπάτσο πάνω από την κούνια τους δεν είναι μακριά. Κατέβα στον δρόμο και ελευθερώσου από τη μίζερη ζωή σου. Μη φοβάσαι, δεν θα είσαι μόνος. Είμαστε εμείς. Είμαστε μαζί.

Κάπου θα συναντηθούμε

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο μηδέν. Δεν θα σταματήσουμε βέβαια να μετράμε. Από Δευτέρα το countdown συνεχίζεται. Υπό του μηδενός. Μετράμε όλοι εμείς. Οι «αγανακτισμένοι», οι «ανένταχτοι», οι «απολιτίκ», οι «μετανιωμένοι», που αφού γλέντησαν τα χρόνια της ευδαιμονίας τώρα ανακάλυψαν ότι η ζωή δείχνει το σκληρό της πρόσωπο.
Απέναντί μας, βλέπουμε τα ειρωνικά βλέμματα όσων εκείνα τα χρόνια «δούλευαν σκληρά». Όσων «τα έλεγαν» αλλά, για κάποιο λόγο, πουθενά δεν τα έγραψαν για να πιστοποιηθεί του λόγου τους το αληθές. Είναι αυτοί που σήμερα σου λένε «τώρα τρέχεις στο Σύνταγμα. Τι θα καταφέρεις; Τώρα είναι αργά». Και βυθίζονται στις δάφνες του καναπεδάτου δικαίου.
Αυτοί που πλέον δεν έχουν κανένα πρόβλημα να σε κατηγορήσουν ως λαϊκιστή, προβοκάτορα, και -κατά παθογένεια- «νεοέλληνα», επειδή τόλμησες να βγεις στον δρόμο. Τι και αν όλη σου τη ζωή ήσουν παρών στη μέση της Σταδίου, της Αμαλίας, και της Βασιλίσσης Σοφίας; Τι και αν πάντα ήσουν εκεί, για τα Πολυτεχνεία, τα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια, την Παλαιστίνη...
Κανείς δεν σε σημείωσε. Βλέπεις, τότε όλοι αυτοί οι βιοπαλαιστές είχαν πέσει με τα μούτρα στην καριέρα, και «τις δουλειές». Και σήμερα είναι πρώτοι στο στασίδι της χλεύης, της λοιδωρίας και τις ειρωνίας για τους λαϊκούς αγώνες. Είναι οι πρώτοι που θα βρουν αποκούμπι στα «κωλόπαιδα που τα σπάνε», για να κρύψουν τον φόβο τους και να την κάνουν για καφέ. Είναι οι πρώτοι που θα βγάλουν από τη μύγα ξύγκι προκειμένου να σε πείσουν ότι «το αφεντικό προσπαθεί» και να κατακεραυνώσουν όσους ψελλίζουν μία λέξη αντίστασης. Και φυσικά είναι οι πρώτοι που σήμερα, ακόμα και τώρα, επιμένουν ότι τα μνημόνια της υποταγής και της εξαθλίωσης είναι η λύση που θα μας οδηγήσει στην ανάπτυξη.
Επειδή ακόμα έχετε δύο καβάτζες, και έναν μισθό που ως εκ θαύματος, εξακολουθεί να πέφτει, σύντομα θα καταλάβετε που είναι η θέση σας σιχαμένοι οσφυοκάμπτες. Και τότε να ελπίζετε ότι η αλληλεγγύη αυτών που σήμερα υβρίζετε, θα κάνει το θαύμα της και θα σας σώσει.

Εφραίμ γερά πάρ'τους τα λεφτά

Στο κελί 2 της έκτης πτέρυγας των φυλακών Κορυδαλλού οδηγήθηκε ο ηγούμενος της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ. Ο γέροντας (που, στα 55 είναι τζόβενο αλλά χάριν της εκκλησιαστικής παράδοσης δίνει τόπο στην οργή) ζήτησε να είναι απομονωμένος ώστε να νιώθει σαν στο κελί του στο Μοναστήρι. Μάλιστα μία από τις επιθυμίες του ήταν να τοποθετηθούν μανουάλια και καντήλια στον διάδρομο έξω από το κελί ώστε ο χώρος να μοιάζει με το αρχονταρίκι της Μονής. Ο διευθυντής των φυλακών επιφυλάχθηκε ως προς τα αιτήματα του σεβάσμιου γέροντα αφού όπως τόνισε «δεν μπορούμε να φέρουμε τόσο χρυσάφι μέσα στις φυλακές γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να επιστρέψει ο Παλαιοκώστας να τα σαβουρώσει και να φύγει».
Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες ο ηγούμενος εξετάζει το ενδεχόμενο να ζητήσει πίσω τα χρήματα που κατέβαλε η Μονή στον Σκάι για να φτιάξει την αγιογραφία του Εφραίμ στο ντοκιμαντέρ «Βατοπέδι». Σύμφωνα με ανθρώπους του περιβάλλοντός του ο γέροντας είναι έξω φρενών με το Αλαφουζέικο και δήλωσε ότι σκέφτεται να αναθέσει την υπεράσπισή του στο Mega.
Πάντως, από το κανάλι της Μεσογείων απέκλεισαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο τονίζοντας ότι το βάρος του δημοσιογραφικού έργου αυτήν την εποχή έχει πέσει στη διαδικασία διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ. Όπως είπαν χαρακτηριστικά στελέχη του καναλιού, τα ποσοστά τηλεθέασης του δελτίου ειδήσεων ταιριάζουν απόλυτα με το εκλογικό ποσοστό 10% που συγκεντρώνει το μεγάλο σοσιαλιστικό κίνημα.

Στου ΤEDx την ολόμαυρη ράχη

Τα μεγάλα μυαλά απεφάνθησαν: «Η κρίση δημιουργεί ευκαιρίες».
Το νέο μότο της νεοφιλελεύθερης διανόησης.
Ποια αμφιθέατρα, ποια εργαστήρια, ποια εργοτάξια και ποιες βιβλιοθήκες;
Οι καριέρες πλέον χτίζονται στα open coffees, στις διαλέξεις της TED, στα think tanks και στα innovation awards.
Ομιλίες «ειδικών» πάνω σε καυτά θέματα, όπως «ένας κήπος στο διαμέρισμά μου» ή «πως θα θωρακίσουμε τη Γη από τους αστεροειδείς » ή «η γενιά που ξαναφτιάχνει την Κίνα» έχουν ασφαλώς μεγαλύτερη επιρροή στους νέους που αναζητούν τον προσανατολισμό τους σε μία κοινωνία ανισοτήτων, από όση ενδεχομένως θα είχε μια ανοικτή συζήτηση με τίτλο «επανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας» ή «στρατηγική για μία νέα αγροτική πολιτική» ή «ο ορυκτός μας πλούτος και ο σχεδιασμός για την εκμετάλλευση προς όφελος του λαού και του τόπου».
Κάτω από αυτό το πρίσμα, οι προβολείς της επιβράβευσης φωτίζουν μόνο τους «νέους αγρότες» που πήραν τα βουνά (από ανάγκη και όχι από επιλογή όπως μαεστρικά υπονοούν τα παπαγαλάκια του σιωπηρού καθωσπρεπισμού), τους νεόκοπους «επιχειρηματίες» που επινόησαν δήθεν καινοτόμα επαγγέλματα της πλάκας, και τους γόνους της μπουρζουαζίας που ανακάλυψαν το μεγαλείο της κοινωφελούς εργασίας, της φιλανθρωπίας και της δωρεάς.
Στην Ελλάδα των κλειστών σχολείων, των ημίκλειστων νοσοκομείων, και των κλειδαμπαρωμένων καταστημάτων, στην Ελλάδα της εγκληματικότητας, του φόβου, των νεοαστέγων, των ακάλυπτων επιταγών και των αυτοκτονιών, το δόγμα «κάνε-πως-δεν-βλέπεις», παίρνει την κυρίαρχη θέση στις οθόνες και τις πρώτες σελίδες των μνημονιακών Μέσων.
Ξαφνικά η μετανάστευση (αυτή, η ίδια του '50, με μικρές διαφορές όπως τα καλογυαλισμένα πατώματα του «Ελ. Βενιζέλος» που πήραν τη θέση του σιδηροδρομικού σταθμού), έγινε «κυνήγι νέων προκλήσεων στο εξωτερικό».
Η επιμονή στην «καινοτομία» -που συνήθως εξαντλείται στην εξέλιξη των ίδιων παρασιτικών υπηρεσιών της δεκαετίας του '90, με καινούργιο περυτίλιγμα- έγινε το ευαγγέλιο (και) των νεογιάπηδων.
«Δεν χρειάζεται καμία σύγκρουση με το κατεστημένο, καμία ρήξη. Ας μην γκρινιάζουμε! Το παν είναι να παλεύουμε και να πετυχαίνουμε μέσα από τις δυσκολίες». Αυτή είναι η φιλοσοφία. Το καμουφλαρισμένο επιχείρημα της υποταγής και της σφαλιάρας.
Και δώσ' του εξώφυλλα στις εφημερίδες με μόνιμο σλόγκαν «η Ελλάδα που αντιστέκεται». Με τόση αντίσταση, τύφλα να χει το ΕΑΜ. Και δωσ' του, πρώτη μούρη στην τηλεόραση η δεσποινίδα με το ταγιέρ που βρήκε λέει, το κλειδί της επιτυχίας ως «personal shopper» (ψάξτε να βρείτε μόνοι σας τι είναι, εγώ αρνούμαι να το περιγράψω). Και να, χαμογελαστοί με σακάκια και γραβατούλες δύο πιτσιρικάδες που κέρδισαν βραβείο τεχνολογίας σε διαγωνισμό εφήβων αλλά αν δεν τους δώσει υποτροφία κανένα αμερικάνικο πανεπιστήμιο θα τους φάει το μαύρο σκοτάδι.
Με τις πραγματικά στρατηγικές προοπτικές αυτής της χώρας υποθηκευμένες μέχρι όγδοης γενεάς στους γκοτζίλες του καπιταλισμού, αυτό που μας μένει είναι να χειροκροτάμε τα φρούτα της ξενόφερτης επιχειρηματικότητας στον «πολυχώρο» του (διαπλεκόμενου μέχρι τα αυτιά) ιδρύματος «τάδε» και στο κοκτέιλ πάρτι που θα ακολουθήσει με χορηγό το Johnnie Walker.
Τη στιγμή που τα μνημόνια εθελοδουλείας στραγγαλίζουν εθνικής σημασίας οργανισμούς όπως το ΙΓΜΕ και το Εθνικό Κέντρο Ερευνών, τη στιγμή που, ήδη η ελληνική Επικράτεια κομματιάζεται σε Ελεύθερες Οικονομικές Ζώνες (δηλαδή σε σύγχρονα σκλαβοπάζαρα τα οποία κάνουν πλιάτσικο στους φυσικούς πόρους της χώρας και βαφτίζονται «επενδυτικά προγράμματα» - όπως π.χ. το σκανδαλώδες Helios) και τη στιγμή που η εγχώρια επιχειρηματικότητα αντιμετωπίζεται εκ προοιμίου σαν μίασμα, τα τσακάλια της νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας ανακαλύπτουν νέους επαγγελματικούς παραδείσους στα αμφιθέατρα της ΤΕD. Είναι οι ίδιοι που επιμένουν να μας ταίζουν  το διαχρονικό παραμύθι «ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της ελληνικής οικονομίας».
Για άλλη μία φορά, ο ραγιάς συνεπής στον ιστορικό του ρολο φοράει τη στολή του σερβιτόρου και στον ελεύθερο χρόνο του διαβάζει Forbes. Εις υγείαν.

Αυτή η πασμίνα είναι δικιά τους και δικιά μας

Σάλο έχει προκαλέσει στην κοσμική Αθήνα η σύλληψη του γνωστού σχεδιαστή Λάκη Γαβαλά για χρέη προς το δημόσιο ύψους 1,5 εκατ. ευρώ, τα ξημερώματα του Σαββάτου και ενώ επέστρεφε από βραδυνή διασκέδαση. Οι άνδρες του ΣΔΟΕ και της Ελληνικής Αστυνομίας παρακολουθούσαν όλο το βράδυ τον γνωστό μόδιστρο στο νυχτερινό κέντρο Διογένης Studio όπου τραγουδούν ο Αντώνης Ρέμος και ο Τόλης Βοσκόπουλος. Σύμφωνα με πληροφορίες από τη ΓΑΔΑ, το σχέδιο προέβλεπε τη σύλληψη έξω από το κέντρο, αφ' ενός για να μην προκληθεί ανατάτωση στους θαμώνες, αφ' ετέρου για να μην τρομοκρατηθεί ο Τόλης που επίσης χρωστάει στο δημόσιο 5,5 εκατ. ευρώ, και την κάνει από την πίσω πόρτα του κέντρου, διαφεύγοντας από τον Κωτσόβολο.
Κατά τη διάρκεια της βραδιάς οι άνδρες των διωκτικών αρχών, που κάθονταν τρίτο τραπέζι πίστα ώστε να έχουν οπτική επαφή με τον κοσμικό φοροφυγά, θέλησαν να προβούν στη σύλληψη και του Βοσκόπουλου καθώς -όπως ακούστηκε- έτσι που έχει γίνει η φωνή του, σαν χαλασμένη κουδουνίστρα, πρέπει να πάει μέσα αντί να τραγουδάει.
Νωρίτερα, οι άνθρωποι του ΣΔΟΕ και της αστυνομίας είχαν επιτάξει από την κοντινή πιάτσα της λεωφόρου Συγγρού τρεις ιερόδουλες για συντροφιά, ώστε να μη δείχνουν μπακούρια και δίνουν στόχο. Αργότερα διαπίστωσαν ότι οι ιερόδουλες ήταν τραβεστί και είχαν γίνει ρόμπα σε όλο το μαγαζί, αλλά το γεγονός λειτούργησε ως αντιπερισπασμός αφού όλοι χάζευαν τα τραβέλια και κανείς δεν κατάλαβε ότι η παρέα τους έκανε μπαμ πως ήταν αστυνομικοί.
Ο Λάκης Γαβαλάς αποχώρησε από το νυχτερινό κέντρο στις 5.30 τα ξημερώματα με τη συντροφιά του που περιελάμβανε και το επιχειρηματία Θωμά Λιακουνάκο. Οι επιχειρήσεις του κ. Λιακουνάκου πάνε από το κακό στο χειρότερο αλλά, ενώ ο ίδιος χρωστάει στο δημόσιο γύρω στα 6 εκατ. φόρους και εισφορές, το δημόσιο του χρωστάει 150, και η εντολή που είχαν οι Αρχές ήταν ρητή: «Αυτόν, μην τον αγγίξετε γιατί τη γαμήσαμε».
Κατά τη σύλληψή του ο Λάκης Γαβαλάς δεν προέβαλε καμία αντίσταση ενώ το μόνο που ζήτησε από τους άνδρες του ΣΔΟΕ ήταν δύο λεπτά να επιστρέψει στη Rolls Royce για να πάρει την πασμίνα του.
Μετά τις σημερινές εξελίξεις, ερωτηματικό παραμένει η τύχη του reality «Fab5», στο οποίο ο Λάκης Γαβαλάς είχε ενεργή συμμετοχή. Η διοίκηση του ANT1 τηρεί σιγήν ιχθύος για το θέμα και θεωρεί ότι με μία μικρή εγγύηση ο συλληφθείς θα είναι ξανά ελεύθερος τη Δευτέρα και τα γυρίσματα θα συνεχιστούν κανονικά. Αν παρ' ελπίδα η κράτηση του κ. Γαβαλά παραταθεί, σχεδιάζεται η αντικατάστασή του, αφού -όπως και στην πασαρέλα- ισχύει το «ουδείς αναντικατάστατος» και ο μόδιστρος δεν θα παρεξηγηθεί. Πάντως διαψεύστηκαν τα σενάρια που μιλούν για πρόταση στον George Michael, ως guest star στο show για να τραγουδήσει το Last Christmas σαν να μη συμβαίνει τίποτα.
Η σύλληψη του Λάκη Γαβαλά σηματοδοτεί το τέλος μια εποχής ή «το τέλος μια σεζόν» όπως δήλωσε χαρακτηριστικά στο Star ο Μιχάλης Ασλάνης συμπληρώνοντας: «Πλέον έχουμε πόλεμο με το κατεστημένο. Η κρατική τρομοκρατία και καταστολή δεν θα περάσει. Εμείς δεν είμαστε ΠΑΜΕ. Εμείς βαράμε»!
Ώς εκ τούτου, το lifestyle τίθεται πλέον σε νέες βάσεις και άρον άρον οι έλληνες μόδιστροι τρέχουν να αλλάξουν τις χειμερινές τους κολεξιόν λανσάροντας το στυλ militaire. Βασικά χρώματα της νέας τάσης θα είναι το χακί και το φαιό σε όλες τις παραλλαγές, οι αρβύλες και τα αμπέχονα, ενώ τα αξεσουάρ (ζώνες, τσάντες, καπέλα κλπ) θα αντικατασταθούν από μπελαμάνες, λιγαδούρες, δίχτυα απόκρυψης, κιτ επιβίωσης και μπερέ. Βασικό υλικό θα είναι το κέβλαρ.
Σε ένδειξη συμπαράστασης στον κρατούμενο Λάκη, γίνονται ήδη ενέργειες για τη διοργάνωση επίδειξης συμπαράστασης με πασαρέλα στη λεωφόρο Λαμπράκη στον Κορυδαλλό. Εκεί, στο ύψος των φυλακών.

H ζωή χωρίς τον Τσίμα

Προ των ευθυνών του θέτει το έθνος για το κακό που θα μας βρει οσονούπω, η εκπομπή Έρευνα του Mega. O Παύλος Τσίμας είναι ένας ανήσυχος δημοσιογράφος με νέες ιδέες, ίδιες μεταξύ τους. Με το ανατριχιαστικό σλόγκαν «Η ζωή χωρίς το ευρώ» (μπρρρ!!!!) ο έγκριτος ρεπόρτερ παρουσιάζει σε ένα ντοκιμαντέρ ντυμένο με εικόνες από τιγκαρισμένα νοσοκομεία, ουρές δημόσιων υπηρεσιών και μπακάλικα της δεκαετίας του '60, πόσο άθλια και μίζερη θα είναι η ζωή μας χωρίς το νόμισμα, χάρη στο οποίο ο απλός έλληνας εργαζόμενος γνώρισε την Porsche Cayenne, τα Spa, τα Cοhiba και το Cardhu αλλά ξέχασε να λέει καλημέρα στον γείτονά του, έμαθε να μισεί τους μετανάστες και να ρίχνει τις ευθύνες για όλα στους άλλους.
Το νόμισμα, χάρη στο οποίο γιγαντώθηκε ο παρασιτικός καταναλωτισμός και που σε μία δεκαετία πρόλαβε να κάνει κροίσους τους πρώην πλούσιους επενδυτές, εργολάβους, εφοπλιστές, εκδότες και λαμόγια.
Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πως θα ειναι η ζωή χωρίς το ευρώ, ακόμα και αν έχει την ατυχία να ενημερώνεται από τύπους σαν τον Τσίμα οι οποίοι, συνεχώς τον ταίζουν -με το αζημίωτο φυσικά-  εικόνες τριτοκοσμικές λες και τέτοιες δεν μπορεί κανείς να βρει στην καρδιά της ευρωζώνης. Κανείς επίσης δεν μπορεί να προβλέψει πόσο τραγικές θα είναι οι συνέπειες της παραμονής της χώρας στο ευρώ αφού οι λιγοστές φωνές που ακούγονται κάτω από τον ήχο των φερεφώνων, προειδοποιούν εδώ και χρόνια για αυτά που ζούμε σήμερα και για τα χειρότερα που έρχονται, όχι μόνο πια για τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα όσο -και κυρίως- για την άλλοτε ευνοημένη και ευφησυχασμένη μεσαία τάξη η οποία για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση, σε απόλυτους αριθμούς καταρρέει.
Ο κ. Τσίμας βέβαια δεν ανήκει στη μεσαία τάξη οπότε έχει κάθε λόγο να προπαγανδίζει για λογαριασμό των αφεντικών του που τον χρυσοπληρώνουν, την «ανάγκη» να παραμείνει η ελληνική οικονομία εντός του φαύλου κύκλου της ευρωζώνης. Όπλο του, οι εικόνες τρόμου και οι μαρτυρίες «ειδικών» που  επισημαίνουν σε όλους τους τόνους πόσο καταστροφική θα ήταν για τη χώρα η έξοδος από το ευρώ. Ευτυχώς που η έννοια «χώρα» για αυτόν και τους ομοίους του δεν έχει καμία σχέση με τη «χώρα» των απλών ελλήνων.
Κανείς λοιπόν -ούτε ο κ. Τσίμας- δεν μπορεί να γνωρίζει πως θα είναι η ζωή χωρίς το ευρώ. Φυσικά όλοι μπορούν να φανταστούν πως θα ήταν η ζωή χωρίς τον κ. Τσίμα.

Την ημέρα της κρίσης...

Πέρασα ένα καλοκαίρι κόλαση. Τις λιγοστές μέρες και ώρες που δεν ήμουν απασχολημένος με την υγεία του πατέρα μου, όταν δηλαδή δεν έτρεχα σε νοσοκομεία, ΙΚΑ, φαρμακεία, εξετάσεις και γιατρούς, χάζευα ωραίες φωτογραφίες άλλων στο facebook να κάνουν διακοπές στα νησά. Ά, έκανα και δύο μπάνια! Στη Βουλιαγμένη. Και ένα στη Βάρκιζα. Ξεσάλωσα εκείνη τη μέρα. Τρία συνολικά. Ή τέσσερα; Τέλος πάντων. Κάπου εκεί.
Ομολογώ ότι αυτή η φετινή εμπειρία μου με συγκλόνισε. Πάντα πίστευα ότι έχει πλάκα να επιδεικνύεις πόσο ωραία περνάς όταν κάποιος άλλος μπορεί να τραβάει ζόρια, οπότε τώρα που ήμουν εγώ ο ζορισμένος δεν μου πολυάρεσε.
Βασικά, αυτό που ήλπιζα, ήταν ότι θα γυρίσουμε όλοι από τις διακοπές (και η επανάσταση μαζί) και θα μαζευτούμε πάλι για να βρούμε τρόπο να διώξουμε τους γελοίους που μας έκατσαν στο σβέρκο. Εκ, των υστέρων κατάλαβα ότι και μόνο η σκέψη αυτή είναι αρκετή για να σε εκτοξεύσει στη στρατόσφαιρα της γραφικότητας.
Μάλιστα, ακούγοντας προχτές στο ραδιόφωνο τον Γιώργο Αυγερόπουλο να περιγράφει το προφίλ της Αργεντίνικης κοινωνίας, λίγους μήνες πριν από την κατάρρευση των τραπεζών τον Δεκέμβριο του 2001, δεν είχα καμία αμφιβολία για το πόσο γραφικός είμαι. Γιατί, λίγους μήνες πριν από την οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας, εμείς ασχολούμαστε με τα ίδια πράγματα που απασχολούσαν και τη μεσαία τάξη της Αργεντινής. Οπότε μπορώ απλά να περιμένω σαν τον Ξέρξη στο όρος Αιγάλεω να δω τον θρίαμβο των αγορών πάνω στο βιος, τα σπίτια και τα τζιπ των νεοελλήνων. Προφανώς ο Θεμιστοκλής μας τελείωσε οπότε δεν μας σώζει τίποτα πια.
Αυτό όμως που θα έχει τη μεγαλύτερη πλάκα θα είναι το ξέσπασμα των φυλήσυχων και νομοταγών. Αυτοί που έπνιξαν και το τελευταίο ίχνος οργής στα σωθικά τους όταν έλαβαν το ειδοποιητήριο της εφορίας για την έκτακτη εισφορά και το τέλος ακινήτων, και πήγαν από την αρχή να τα πληρώσουν εφάπαξ μην τυχόν και στοχοποιηθούν. Αυτοί που έτρεξαν από την πρώτη μέρα στην τράπεζα να βρουν τη «φοροκάρτα» νομίζοντας ότι η καλή διαγωγή τους και το «αίσθημα ευθύνης» θα τους σώσει την ημέρα της κρίσης. Είναι οι ίδιοι που καρφώνουν τον συνάδελφό τους, από φόβο μήπως βγουν αυτοί στην «εφεδρεία». Δεν τους αρέσει. Αλλά ρισκάρουν πολλά αν δεν το κάνουν. Την κενότητα μιας ζωής «γεμάτης».
Δύο είναι οι κοινωνικές ομάδες που καταφεύγουν σε ανεξέλεγκτη βία σε περιόδους οικονομικής κατάρρευσης: Ο υπόκοσμος και η μεσαία τάξη. Αυτή η μεσαία τάξη, με τα δύο αυτοκίνητα, το τεσσάρι ρετιρέ, το εξοχικό και τις έξτρα διακοπές. Αυτή, με τις τραπεζικές καταθέσεις «για την κακιά στιγμή» και το οικογενειακό εισόδημα των 5.000 ευρώ μηνιαίως. Αυτή που ντύνεται ακριβά «γιατί είναι αθάνατα», τρώει στα ακριβά «γιατί το καλό φαγητό αξίζει», οδηγεί ακριβά «για ασφάλεια». Αυτή η «μεσαία ελίτ», η «low profile» αλλά «high quality»... Αυτή, που ζει τόσο ήρεμα ώστε είναι διατεθειμένη να σκοτώσει όποιον πιστέψει ότι της χαλάει τη γαλήνη. Την ημέρα της κρίσης... Αυτούς να φοβάσαι.

Τον ουρανό που σού 'ταξα, ήταν για τους αγγέλους

Ο Νίκος Κοεμτζής έλαβε από την ελληνική κοινωνία, τη συγχώρεση που αναζητούσε εδώ και σαράντα χρόνια για το ειδεχθές έγκλημά του. Σε αυτές τις τέσσερις δεκαετίες, φυλακίστηκε, βασανίστηκε, βγήκε, αποκλείστηκε, έγραψε την ιστορία του σε βιβλίο, ο δήμος του παραχώρησε άδεια μικροπωλητή για να το πουλάει, ο Σαββόπουλος του έγραψε τραγούδι και ο Τάσιος τον γύρισε σε ταινία. Ο ίδιος, μέσα στην αγραμματοσύνη, τη φτώχεια και τα βιώματα που από μικρό παιδί του είχαν κάψει το μυαλό, δέχθηκε στωικά τη λύτρωση της συγχώρεσης από την «κοινή γνώμη». Και αυτή, με δύο λόγια συμπάθειας και ένα χτύπημα στην πλάτη εξιλεώθηκε για το ανάθεμα του πρώτου καιρού, όταν τον αποκαλούσε κτήνος και έψαχνε μέσα στα πιο σκοτεινά της ένστικτα, κρατώντας φακούς και μαχαίρια, να αυτοδικήσει πάνω στους νέους Κοεμτζήδες.
Αυτή η κοινωνία, αυτό έμαθε και αυτό μαθαίνει. Να αδιαφορεί, να «ξαφνιάζεται», να καταδικάζει και να «συγχωρεί».  Και αν κάποτε είχε μάθει να παλεύει μαζικά, να στέκεται αλληλέγγυα, να συντροφεύει, να προλαβαίνει το κακό, χρόνια τώρα το έχει ξεχάσει. Τώρα το μόνο που ξέρει είναι να «συγχωρεί» για να λυτρώνεται από τα δικά της εγκλήματα. Για αυτό, αφού συγχώρεσε τον Κοεμτζή, τον άφησε και δύο ώρες νεκρό στο πεζοδρόμιο χωρίς να του ρίξει βλέμμα. Για τέτοια συγχώρεση μιλάμε.
Και αν αυτός ήταν το κτήνος που συγχωρέθηκε, την ίδια τύχη θα είχαν τα θύματά του, αν εκείνο το βράδυ γύριζαν το μαχαίρι στο δικό του σώμα. Τότε η κοινωνία θα έδειχνε τη μεγαλοσύνη της ψυχής της στους «χαφιέδες της χούντας που παραστράτησαν».
Και στον θάνατό τους, θα έστριβε στη γωνία και θα ψιθύριζε χαιρέκακα: «Σκατά στο λάκο του», «Ένα ρεμάλι λιγότερο», «Στον αγύριστο». Τα άκουσα χτες...
Η κοινωνία λοιπόν, ευτυχώς καθαρίζει σιγά σιγά από τα κτήνη. Τι και αν, τέτοια που είναι, γεννάει περισσότερα; Κανένα πρόβλημα. Είναι τόσο μεγαλόψυχη που μπορεί να συγχωρεί. Αφού καταδικάσει.

«Ο καθένας μας είναι ο διάβολός του, και φτιάχνουμε σε αυτόν τον κόσμο, την προσωπική μας κόλαση» Oscar Wilde

Kοίτα τον! Μαλάκα...

Μια φορά, την εποχή που έπαιζα μπάσκετ (παλιά, πολύ παλιά...) σε ένα ματς ο αντίπαλός μου, μου είχε βάλει 20 πόντους. Ο προπονητής μου στο τέλος γυρνάει και μου λέει χωρίς φωνές αλλά με μία εξαντλημένη αγανάκτηση: «Κάτσε και κοίτα τον, μαλάκα». Αφιερωμένο σε όσους καθόμαστε και κοιτάμε. Ακόμα.