9/11 Δεν ξεχνώ (το ψέμα)

Μαύρη επέτειος για την ανθρωπότητα η σημερινή. Η επίθεση στους πύργους του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου της Νέας Υόρκης και το Πεντάγωνο το 2001, προκάλεσε 2.996 θανάτους και εγκαινίασε μία νέα εποχή παγκόσμιου φόβου που δημιούργησε το άλλοθι στην κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών να εκτελέσει τα πανάκριβα συμβόλαια αμερικανικών εταιρειών και τραπεζών σε διάφορα μέρη του πλανήτη.
Είναι πολύ βολικό για όλους να μιλάμε για την τρομοκρατία αναμασώντας τα ίδια γενικόλογα κλισέ που εκστόμισαν πρώτοι εκείνοι που προκάλεσαν την τραγωδία. Οι χιλιάδες νεκροί της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 δεν πρόκειται να αναπαυθούν αν δεν δοθούν απαντήσεις στα δεκάδες ερωτήματα που προκύπτουν από τον σχεδιασμό, την εκτέλεση και τα στοιχεία που αποκρύφθηκαν από τις επιθέσεις.
Τα θύματα δεν πρόκειται να δικαιωθούν με εκδηλώσεις μνήμης και ευαίσθητα λόγια. Μόνο η αλήθεια μπορεί να αναπαύσει την ψυχή τους και κυρίως η τιμωρία του αρρωστημένου εγκεφάλου που τους πήρε τη ζωή. Έχει όνομα. Λέγεται Τζορτζ Μπους και ήταν πρόεδρος των ΗΠΑ από το Ιανουάριο του 2001 μέχρι το 2009.

Να τους ρίξουμε στη θάλασσα

H φωτογραφία είναι από το ναυάγιο με τους 61 νεκρούς Σύρους, Ιρακινούς και Παλαιστίνιους εκ των οποίων 31 παιδιά, που συνέβη τα ξημερώματα της Τετάρτης ανοικτά της Σμύρνης. Αυτή είναι οι μοίρα των «λαθρομεταναστών» που απειλούν τη χώρα σου φίλε, υπερήφανε ελληναρά.
Είναι πολύ εύκολο να δηλώνεις πατριώτης και να λες «στην ανάγκη ας τους ρίξουμε στη θάλασσα». Είναι ακόμη πιο εύκολο να ακούς τους χρυσαυγίτες και κάθε είδους φανερό ή κρυφό φασισταριό, να σου λέει ότι με κάθε κόστος «αυτοί» πρέπει να μείνουν έξω από τα σύνορα. Άλλο όμως να λες κάτι και άλλο να βλέπεις τι λες. Χωρίς ψηφιδωτά και θολούρα. Ωστε αυτό λοιπόν θέλεις. Δεν είσαι ο μόνος. Έχεις αποκτηνωθεί τόσο από το παραμύθι και την φασιστική προπαγάνδα που τρως καθημερινά, που πλέον δεν ξέρεις τι λες. Έχεις τρελαθεί. Δεν μπορείς να σκεφτείς πια.
Είμαι βέβαιος ότι παρόμοια περιστατικά με πνιγμένα παιδιά έχουν συμβεί και στα ελληνικά χωρικά ύδατα αλλά στην Ελλάδα που ενημερώνεται από το Mega, τον ΑΝΤ1 και τον Σκάι σημασία έχει μόνο η σωστή ενημέρωση για τις επιχειρήσεις τύπου «Ξένιος Ζευς» και τις βόλτες του πρωθυπουργού στην Ομόνοια.
Αγαπητέ φίλε, περήφανε Ελληναρά, όταν χειροκροτείς τον Άδωνη και τους χρυσαυγίτες που σου λένε «να τους ρίξουμε στη θάλασσα», αυτό εννοείς.
Αλλα πρέπει να το φας στα μούτρα για να το καταλάβεις. Δες το καλά λοιπόν.

Καθεστωτική αποβλάκωση

Ένα από τα μεγαλύτερα θερινά βασανιστήρια είναι η τυχόν αναγκαστική εξάρτηση από τα τηλεοπτικά κανάλια για την ενημέρωση. Στη χώρα με την πιο κρατικοδίαιτη επιχειρηματική τάξη, οι ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες, ένα δημόσιο αγαθό, έχουν παραχωρηθεί σκανδαλωδώς σε επιχειρηματίες που ανταποδίδουν τη χαριστική μεταχείριση με την αναπαραγωγή της πιο χυδαίας προπαγάνδας.

Το αποτέλεσμα είναι μια εκδοχή ενημέρωσης στην οποία μια «επιτυχία» της Αντιτρομοκρατικής, προγραμματισμένη να αποσπάσει την προσοχή του κοινού από την ανακοίνωση εξαιρετικά επώδυνων μέτρων λιτότητας, είναι πιο σημαντική από τη βιβλική καταστροφή στη Χίο που έδειξε την ανημπόρια ενός αποδεκατισμένου από τη λιτότητα κρατικού μηχανισμού. Έχουμε, τηλεοπτικά δελτία στα οποία καταγγέλλεται και αποκηρύσσεται μετά βδελυγμίας η δικαιολογημένη έκρηξη μιας τοπικής κοινωνίας ενάντια σε ένα κράτος που στέλνει διμοιρίες των ΜΑΤ για μικροπαραβάσεις αλλά αποσιωπάται ότι επήλθε συμβιβασμός με τη Siemens ως «εθνικό προμηθευτή», αποδεικνύοντας ότι η πρακτική της να μισθοδοτεί τις ελληνικές κυβερνήσεις δεν ήταν παρανομία αλλά συνετή επενδυτική τακτική. Βομβαρδιζόμαστε από σχολιαστές που εμβριθώς υπερασπίζονται την αναγκαιότητα μιας καταστροφικής λιτότητας, αλλά εντέχνως καλύπτουν ότι η μέγιστη εγκεφαλική δραστηριότητά τους είναι η απομνημόνευση ή και απλώς ανάγνωση των προπαγανδιστικών non-paper που εκδίδουν οι υπάλληλοι της Τρόικας.

Μα, θα έλεγε κάποιος, υπάρχουν όλα τα ρεπορτάζ που καταγράφουν την οικονομική ανέχεια, τις επιπτώσεις της λιτότητας, τις δυσκολίες των νοικοκυριών. Μόνο που η τελετουργική επανάληψη αυτών που ήδη ξέρουμε, αφού τα βιώνουμε άμεσα, χωρίς καμιά αναφορά στη δυνατότητα να υπάρξει άλλος δρόμος, χωρίς λιτότητα και μνημόνια, νομιμοποιεί την υπάρχουσα κατάσταση. Η διεκτραγώδηση καταλήγει σε ένα είδος μοιρολατρικής αποδοχής του αναπόφευκτου, διευκολύνοντας τη βασική στόχευση αυτών των ρεπορτάζ που είναι η φαντασιακή ταύτιση του κοινού με την ανάγκη πετύχει το οικονομικό πρόγραμμα της κοινωνικής καταστροφής. Είναι τυχαίο ότι σε όλα αυτά τα ρεπορτάζ αναφέρεται η αγωνία «να βρεθούν» τα 11,5 δισεκατομμύρια που θα περικοπούν και κανείς δεν λέει ότι η προσπάθεια είναι να χαθούν αυτά τα χρήματα από το μισθό, τη σύνταξη, την περίθαλψη, το πορτοφόλι μας;

Από κοντά και όλη η προσπάθεια, να παρουσιαστεί η εικόνα μιας «Ελλάδας που προσπαθεί»: αθλητές που αγωνίζονται (αποσιωπώντας τη διάλυση της αθλητικής υποδομής), επιστήμονες που διαπρέπουν (σε πανεπιστήμια του εξωτερικού που δεν αντιμετωπίζουν την υποχρεωτική στάση πληρωμών στην ελληνική ανώτατη εκπαίδευση), έ φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης που αναζητούν το… Βραβείο Γκίνες στον ομαδικό χορό (υποθέτουμε διότι η συστολή και τα «χρηστά ήθη» απέτρεψαν την επιλογή άλλων ομαδικών πρακτικών).

Και επειδή τον Αύγουστο – υποτίθεται ότι – δεν υπάρχουν ειδήσεις, ο θεατής θα πληροφορηθεί και για τα αποτρόπαια ρατσιστικά εγκλήματα και τις δολοφονίες μεταναστών, αλλά ποτέ δεν θα ακούσει ότι αυτά τα εγκλήματα δεν είναι «μεμονωμένα», αλλά επί της ουσίας πολιτικά ενορχηστρωμένα από τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, που κατά τα άλλα αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμη κοινοβουλευτικό κόμμα.

Είναι σαφές ότι η κρίση της ενημέρωσης δεν είναι παρά το σύμπτωμα της συνολικότερης κρίσης μιας ιθύνουσας τάξης που προσπαθεί πίσω από την κυνική αλαζονεία και την πλήρη υποτέλεια στους πιστωτές να συγκαλύψει τον φόβο της ότι κάποια στιγμή θα βγει εκρηκτικά στο προσκήνιο η σωρευμένη οργή των εργαζομένων που βρίσκονται σε απόγνωση, των συνταξιούχων που σπρώχνονται, κυριολεκτικά, σε πρόωρο θάνατο, των νέων που μετά τις σφαίρες του 2008 τώρα υφίστανται την κλοπή κάθε μέλλοντος. Και τότε τα τηλεοπτικά παράθυρα δεν θα προσφέρουν καμιά ασφάλεια…

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 22/08/2012 στην εφημερίδα "Νέα της Λέσβου")

Μέτρα τα ψιλά

Το πρωί μετράς τα κέρματα. Στη λαϊκή, στο μετρό, στο περίπτερο. Αλλά το βράδυ πάλι θα βάλεις Mega. Να σου λέει ότι αρχίζεις να πηγαίνεις καλά. Να σου δείχνει τους ξένους που έχουν βαλθεί να σε πείσουν ότι βγαίνεις από το τούνελ. Η Πορτογαλία πηγαίνει περίφημα! Η Ισπανία ανακάμπτει. Και τους πιστεύεις! Δεν πιστεύεις την τσέπη σου που μόλις τώρα ψαχούλεψες και δεν έπιασες τίποτα. Ούτε αυτό το σφίξιμο στο στήθος που τελευταία αρχίζει να σε ενοχλεί όλο και περισσότερο. Ούτε που ξυπνάς και νιώθεις σαν να μην κοιμήθηκες λεπτό. Ούτε που τα παιδιά σου είναι άνεργα και βουτηγμένα στην κατάθλιψη.
Σε μπερδεύουν με τις «αγορές», τα «αναπτυξιακά μέτρα», τις «κόκκινες γραμμές» και εσύ, άβουλε, φοβισμένε ελληνάκο λες, «κάτι ξέρουν. Λίγη υπομονή ακόμα». Δεν ξέρεις την ιστορία, ούτε μαθαίνεις. Απλά ακούς. Kαι κοιτάς. Και σωπαίνεις. Aργοπεθαίνεις ελληνάκο και δεν θες να το παραδεχτείς. Είσαι άξιος της μοίρας σου, που καθόλου δεν σου κρύβεται. Είναι εκεί και διαγράφεται μπροστά στα μάτια σου, έτοιμη να σου πάρει το κεφάλι. Τη βλέπεις να έρχεται κατά πάνω σου αλλά εσύ πάντα ελπίζεις ότι δεν έρχεται για σένα. «Τόσοι μετανάστες! Τόσοι ξένοι! Εγώ τουλάχιστον είμαι Έλληνας! Δεν έρχεται για μένα, έτσι δεν είναι; Εγώ είμαι Έλληνας»!
Μα η μοίρα του είναι η δική σου. Δεν θες να καταλάβεις. Δεν θες να ξέρεις. Βολεύεσαι γιατί είσαι μικρός και ασήμαντος και ανώνυμος. Κρύβεσαι και ελπίζεις. Κλειδώνεσαι και στήνεις αυτί μέσα απ' την πόρτα σου. Είσαι αξιοθρήνητος ελληνάκο. Κοιτάς με μισό μάτι τον σκουρόχρωμο εξαθλιωμένο που σέρνει το καρότσι με τα παλιοσίδερα. Σου χαλάει την ησυχία. «Αυτός φταίει!» σκέφτεσαι.
Αυτός ευθύνεται για την ανέχειά σου. Για τη θλίψη σου. Τη φτώχεια σου. Σου κλέβουν τη ζωή, σε δολοφονούν με τον πιο ύπουλο τρόπο αυτοί που σου χαμογελούν, που «θαυμάζουν» τις θυσίες σου, αλλά εσύ κοιτάς τον ξένο. Σε βολεύει, έτσι;
Θρασύδειλο υποκείμενο είσαι ελληνάκο. Σε βολεύει να συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους προγόνους σου. Έτσι σε έμαθαν. Και εσύ το δέχεσαι. Με ανακούφιση. Σε λυτρώνει αυτή η σκέψη. Να ψηφίζεις. Να αφήνεις τη ζωή σου στα χέρια άλλων. Των δήμιών σου. Αλλά όχι. Δεν μπορεί. Έχουν «εντολή». Έχουν ιερή αποστολή να σε σώσουν. Και τους πιστεύεις!
Δεν τους πιστεύεις; Βάλε Mega να τα ακούσεις πάλι. Και να ηρεμήσεις.
Και το πρωί, ξαναμέτρα τα ψιλά που θα βγάλεις από την τσέπη σου.

Απόλυτη περιπτωση φασίστα

Ο σιχαμένος ηδονοβλεψίας, κομιστής εξευτελίζοντας κάθε κανόνα και έννοια δημοσιογραφικής δεοντολογίας χαρακτηρίζει δολοφόνο κάποιον ο οποίος κατηγορείται μεταξύ άλλων για ανθρωποκτονία, με σοβαρές ενστάσεις της υπεράσπισης για την ενοχοποίησή του μέσω της εξέτασης DNA αλλά και γενικότερα για τις αστυνομικές πρακτικές γύρω από τη σύλληψή του.
Αυτό το καθίκι καταδικάζει έναν άνθρωπο πριν ο ίδιος δικαστεί από τη Δικαιοσύνη.
Αυτός ο βρωμερός ατιμώρητος εκβιαστής, χρησιμοποιεί χωρίς καμία ντροπή την υπόθεση της σύλληψης Θεοφίλου για να ενοχοποιήσει κάθε προϊόν πολιτισμού το οποίο τολμάει να αφυπνίζει τις λαϊκές συνειδήσεις. Σου λέει «τί κάθεσαι και βλέπεις Matrix και φιλμ νουάρ. Τι διαβάζεις κόμικς! Χάζευε τους κώλους και τις τηλεπερσόνες με τα γκλίτερ που σου δείχνω, διάβαζε τις συνεντεύξεις με τις μοντέλες και τις τραγουδιάρες που σου πασάρω και μη μιλάς».

Είναι ο απόλυτος φασίστας. Και με τη δική σου ανοχή/ αποδοχή/ θαυμασμό, θα συνεχίσει να σε τρομοκρατεί και να σου κλείνει το στόμα με όπλο τον λαϊκισμό και την εξίσωση διαφορετικών καταστάσεων, έτσι που όταν το άδικο και ο φασισμός χτυπήσει και τη δική σου πόρτα, να βγάλεις τον σκασμό και κοιτάξεις χαμηλά. Μοναδικό αντάλλαγμα, τα κρύα αστεία του, οι επαναλαμβανόμενες εικόνες ημίγυμνων κοριτσιών και ηλίθιων ανθρώπων και ένα παγωμένο χαμόγελο αποχαύνωσης.
Δεν σου αξίζει. Τέλειωσέ τον.

Κάθε απάντηση δεκτή

Μπορεί να μου εξηγήσει καποιος φωστήρας της οικονομικής επιστήμης τα παρακάτω;
Αν το χρεος της Ελλάδας μειώθηκε στο τέλος του 2011 από τα 368 δισ. ευρώ στα 280,4 λόγω αναδιάρθωσης και PSI.
Και αν, σε αυτά προσθέσουμε:
31,6 δισ. ευρώ τον Απρίλιο, νέο δάνειο απο τον EFSF (ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών, ανταλλαγή ομολόγων και μετρητά),
4,2 δισ. ευρώ τον Μάιο (καταβολή τόκων για τα ομόλογα που συμμετείχαν στο PSI),

31 δισ. η αναμενόμενη δόση του Σεπτεμβρίου (που θα παει σε πρόσθετη κάλυψη χρέους που προκύπτει απο τη στήριξη των τραπεζών)
και 23,5 δισ. ευρώ ληξιπρόθεσμα μέχρι το τέλος του 2012 (που θα καλυφθούν φυσικά με νεα έντοκα γραμμάτια),
τότε το συνολικό δημόσιο χρέος θα παει ή δεν θα πάει στα 370,7 δισ.;
Δηλαδη, θα φτάσει ή δεν θα φτάσει μέσα σε ένα μόλις χρόνο όσο ήταν πριν το PSI και ακόμα παραπάνω;

Περιμένω απαντήσεις.

Εδώ πάντως έχουμε ρεύμα!

Έπρεπε να δημιουργηθεί το πρόβλημα με τη διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος από τη ΔΕΗ για να έρθει στην επιφάνεια η άθλια κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το Άσυλο Ανιάτων της Κυψέλης. Και ασφαλώς ό,τι μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης προκειμένου να απαξιωθεί περισσότερο η ΔΕΗ και να πουληθεί σε κομμάτια είναι ευπρόσδεκτο.

Οι Στραβελάκηδες έπεσαν από τα σύννεφα με το νέο ρεσιτάλ αναλγησίας από το μίασμα των ΔΕΚΟ, αν και μέχρι σήμερα δεν είχαν ιδέα για το γεγονός ότι ο Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ), δεν έχει ακόμα καταβάλει τις οφειλές του ύψους 3 εκατομυρίων ευρώ, προς το Ίδρυμα για τα νοσήλια των ασφαλισμένων, με αποτέλεσμα να παρατηρούνται φαινόμενα υποσιτισμού στους κατάκοιτους ασθενείς, ελλείψεις βασικών φαρμάκων και υγειονομικού υλικού. Ούτε φυσικά είχαν ακούσει ότι, οι 170 εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι από το Μάρτιο.

Πάντως ο ΕΟΠΥΥ θα έπρεπε να πάρει μαθήματα μάνατζμεντ Υγείας από το Mega που είναι το μεγαλύτερο Άσυλο Ανιάτων της χώρας. Το προσωπικό του πληρώνεται πλουσιοπάροχα και στην ώρα του και μάλιστα παρέχει τις υπηρεσίες του σε εκατοντάδες χιλιάδες βαριά ασθενείς από οθόνης κατευθείαν στα σπίτια τους.

(Πριν από ένα χρόνο, έγραφα για τη δική μου περιπέτεια με τη ΔΕΗ. Από τότε μεσολάβησαν οι εκλογές και φυσικά, η φούρια των ιδιωτικοποιήσεων η οποία με τη βοήθεια των νταβατζήδων της διαπλοκής και της ενημέρωσης κατέστη Νο1 εθνικός στόχος. Μάλιστα, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το 65% των Ελλήνων -πολλοί εκ των οποίων είναι τρόφιμοι του Ασύλου Ανιάτων Mega - πιστεύει ότι η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ είναι η μόνη λύση. Καλή φώτιση.)

Η κρίση ξεκίνησε για να διασωθεί η Γερμανία

Του Joe Weisenthal, Βusiness Insider


Ο Richard Koo, γνωστός οικονομολόγος και στέλεχος της εταιρείας Nomura, έγραψε ένα ενδιαφέρον άρθρο σχετικά με το λεγόμενο «πρόβλημα ανταγωνιστικότητας» των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου, το οποίο πιστεύω αξίζει την προσοχή όλων μας.

Ο Κοο δεν δέχεται ότι το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας είναι εγγενές πρόβλημα του Νότου της Ευρώπης, αλλά ισχυρίζεται ότι, μετά τη φούσκα του 2000 στην αγορά των ηλεκτρονικών ειδών (μια φούσκα της οποίας η Γερμανία ήταν ενεργό μέρος), η ΕΚΤ εσκεμμένα υιοθέτησε υπερβολικά χαλαρή νομισματική πολιτική με σκοπό την τόνωση της οικονομίας, έτσι ώστε να μη χρειαστεί η Γερμανία να αναζωογονήσει την οικονομία της μέσω της δημοσιονομικής πολιτικής: «Η προσέγγιση αυτή δεν ωφέλησε και πολύ την εγχώρια αγορά της Γερμανίας (η οποία έπασχε από μια ύφεση του ισολογισμού), αλλά προκάλεσε τεράστιες φούσκες στην περιφέρεια της Ευρώπης, προκαλώντας μια έκρηξη εισαγωγών από τη Γερμανία, πράγμα που βύθισε την περιφέρεια στο χρέος, ενώ συγχρόνως ενίσχυσε τον τομέα των εξαγωγών της Γερμανίας , κυριολεκτικά διασώζοντάς τον από την επικίνδυνη για τη Γερμανία φούσκα του 2000».

Και ο Koo συνεχίζει: «Οι χώρες της νότιας Ευρώπης, οι οποίες δεν ήταν μέρος της φούσκας στην αγορά της πληροφορικής και της υψηλής τεχνολογίας γενικά, είχαν εκείνη την εποχή σχετικά ισχυρές οικονομίες και μεγάλη ζήτηση κεφαλαίων στον ιδιωτικό τομέα. Η πολιτική της ΕΚΤ, σύμφωνα με την οποία το επιτόκιο έγινε 2%, οδήγησε σε απότομη αύξηση της προσφοράς κεφαλαίου, η οποία στη συνέχεια τροφοδότησε την οικονομική επέκταση και τις φούσκες στην αγορά ακινήτων. Οι μισθοί και οι τιμές αυξήθηκαν, καθιστώντας τις χώρες αυτές λιγότερο ανταγωνιστικές σε σχέση με τη Γερμανία. Εν ολίγοις, το πολύ χαμηλό επιτόκιο που όρισε η ΕΚΤ είχε μεν πολύ θετικές επιπτώσεις στη Γερμανία, η οποία έπασχε τότε από ύφεση του ισολογισμού, αλλά ήταν πολύ χαμηλό για άλλες χώρες της ευρωζώνης, με αποτέλεσμα να προκύψει μεγάλη απόκλιση μεταξύ των χωρών στους δείκτες του πληθωρισμού. Καθώς η Γερμανία γινόταν ολοένα και πιο ανταγωνιστική σε σχέση με τις ισχυρές οικονομίες της νότιας Ευρώπης, οι εξαγωγές της αυξήθηκαν απότομα, γεγονός που συνέτεινε στο να βγει από την ύφεση σχετικά γρήγορα. Το εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας σύντομα ξεπέρασε το αντίστοιχο της Ιαπωνίας, αλλά και της Κίνας, ώσπου έγινε το μεγαλύτερο στον κόσμο. Και ένα μεγάλο μέρος της ανάπτυξης της Γερμανίας τροφοδοτήθηκε από τις εξαγωγές σε άλλες ευρωπαϊκές αγορές».

Επομένως, αναμφισβήτητα, η ΕΚΤ είναι υπεύθυνη για το χάσμα ανταγωνιστικότητας, και όχι οι νοτιοευρωπαϊκές χώρες. Το 2005, είχα πει σε ένα ανώτερο στέλεχος της ΕΚΤ ότι ήταν άδικο να εξαναγκάσει η τράπεζα τις άλλες χώρες να «διασώσουν» τη Γερμανία, καταφεύγοντας σε μια ενίσχυση των οικονομιών τους μέσω μιας χαλαρής νομισματικής πολιτικής. «Κανονικά», του είπα, «θα έπρεπε να υποχρεωθεί η Γερμανία να εφαρμόσει μέτρα δημοσιονομικής τόνωσης, αφού η ίδια η Γερμανία είχε μεγάλο ρόλο στην φούσκα της αγοράς του 2000. Ο αξιωματούχος της ΕΚΤ μου απάντησε ότι αυτό ακριβώς σημαίνει ι ένα ενιαίο νόμισμα: επειδή στη Γερμανία δεν μπορούσε να γίνει εξαίρεση για τα δημοσιονομικά κίνητρα, η μόνη επιλογή ήταν να γίνει μια προσπάθεια να ανακάμψει όλη η ευρωζώνη μέσω μιας νομισματικής πολιτικής».

Με άλλα λόγια, δεν θα υπήρχε καμία ανάγκη για την εφαρμογή μιας τόσο μεγάλης χαλάρωσης από την ΕΚΤ και, ως εκ τούτου δεν θα είχε διευρυνθεί το χάσμα ανταγωνιστικότητας των χωρών του Νότου με την υπόλοιπη ευρωζώνη σε τόσο δραματικά επίπεδα, εάν η Γερμανία είχε χρησιμοποιήσει δημοσιονομικά κίνητρα για την αντιμετώπιση της ύφεσης του ισολογισμού της.

Κατά την εκπόνηση του εγγράφου της Συνθήκης του Μάαστριχτ, οι εμπνευστές και συντάκτες δεν προέβλεψαν τις περιπτώσεις ύφεσης του ισολογισμού. Αποτέλεσμα είναι το σημερινό «πρόβλημα ανταγωνιστικότητας» να οφείλεται αποκλειστικά στο επιτόκιο του 3% που ορίζει η συνθήκη για τα δημοσιονομικά ελλείμματα, τα οποία δημιούργησαν σοβαρά προβλήματα στην νομισματική πολιτική της ΕΚΤ κατά τη διάρκεια τέτοιου είδους υφέσεων.

Οι χώρες της νότιας Ευρώπης δεν είναι υπεύθυνες για αυτά τα προβλήματα και είναι καιρός πλέον να γίνει αυτό ευρέως κατανοητό.

Η Άννα είναι μάνα

Αναβρασμός επικρατεί στο ΠΑΣΟΚ μετά τη δημοσιοποίηση
πληροφοριών που κάνουν λόγο για αποχώρηση της Άννας Διαμαντοπούλου από την Ελλάδα. Όπως τονίζουν κορυφαία στελέχη του κόμματος, «άμα αρχίσει ο καθένας να την κάνει έτσι, στο τέλος θα πανικοβληθούμε και θα αρχίσουμε όλοι να την κοπανάμε από πόρτες και παράθυρα - θα κινήσουμε υποψίες. Έπρεπε ο πρόεδρος να έχει προβλέψει ένα σχέδιο εκκένωσης του κτιρίου όπως κάνουν όλοι οι σωστοί γκάνγκστερ».

Από την άλλη, κύκλοι προσκείμενοι στην κυρία Διαμαντοπούλου διαψεύδουν ως κακοήθειες τα περί φυγής της πρώην υπουργού από τη χώρα. Τονίζουν ότι πρόκειται απλώς για ένα ταξίδι στην Αγγλία ώστε να αλλάξει παραστάσεις και να βρεθεί κοντά στον γιο της που σπουδάζει. «Η Ελλάδα χάνει μία μεγάλη πολιτικό, η Αγγλία κερδίζει μία αφοσιωμένη μάνα», λένε χαρακτηριστικά. Φυσικά το παιδί ούτε που θέλει να πιστέψει ότι ξαφνικά θα φορτωθεί τη μάνα του στο φοιτητικό δωμάτιο και εκεί που περνούσε ζωή και κότα με τα εμβάσματα από την Ελλάδα, τώρα θα πρέπει να στρωθεί στο διάβασμα σαν τον γιο του Παπασταφίδα.

Πάντως, θεωρείται δεδομένη η δυσαρέσκεια της «Άννας της 3ης Σεπτέμβρη» για τον παραγκωνισμό της από τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Μάλιστα όπως λέγεται σε κατ' ιδίαν συζητήσεις, η  κ. Διαμαντοπούλου δηλώνει αποφασισμένη να αποδείξει το λάθος του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, χτίζοντας μία νέα καριέρα στην Γηραιά Αλβιώνα. Το δύσκολο είναι ότι πρέπει να ξεκινήσει από χαμηλά, αφού δεν έχει μάθει άλλη δουλειά στη ζωή της από την πολιτική και το υπουργιλίκι - προϋπηρεσία που στην Αγγλία δεν αναγνωρίζεται.

Μετά τα δημοσιεύματα περί αποχώρησης και της οικογένειας Παπανδρέου από την Ελλάδα, στο ΠΑΣΟΚ έχουν αρχίσει να κοιτάζονται με μισό μάτι. Όλα τα πρωτοκλασάτα στελέχη αναρρωτιούνται ποιος θα είναι ο επόμενος που θα την κάνει με ελαφρά και πλέον ο Ευάγγελος Βενιζέλος σκέφτεται αντί για πρωινό καφέ να καλεί σε πρωινή αναφορά για να βεβαιώνεται ότι δεν έχει πηδήξει κανείς την μάντρα.

Φέρτε πίσω το μήνυμα

A, το βρήκα! Το μήνυμα των εκλογών. Τέσσερις μέρες μετά, δεν πειράζει. Τα εκλογικά αποτελέσματα χρειάζονται μια επεξεργασία. Δεν την έχω τελειώσει - νομίζω ότι η επεξεργασία θα συνεχιστεί καθ'όλη τη διάρκεια της κοινουβολευτικής περιόδου, μέχρι τις επόμενες εκλογές. Αυτό που εκτυλίσσεται στην ελληνική κοινωνία πριν και κυρίως μετά τις κάλπες είναι μια συνεχής δυναμική διεργασία με μεγάλο ενδιαφέρον κυρίως για τις ανθρωποκοινωνικές επιστήμες.
Γράφουμε ιστορία και δεν το ξέρουμε.

Το πρώτο συμπέρασμα των εκλογικών αποτελεσμάτων είναι ότι οι Έλληνες είμαστε ριψοκίνδυνος λαός. Έχουμε το DNA του κασκαντέρ στο αίμα μας. Προτιμάμε να πάμε στη δουλειά μας κάνοντας parkour, παρά από τον δρόμο. Αν βγάζαμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα κλεινόμασταν όλοι στα σπίτια μας και θα περιμέναμε να πεθάνουμε αφού δεν θα υπήρχε καμία ελπίδα για τη χώρα.
Τώρα, όλοι αναλάβαμε το ρίσκο να ζήσουμε με τον κίνδυνο, η αδρεναλίνη μας χτυπάει κόκκινο στις εφορίες όπου πλακωνόμαστε με τους υπαλλήλους, με τους δικαστικούς κλητήρες που φέρνουν κατασχετήρια σπιτιών και αυτοκινήτων, στα φαρμακεία και τα νοσοκομεία όπου παίζουμε μπουνιές με τους γιατρούς για μία εξέταση ή ένα φάρμακο, ενώ πιο τυχεροί είναι οι άποροι και οι άστεγοι στις ουρές που μπορεί να τρώνε ξύλο αλλά τουλάχιστον στο τέλος φεύγουν και μ' ένα καφάσι ντομάτες.

Αλλά το βασικό συμπέρασμα αυτών των ιστορικών εκλογών, είναι ότι το υψηλό ποσοστό που διατήρησε η Χρυσή Αυγή στις εκλογές του Ιουνίου θα ρίξει αλάτι στην άνοστη καθημερινότητά μας. Ειδικά τώρα που άρχισαν τα πρώτα μπάνια και όλοι λίγο - πολύ θα πάρουμε χρωματάκι, θα πρέπει να αποδεικνύουμε συχνά με τα ελληνικά μας, ότι δεν είμαστε αλλοδαποί αφού τα μπλόκα των χρυσαυγιτών που θα περιφρουρούν την φυλετική μας καθαρότητα θα κατακλύσουν τις παραλίες. Βέβαια επειδή οι Χρυσαυγίτες είναι αρχαιολάτρεις και μιλούν μία, δικής τους επινόησης αρχαιολελληνική διάλεκτο αναμεμιγμένη με στοιχεία από τη νεοελληνική αργκό, θα πρέπει να μην εξευγενίζουμε αυτά που λέμε. Ασε να σου βγει φυσικά οποιαδήποτε άναρθρη κραυγή, θα καταλάβει ο άλλος.

Εννοείται ότι στη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας η Χρυσή Αυγή συμβάλλει τα μέγιστα αφού δεν θα αφήσει Πακιστανό για Πακιστανό και Αιγύπτιο για Αιγύπτιο που να μην τον κοπανήσει - άλλωστε αυτοί είναι η μεγάλη απειλή του έθνους. Αντίθετα, αυτοί που αντανακλούν το μεγαλείο και τις αξίες της φυλής, δηλαδή οι εργολάβοι δημόσιων έργων, οι εφοπλιστές, οι μιζαδόροι, οι μεγαλοεκδότες, τα λαμόγια, και οι πολιτικοί (οι σοβαροί, όχι οι αριστεροί), προστατεύονται ως κόρη οφθαλμού από τα παλικάρια με τις μαύρες μπλούζες, που στο πέρασμά τους βαράνε προσοχές αποδίδοντας τις δέουσες τιμές στους εθνικούς ευεργέτες, τους σωτήρες του λαού.

Μετά τον εκλογικό θρίαμβο της ΧΑ μάλιστα, τα 3,5 και πλέον εκατομμύρια ευρώ του Έλληνα φορολογούμενου, τα οποία θα εισρεύσουν στα ταμεία ως κρατική επιχορήγηση, θα εξοπλίσουν τους στρατιώτες του κόμματος με νέα λοστάρια, στιλέτα, σιδηρογροθιές και άλλα όπλα της αρετής στον υπερ πάντων αγώνα κατά των Πακιστανών με τα καροτσάκια του σούπερ μάρκετ. Επίσης θα αυξηθεί το χαρτζιλίκι και η κοκαϊνη για τους λευκούς μετανάστες (Αλβανούς, Ρουμάνους, Ρωσοπόντιους) που στρατολογούνται από τη ΧΑ ως εκτελεστές, κάτω από τα άγρυπνα αλλά στραβά μάτια της Ελληνικής Αστυνομίας.

Κατά τα άλλα, το ΠΑΣΟΚ κατόρθωσε μέσα σε ένα εξαιρετικά δυσμενές κλίμα (λυσσαλέα αρνητική προπαγάνδα από το σύνολο των ΜΜΕ, αήθεις επιθέσεις από την αριστερά αλλά κυρίως από τη ΝΔ) να διατηρήσει με μικρές απώλειες το ποσοστό που κέρδισε στις 6 Μαίου - αναμφισβήτητη επιτυχία που πρέπει να πιστωθεί αποκλειστικά στο ήθος και το ειδικό βάρος του Ευάγγελου Βενιζέλου.
Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες έχασαν έδαφος αλλά παρ' όλα αυτά κατέχουν ένα σεβαστό αριθμό εδρών που θα τους επιτρέψει κάποια στιγμή να ενδώσουν σε θέσεις, καρέκλες και μίζες, όπως έκανε στο παρελθόν κάθε ανεξέρτητος Έλληνας.
Η Δημοκρατική Αριστερά απέδειξε ότι ακόμα και ένα μικρό ποσοστό, «μπορεί» (δόθηκε η απάντηση στο προεκλογικό ερώτημα, του σποτ στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο γνωστός αριστερός Γιάννης Μπέζος) να σε κάνει από τίποτα, κυβερνητικό εταίρο. Σε μία κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας μάλιστα. Μεγαλεία.
Τέλος το ΚΚΕ φέρεται ως ο μεγάλος χαμένος των εκλογών αλλά η Κεντρική Επιτροπή δεν επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο, οπότε πρέπει να προσέχουμε τι λέμε.

Είναι πλέον φανερό ότι οι πιο κρίσιμες εκλογές της μεταπολίτευσης σήμαναν ταυτοχρόνως και το τέλος της. Ζούμε πλέον μία νέα εποχή, προσδοκώντας ήδη να παλιώσει, ώστε μόλις αυτό συμβεί να γιορτάσουμε τη δεύτερη μεταπολίτευση. Χωρίς Πολυτεχνείο, ας μην την ξαναπατήσουμε.

ΥΓ1. Από το βράδυ των εκλογών προσπαθώ να καταλάβω και να βάλω σε μία σειρά όλα όσα έχουν συμβεί και συμβαίνουν. Επειδή τα γεγονότα έχουν καταιγιστικό ρυθμό δεν προλαβαίνεις να βάλεις τίποτα σε τάξη. Πάντα κάτι νέο προκύπτει και τα ξαναβάζεις κάτω.
Δεν μπορείς για παράδειγμα να δικαιολογήσεις με κανέναν τρόπο τη συμμετοχή (ή έστω την έγκριση) ενός αριστερού κόμματος σε ένα κυβερνητικό σχήμα το οποίο εν έτει 2012, έχει στη σύνθεσή του, Μητσοτάκη και Κεφαλογιάννη - ονόματα που αναφέρονται στις πιο μαύρες σελίδες της Αριστεράς εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες. Αυτά είναι ιστορικά λάθη που η Αριστερά πληρώνει ακόμα. Και, εντάξει, ας διαγράψουμε τις διαχωριστικές γραμμές. Πως λοιπόν εσύ, ως φιλολαϊκό, φιλεργατικό, προοδευτικό κόμμα ανέχεσαι να δίνεις ψήφο εμπιστοσύνης σε μία κυβέρνηση με δύο τραπεζίτες υπουργούς; Πως ανέχεσαι να δίνεις προκαταβολικά άλλοθι στην ατιμωρησία όσων συνειδητά και αποδεδειγμένα πλέον έφεραν τη χώρα σε αυτό το σημείο. Πως τελικά, πιστεύεις ότι θα βοηθήσεις να σωθεί η χώρα, συμπράττοντας με αυτους που φέρουν βαρύτατες ποινικές ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση;

ΥΓ2. Φυσικά, όλα αυτά άρχισαν να συμβαίνουν από τη στιγμή που ο ελληνικός λαός, έδωσε πρώτος όχι μόνο την έγκριση αλλά και την εντολή του για να συμβούν. Δεν χρειάζεται να αναρρωτηθούμε πως και γιατί. Είναι γνωστή η επιχείρηση τρομοκράτησης και προπαγάνδας που στήθηκε στο μεσοδιάστημα από τις 6 Μαϊου μέχρι τις 17 Ιουνίου. Όμως πραγματικά, αυτή τη φορά δεν νιώθω κανέναν οίκτο. Δεν θα λυπηθώ για κανέναν που δεν λυπάται πρώτος τον εαυτό του. Για ό,τι συμβεί από εδώ και πέρα ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του.

ΥΓ3. Το σκίτσο του Αρκά μου ήρθε στο μυαλό, μετά από την αναφορά ενός φίλου. Η κατάσταση είναι πλέον τόσο σουρεαλιστική που δεν μπορούμε παρά να κάνουμε πλάκα για το τέλος μας ως κοινωνίας (ίσως και το φυσικό μας τέλος - είπαμε, οι χρυσαυγίτες τόσα λεφτά θα πάρουν από την κρατική επιχορήγηση, θα εξοπλιστούν ακόμα καλύτερα) το οποίο φαίνεται να είναι προ των πυλών. Το ευχάριστο είναι ότι στη θέση του θανατοποινίτη δεν είναι οι Έλληνες. Είναι τα παιδιά τους. Που τα πούλησαν για να μη θέσουν σε κίνδυνο τα 400 ευρώ της σύνταξής τους. Ποιος τα γαμάει.

Φιλία και μίσος

Πάντα πίστευα ότι τίποτα δεν μπορεί, ούτε πρέπει, να μπει ανάμεσα σε μία φιλία και να τη διαλύσει. Έχω τρεις -αυτό που λέμε κολλητούς- και αρκετούς καλούς φίλους. Ποτέ δεν προβληματίστηκα για το αν θα επιλέξω ανάμεσα στη φιλία τους ή την απομόνωσή τους λόγω κάποιου -κατά τη δική μου, άκρως ελαττωματική κρίση- δικού τους ελαττώματος το οποίο μπορεί να με δυσαρεστούσε. Ήμουν φανατικός οπαδός της παροιμίας για τους φίλους και τα ελαττώματά τους και δίνω αγώνα για να παραμείνω έτσι.

Αυτό που ζούμε τα δύο-τρία τελευταία χρόνια, προς μεγάλη μου έκπληξη, διαπιστώνω ότι βάζει σε σκληρή δοκιμασία (και) τις φιλίες. Λένε ότι οι φίλοι φαίνονται στα δύσκολα. Όχι μόνο στα δικά σου ή τα δικά τους δύσκολα, όταν τους έχεις δηλαδή, ή σε έχουν ανάγκη, αλλά κυρίως στα δικά σας δύσκολα, όταν ο ένας έχει ανάγκη τον άλλο. Κάποιος χάνει τη δουλειά του, κάποιος δεν έχει χρήματα για φαγητό ή φάρμακα, κάποιος άλλος φοβάται να σηκώσει το τηλέφωνο γιατί χρωστάει παντού. Η γενιά μας ποτέ δεν χρειάστηκε να έρθει αντιμέτωπη με τέτοιες καταστάσεις - αυτό που ζούμε είναι πρωτόγνωρο.

Τα δύσκολα λοιπόν, τα αληθινά δύσκολα, είναι εδώ και ποτέ δεν είχα αμφιβολία πως όσα και αν έρθουν, οι φιλίες θα είναι πάνω απ' όλα. Τελευταία όμως νομίζω ότι κάνω λάθος. Η αγάπη, η στήριξη, η αλληλεγγύη και η μαγεία της παρέας, αυτό το γλυκό βλέμμα του «τι σε νοιάζει ρε, εγώ είμαι εδώ» έχουν δώσει τη θέση τους στον φόβο. Σε έναν φόβο που δεν έχει τίποτα το παιδικό. Στον φόβο που γίνεται μίσος για όλους και για όλα.
Το καταλαβαίνεις από τις συζητήσεις μας - δεν πιστεύεις αυτά που ακούς. Καμία ψυχραιμία, καμία κριτική σκέψη - φυσικά καθόλου αγάπη για τίποτα και για κανέναν. Μόνο αρχέγονα συναισθήματα και κραυγές.

Δεν είμαι ιεροκήρυκας. Και εμένα με χαλάει η εικόνα μιας Αθήνας κατακλυσμένης από καροτσάκια σούπερ μάρκετ που τα σέρνουν ταλαιπωρημένες φιγούρες. Και εγώ δυσανασχετώ όταν σε κάθε φανάρι έρχεται ένας ρακένδυτος σκουρόδερμος να μου ζητήσει ψιλά. Ξέρω όμως ότι βρίσκεται εδώ για μια σειρά από λόγους, που ο καθένας μπορεί να καταλάβει. Όπως επίσης ο καθένας μπορεί να καταλάβει -αν σκεφτεί λίγο ψύχραιμα- για ποιους λόγους βρίσκεται εδώ και όχι κάπου αλλού.

Και όμως, όταν φοβάσαι, όλες αυτές οι λογικές σκέψεις πάνε περίπατο. Νομίζω ότι σε αυτή τη χώρα έχουμε πάψει από καιρό να σκεφτόμαστε και έχουμε αφήσει άλλους να σκέφτονται για εμάς: Τα χουντοκάναλα, τις ξεπουλημένες φυλλάδες των μεγαλοεργολάβων και τους δημοσιογράφους τους, τους δημαγωγούς των πάνελ, και τους λαϊκιστές των μπαλκονιών.

Η συνείδησή μας, ζητάει ελευθερία και δικαιοσύνη. Η συνήθεια, μας ζητάει βόλεμα και «ήρεμη» ζωή την οποία υπονομεύουν οι Πακιστανοί και οι Αφγανοί μετανάστες. Αυτοί, είναι η πληγή που απειλεί την ησυχία του μικροαστού Έλληνα. Και εναντίον αυτής της απειλής το σύστημα είναι πρόθυμο να προσφέρει τις υπηρεσίες του αποκρύπτωντας τις πραγματικές απειλές: Τη φτωχοποίησή του, την οικονομική του ομηρία από την υπερφορολόγηση και τον φόβο της ανεργίας και της εξαθλίωσης. Στον ίδιο ρυθμό και οι «υπηρεσίες» των αυτόκλητων σωτήρων της Χρυσής Αυγής. Των μπράβων της εθνικής μας συνείδησης που ανέλαβαν τον ρόλο τους πλακώνοντας αδιακρίτως στο ξύλο τους αλλοδαπούς, χαϊδεύοντας όμως και γλείφοντας την εξουσία και τους νταβατζήδες της. Πίνουν από το ίδιο βαρέλι, είναι η ίδια ράτσα, απλά σε αυτή την μπίζνα ανέλαβαν τη βρώμικη δουλειά.

Και οι φίλοι μου ξαφνικά μισούν τους μετανάστες. «Μας παίρνουν τις δουλειές». Τις δουλειές που ποτέ κανένας τους δεν καταδέχτηκε να κάνει. «Είναι εγκληματίες». Όλοι ανεξαιρέτως, ακόμα και αυτοί που είναι χρόνια στην Ελλάδα, έχουν φίλους Έλληνες, έχουν οικογένειες, παιδιά. «Δεν θέλουν να φύγουν», γι αυτό στοιβάζονται στο λιμάνι της Πάτρας ή της Ηγουμενίτσας προσπαθώντας να κρυφτούν σε μία νταλίκα, λαθρεπιβάτες για την Ιταλία.
Κανείς δεν σκέφτεται, κανείς δεν λυπάται, όλοι μισούν. Και σύντομα θα μισεί ο ένας τον άλλον.
Δεν θα υπάρχουν πια φίλοι.

Το μεγάλο μυστικό των δημοσκοπήσεων

Κάποια πράγματα είναι εντελώς ανεξήγητα. Κοιτάζεις για παράδειγμα τις τελευταίες δημοσκοπήσεις και αναρρωτιέσαι πως είναι δυνατόν η Νέα Δημοκρατία, το κόμμα που συνυπέγραψε το πιο επαχθές Μνημόνιο και είναι εξίσου υπεύθυνο με το ΠΑΣΟΚ για την εξαθλίωση των πιο αδύναμων ομάδων της κοινωνίας, να συγκεντρώνει ποσοστό 26%, κάτι που σε απόλυτα νούμερα για μία εκλογική αναμέτρηση, σημαίνει περισσότερες από 1,5 εκατομμύρια ψήφους.
Αναρρωτιέσαι πόσο ασθενή μνήμη μπορεί να έχει αυτός ο λαός ώστε να συγχωρεί, τραγικές αποφάσεις, και πολιτικές επιλογές για γέλια. Ακόμα και ένα μικρό παιδί καταλαβαίνει τα κίνητρα της κ. Μπακογιάννη ή των βουλευτών του ΛΑΟΣ να «συστρατευθούν» με τη ΝΔ. Κανένας δεν ενδιαφέρεται για τη χώρα και τον λαό της - είναι επαγγελματίες πολιτικοί και ενδιαφέρονται μόνο για την καριέρα τους. Δεν έχουν ούτε την τσίπα να πουν την αλήθεια για αυτά που έλεγαν πριν από μερικούς μήνες και για αυτά που λένε τώρα. Γλύφουν εκεί που έφτυναν και δεν τους νοιάζει γιατί δεν έχουν την παραμικρή ηθική.
Σπας το κεφάλι σου να βρεις για ποιο λόγο αυτός ο γελασμένος λαός -όσο βλαξ και ανιστόρητος και αν είναι- επιμένει να δίνει τέτοια ποσοστά σε αυτό το συνοθύλευμα.
Χθες, κορυφαίο στέλεχος της ΝΔ, μέσα στους τέσσερις πιο κοντινούς ανθρώπους του Αντώνη Σαμαρά, του οποίου δεν θέλω να αναφέρω το όνομα, έλεγε σε φίλο δημοσιογράφο ότι στο κόμμα ανησυχούν ιδιαίτερα, όχι για τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις αλλά για την τεράστια δυναμική και απήχηση που εμφανίζει ο Αλέξης Τσίπρας στις νεαρές ηλικίες. Μάλιστα του επεσήμανε χαρακτηριστικά ότι «από τα 18 μέχρι τα 40, δεν υπάρχουμε πουθενά».
Αυτό λοιπόν εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων που είναι γνωστό ότι διεξάγονται πρωινές ώρες με τηλεφωνικές ερωτήσεις σε σπίτια. Οι νέοι άνθρωποι είναι το ενεργό κομμάτι της κοινωνίας. Τα πρωινά είτε δουλεύουν, είτε ψάχνουν για δουλειά, είτε πίνουν καφέ - πάντως στο σπίτι τους δεν βρίσκονται. Οι μαμάδες, οι μπαμπάδες ή οι παπούδες τους είναι πολύ πιθανό να πουν ότι θα ψηφίσουν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ - με αυτούς μεγαλωσαν. Όσο και αν το θέλουν, δεν μπορούν να προδώσουν το παρελθόν τους και να ψηφίσουν για πρωθυπουργό το εγγόνι τους.
Αν στα 100 τηλεφωνήματα οι μισές απαντήσεις είναι από ανθρώπους άνω των 50, καταλαβαίνει κανείς πολύ εύκολα πως βγαίνει το 26% της ΝΔ στις δημοκοπήσεις. Πολύ δε, περισσότερο, πως βγάζει το ΠΑΣΟΚ 13%. Στην πραγματικότητα είναι πολύ δύσκολο να πιάσει διψήφιο ποσοστό.
Αν οι νέοι βρουν χρόνο στις 17 Ιουνίου να πάνε να ψηφίσουν πριν ή μετά το μπάνιο, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα φτάσει και θα ξεπεράσει το 30%. Αυτό το ξέρουν στη ΝΔ γι' αυτό και αν έχετε προσέξει δεν πανηγυρίζουν με τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων.
Άλλο πράγμα λοιπόν τα αληθινά ευρύματα και άλλο τα αντιπροσωπευτικά. Το ένα δεν αποδεικνύει το άλλο. Αυτό το γνωρίζουν οι εταιρείες δημοσκοπήσεων όπως και τα ΜΜΕ. Ο σκοπός όμως, αγιάζει τα μέσα. Και ο σκοπός είναι αυτός που ήταν πάντα. Να διαμορφώνουν συγκεκριμένη άποψη η οποία, εντελώς τυχαία, είναι η άποψη που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Δεν δίνουν δεκάρα για τις ζωές σας.
Μην τους ακούτε, μην τους πιστεύετε. Τελειώστε τους.